Media en Cultuur in Dubbelperspectief



Dovnload 0.52 Mb.
Pagina6/25
Datum20.08.2016
Grootte0.52 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   25

1.5 Conclusie hoofdstuk 1


Dit hoofdstuk is bedoeld om de context van mijn onderzoek aan te geven. De specifieke vraag die ik wil beantwoorden is hoe in Nederland wordt omgegaan met multiculturaliteit en interculturaliteit. We hebben gezien dat in de verschillende benaderingen van cultuur en multiculturaliteit, de nadruk steeds ligt op het streven naar gemeenschappelijkheid, gelijkheid en wederzijds begrip. Baumann stelde dat binnen een land een gemeenschappelijkheid in cultuur bestaat, maar niet voor alle inwoners. De autochtone bevolking heeft in Nederland het nationale erfgoed gemeenschappelijk, en kan het andere deel van zijn of haar cultuur invullen aan de hand van cultuuruitingen in de omgeving. Volgens van Thijn moet de aandacht verschuiven van dominantie van de Nederlandse cultuur, naar een nieuwe gemeenschappelijkheid. Men zou niet meer de keus moeten hebben om te gaan met andere culturen, het omgaan met andere culturen zou een algemeenheid moeten zijn. De overheid heeft haar beleid aangepast, op een dergelijke manier dat interculturaliteit geen keuze meer is, maar dat binnen verschillende sectoren van de samenleving, de aandacht wordt gelegd op de aanwezigheid van cultuur.
De nadruk ligt in dit onderzoek op het onderwijs. De vraag die in dit onderzoek centraal staat is hoe media-educatie kan bijdragen aan de stimulering van interculturele communicatie tussen jongeren op het VMBO. Ook intercultureel onderwijs kan dit doel nastreven. Gebleken is dat intercultureel onderwijs in Nederland een grote ontwikkeling heeft ondergaan en dat op dit terrein initiatieven ontstaan zijn die scholen bijstaan in de ontwikkeling van een intercultureel onderwijsbeleid. Deze initiatieven worden veelal gesubsidieerd door de overheid, maar in beleidsstukken van het ministerie van OC&W wordt weinig ingegaan op intercultureel onderwijs. De overheid zelf legt de nadruk op cultuuronderwijs. Verschil met intercultureel onderwijs is het ontbreken van de dialoog. Intercultureel onderwijs is ervoor bedoeld de communicatie tussen leerlingen en docenten uit verschillende culturen tot stand te brengen, bij cultuuronderwijs gaat het om het leren kennen van cultuuruitingen.
Het is van belang hoe de desbetreffende school omgaat met culturele diversiteit binnen de school. Is interculturele communicatie een speerpunt op de agenda van die school? Het is van belang dat álle leerlingen voorbereid worden op hun deelname in de multiculturele samenleving, maar het is aannemelijk dat scholen met een hoge culturele diversiteit zich hier eerder op richten dan een school waarvan de leerlingenpopulatie bijna geheel uit autochtone Nederlandse leerlingen bestaat.
Hetzelfde geldt voor de leermethodes in de praktijk. Er is didactisch een heleboel mogelijk binnen de lespraktijk. De docent kan ervoor kiezen zelf de les te leiden, maar kan ook de leerlingen het woord geven door bijvoorbeeld presentaties. De keuze voor een docentgestuurde, leerlinggestuurde of gemengd gestuurde les hangt af van wat er geleerd wordt. De methodes die gehanteerd worden zijn afhankelijk van het soort leerlingen en het soort opdracht. Binnen het VMBO is er ruimte voor zowel mediaonderwijs als intercultureel onderwijs, maar welk deel van die ruimte daadwerkelijk beschikbaar wordt gesteld voor deze vormen van onderwijs is aan de scholen zelf. De overheid zou er wel op moeten toezien dat iedere school aandacht besteed aan de culturele diversiteit in de samenleving, en zich dus bezig houdt met intercultureel onderwijs.
Een landelijk onderwijsbeleid wat betreft intercultureel onderwijs of mediaonderwijs is naar mijn mening niet noodzakelijk. Via steuninstellingen, die subsidie ontvangen van de overheid, zou iedere school op haar manier aandacht kunnen geven aan interculturaliteit binnen het onderwijs. De overheid stimuleert dit onderwijs door subsidies maar houdt zich niet direct bezig met de invulling van intercultureel onderwijs of mediaonderwijs. Dit wordt overgelaten aan steuninstellingen die fungeren als brug tussen scholen en de overheid. Naar mijn mening is dit bevorderlijk voor de realiseerbaarheid van deze vormen van onderwijs. Iedere school heeft een ander profiel en andere leerlingen en lesmethodes en zij zouden vrij moeten zijn in de invulling van het onderwijs.
In dit hoofdstuk is duidelijk gemaakt hoe in Nederland wordt omgegaan met culturele diversiteit. Om de hoofdvraag te kunnen beantwoorden zal ik dieper moeten ingaan op de begrippen interculturele communicatie en media-educatie. Deze begrippen komen in hoofdstuk 2 respectievelijk hoofdstuk 4 aan bod.

2 Interculturele communicatie

Net als cultuur en onderwijs, zijn ook cultuur en communicatie niet meer los van elkaar te zien. Cultuur komt voort uit communicatie maar kan ook communicatie tot stand brengen. De communicatie tussen personen uit verschillende culturen wordt aangeduid met de term interculturele communicatie.


In het eerste deel van dit hoofdstuk wordt ingegaan op het proces van interculturele communicatie. De term intercultureel is in hoofdstuk 1 gedefinieerd, welke lading heeft dit begrip in een communicatieve situatie? Wat is interculturele communicatie en hoe komt het tot stand? Het is aannemelijk dat in de communicatie tussen twee personen uit verschillende culturen, miscommunicatie kan ontstaan. Die miscommunicatie kan leiden tot irritaties of vooroordelen. Hoe ontstaat miscommunicatie? Welke sociale niveaus spelen mee in het proces van communicatie?
Daarna wordt dieper ingegaan op de wisselwerking tussen de media, beeldvorming en communicatie. De media representeren beelden uit de werkelijkheid, waaraan de ontvanger een betekenis toekent. Deze beeldvorming beïnvloedt de kijker in hoe hij denkt over datgene wat gerepresenteerd wordt. In de context van dit onderzoek spreken we over representaties van cultuur. Wat nemen we over en waar baseren we ons oordeel op?
In het tweede deel van dit hoofdstuk zal het gaan over vaardigheden die men moet aanleren om communicatief vaardig te worden. Welke persoonlijke factoren zijn hieraan verbonden? Pinto, Hofstede en Shadid beschrijven alle drie welke vaardigheden van toepassing zijn in het proces van interculturele communicatie. De belangrijkste overeenkomsten en verschillen komen aan bod. Welke vaardigheden zijn binnen het onderwijs aan te leren?
In het eerste hoofdstuk hebben we gezien dat de Nederlandse samenleving dusdanig cultureel divers is, dat interculturele communicatieve vaardigheden door iedereen geleerd zouden moeten worden. Het doel van dit hoofdstuk is te beschrijven hoe interculturele communicatie tot stand komt, en wat er voor nodig is om die vaardigheden aan te leren.



1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   25


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina