Mijn indruk van Monte Carlo was tot nu toe niet gunstig



Dovnload 1.36 Mb.
Pagina1/11
Datum17.08.2016
Grootte1.36 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11
LXVIII 1158

ANNO - 19 00

Mijn indruk van Monte Carlo was tot nu toe niet gunstig; al die boven en naast elkander geplakte witte huizen deden my denken aan die, welke kinderen uit een spanen doos nemen, en die exotische planten en boompjes,die geen schaduw gaven,palm-,olijf-,peper-en oranjeboompjes, des arbres rabougris,zoals Henriette Insinger ze noemde,waren zo weinig natuurlijk,want het was of zy er niet thuis hoorden.,0ok vond ik de temperatuur onaangenaam. In de zon,en die scheen altijd,was het gloeiend heet,en in de schaduw ijskoud,terwijl de grond ook koud was en men ons waarschuwde van niet op een bank te gaan zitten,dewijl men dan gevaar liep van de koorts te krijgen. Die brandende zon in het hartje van de winter scheen my ook hoogst onnatuurlijk. In short,ik had gauw genoeg van Monte Carlo. Op de wandeling en in het Casino zagen wy tal van geverfde,gepoederde equivoque vrouwen op balschoentjes en die hoorde men dan over het spel babbelen.

Frank schreef my davTmet Henk gejaagd had. In de Overbosschen was gehakt,vermoedelijk door Hilhorst en Frank had hem verboden er weer een voet te zetten,omdat hy er stroopte en staarten van katten opkocht om daarmee premies te verdienen. Klaas zou nu het bos ter zijde van " de Ruige Boel” tot weiland maken en Cornelis zou alles nagaan. Jaantje en Mietje waren vertrokken en Piet Saras ging het huis van de baas bewonen,voor wie ik een huis op het Sticht liet bouwen.

Op mijn 70ste verjaardag kreeg ik brieven van alle kinderen en vanAgnes. JW. zond my uit Chateau d'Oex "Au pays de cocagne" een me- lankoliek boek over de verslaafdheid der Napolitanen aan het spelen in de loterij,en Caroline beloofde my een portefeuille voor brieven en souvenirs van Lore. Dora gaf my een wasbakje en Cornelia een pot gember uit Holland. Het was de eerste maal sedert 46 jaar dat ik Lore niet by my had en niets van haar kreeg,want in '54 nam zy my weer in genade aan en gaf zy my dus zich zelve met al haar liefde.

JW. ried my de brochures tan Stead te lezen:" Shall I slay my brother Boer?" en "Are we in the right?",voorts een artikel in de Review oi Reviews van 15 Dec. over de wreedheden der Eng.officieren,die de gewonde Boeren doodstaken,wat zy pig-sticking noemden,en een artikel van Mrs. Green in de Nineteenth Century,waarin zy aantoont hoe Engeland ons voor 250 jaar even gemeen behandelde als nu de Transvaal.

Tane en Hendrik zonden my telegrammen. Moody was in de heerlijkheid opgenomen. Wie zou daar niet jaloers van zï'jn ? Miek zond my een fraai tapisseriewerk voor een kussen.

Sedert S?ang had ik pijn in de borstspieren; ik schreef die aan Rheumatiek toe,maar Dr.Jonker geloofde dat het zenuwpijnen waren en schreef een middel daartegen voor. Zodra ik te Monte Carlo was,kreeg ik weer veel pijn,vooral 's nachts,en het enige wat hielp was eau de carme. Menig uur moest ik 's nachts in mijn stoel doorbrengen totdat de pijn bedaarde. Ik was al apoedig van de le naar de 2de verdieping verhuisd in een kamer tussen die van Dora en Cornelia,en nu kon ik 's nachts Cornelia roepen om my de eau de carme te geven. Na verloop van een paar weken schreef ik er Dr.Jonker over en deze zond my het recept van een poeae^ ,waarvan ik een eierlepeltje vol in een wijnglas met water modst mengen,en drie maal daags een uur na de maaltijden opdrinken,echter niet op eens,maar langzaam,zodat ik er een half uur mee bezig was. En dit hielp. Dr.Jonker hield het evenals ik voor neuralgie.

Zondag 7 Jan zocht ik met Cornelia de Eglise Evangelique op, die wy na lang zoeken te-Monaco in de Condamine vonden. Boven een winkel lazen wy Eglise Evangelique. In een klein zaaltje met een altaar,een crucifix,twee waskaarsen en een lelijk schilderij,voorstellende de Heer Jezus tussen twee vrouwen,vonden wy twaalf vrouwen en 1 heer,die een Hollander bleek te zijn en Blok heette,terwijl een jonge dame,de vrouw van de predikant,achter een seraphine zat. Ds. Wettstein preekte in het Duits over de onbekende God en de dienst duurde van 10-11. Dora had ingenomen en was dus thuis gebleven. In het gaan brandde de zon zó,dat ik erg bezweet raakte,en in het teruglopen moesten wy klimmen en blies de Noordenwind ons in het gezicht.

Een groot gemis te Monte Carlo was dat er geen wandelingen waren. Men moest of de bergen bestijgen of op de rijweg blijven en als men dan een rijtuig of een automobile ontmoette,kon men niet vluchten voor de stof,want aan de éne zijde stuitte men tegen de rotsen,aan de andere tegen een muur.

j'^yoZj w00róde dat Dora de oculist Lavagne te Monaco moest raadplegen of met jodium achter het linker oor penselen.

't Enige genot waren de concerten,die gratis gegeven werden. Op het terras achter het Casino,een brede esplanade met het uitzicht op de Middellandse zee,was het altyd gloeiend heet,en toch kon men niet zonder jas uitgaan,aaar het elders soms zó koud was dat het mij speet mijn pels niet te hebben meegenomen. Men zag de dames dan ook in het bont en de heren in pelzen lopen. Hoe dat klimaat voor Dora's ogen weldadig kon zijn was my een raadsel en het duurde niet lang of zy ontdekte een nieuwe vlek in het oog. Ik schreef dit aan Prof. Dugour,die my ant-

Emilie schreef my 12-vJanuaci dat zy allen achtereenvolgens influenza gehad hadden met koorts en keelpijn. Adrienne alleen was nog wel gebleven. Dr.J3ijleveld bezocht zijn patiënten van 8-g- 's ochtends tot 's avonds 10 uur en at even staande.

Fransje Philipse engageerde zich $et Bierens de Haan,arts te Utrecht. Frank schreef dat zijn kinderen ook alle drie aan influenza geleden hadden,dat Otten tietmatten en geraniums gestolen en zijn vrouw een gewicht aan een jood verkocht had,weshalve Frank hem gezegd had dat het nu tussen hen uit was.

Cornelia kreeg de koorts en moest een paar dagen in bed liggen.

Zondag 14 Jan.kerkte ik weer by Ds.Wettstein. Te 2 uur reed Dora met de Latastes en hun femme de chambre Elise per funicidaire naar de Turbie, en kwamen zy met de 74-jarige Monsieur Lataste eerst te 6-5- te voet terug, na 3t uur gelopen te hebben. Dit was te veel voor haar en aan de table d'höte viel zy opeens flauw. Wy brachten haar met eau de cologne by en toen naar boven; te 9 uur dronk zy lindebloesem. De oude heer wist er niets van en zijn maag was even gezond als zijn benen,want hy at bouilla- $1/0 3 besse (vissoep) heet,foie gras alsof het groente was en lunchte van tijd tot tijd niet mee om zich aan oesters te goed te doen. Hy was Rooms,maar nam zijn godsdienstplichten niet waar,zyn vrouw,die heel moeilijk liep, was een geboren Jodin,maar nu fanatiek Rooms,Renée was een lief eenvoudig meisje van 14 jaar en schatrijk. Zy had haar moeder verloren en haar vader stierf weinige jaren nadat wy haar kennis hadden gemaakt.

Elise was de dochter van hun tuinman en haar moeder had Mad.Lataste op hat hart gedrukt om goed op haar te passen,daar zy onschuldig was. Cornelia vond haar heel lief,maar toen de Latastes ons in 1903 te Karlsruhe bezochten,zeiden zy ons qu'Elise avait mal tourné,qu'elle avait dévié du bon chemin,en Dora,die te Parijs met haar in een omnibus gezeten had,had haar eerst niet herkend,omdat zy zo opgedirkt was en er uitzag als een prostituee.

Op 15 Jan.kreeg ik een lieve brief van Hendrik van Loon met een bankbiljet van frs.1000-,niet eens aangetekend,maar Tane vroeg my het blaadje van Spanje te corrigeren,en ofschoon ik daar weinig lust in had, verklaarde ik my bereid. Voorts schreef zy dat Willem Elout daags na zijn huwelijk te Parijs een beroerte gekregen had,zodat de benen verlamd waren. Zijn zusters,ook Augusta met haar staf,Dr.Vinkhuyzen en een broer van Hellie waren terstond naar Parijs geijld. Het was niet te ver- won(ieren,want gedurende het engagement gaf hy de indruk van stille attaques te hebben. Reed hy met Nellie visites,dan moest zy schellen,en, werden zij ontvangen,dan zat hy er als versuft by. Gedurende de trouwplechtigheid was hy geheel in de war en vergat hy zijn hoed en zijn geld. Toch heeft hy nog tot 4 0ct.l903 geleefd,maar 't is een schande dat men Hellie gepermitteerd heeft met zulk een man te trouwen.

's Middags moesten wy vuur laten aanleggen in een open haard.

Dit gelukte in mijn kamer niet,omdat de schoorsteen rookte,maar wel in Dora's kamer. Joseph bracht dan wat hout,stak het aan en verliet ons dan met de woorden:"Qa marchera."

Ha het diner gingen Dora en ik met de Latastes in een klein vertrekj waar gestookt kon worden,tot 9 uur babbelen. Mr.Lataste viel spoedig in slaap. Dora en Renée speelden samen het een of ander,of Dora speelde piabo en dan zat ik my met Mad.Lataste te vervelen.

* De hotelhouder Garré scheen niet geheel normaal te zijn,et de

temps en temps il était y^égaré. Als de gasten te lang bleven,verveelde hem dit en wist hy ze weg te krijgen.

In de Riviera Palace waren slechts vijf gasten en er moest daags

££§*5QD0t verdiend worden. Men trachtte de mensen te lokken door 's mid- uagto en b ^ün(is muziek te laten spelen,op alle treinen reed een omnibus,

maar het was er peperduur,frs.110- daags voor een slaapkamer en salon,zonder

maaltijden.

In ons hotel logeerde ook een Fransman,die niet met de andere gasten omging,maar zijn maaltijden in een andere kamer alleen gebruikte en na zijn middagmaal koffie ging drinken by Madame Garré,met wie hy zeer intiem was. Monsieur iatSète schreef 's mans eenzelvigheid hieraan toe qu'il avait eu des secousses dans sa vie door l-jr jaar te voren zyn dochter,haar man en twee kleinkinderen te Dieppe,waar zy zich baadden, te zien verdrinken. Hy moest een groot geddelte van het jaar,althans zo lang de tir a pigeon duurde,te Monte Carlo verblijf houden,omdat hy President ban het Bestuur was. Het was een laf en wreed amusement. De tamme duiven werden in een donker gat onder de grond opgesloten,dan werd het luik plotseling opengetrokken en het angstige beest,verblind door het liwht,vloog er uit,en fladderde weg,zodat het geen kunst was het binnen de enceinte te schieten. Om mee te spelen moest men een grote som betalen en bovendien kostte elk schot,dat men deed,100 francs.

S"ioS~

JWOP

Hoe die Fransman heette is my ontgaan,maar ik meende verstaan te hebben dat men hem le Baron de Gencieux noemde of le Baron de Boissier. Dora zegt dat hy Georges Baron Salvin de Boissieux heette.

Dora hield hem voor een Graaf en van dat ogenblik noemde zy hem " de Grab" en was zy dodelijk van hem,ofschoon hy op een rhinoceros of een nijlpaard geleek en wachtte zy hem met Renée onder aan de trap op, als hy die afliep,om door hem gegroet te worden.

Zondag 21 Jan.werd door een Frans predikant gepreekt. Er waren 12 hoorderessen,de Heer Blok en ik. Ha de dienst verzocht de predikant ons een adres aan de Prins van Monaco te tekenen om hem te bedanken voor de gunst van in 1899<£de Culte Evangélique te hebben toegestaan. /Vadat wy de kerk verlaten hadden was er Engelse dienst. Dora veeesde in het lokaal flauw te vallen, 's Middags vroegen de Latastes haar om mee te rijden naar Mentone,maar Dora prefereerde een klassiek concert te horen, waar de pianist o.a.een Rhapsodie van Liszt speelde,maar niet die van Lore.

Prachtig was het opgaan der zon,dat ik uit mijn bed te Ti gadesloeg, eerst een gouden streep,aan een gouden bal,die uit de zee scheen op te stijgen.

Wy zagen op de esplanade 35 jongens der Société des Gymnastes maneuvreren voor de Kinomatograaf.

Het verwonderde my Mr.Lataste te horen zeggen:" Je déjeune dehors," daar ik dit altyd voor vertaald Hollands gehoiden had,en nu vernam ik van hem dat het goed Frans is evenals:"Autrement je le dirai a mon père; "pourtant pas," "Et puis alors," en "II a couru après."

By het Musée des beaux arts staande zagen wy er de Prins^van Monaco, geboren Duchesse de Richelieu uitkomen,en praatten wy Frans,Engels en Duits met een Deense dame,wier man in de trein van zyn portefeuille beroofd was en die ons het Hotel d'Angèeterre te Kopenhagen aanbeval.

In Monte 6arlo hoorde men dagelijk dat de een of ander door een pick- pocket van zijn portemonnaie of iets anders van waarde bestolen was.

Constance schreef dat de influenza te Zeist huis aan huis heerste en dat in het Ziekenhuis allen,verpleegsters,dienstboden en zieken te bed lagen,dat op het Slot ook enigen aangetast waren,dat Foef er te Men- tone ziek aan lag en het van Montreux had meegebracht. Verder dat Nellie Elout juist zulke "happy letters" uit Parijs geschreven had toen Willem die beroerte kreeg,en Constance voegde er by dat als hy bleef leven en in een stoel moest worden rondgereden,die happiness wel te voorzien zou zijn.

Daar er te Monte Carlo geen goede melk te krijgen was (want gras en koeien zijn er onbekend) moesten wy voor Dora,die veel melk moest drinken,gesteriliseerde melk in de apotheek kopen.

Max had slechts één Zondag behoeven te verzuimen,maar hield nog geen catechisatiën omdat de mensen nog bang waren voor zijn influenza- huis. Hy had dus nu alle gelegenheid om allerlei af te doen,o.a.een nummer voor "De Lichtstralen" (zijn toespraak op het Zendingsfeest te Houderingen in '98),een blaadje voor de Centsvereniging voor Spanje te Rotterdam en een stuk over de Hervorming in Spanje voor " Marnix".

Max hielp Mauk by het vertalen van Ovidius,wat hy nujveel gemakkelijker vond dan toen hy het zelf in de derde klas doen moest, 's Avonds las hy met de jonjfrgens David Copperfield en genoot van Fruin.

Ik had aan Cécile Comandi-Paroz geschreven dat wy,zodra Prof.

Dufour ons toestond Monte Carlo te verlaten,te Florence hoopten te komen,



en nu antwoordde zy dat zy ons de dames Challande,moeder en dochter in de Viale del Principe Eugenio aanbeval,waar men voor slechts frs 5>- daags en pension was. De meid had aan Cécile gezegd:" Credo sono degli angeli." De Challandes namen alleen recommandés van Cécile aan,en twee Engelse dames,die zy er gezonden had,waren er zé tevreden geweest,dat zy gezegd hadden:" 't Is geen pension maar een home." Dora had er echter weinig zin in en prefereerde een hotel.

De Latastes waren als Roomsen heftig geëmporteerd tegen Dreyfus, die zy un saligot et un misérable noemden,maar als Fransen en dus anti- J iUtj Engelsen pro Boer,die zy Boers noemden.

Woensdag 24 Jan. kwam Gabrielle Lataste by haar ouders logeren.

Zy was bijziende,had een grote neué en een mooie stem en wmlde absoluut niet trouwen,ofschoon zy al 30 was,tot grote verontwaardiging van haar vader.

Als er geen concerten gegeven werden,was de enige ressource de aankomst der treinen af te wachten en te kijken of er vreemdelingen in de 17 omnibussen stapten.

Vrijdag 26 Jan. keek ik 's avonds naar het verbranden van een schip ter ere van la Sainte Dévo£e,die de Monégasques van het juk der Italianen verlost had. Ik werd door een paar lichte vrouwen aangezocht om met haar mee te gaan en had nogal moeite om van ze af te komen. De volgende dag wandelden wy naar de Condamine en zagen wy een processie naar de Chapelle de la Ste.Dévote trekken,eerst meisjes in het &Lauw, toen dito's in het rosé,daarna jongens en kleine kinderen,die er allen even armoedig en ziekelijk uitzagen,en eindelijk oude mannen en vrouwen met waskaarsen,voorop de muziek met een tamboer majoor en een paap met koorjongens. It was sickening. Een Fransman hoorde ik zeggen:" On n'a pas choisi les plus belles femmes. C'est un fcemède contre 1'amour. Et J7/0 comme il y a des gosses a Monaco." Wy hadden de stoet de berg zien afdalen, want het paleis te Monaco lag veel hoger dan de stad.

Zondag woei er zulk een ijskoude wind,dat hy ons belette uit te gaan. Te Cannes blies de mistral twee dagen lang. In Monte êarlo liepen vieze Arabieren met shawls te koop.

Daar Cornelia een hardnekkige koorts had,ook al ten gevolge van de zenuwen en zy er te Bantam door pillen van Jonker van genezen was, schreef ik hem om het recept. Dit zond hy,wy lieten de pillen draaien .en zy hielpen Cornelia opnieuw.

JW. kreeg bronchitis met koorts en Caroline influenza,gelijk Tane my schreef. Zy had toch het Blaadje ter correctie aan Max gezonden, zodat ik er gelukkig van af was. Tane eindigde haar brief:" Mon encre est détestable,c'est pourquoi j'écris h 1'horreur!",maar dit was niet waar,want ofschoon zy 78 was,schreef zy nog met een vaste hand zonder te beven,zonder een enkele rature en goddelijk Frans,zoals de ouderling ó t 44 van der Gronden te hymegen zeide toen hy Piet Mounier had horen preken, en wiens Frans alles behalve goddelijk was.

Eens op een dag daalden wy naar de Offices van het Hotel af,maar toen wy weer boven kwamen keek Madame Garré he&l kwaad en zeide zy dat zy my voor de nieuwe kok hield,waarop zy my vroeg of ik soms een koks- pak wilde aantrekken,hetgeen Dora zé impertinent vond dat zy haar van nu af aan haette. Haar man was al enige tijd ziek,naar men vermoedde ten gevolge van ontsteking van de blinde darm. De "Grab" had dus le champ libre en men vond dat^ het jongetje Garré meer op hem geleek dan op zijn vader.

Fanny zond my twee dozen rouwpapier,een dito rouw cartes,voorts brieven van Lore en van my aan Mama van Loon en Lore's journaal van 1849,dat in Juli '53 voortgezet,maar in Aug.'53 geëindigd was. De lectuur van dit journai.1 maakte mijn zenuwen weer bitter aan de gang,omdat er die fatale passages in stonden,"qu'elle commen^ait a me désaimer", en dat zy kleurde van blijdschap by het vooruitzicht dat Cees Hartsen in Aug.'53 zou komen logeren.

5>V/'2. Agnes schreef my dat de Boeren Spionskop hernomen en 19 Officieren

en 191 soldaten doodgeschoten hadden. Elke avond gingen wy de in het Atrium van het Casino aangeplakte telegrammen over de porlog lezen, waar de Engelsen dan met ellenlange gezichten by stonden. Herhaaldelijk liepen wy 's avonds naar het Casino om het concert te horen,maar dan werd er een kaart opgeftangen met de woorden:" Pas de concert pour répé- tition."
De Latastes kregen vrienden te logeren,een jood en zijn vrouw met grote neuzen,die op de naam van Schuster antwoordden. Een ander Joden echtpaar met dito neuzen,evenzeer bevriend met de Latastes,waren Hollanders en heetten volgens Lataste Schep,maar zy bleken Schaap te heten en in Utrecht te wonen. Voorts had Lataste de mond vol van zekere Baronne de Lyeveld,maar deze bleek een Engelse jodin Nyons te zijn,weduwe van zekere Hollander Liefeld.

Op 4 Bebr. waren wy 's avonds naar het concert gegaan,toen Dora de heer met de ringen,die ik voor een Pool hield,op de hoogste achterste bank ziende zitten,my dwong om naast hem plaats te nemen,waarop ik hem in het Frans toesprak. En toen bleek het dat hy geen Pool of Rus was, maar een Badener en Graf Wilhelm Chandon de Briailles heette. Daar hy in het Cahier,dat in Dora's bezit is,beschreven en zelfs op rijm gebracht is,behoef ik hier niet verder over hem uit te weiden.

Mooier dan Chandon,die 1 maand ouder is dan ik,was een prachtige Skald,die wy op de wandeling ontmoetten. Chandon,die piano speelde,kende alle muziekstukken,die op de programma's stonden,en de namen van al de artisten. Het meest trof ons een hunner,die wy Terzolo noemden,om zyn magnifiek uiterlijk,en de clarinettist Jean Jean,niet alleen om zijn heerlijk spel,maar ook om zijn neusje,het mooiste dat ooit geschapen is. Chandon zeide ons dat er 's middags klassieke concerten gegeven werden,welke men ook gratis kon bijwonen mits men om 2 uur present was en wy lieten niet na daarvan geregeld te profiteren. Bovendien nam Dora een abonnement voor 6 extra concerten vpor frs.20,-.

Wy hoorden de artistes nu en dan solo's spelen,en eenmaal toen wy de harpiste ontmoetten,spraken wy haar aan om haar ons compliment te maken. Een ander maal drong Dora er by my op aan om Terzolo toe te spreken,maar toen ik dit deed,liepen Dora en Cornelia uit verlegenheid weg. Soms kwam een beroemd artist uit het buitenland spelen en zo hoorden wy de Hollands cellist Stollman,die destijds voor de primus doorging en dan ook luid geapplaudisseerd werd,ook door de musici,maar niet door Sanzoni,die jaloers was; verder de 17-jarige Ernest Toselli,first ratsen de beroemde violist Joachim,naar wiens spel de violisten met open monden zaten te luisteren,waarna zy daverend in de handen klapten. Ieder,die de Concertzaal binnenging,kreeg een programma. Wat zou Lore genoten hebben !

ó'vat

J-y/é

Frank schreef my 4 Febr. dat René Labouchere gepromoveerd was en by Riche een diner van 28 couverts gegeven had,dat van 7 tot 1 geduurd had en byzonder bedaard was afgelopen. Frank had naast Willem Nepveu gezeten,die stijf en stil was. Alfred was er ook; verder ook A.Nijland. oud 30 jaar,professor in de sterrekunde,verbazend knap,groot musicus en athleet,zeer aangenaam en vrolijk.

Chandon zeide my dat hy het liefst in een hoekje naar de concerten luisterde om niet door het gebabbel der dames gestoord te worden,en toen ik daarop antwoordde dat alleen vrijende paren samen praatten, hernam hy:" 0 nein! ihr Herz ist zu voll!".

Daar Cornelia's moeder op 5 Febr. jarig was,onthaalde zy ons op delicieuse koek van Scapini.

In ons hotel kwam een mooi groot meisje met haar dame de compagnie logeren. Wy maakten spoedig kennis. Zy heette Ellen von Wedel. Wy namen haar naar het concert en naar de kerk mee en terstond vatte Chandon vlam. Een andere gast was Baron von Gumpenberg uit München,die my zeide dat zijn vrouw Hollands verstond,daar haar grootvader een Hollander was. Hy bleek een speler en losbol te zijn. Zy waren om de longlijders uit Nervi gevlucht en hadden met een heer in de trein gezeten,die 19 jaar lang gereisd had en op zijn 72ste jaar getrouwd was.

van lieverlede was het Hotel vrij vol geworden. In dezelfde zaal, maar aan een afzonderlijk tafeltje,dineerden Madame Michel met haar zoon en haar schoondochter. De oude moeder en haar zoon waren hartstochtelijke spelers en daar zy niet aan de speeltafel ging zitten,gaf zy haar zoon geld mee om het voor haar te doen. Hy stond geregéld vóór de afloop van het diner op pour se réserver une place en in hun salon hadden zy ook een roulette om te kunnen dobbelen,en toen Madame Michel 's avonds naar het concert wilde gaan,weigerde hy haar te brengen om te kunnen spelen. Hoewel zijn vrouw een lief vrouwtje was,sliepen zy niet by elkaar,en als hy aan de lunch kwam had hy haar nog niet gezien.
Er was een Oostenrijkse familie Olbricht,wier dochter Annie wy naar het concert wilden meenemen,maar haar moeaer wilde haar niet laten gaan uit louter jaloezie van zelf thuis te moeten blijven by haar man, die geen concert wilde horen omdat hy geen muziek kon verdragen.

rv/'j.

Aan tafel zat ik eerst naast Mad. Heuardt uit Luxemburg,wier man evenals ik Raadsheer in de Cour d'Appel was. Zy was doof aan het rechter oor,en daar zy links van my zat,moest ik mijn hoofd vóór om het hare heendraaien om haar iets te zeggen,hetgeen Mad.Richenoy,die voor ons zat,aanleiding gaf om te zeggen:" Cela commence a devenir dangereux !". Mr.et Mad.Heuardt spraken Frans en Duits,en hy vertelde my staaltjes van de onbegrensde onkunde en zorgeloosheid der Fransen in de oorlog van 1870. Hun twee dochters zaten in kloosters. Madame Richenoy was uit Lyon en sinds 6 maanden weduwe,maar nog zeer levenslustig en ondanks haar jarem spoedig verliefd. Zy zeide qu'elle avait voué son mari a la Dame de Lourdes en wachtte ook op Prof.Dufour,die my geschreven had dat hy misschien te Monte £arlo komen zou. Een orkaan had alle communicatie tussen Lyon en Parijs afgesneden.

Er waren twee gasten uit Roemenië,de Heer Brennings en zijn 40-jarige dochter Mad.Eisler,een lief jong vrouwtje,die toch al Grootmoeder was.

Zy vergezelde haar vader ten einde hem te beletten dwaasheden te doen. Spelen deed hy niet,maar ondanks zijn tachtig jaren was hy een snoeper en hy maakte dan ook druk het hof aan Gabrielle Lataste,door Mad.Richenoy " le perroquet" genoemd om haar grote neus en haar kraaien,want zy ratelde voortdurend en onophoudelijk daarby lachende. Maar in haar kamer,die naast die van Dora was,lachte zy niet altyd en zowel tegen de kamenier ELise als tegen de naaister hoorden wy haar razen en schelden als een viswijf.

V/P De Roemeniërs leerden enige woorden aan Dora,die al gauw enige vol

zinnen wist te zeggen. De naam,die Cornelia voortaan kreeg,Doudouka of Douja (Juffrouw) is Roemeens; Dora heette Hanom Effendi(Mevrouw in het Turks) en ik Gospodin (Mijnheer in het Russisch).

Lataste en Gabrielle kwamen altyd te laat aan de luncft en de table d'hote,eerstgenoemde uit zorgeloosheid,Gabrielle omdat zy te veel tijd aan haar toilet en farderen besteedde,en dan moesten de andere gasten wachten. Dit gaf my aanleiding óm hem eens,toen hy weer met zijn gewone formule:" Je suis de nouveau retardataire" te laat binnen kwam,toe te voegen:" On voit bien que vous n'êtes ni Francais ni roi," en op zijn vraag:"Comment?" te antwoorden:" Puisque l'exactitude est la politesse des rois et des Franpais." Madame Lataste was verfoeilijk lelijk gelijk alle oude Jodinnen,maar een verstandig goed lief mens. Jammer maar dat zy zulk een lelijke pruik droeg en toen zy er een nieuwe van veel lichter kleur op had,die vol confetti zat,welke zy te Mee by het carnaval had opgedaan,kon Mad.Richenoy haar lachen niet bedwingen. Mad.Lataste inviteerde Dora om Zondag 20 Febr. mee te gaan naar het Carnaval te Mee, en Chandon had haar geraden die pret niet te verzuimen," obschon es abscheulich ist" gelijk hy er bijvoegde.

M/j

Mevr.Heuart gaf my toe dat het Carnaval niets anders was dan een voortzetting van de Romeinse Saturnalia. Mad.Lataste wilde dat Cornelia met Elise zou gaan. De prijs voor één plaats was 's middags en 's avonds frs.8.- Dora had er wel oren naar,maar Cornelia weigerde op grond dat zy als Protestantse zulke paaps-heidense bacchanaliën niet mocht by- wonen.

Na het ontbijt vroeg Mad.Lataste my even in de kamer van haar man te komen,maar ik begreep niet hoe zy my daar durfde ontvangen,want beiden waren en négligé en allerviest,hy in een open hemd en flanellen pantalon, zy met nog dieper groeven in het gelaat,die nog niet waren volgesmeerd,gedeeltelijk in nachttoilet,en het bed niet afgehaald. Zó doet men by ons niet. Terwijl ik by hen was stoof Gabrielle binnen,over de gang,ook half gekleed. Het enige wat zy my te vragen hadden was otff Dora nog meeging naar het Carnaval. Ik antwoordde dat Prof.Dufour het zeker zou afkeuren om de foule en de slechte lucht en Dora thuis zou blijven.

Von Gumpenberg had my gezegd dat er by zulke optochten gebruld en een heidens geweld gemaakt werd. Elise kwam te 6 uur terug,de Latastes eerst te middernacht. Zy hadden veel stojf geslikt,le vortège était affreux. Ellen,die ook naar Nice gespoord was,had in een beestewagen moeten staan en de pruiken en chignons zaten de volgende dag nog vol van kleverige

confetti's.
Daar Cornelia,die met de dienstboden at,gedurig gemene taal hoorde en haar door een der knechts herhaaldelijk het woord cicote werd toegevoegd, besloot zy boven in haar kamer te eten,maar Mad.Carré vond dit lastig en verzocht haar daarom met haar en haar man de repas te nemen.

Dit deed Cornelia maar zy vond dit niet aangenaam omdat Mr.Carré allerliefst met haar was en Madame een haai.

Tane schreef dat Dr.van der Star,die met een dochter van Gustaaf Praetorius getrouwd was en van Bussum naar den Haag verhuisd was,zich had gesuicideefd,zonder dat men er de reden van kon gissen. Hy leed veel aan zenuwpijnen en liet zich daarvoor electriseren. Zijn grootste genoegen was,gelijk hy zeide,Zondags met een krantje op een bank in de Engelse laan te fantam te luisteren naar de nachtegalen.

Ten pleiziere van Dora woonden wy een lijkdienst in de Roomse kerk by. Een tenor en een alt zongen,een paap prevelde,koorkinderen gilden en het lijk werd bewierookt. Het was om misselijk van te worden.

Wy moesten er Zondag 11 Febr.aan geloven met Chandon naar de Riviera Palace te klimmen. Hy ging er dagelijks heen en had ons al dikwijls verzocht mee te gaan en zo bestegen wy dan eerst de steile trap van 600 treden en toen de rijweg,terwijl Chandon ons telkens wees op het vergezicht en zijn mooie vest. In het hotel logeerden slechts 7 personen, terwijl er 160 employés waren. De muziek speelde van 3-5 en 7-9. Chandon tracteerde op koffie en koekjes en my op een kop thee en daarvoor vroeg men hem frs.4.20. Hy gaf een 5 francs stuk maar kreeg niets terug. De knecht begreep dat hy de 80 centimes wel als fooi kon beschouwen.

Chandon wees aan Dora en Cornelia de eetzaal en het salon en leidde ons toen door de zogenaamde tuinen,die hy féérique vond,maar die uit een smal pad bestonden,waar wy achter elkaar moesten lopen,ter weerszijde waarvan enige planten gestoken waren,precies een kindertuintje. Daarna moesten wy de steile trap weer af. In de zaal waren onderscheidene bezoekers,die van elders gekomen waren,o.a.la bella Cavalieri,inderdaad een prachtige vrouw met haar geleiders of aanbidders. Het was mistig en vochtig weer.

De volgende dag bezochten wy een beestenspel,waar een Amerikaan en een Engelsman kunsten lieten verrichten door 4 wolven,2 leeuwinnen en 1 leeuw,2 leeuwinnen en 1 tijger,griezelig om naar te kijken. Baron von Gumpenberg vertelde ons dat er eens in München een beestenspel stond met 10 olifanten,en deze door een draak,die vuur spuwde,van schrik op de loop gingen,ten gevolge waarvan tal van mensen werden doodgedrukt.

JVV2.2, Frank schreef my dat er 10 aanvragen waren ingekomen om Bantam te

huren voor winter en zomer en de Heer Moes,lid der firma Spakler en Tetterode,er het meest lust in scheen te hebben,ook om Cornelis,die zy zouden moeten overnemen en die hun byzonder beviel. De huur bedroeg voor het eerste jaar ƒ 2300-jVOor de 10 volgende ƒ 2200-. De Moesen hadden een getrouwde dochter te Bussum,en dit was een grote attractie. Frank zat diep in de Erfgooierskwestie en moest op 26 Febr.voor Harmen Vos pleiten,die in cassatie was gekomen van een veroordelend vonnis, hetwelk de Hooge Raad vernietigd en naar het Hof verwezen had.

In Holland vroor het 20 graden met sneeuw. Anna Pauw zou achter Sparrendaal in het hakhout een villa laten bouwen voor Rut en Jeannette Schimmelpenninck. Jagtlust lag voor de helft voor de grond en Willem Six liet het mooi opbouwen.

Ellen von Wedel en Frau Seeger wilden dichter by de zee zijn en verhuisden daarom naar "Le Pavillon doré-*1 in de Condamine,maar zy bleven er niet lang en kwamen by ons terug omdat er enkel lichte vrouwen logeereen; Chandon,die zelf op Ellen verliefd was,beweerde dat ik het was en wilde dat ik haar ten huwelijk zou vragen,daar zy my stellig zou aannemen,omdat jonge meisjes,die op reis gezonden worden,geen ander doel hebben dan een man te vinden,en wanneer zy gevraagd worden,greifen sie zu. Daar ik met Lore gelukkig geweest was,moest ik hertrouwen,weil Männer,die in de^Ehe glücklich waren,immer einen Ersatz haben wollen. Mad.Heuart vond het klimaat van Monte Carlo even beroerd als wy,daar zy altyd slaperiger werd en lood in de benen had.

De Latastes hadden het druk over zekere Mr.Wertheim of Wyndham,en deze bleek een Hollander te zijn en Veendam te heten. De namen spraken zy allen verkeerd.

Madame Laèaste zeide my dat zy mijn naam niet kon onthouden en evenmin uitspreken,wat niet te verwonderen was,want van Lennep is al zo weinig Frans mogelijk en by de Franse woorden,die op een p eindigen, spreekt men die p niet uit. Veel vreemder vond ik het later in Duitsland dat men onze naam altyd verkeerd uitsprak en schreef. Het was altyd Lenepp »ofschoon ik telkens zeide dat de naam precies zo luidde als de stad Lennep in Westfalen.

S'W^V Wy kregen een bezoek van Ds.Wettstein van 3 - 4.40. Dora vond hem

in hoge mate ombehagelijk,niet zozeer omdat hy al de koekjes by de thee opat,maar omdat hy zo dik en vadsig was,terwijl hy zijn vrouw,een lief, mager,uitgekraamd scharminkeltje afbeulde. Hy was zeer causaht en vertelde dat de zoon van Blumhardt geen predikant meer was en volbloed socialist geworden was,maar toch millionair. Reeds voor enige tijd vond hy Gottesdienst an jedem Sonntag onnodig. Het hinderde my dat Wettstein Prof. DelitsÉh, by wie hy college had gehouden, bespoi'te en namaakte .

Chandon zeide aan Ellen dat hy Dora prachtig vond,eine Spanische oder Italienische Schönheit,en dat ik eine Spanische Nase had.

r'uif Wy droegen natuurlijk donkere brillen,want op de witte huizen

en gepoederde wegen schitterde de zon verblindend. Gelukkig scheen zy niet altyd en regende het somtijds. Ja zelfs viel er eens hagel en, wat nog sterker was,zóveel sneeuw,dat de daken wit werden. Dikwijls woei er een storm en moest ik in mijn winterjas lopen,het was dan meestal Noordenwind; dan vlogen ©r wolken stof omhoog en woeien de hoeden af.

Had het geregend dan waren de wegen onbegaanbaar en moest men op overschoenen lopen.

Tot de nieuwe gasten behoorde een Officier uit Gallicië,die een sabelhouw over het linkeroog gekregen had en my zeide dat hy vreesde ook het rechter te verliezen. Na het eten bleef hy roken en drinken, wat ik hem aanried na te laten. Hy bleek de wond in een duel te hebben opgedaan,en niet veel byzonders te wezen,want hy was uit Oostenrijk verbannen en woonde nu in Venetië. Daar hy geen geld by zich had om zijn rekening te betalen zette Garré hem de deur uit,maar behield zijn bagage als onderpand terug. Aan tafel had hy zich hoogst onbetamelijk georagen.

Een andere gast was de oude jood Meyer,een schilder uit Berlijn, die dodelijk werd van Ellen en zich zó gek aanstelde en haar overal volgde,dat de Roemeniër hem op haar verzoek vroeg haar met rust te laten.

TVlo Donderdag 22 Febr. kreeg Lizzie ons in het concert in het oog.

" Gunst!1' riep zy uit," Oom Maurits in Monte Carlo! Hoe is het mogelijk?" Zy kon haar ogen niet geloven. Zy logeerde met Juffr.Nierstrasz in het Hotel de la Paix te Nice au troisième,en betaalde voor éón kamer frs.44,- daagd. Zy aten afzonderlijk omdat er enkel Joden waren,was ook altyd verkouden,hoestte steeds,vond Nice allervervelendst en dacht naar Spanje te reizen,via Marseille,Nimes en Perpignan,vanwaar zy in één dag Bar- celona kon bereiken.

Mad.rieuart had frs 30- meegenomen om te verspelen,maar op mijn raad liet zy het na en gaf zy ze aan de armen.

's Avonds zaten wy met ons vijven oude heren in de fumoir en, wat zeer opmerkelijk was,geen van ons speelde. De Roemeniër was 80 en dus de oudste,Lataste 74,Heuart 70,Kisling,ijzerfabrikant en Directeur van het Theater te Zürich,die Henk gekend had,69 en ik 70. De conversatie was niet vlot,want Kisling sprak geen Frans en Lataste verstond geen Duits. De Roemeen sprak onderscheidene talen en toen ik hem vroeg j'VZZ hoeveel hy er sprak,antwoordae hy:" J*en parle six a la perfection." r Renée Lataste had een Duitse bonne gehad,maar het beetje Duits

dat zy gekend had,vergeten. Nu nam zy te Monaco Ital.les,maar op alle woorden legde zy het accent verkeerd,maar zy sprak heel lief Engels.

De Latastes begrepen niet dat Cornelia Frans en Duits verstond en zelfs een beetje Engels en konden niet onthouden dat vork in het Duits Gabel en mes Messer heet. Zy gaven zich dan ook geen moeite om het te leren.

In een ander hotel logeerden Mad.de Vot,oudste dochter van Lataste en haar man,die een grojje neus had en toch geen jood was evenmin als ik. Mad.de Vot was zeer geënchanteerd van Dora en nam haar na het concert mee naar de confiseur Rumpelmaier,waar zy op thee en toast tracteerde.
Toen wy later Mad.de Vot een bezoek brachten,kon zy ons niet ontvangen, omdat zy te bed lag,raadt eens waarom? "Paree qu'elle dinaat en ville!". Zy was een mooie vrouw.

Wy kregen een prettige visite van de Boeyes,die te Menton logeerden en ons te dejeuneren vroegen. Kimberley werd door de Engelsen onder French ontzet.

In Monte Carlo was er een verschil van 15* Reaumur of 65 Fahr. tussen de zon en de schaduw. Welk een klimaat !

Zaterdag 24 Febr. woonden wy "la bataille des fleurs" bjr. De plaatsen kostten 5 tot 15 francs,maar dit was ons te duur,en wy bleven buiten de enceinte. Het fraaist versierde equipage van een Poolse prins kreeg de prijs.

Dinsdag daarop werd my mijn portefeuille met frs.200- aan bankbiljetten ontstolen by het verlaten van het Postkantoor. Men zeide dat er een Engelse dievenbende te Monte Carlo was,en telkens hoorde men van lieden,die bestolen waren. Gelukkig had ik mijn credietbrief niet by mij,hetgeen best het geval had kunnen zijn indien ik aan het Crédit Lyonnais geld had opgenomen.

syicj

yvoo

SVi)

Cronjé had zich ondanks de waarschuwingen laten insluiten en moest zich met 400 man,vrouwen en kinderen overgeven juist op de dag dat de Engelsen op Majuba waren doodgeschoten.

Louise,Non en Algernon bezochten ons. Laatstgenoemde kon met het Franse geld niet te recht en had in een winkel om gants de pied gevraagd, daarmede kousen bedoelende.

Anna van Lennep,oudste dochter van Gerard en Sophie Kreije,kondigde ons haar engagement aan met A.H.Broos,lid der firma Brinkman & Co,in effecten.

Dinsdag zeide G&brielle dat zy ging spelen,omdat het de volgende dag Aswoensdag was en zy dan boete kon doen. Paulus zegt van dezulken dat hun verdoemenis rechtvaardig is.

Volgens de dagbladen zouden Keizer Wilhelm en de Koning van Italië Victoria met de gevangenneming van Cronjé hebben gelukgewenst. Van de Keizer geloof ik het.

Elke dag speelden de Tziganers dezelfde deunen voor de cafés. Zy hadden rode rokken aan en hy,die dirigeerde,speelde al heen en weer lopende op de viool.

Frank schreef my dat Eric gevaccineerd was en er 9 p'okken waren opgekomen,dat zyn schoonmoeder een tochtdeur of portaal voor de voordeur had cadeau gegeven,en dat hy alle hoop had op de finale overwinning der Boeren.

Donderdag 1 Maart schreef hy opnieuw. De familie Moes hoopte op 15 April Bantam te betrekken. Ook schreef hy dat mijn brieven zo melan- koliek waren en ik dit niet moest wezen; zolang Mama leefde had ik moed gehouden en zy zou het zeker zeer betreuren als ik die nu verloor.

Aan het ontbijt fulmineerde ik tegen Monte Carlo,waarop de Roe- meniër zeide:" Was der Herr da sagt hat keinen Sinn0."

Frank was de enige die my op onze trouwdag schreef. Toen men in het Casino de 2de Rhapsodie van Liszt speelde,het lijfstukje van Lore, maakte dit mij zé nerveux dat ik begon te huilen,daar al mijn oude herinneringen my weer voor de geest kwamen. Het hagelde,sneeuwde en stormde weer vreeslijk !

Mad.Michel zeide aan Dora:" II y a du bon et du mauvais dans le mariage." Daar haar man een speler is kwam het my voor dat in haar huwelijk le mauvais de overhand had.

Het amuseerde my de 80-jarige Roemeen, der über Monte Carlo entzückjf war,te plagen,door hem te zeggen dat Lizzie de Riviera onmogelijk vond, dat Chandon de speelbank de enige attractie vond,weil die Riviera sonst nichts bietet,dat het er altyd Voordewind is,stuift en tocht en iedereen er influenza krijgt,zodat zelfs de Duitse provisor in de Apotheek,die nooit ziek was geweest,er al tweemaal aan geleden had,dat er geen wandelingen zijn en men altyd langs de straatweg heen en terug moet,enz,enz. Het uitzicht op de Middell.Zee was brillant,maar kwam natuurlijk niet in vergelijking met het gezicht op de Noordzee en liep men er langs, dan moest men er niet in kijken,want langs de oever en to£ ver in de zee was de kleur van het water allervuilst geel,doordat er de riolen in uitliepen. Eens was de lucht zo helder dat wy Corsica konden zien liggen.De Luxemburger vertelde dat een heer hier frs.20.000- en zijn maitresse frs.10.000- verloren had,en terwijl Mad.Richenoy speelde werd er van buiten een steen op het glazen dak gegooid,waardoor de dikke glasscherven op de tafel vielen,etteliake personen verwondden en de croupiers vluchtten,een prachtig ogenblik voor de dieven.

Ellen von Wedel was eerst naar Beaulieu vertrokken,vanwaar zy schreef,dat het er al te saai was,en daarna naar San Remo,vanwaar zy 5-^32 haar photo aan Dora zond.

Woensdag 7 Maart zagen wy een equipage voorbijrijden met een jager op de bok. Dora riep:" 't Is de Keizer van Oostenrijk !",maar een Fransman, aie voorbijliep,zeide:" C'est le Hoi de Saxe." Hy stapte voor het Casino uit en liep met de Koningin achter het Casino om naar de lifts.

Hy had een korte peajacket aan en een pottehoed op en leunde op een stok. Zy kwamen van Menton. Een paar weken later kwam hy opnieuw te Monte Carlo. Eerst liep hy met een adjudant de galerie Charles III ten eind en later wandelde hy met de Koningin gearmd op het trottoir,toen een lompe soldaat,die niet uit de weg ging,hen dwong het trottoit te verlaten. Hy was in 1828 geboren en in '53 getrouwd met Karola,prinses van Wasa,die 5 jaar jonger was. Hy stierf in 1902 kinderloos en werd opgevolgd door zijn broeder Georg,die getrouwd was met Maria van Portugal en sedert 1884 weduwnaar is.

.TVJ3 Ik had 10 flessen Contrexéville by de apotheker gekocht en toen

deze my bezorgd waren,kwam Carré met opgestreken zeil my zeggen dat ik dit niet had mogen doen en in strijd gehandeld had met le Règlement de 1'Hotel,volgens hetwelk alle minerale dranken in het hotel moesten besteld worden. Voor deze keer zou hy het laten passeren,maar het moest niet meer gebeuren. Ik zeide hem dat het weliswaar mineraal water was maar niet om aan tafel te drinken,doch hy beweerde dat dit geen verschil maakte. De provisor zeide my later dat Carré de jongen,die de flessen gebracht had,ook een standje had gemaakt. Monsieur Lataste was er over verontwaardigd en zeide dat hy in mijn plaats terstond het hotel zou verlaten hebben. Hem had Carré frs.4,- per couvert berekend omdat hy met zijn familie te laat voor de table d'hóte terugkomende,afzonderlijk had moeten eten,en dat terwijl hy aan de Latastes frs.2000- in de maand verdiende. " Carré devrait avoir plus d’égard."

In Lederland stierf Boele,die onder de naam van N.Donker schreef, door Papa geprotegeerd en gepousseerd was,maar evenals Schimmel tot de Gidsclub behoorde,die Papa trachtte af te breken.

SHbL/ De hofdame de Constant Rebecque engageerde zich met een Roomse!

De Koningin had er haar tegen gewaarschuwd. Ds.Meerburg en Loukie Six zouden 5 April trouwen,maar volgens Mevrouw Röell zou er op Hilverbeek alleen een iMonnefeestje zijn,waarvoor Cateau van Lennep,Henriette v.L.,

Bé Wilkens en Joopie Lange verzen moesten maken.

Zaterdag 10 Maart spoorden wy naar Mentone,en stapten aldaar uit in plaats van tot Caravan door te rijden,zodat wy nog drie kwartier verder moesten lopen eer wy aan het Hotel des Anglais kwamen,eerst door een nauwe straat langs vieze huizen,en het laatste eind langs de zee in stof en wind. De Boeyes waren thuis en verkouden en Henriette Labouchere lag met griep te bed.

Prof.Dufour schreef dat hy ons vergunde na 15 Maart naar Florence te vertrekken,mits wy niet in een der hotels langs de Arno gingen lo-

Ó"V3S~geren,en 's avonds na 6 uur noch in de Casino noch by de Arno bleven.

Zondag 11 Maart kerkten wy eerst en ontvingen wy 's middags Chandon op de thee. Hy was zeer spraakzaam en drong er by my weer op aan dat ik hertrouwen zou,"weil ich ein Herz habe von 18 Jahr." Hy vond dat Dora een mooie Kopf had.

Meuwe gasten waren Mr. and Mrs Jackson uit Leeds met hun dochter Margaret,en daar zy aan het ondereinde der tafel zaten vroeg ik aan de ouders of zy by ons mocht komen zitten,dan zouden wy niet over de oorlog spreken. Zy antwoordden dat wy dit gerust mochten doen,daar zy even hard pro-Boer waren als wy. Mr.Jackson zeide my dat het jammer was dat Chamberlain niet naar Afrika vertrokken was en de eerste kogel gekregen had,daar hy louter uit ambitie en om de goudmijnen de oorlog begonnen

was ten einde door annexatie roem te verwerven. Hy liet my twee te Leeds

uitgegeven Methodist papers lezen,die scherpe artikelen tegen Chamberlain bevatten. Margaret had zulk een hoge stijve halskraag om,dat zy het hoofd niet kon bewegen. Zy vertrokken al spoedig naar Parijs.

SUL Frank schreef 9 Maart dat er weer wat meer te doen was op kantoor,

wat goed deed na de stilte der laatste maanden. De schilderij met klok en carillon,die in Anna's kamer hing en vroeger in de kinderkamer op Sdaep-en-Burgh prijkte,had Tane aan Franks kinderen gegeven en Stroet- hoff had die gerepareerd.

De Visser had in de Tweede Kamer schitterend tegen de Wet op de leerplicht gesproken en die zou dan ook verworpen zijn,indien Frank Schimmelpenninck niet van zijn paard gevallen was. Nu werd zy met 49 tegen 48 stemmen aangenomen.

Dinsdag 13 Maart spoorden wy naar Nice,waar het heerlijk was,geen wind,geen stof en mooie winkels,Parijs in het klein. In de Rue de la Gare kocht Dora in la Maison Ulysse twee zijden blouses en daarna wandelde zy met Cornelia nog tot aan de zee,maar ik was te moe en bleef 3 L/3j, op de Place Masséna. Had Dufour ons maar vergund daar onze tenten op

te slaan,maar hy vond Nice te besmet. By het station stond een man met een groot bord met de woorden:" Pense a ta femme et a tes pauvres en- fants et ne va pas a Monte Carlo." Wy keerden per trein van 4.25 terug met een verliefd paar,dat van de tunnels profiteerde om te vrijen.

Lataste wilde het Hotel de la Terrasse by wijze van geldbelegging voor frs.150.000- kopen, en het in apparlfmenten verhuren. Er zou nog + fr^.,15.000- bykomen voor transportkosten. Ik ried het hem sterk af, daar de man 75 was. De eigenaar,een mooie franse jonge man,kwam daags voor de verkoop en de Garrés kochten het voor frs.193.000-; men vermoedde dat de Baron de Boissieux en Madame Richenoy de Garrés daarin geholpen hadden.

Cees Fock trad als Gouverneur van Zuid-Holland af en werd vervangen door de Adv,Gen,by de Hooge Raad Patijn.

Wy zagen de Koning van Denemarken en de Hertog van Cambridge,oom van Victoria,naar de Turbie rijden. De een was 82 en de ander 81 jaar.

Nieuwe gasten (van lieverlede waren de oude op de Latastes na ver- SH3,9 trokken) waren Herr Baurath Dehm,een pracht van een man met byzonder mooie ogen,met zijn buitengewoon lelijke,met juwelen behangen vrouw uit Weenen,die zo vriendelijk was voor my de treinen op te zoeken,om langs de kortste weg Florence te bereiken. Verder Herr Kotrh,die op Oom Piet geleek,en my een brief van zijn vrouw wees,waarin zy uit het Conver- sationslexikon van Brockhaus had overgeschreven wat er over Grootpana en Papa in stond. Hy had my namelijk naar mijn naam gevraagd.

Ook was er nog een Mr.lllins uit Folkstone,die behalve zijn eigen taal Duits,Frans,Spaans en Portugees sprak,lang in Brazilië,Venezuela, Mexico en Spanje gewoond en de Z.Afr.Republieken bezocht had,zodat hy Afr.Hollands verstond. Hy was over de 50,weduwnaar en grootvader en had een prachtige mahoniehouten kop. Toen Mad.Richenoy hem zeide dat hy goed Frans sprak,bloosde hy als een meisje. Hy vond dat ik op de Vicar of Wakefield geleek. Voor 10 jaar verloor hy zijn vrouw,die hem 8 kinderen schonk,van wie het jongste nu 11 jaar was. Hy bleef maar 2 dagen en Mad.Richenoy verliet ons ook. In haar plaats kwamen twee lijken over ons zitten,een Engels echtpaar,dat geen woord sprak en meer dan lomp was. Zy heetten Skinner.

Bloemfontein werd door President Steyn verlaten en door French bezet.

3'7

'
zou houden over "Hervormers en Martelaren" en de 23ste te Arnhem over Spanje,terwijl hy Zondag 25 te Nymegen in de Harmonie hoopte te preken. Wat zou dit Lore getoucheerd hebben!

Een Joodse Dr.Lichtheim uit Konigsberg kwam voor een paar dagen in ons hotel met twee dochters,die vier talen spraken,van wie de ene bolgens Dora op de Madonna geleek. Madame Lataste dacht dat de Mormonen iedereen protestant willen maken. De Fransen zijn naïef onkundig !

3'

der Moesen zou poetsen.

Ik liep de laatste tijd gewoonlijk 's avonds uit om de Latastes te ontvluchten,met wie ik sinds lang was uitgepraat,en dan was het meestal prettig weer,geen zon en geen wind,terwijl het overdag in de zon broeikaswarmte en in de schaduw winter was. 's Avonds ben ik nooit aangerand,gelijk Dora en Cornelia beweerden.

Een Poolse Jood,Muttermilch,ergerde my door te spotten met Abraham, Jacob en Mozes.Joubert stierf aan een maagziekte en Benedetti,de franse gezant, dien Koning Wilhelm te Ems afscheepte,stierf ook.

En zó was dan eindelijk tot mijn grote vreugde de 30ste Maart aangebroken, waarop wy Monte Carlo konden verlaten. Ongelukkig kreeg ik daags tevoren het spit in de rug,en,hoewel Cornelia my met kamferspi- ritus wreef,werd het niet beter. Ik kon dus niet eens mijn koffer pakken. Dora wilde de reis uitstellen,maar ik wilde niet langer blijven.

SVV/
Wy namen afscheid van de Latastes en van Herr Koch,die aan Dora

viooltjes gaf en zeide dat de kennismaking met ons hem onvergetelijk blijven zou. Wy lunchten apart te 1 uur,en daarvoor berekende Garré frs.12,-. Ik betaalde de laatste rekening a frs.280,-(voor de 3 plaatsen in de omnibus vroeg hy frs.9-) en eindelijk reden wy weg. Onze trein vertrok te 4.34,maar ik kon slechts tot Genua plaatsen krijgen.

Tot y/entimiglia reden wy met ons drieën en 8 stuks/bagage. Aldaar was de douane en van trein verwisselen,maar van de 6 koffers behoefden wy er slechts één te openen. Tot Genua,waar wy 5 minuten voor middernacht arriveerden,bleven wy opnieuw alleen. Een beambte wees my waar ik plaatsen voor Firenze kon krijgen. De zes koffers moesten overgewogen worden en van agitatie raakte ik in 't zweet,daar de trein al klaar stond. Met moeite kroop ik krom door het spit naar de trein terug,wat een heel eind was en vond ik Dora en Cornelia de wacht houdende by onze handbagage. Biet minder moeite kostte het om plaatsen te krijgen en om onze bagage en het vogelkooitje in de coupé onder te brengen,want er waren al drie heren,die uit Turijn kwamen,in het coupépompartiment, van wie twee ons gelukkig te Spezzia verlieten,zodat wy weer thee konden drinken,want sedert ^entimiglia hadden wy niets gehad. Cornelia j'VVZ wist altyd de thee uit de fles op het spirituskomfour te warmen en zy smaakte heerlijk. Wy boden een kopje aan de achtergebleven heer aan, maar hy weigerde,doch nam de petitbeurre aan. Ik at en dronk en sliep nu en dan.

Aan een der volgende stations kwam,terwijl wy sliepen,een heer binnen,die dronken was en al onze bagage herplaatste,hoeden en tassen en de vogelkooi onderst boven zette,zodat het water uit het glaasje op Dora neerdruppelde. Daarby ging hy met zijn vuile laarzen op een andere bank liggen. Gelukkig verliet hy ons 1-g- uur later.

^ateraag 31 Maart kwamen wy 's ochtends te 7t aan. Een jong man, die Dora voor een domineetje hield en die dus die naam behield,zodat zelfs Cécile hem zo noemde als zy van hem sprak,Beppino Malepella, haalde ons af,hielp ons in een dicht rytuigje en bracht ons naar de Viale del Principe Eugenio 5,heel ver van het station,waar wy door de Dames Challande,moeder en dochter ontvangen werden. De koffers kwamen eerst met de trein van 10$-. wy ontbeten met de Challandes,van wie de dochter Fanny met haar brilletje en rode haar zé op Mijntje Winthorst geleek,dat zy voortaan de kleine Mijntje heette in onderscheiding van haar moeder,die wel geen bril droeg maar ook rood haar had en de oude Mijn gedoopt werd.

i'VV3 Wy vonden een kaart van Cécile:" Soyez les mille fois bienvenus!

"Je ne tarderai pas a venir vous serrer la main,mais j1 ai du renoncer "au bonheur de vous rencontrer

  1   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina