Minister ingepakt tijdens toneelstukje



Dovnload 11.21 Kb.
Datum26.08.2016
Grootte11.21 Kb.
MINISTER INGEPAKT TIJDENS TONEELSTUKJE

Gepubliceerd in OPINIO, 1, 24, 29 juni 2007


Soms staat de tijd stil, terwijl de klok gewoon doortikt. Of eigenlijk staat de tijd niet stil, maar laat het noodlot zijn slachtoffers steeds dezelfde reeks beweginkjes maken, als een kapotte grammofoonplaat of een te vaak herhaalde trailer van een klassieke film.

Maandagavond 25 juni in de Rode Hoed in Amsterdam was het zo’n avond. De voorgeschreven zetten en bewegingen werden collectief een aantal malen achter elkaar herhaald, en opgevoerd met een hartstocht alsof het om de liturgie ging die vroeger in deze voormalige schuilkerk bij herhaling gevierd moet zijn geweest.

Het ritueel begint met een moslim die plechtig verklaard dat de islam een tolerante godsdienst is. In de Koran staat immers ‘Jullie hebben jullie godsdienst, en ik heb mijn godsdienst’, Soera 109, laatste vers. Vreemd dat de Koran hier met die ‘ik’ kennelijk de Profeet Mohammed bedoelt, God is toch de auteur van de Koran? Maar goed, luister snel verder naar de liturgie.

De moslim die net de openingszet heeft gedaan glimlacht nu breed, en verbijstert vervolgens zijn publiek met de mededeling dat er volgens de Koran (Soera 2:256) geen dwang in de godsdienst bestaat of mag bestaan: laa ikraaha fiddiin. Dwang, laat staan geweld, komt er in de islam dus echt niet aan te pas, zeker niet tegenover niet-moslims die hun eigen godsdienst hebben. De triomf straalt van het gelaat van de spreker. Dat zal ze leren, die ongelovige honden.

Een wijsneus die te lang school heeft gegaan roept nu dat deze twee koranfragmenten uit de openingszet al eeuwen lang als ‘ingetrokken’ gelden onder de Imams en Ayatollahs. Dit is ook het geval met het koranvers waar in staat dat wijn ‘goede voeding’ is, Koran 16:67. Iedereen weet dat de islam wijn verbiedt, toch prijst de koran de wijn. Dat moet kunnen, want het vers dat positief is over wijn is inmiddels door andere verzen ‘opgeheven’. Op dezelfde manier, beweert Wijsneus, zijn die ‘tolerante’ koranverzen door latere verzen opgeheven.

Wijsneus gaat verder de fout in. Hij vertelt nu hoe de imams door de eeuwen heen zo’n ‘opgeheven’ of ‘afgeschaft’ vers in het Arabisch noemden: aaya mansoekha. Soms staat er in zijn script dat hij ook moet vermelden dat de christelijke theologen een dergelijke term bezigen: zij spreken van abrogatie, bijvoorbeeld wanneer ze het over Oud-Testamentische wetsregels hebben. Het publiek begint te gapen.

Verstandige Hollander, de derde heer op het podium (deze rol werd afgelopen maandag door Ronald Plasterk in de Rode Hoed werkelijk met verve neergezet), moet nu zeggen dat het toch wel bijzonder onsympathiek van Wijsneus is om een Moslim die zich liberaal opstelt te gaan afkatten met betweterij over de Koran. Laten we liever blij zijn: we hebben hier een moslim op het podium die vindt dat uittreding uit de islam géén probleem is.

Wijsneus komt er daardoor niet altijd aan toe de toegestroomde schare uit te leggen waardoor de afgeschafte tolerante verzen vervangen zijn: door een gebod oorlog te voeren tegen de ongelovigen. Dit gebod maakt deel uit van de dagelijkse prediking. Gelukkig niet van ieders dagelijkse praktijk.

Gewone Moslim (altijd weer een sterke rol van Ahmed Marcouch) zegt nu dat dit theologengegoochel met koranverzen hem niks zegt, en dat het uit moet wezen. Algemene bijval vanuit de zaal, waar de gelovigen de keus hebben hun instemming te betuigen door het roepen van ‘Amen’ (voor Christenen en joden) of ‘Amiin’ (voor moslims). Uit het onbestemde gejoel valt weinig gearticuleerds op te pikken, de ongelovigen zullen wel in de meerderheid zijn. De weg terug naar reflectie over de godsdienst (die de islam nu eenmaal is) is nu voor de rest van de avond afgesloten, want zulke reflectie, tsja, dat is theologie.

Er volgen nu een aantal intermezzo’s (in een echte kerkdienst zou er orgel- of blokfluitspel ten gehore gebracht worden). Deze intermezzo’s gaan over kerk- en moskeebouw, over godsdienstonderwijs, soms ook over de demografie, hoofddoekjes of homosexualiteit. Al deze intermezzo’s gaan weer volgens vaste regels, net zoals trouwens ook orgel- en fluitspel strenge regels volgen.

Het einde van de intermezzi wordt vanuit de zaal aangekondigd door Dom Blondje die zegt niet te begrijpen waarom al die oude blanke mannen op het podium zo zitten te zeuren. Dom Blondje werd maandagavond 25 juni schitterend gespeeld door de schrijfster Yasmin Allas, die voor deze moeilijke rol haar beeldschone Somalische uiterlijk toch bepaald niet mee heeft.

Daarna volgen nog een paar losse zinnige opmerkingen die de forumleden eerder op de avond niet kwijt hadden gekund, en sluit de gespreksleider de avond. Het valt me zwaar te bekennen hoe vaak ik op zulke bijeenkomsten wel al niet de rol van Wijsneus gespeeld heb. Ook Mohammed Ceppih begint moe te worden van het steeds maar moeten spelen van de rol van de moslim die de openingszetten doet, en dan moet volhouden dat twee ‘opgeheven’ verzen uit de Koran de kern van de islamitische wijsheid over andersdenkenden bevatten.

Mijn voorstel aan hem om eens een keer de vaste liturgie op te voeren waarbij wij van rol zouden wisselen, bracht ten minste langdurig een glimlach op het gegroefde gelaat van de geharde activist. Hij lachte echt, en dit keer plezierig.

Wanneer dit stuk weer opgevoerd wordt is het van belang dat er op het podium en in de zaal weer geen mensen aanwezig zijn die weten dat de islam al voor 1980 bestond, en vooral buiten Nederland beleden wordt. Zeker de gespeksleider mag dit niet weten. Hij moet bij voorkeur denken dat een uitspraak van een kapelaan-in-opleiding uit Warmond (‘Abortus moet kunnen’) evenveel waard is als een uitspraak van het Vaticaan of een bisschoppenconferentie (‘Abortus is verboden’).

Anders ziet hij misschien ook verschil tussen de waarde van uitspraken van Nederlandse moslims (‘uittreden uit de islam moet gewoon kunnen’) en de uitspraken van Moslimse leiders uit Cairo, Teheran, Mekka en Medina: ‘De islam schrijft de doodstraf voor wanneer iemand uit de islam wil treden.’

Nogmaals: Voor het succes van de avond is het van groot belang alle deelnemers en de gespreksleider er van te overtuigen dat de islam géén geschiedenis heeft, en dat de islam, net als de Nederlands-Hervormde kerk, buiten Nederland niet bestaat. Alleen wat er sinds 1980 in Nederland speelt, telt.



Voor de multiculti’s zijn er een paar leuke komische bijrollen die ook heel goed door geoefende amateurs gespeeld kunnen worden. Bij voorstellingen in de toekomst zeker denken aan iemand als Frits Abrahams (Handelsblad-NRC). Multiculti’s kunnen het namelijk doen voorkomen alsof hun problemen toen ze in hun puberteit niet meer Rooms of Hervormd wouden wezen, even groot waren als die van Salman Rushdie, Ayaan Hirsi Ali of Ihsan Jami. Misschien zelfs groter, dan waren zij ook grotere helden!

De sfeer in de kleedkamer is voorafgaand aan, en na de voorstelling altijd onveranderd hartelijk. Er wordt uitgewisseld hoe het met de kinderen op school gaat, er wordt bezorgd naar de gezondheid geïnformeerd. Een paar grappen over het verschil tussen de verschillende Arabische dialecten zijn altijd leuk. Niemand drinkt alcohol, want we moeten scherper zijn dan achter het stuur. Er worden snel boeken aangeraden, en hoe oneens de acteurs het ook zijn: ze waren in de kleedkamer een kwartier lang tussen mensen die ten volle begrepen wat hen bezig houdt.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina