Meditatief 6 Gereformeerden, waarheen? 8



Dovnload 153.94 Kb.
Pagina1/6
Datum25.08.2016
Grootte153.94 Kb.
  1   2   3   4   5   6




Gedicht 2

Redactioneel 3

Beveelen 4

Meditatief 6

Gereformeerden, waarheen? 8

Column 11

Op de kast 12

Ketel 1 13 27

De Passie 14

Horen, Zien en Schrijven 16

Ab-actieel 18

Santoshi 19

Kuieren in Zuid Afrika 21

Sidekicks 23

Sjofar 24

Er waren eens. 25

CDA, vlees en schimmel 27

VVD 28


Wel en Wee 29

SGP 32


De Mooie Avond zoekt!! 33

Cultuuragenda 34

Verjaardagen en activiteiten 36

ChristenUnie Achterkant




INHOUD


Gezocht!
33

Wilmer Blijdorp
11

Josine Berenst
21

Vanuit de ogen van David van der Vloed
14



Laatste woord schrijvend, afsluitend stip

nietszeggend gehuld in diep geleef.

Helden zien zin dieper dan een zin

gelovend in het sprookje van de steen

langzaam dalend in onwetendheid op weg naar dood en graf.

De literaire koning van het ongerept verdriet

gelovend in de goede afloop, zoals alleen de slechte doet
Teneur van een dik boek, vol leed, liefde en verdriet.

Tranen van kinderen, begraven in dit zijn

bloemen van kindskinderen, getuigend van.

De blik van man, de diepte, laag gesitueerd

Het plaatje van sneeuw, de hemel en de zon

begraven onder bloemen, langzaam zakkend

Gelovend zingen, knipperend met ogen
felle zon, de witte sneeuw, gloeiende tranen

knipperend met ogen

De God van jubelende vreugde

Wilmer Blijdorp





Redactioneel

Door Peter Johannes, hoofdredacteur h.t.
Ondanks het feit dat we aan het begin staan van een vers jaar, en we eigenlijk met goede moed onze activiteiten weer moeten oppakken valt me op dat veel mensen deze woorden niet geheel in daden kunnen omzetten. Zij doen wat anders.
Zij wachten.
Het is januari 2003, en we zitten midden in een periode van wachten. Terwijl de wereld wacht op het moment dat de V.S. Irak aanvalt, wacht Nederland op de volgende verkiezingsuitslag, wacht ‘onze’ kerk op een nieuwe identiteit, en wacht de VGSU op het aanbreken van het Midwinterweekend.
Kunnen we in een periode van wachten het meeste uit onszelf halen? Kunnen we onze talenten ten volle benutten? Wachten we niet altijd?
Of de Aiticima daarom wat dunner is dan de vorige edities…ik weet het niet. Er zijn in ieder geval een aantal VGSU´ers die deze periode nuttig hebben gebruikt en een bijdrage hebben geleverd. Ook zult u enkele advertenties van politieke partijen vinden die u proberen over te halen om op 22 januari op hen te stemmen. Daarnaast zijn enkele bijdrages gewijd aan de perikelen in de kerk, een discussie die zeker door moet gaan, willen we ooit nog ergens komen.
Het doet me goed dat de leden die over de grenzen gaan hun ervaringen met ons willen delen. Na ama Van Dijk, ama Grosscurt jr. en ama Veenstra, zal ook ama Berenst over haar vakantie in den buitenland vertellen, in dit geval is dat Zuid-Afrika.
Dan rest mij nog u veel leesplezier te wensen. U zult wat sneller klaar zijn deze keer, des temeer reden om in de komende weken achter u schrijftafel te klimmen en uw pen ter hand te nemen en te schrijven, schrijven zoals u nog nooit heeft gedaan.
Ik zal op u wachten.










Beveelen

Door Wouter van Veelen, praeses h.t.
Wo gehest du hin?’

Bach
Amicae amicique,


Een einde en begin van een jaar geven mij altijd stof tot nadenken. Het ondeelbare ogenblik van oud naar nieuw is een perfect moment om de tijd stil te zetten, om nog even een blik te werpen op het afgelopen jaar en alvast vooruit te kijken naar de dingen die komen gaan.

Ik heb me het afgelopen jaar vaak verbaasd over de VGSU. Onze vereniging kent een ongelooflijke dynamiek. Was het minder dan een jaar geleden nog verboden op de soos te dansen, de eerste soos van het nieuwe jaar was het meteen raak. En de laatste maanden is de cantus in tegenstelling tot vroegere tijden weer razend populair. Beseft u wel dat gebedsgroepjes, sing-ins en structurele bijbelstudies een paar jaar geleden ondenkbaar waren? De VGSU verandert in een rap tempo en daar is niets mis mee. Verandering en ontwikkeling zijn tekenen dat het goed gaat met de vereniging. Het mooie van de VGSU is, dat zij tevens een geweldig gevoel voor traditie heeft. Ondanks alle vernieuwingen en culturele revoluties noemen wij elkaar amicae et amici, wordt het oor nog steeds van de pul van de praeses geslagen, zingen wij het ‘amica o’, drinken wij amicitia en blijven wij – laten we het hopen – tot in lengte van dage in de Ouwegracht zeiken. Vaak heb ik de laatste tijd nieuwsgierig gedacht: ‘VGSU, wo gehest du hin?’

Dezelfde vraag kan in een breder verband gesteld worden. Onze maatschappij is ook aan voortdurende verandering onderhevig. De politieke situatie is in een jaar tijd volledig omgeslagen. Men spreekt opeens weer van ‘normen en waarden’, maar weet niet waar ze te vinden zijn. De techniek brengt zo veel mogelijkheden met zich mee, dat we de consequenties bijna niet meer kunnen overzien. Ontwikkelingen gaan zo snel, dat de onzekerheid toeneemt. Soms wil je de tijd even stilzetten, om rustig te kunnen reflecteren op het leven en je te bezinnen op je plaats als christen-academicus in de moderne tijd. Dit kan bij uitstek op de VGSU. De komende tijd kunt u volop genieten van activiteiten waardoor u zich als aanstormend academicus kunt laten vormen. Ik denk aan de themaborrel, waarbij we heel basic over God en geloof in discussie gaan. De inhoudelijke activiteiten van de VGSU bieden u uitstekende mogelijkheden u te verrijken en te vormen als mens. Deze vorming heeft tot doel ‘waarheidsgetrouwe academici en toegeruste christenen’ van u te maken. Het is goed om dat te beseffen. Alleen in het licht van onze zinspreuk en in daadwerkelijke maatschappelijke betrokkenheid komt academische vorming echt tot zijn recht. Geniet de komende maanden van deze verrijkende activiteiten!

Het nieuwe jaar heb ik ingeluid met het woord ‘lef’. Dit is niet alleen een mooi woord, ik hoop ook ten zeerste dat u dit jaar lef toont. Heb het lef om sprongen te wagen, grenzen te verleggen en nieuwe werelden te ontdekken. Heb het lef om keuzes te maken, om af te gaan en fouten te maken. Heb het lef om uzelf te zijn, de vragen die in uw hart spelen niet uit de weg te gaan en open kaart te spelen richting uw vrienden.


Ik heb ook een ander woord genoemd, laf. Het is een kleine klankverandering, maar met verstrekkende gevolgen. In dit verband heb ik roddelen genoemd. Dit is een van de meest laffe daden die u kunt verrichten. Achter de rug van anderen om praten, misplaatst nieuwsgierig zijn, verzot zijn op smeuïge verhalen, we kunnen allen de hand in eigen boezem steken. Amicae amicique, vanaf nu wordt er niet meer geroddeld. Dat is een bevel.

Ook wil ik u op de toenemende groepjescultuur wijzen. Het is heel veilig om u in een vriendengroepje terug te trekken en de rijen te sluiten. Maar het getuigt van weinig lef. Praat op de soos ook eens met iemand die u weinig spreekt. Ga in het weekend niet steeds met dezelfde vrienden een filmpje kijken. Let op de mensen uit uw jaargroep die buiten de boot vallen. Eerstejaars, u wil ik met name oproepen om wat minder voorzichtig te zijn. We eten u echt niet op! Amicae amicique, noem elkaar niet alleen amice of amica, maar wees het ook.


U ziet, uw praeses maakt zich best wat zorgen. Bovenstaande ‘bevelen’ zich ik niet om mijzelf als een pater familias gezag toe te eigenen, maar omdat de VGSU mij aan het hart gaat. De VGSU is een prachtvereniging! Dat besef je pas ten volle op de soos. De laatste tijd besef ik weer dat de soos met recht het ‘kloppend hart’ van de vereniging genoemd wordt. Ik heb het idee dat er een ontspannen sfeer hangt, met genoeg ruimte voor goede grappen en diepe gesprekken. Amicae et amici, af en toe schittert u, misschien zonder het zelf door te hebben.
‘Wo gehest es hin?’ Ik weet het niet. De toekomst ligt nog volledig open. Dat is het mooie aan het leven. God heeft ons talenten en mogelijkheden gegeven die we volledig mogen benutten om ons leven mooi te maken. We tasten wat de toekomst betreft in het duister, dat betekent echter niet dat we passief kunnen zijn. God heeft ons naast talenten ook een grote verantwoordelijkheid. Denkt u eens aan de gelijkenis van de talenten. De slaaf die laf was en zijn geld verstopte, werd zonder pardon veroordeeld. Maar de slaven die wat met hun talenten deden werden rijk beloond. Stel u stond in de schoenen van een van de slaven. U krijgt een zak geld in de handen gedrukt, u probeert er wat van te maken en neemt de nodige risico, maar u verliest alles. Denkt u dat God u zou veroordelen?
Amicae amicique, wat er dit jaar ook gaat gebeuren, ga met God.














Meditatief

Door Evelien Schuring

In de Reformatie van 4 januari 2003 heeft Ds. K. de Vries een artikel geschreven over de houding van gemeenteleden tegenover de kerk. Hij schreef dit onder de titel: ‘Wanneer worden we weer positief over de kerk?’. Via deze meditatief wil ik de belangrijkste punten uit zijn artikel aan u meegeven.
De laatste jaren klinken er vanuit de verontrustende en vernieuwende hoek meer negatieve dan positieve geluiden over de kerk. Er wordt vaak gesproken over het aantal onttrekkingen, de vastgelopen dominees en over het wegdrijven van het fundament. Daarnaast wordt de kerk de laatste tijd steeds meer vergeleken met kerken die wél groeien en waar het wel allemaal geweldig is, zoals bijv. Willow Creek en Redeemer. Daar gebeurt tenminste nog eens wat! Moeten we hier niet uit concluderen dat onze kerk langzamerhand een duf, waardeloos, ingezakt en vastgeroeste kerk aan het worden is?
Het is absoluut niet verkeerd om kritiek te hebben op de kerk. Kritiek is zelfs nodig om de kerk scherp en waakzaam te houden. Maar kritiek kan ook ‘fout’ zijn. Dan is er in die kritiek een geest te bespeuren van innerlijke afstand houden of zelfs van afscheid nemen. Dit geldt zowel voor de kritiek van de verontruste hoek als van de vernieuwende hoek. De verontruste hoek, maakt zich zorgen over alle ontwikkelingen die de laatste tijd in de kerk plaatsvinden en ze geeft felle en harde kritiek daarop. Vanuit de vernieuwende hoek klinkt vaak teleurstelling, onzekerheid, gemis en hunkering naar iets anders, maar ook vanuit deze hoek kan soms scherpe kritiek komen. Wat beide ‘hoeken’ dan gemeen hebben is dat ze ten diepste bezig zijn innerlijk afscheid te nemen van de kerk of dat zelfs al gedaan hebben. Het feit dat er tegenwoordig een geest van mondigheid en individualisme is, maakt dat kritiek vandaag de dag meer geuit wordt dan vroeger.
Wat voor effect heeft deze kritiek van beide kanten eigenlijk op de kerk? Het opvallende is, dat het stil blijft. Misschien wel te stil. De kerk is haast een boksbal waar vanuit links en rechts door de verontrustende en vernieuwende hoek tegenaan geslagen en getrapt wordt. Hierdoor is de kerk geen veilige plek meer waar je thuis komt.

Hoelang blijft het nog stil? Wordt het niet eens tijd dat mensen opstaan om te protesteren tegen die ellenlange klaagzangen over de kerk en hoe slecht zij wel niet is? Moeten we niet wijzen op alle mogelijkheden die de Here ons in de kerk geeft?

We moeten uitkijken dat we door alle kritiek niet vergeten waar het werkelijk om gaat: de liefde van God en het evangelie van Jezus Christus. We hebben allemaal God lief, maar die liefde moet ook concreet worden in de liefde voor de naaste. God heeft de mensen als gemeente aan elkaar gegeven en als de Geest in hen woont en als de Vader voor hen zorgt, wie zijn wij dan om innerlijk afstand of afscheid van hen te gaan nemen? Liefde vraagt offers te brengen en vuile handen te maken. Liefde vraagt zelfverloochening en inschikkelijkheid. In de gemeente gaat het allereerst om de liefde van God en Zijn evangelie.
We moeten weer positief worden over de kerk. Dat is de enige manier om de jonge generaties betrokken te maken bij de kerk en hen ook weer positief te leren zijn over de kerk.

Maar hoe worden we weer positief? Het is eigenlijk makkelijk gezegd: overwin je onzekerheden en verwerk je teleurstellingen over de kerk. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Er zijn een aantal factoren die helpen om die teleurstelling in geloof te verwerken:



  1. Teleurstelling in de kerk moet zich verdiepen tot teleurstelling in jezelf. De kerk, dat ben jij. Jij hoort erbij. Jij bent niet beter dan de kerk en de kerk is niet beter dan jij. Leer van de solidariteit van bijv. Nehemia (Neh. 1: 6,7).

  2. Leer je verbazen over het feit dat God jou en jouw kerk liefheeft. Blijf je verbazen dat die liefde nooit opdroogt. Zolang Hij nog niet klaar is met de kerk, ben jij dat toch ook niet?

  3. Zoek vrede en blijdschap in de kerk daar waar die te vinden is: niet zozeer in de mensen, maar in de Heer van de kerk. Als je nooit blijdschap en vrede met het instituut van de kerk hebt, zoek ze dan bij Hem; om Hem draait het in de kerk.

  4. Als je het ondanks alles fijn vindt om naar de kerk te gaan, ga dat dan weer eens hardop zeggen!



e


Ingezonden



Gereformeerden, waarheen?


  1   2   3   4   5   6


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina