Misdaden tegen de vrouw Tribunaal Brussel 1976



Dovnload 0.78 Mb.
Pagina1/23
Datum25.07.2016
Grootte0.78 Mb.
  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   23
Misdaden

tegen

de vrouw

Tribunaal

Brussel

1976

Diana E.H.Russell

Nicole Van de Ven


FEMINISTIESE UITGEVERIJ DE BONTE WAS

DEELNEMENDE LANDEN
Australië, Oostenrijk, België, Brazilië, Canada, Chili, Denemarken, Egypte, Engeland, de Filippijnen, Frankrijk, de Duitse Bondsrepubliek, Griekenland, Guinea, India, Iran, Ierland, Israël, Italië, Japan, Jemen, Zuid-Korea, Luxemburg, Mexico, Mozambique, Nederland, de Nederlandse Antillen, Noorwegen, Portugal, Puerto Rico, Schotland, Spanje, Syrië, Taiwan, de Verenigde Staten, Vietnam, IJsland, Zuid-Afrika, Zweden en Zwitserland.

De Nederlandse uitgave van dit boek is gemaakt door:
Anneke van BaaIen

Eva Besnyö (foto's)

Mary Boeree

Jaantje Bodt

Corrie van Dijk

Marijke Ekelschot

Loes Emck

Marijke van Gans

Marieke Griffijn

Rita Hendriks

Paulien Hoebee

Cordula van Hoorn

Joke Huisman

Coks Jansen

Dorelies Kraakman

Anneke Kuijer-Nijlunsing

Unita Ligteringen

Akke van der Meer

Nanny Nieraeth

Annet Planten (omslag)

Yvonne Scherf

Tonny Schuitema

May von Sligter

Liesbeth van der Sluis

Heidi Sorgdrager

Gerda Spaarder

Jane de Swaan

Gerda Telgenhof

Anneke Vehmeyer

Greet Vooren

Titia Vossen

Bieneke Waale



Copyright © 1977, by Diana E.H.Russell and Nicole Van de Ven

Published by arrangement with Les Femmes Publishing, 231 Adrana Road,

Millbrae, California, USA

Copyright © Nederlandse vertaling, Feministiese uitgeverij De Bonte Was,

Amsterdam 1977

Inhoud
HET TRIBUNAAL
Het tribunaal ...5

Het boek ...6
GETUIGENISSEN
Verantwoording ...7

Hoofdstuk 1

Gedwongen moederschap ...8

Hoofdstuk 2

Gedwongen niet-moederschap ...20

Hoofdstuk 3

Vervolging van ontmaagde vrouwen en van ongehuwde moeders ...23

Hoofdstuk 4

Mediese misdaden ...25

Hoofdstuk 5

Gedwongen heteroseksualiteit ...29

Hoofdstuk 6

Misdaden binnen de patriarchale familie ...40

Hoofdstuk 7

Ekonomiese misdaden ...46

Hoofdstuk 8

Dubbele onderdrukking door het gezin en de ekonomie ...53

Hoofdstuk 9

Dubbele onderdrukking van vrouwen in de Derde Wereld ...58

Hoofdstuk 10

Dubbele onderdrukking van migrantenvrouwen ...66

Hoofdstuk 11

Dubbele onderdrukking van vrouwen uit godsdienstige minderheden ...70

Hoofdstuk 12

Geweld tegen vrouwen ...71

Verkrachting ..71

Mishandeling van vrouwen ..82

Gedwongen opsluiting in psychiatriese inrichtingen en in het huwelijk ..90

Bedreiging met geweld ..92

Femicide ..93

Kastratie van vrouwen: clitoridectomie, excisie, infibulatie ..97

Gewelddadige onderdukking van vrouwen die weigeren zich aan te passen ..99

Het martelen van vrouwen voor politieke doeleinden ..100

Onmenselijke behandeling van vrouwelijke gevangenen ..102

Geweld tegen vrouwen in het algemeen ..111

Hoofdstuk 13

Het tot seksueel objekt maken van vrouwen ...114
OPLOSSINGEN, RESOLUTIES, VOORSTELLEN TOT VERANDERING
Hoofdstuk 14

Voorstellen over bepaalde misdaden ...120

Hoofdstuk 15

Algemene strategievoorstellen ...125
Hoofdstuk 16

Solidariteitsvoorstellen betreffende vrouwen in bepaalde gebieden ...130

Hoofdstuk 17

Solidariteitsvoorstellen ten behoeve van bepaalde mensen ...132

Hoofdstuk 18

Voorgestelde akties ...133

Hoofdstuk 19

Konkrete aktievoorstellen ,,,135
VOORGESCHIEDENIS, VERLOOP EN UITWERKING VAN HET TRIBUNAAL
Hoofdstuk 20

Hoe het begon ...138

Hoofdstuk 21

Ons krappe budget ...143

Hoofdstuk 22

Het konflikt over de media-mannen ...144

Hoofdstuk 23

Verdere kontroverses binnen het tribunaal ...145

Hoofdstuk 24

Antwoord op de kritiek ...148

Hoofdstuk 25

Analyse van de kritiek ...150

Hoofdstuk 26

Gevolgen van het tribunaal ...152

Hoofdstuk 27

De reakties in de wereldpers ...157


HET TRIBUNAAL
Ruim tweeduizend vrouwen uit veertig landen namen deel aan het eerste Internationale Tribunaal over Misdaden tegen de Vrouw, dat plaatsvond in het Palais des Congrès in Brussel, van 4 tot 8 maart 1976 en eindigde op de Internationale Dag van de Vrouw. Het Tribunaal was georganiseerd door een groepje feministen. Zij vreesden dat het door de Verenigde Naties uitgeroepen Jaar van de Vrouw, 1975, de aandacht zou afleiden van de werkelijke onderdrukking van de vrouw omdat het gemakkelijk zou kunnen leiden tot pogingen om alleen kleine verbeteringen in de positie van de vrouw aan te brengen, bij wijze van zoethoudertje. De organisatrices wilden tegenover het Jaar iets positiefs stellen: een manifestatie waar vrouwen de wereld hun woede over hun onderdrukking in het gezicht zouden slingeren, in plaats van deze, zoals gebruikelijk bij onderdrukten, voor zich houden. Zij formuleerden de volgende doelstelling:

'Het is belangrijk te laten zien dat de onderdrukking van vrouwen overal hetzelfde is, dat alleen de mate van onderdrukking verschilt, en dat elk geval van onderdrukking niet een op zichzelf staand geval is, maar typerend voor wat er in dat land gebeurt. Het doel is om vrouwen overal te berei-ken, om solidariteit tussen vrouwen te versterken en om middelen te vinden om misdaden tegen vrouwen te bestrijden!'

Het uitgangspunt van het Tribunaal was: alle van de man afkomstige vormen van vrouwenonder-drukking worden beschouwd als misdaden tegen de vrouw. Dit is een totaal andere opvatting over misdaden dan de opvatting die in de mannenmaatschappij gebruikelijk is.

Tijdens de vijf dagen die het Tribunaal duurde legden vrouwen in de grote zaal van het Palais des Congrès getuigenis af van misdaden die hen persoonlijk waren aangedaan. Dat er ook een aantal getuigenissen is afgelegd van minder persoonlijke aard, was aanvankelijk niet de bedoeling.

De aard van de getuigenissen veroorzaakte zeer veel emoties. Veel vrouwen konden de getuige-nissen niet tot het eind toe aanhoren en vluchtten voortijdig de zaal uit.

Alleen alom bij het Tribunaal aanwezig te zijn was voor veel vrouwen een ingrijpende ervaring. Bijvoorbeeld voor die zwarte vrouw uit Zuid-Afrika, die voor het eerst met blanke vrouwen aan één tafel zat te praten en te eten, of voor vrouwen die politiek gevangenen in hun land waren geweest en een peilloze angst hadden om gefotografeerd en in hun land als deelneemster herkend te worden. Of voor feministen uit fascistische landen die elkaar tevoren alleen in het geheim ontmoet hadden, b.v. in een kerk, en nu ineens frank en vrij met zo veel vrouwen konden spreken en plannen maken. Of voor de vrouwen uit landen waar vrouwelijke homoseksualiteit strafbaar is, en die zelfs op het Tribunaal niet naar de Werkgroep Lesbiese Vrouwen durfden komen maar een briefje stuurden.

Alle emoties die het Tribunaal opriep hebben zich ook steeds weer ontladen, dikwijls in de vorm van pure agressie, met name tegen de organisatrices. Er waren hevige konflikten over de vraag hoe de bijeenkomsten geleid moesten worden en over de vraag of er perskonferenties voor man-nelijke journalisten georganiseerd moesten worden. Ook een lesbiese demonstratie was aanleiding tot heel wat toestanden.
Ondanks de vele konflikten werd het onderlinge begrip steeds groter en is er hard gewerkt. Behalve de getuigenissen in de grote zaal waren er workshops (werkgroepen) over bepaalde onderwerpen in verschillende ruimtes van het gebouw (dat hiervoor overigens geheel ongeschikt was omdat je nergens de stoelen in een kring kon zetten).

En waar veel vrouwen met plezier aan terug denken is het feest met een echte vrouwenband in het Brusselse vrouwenhuis, dat voor deze gelegenheid veel te klein was.

Dit alles is tot stand gebracht door een zeer kleine groep vrouwen. Wij hebben de grootste bewon-dering voor hun moed en hun doorzettingsvermogen. Het Tribunaal was een van de belangrijkste akties die de feministiese beweging tot nu toe heeft voortgebracht. Het is een unieke gebeurtenis in onze eigen geschiedenis, de geschiedenis van de vrouw.
HET BOEK
Toen het Tribunaal was afgelopen, konden de organisatrices eindelijk ontspannen, behalve Nicole van de Ven en Diana Russell die van de geluidsbanden een voortreffelijk geredigeerde documen-taire maakten. Wat een inzet en wat een moed, in het bijzonder om alle emoties en verschrikke-lijke wreedheden nog eens en nog eens te moeten horen!
Het Bonte Was-kollektief brengt nu de Nederlandse bewerking van hun boek.

We willen hier verantwoording afleggen van hoe het boek is samengesteld. Alle getuigenissen zijn letterlijk vertaald. Nicole en Diana hebben 90% van de getuigenissen in hun boek opgenomen; dat er wat ontbreekt is te wijten aan onverstaanbaarheid van de op geluidsband opgenomen getuige-nissen. De getuigenissen zijn opgenomen in de volgorde waarin ze zijn afgelegd.

Nicole en Diana hadden een werkverdeling: Nicole heeft de getuigenissen van de geluidsbanden verwerkt en bewerkt, Diana heeft in een aantal hoofdstukken geschreven over de ontstaans-geschiedenis van het Tribunaal, de gebeurtenissen tijdens het Tribunaal, vooral de kontroverses, waarbij pijnlijk nauwkeurig de verschillende standpunten aandacht krijgen; voorts een evaluatie van het Tribunaal, Nicole heeft een beschrijving per land gegeven van hoe de pers het Tribunaal heeft verslagen. Al deze artikelen volgen na de getuigenissen. Wij hebben deze artikelen plaatselijk bekort, overwegend door samenvatting. (De ik-figuur in deze artikelen is dus Diana Russell).

Ook van de aanhangsels hebben we er verschillende weggelaten, o.a. het kontrakt tussen de Amerikaanse schrijfsters en het Tribunaal-Komité, waaruit blijkt dat de opbrengst van het boek gaat naar het internationaal Feministies Netwerk. De Bonte Was, die zoals bekend werkt met gratis vrouwkracht, heeft het vertaalrecht voor Nederland voor een symbolies bedrag gekocht.

Het boek is vertaald door ongeveer twintig vertaalsters, die zich meldden op een oproep die we in enkele vrouwenkranten geplaatst hadden, en die we hierbij hartelijk bedanken.

We hopen dat alle vrouwen die niet op het Tribunaal geweest zijn zich toch door het lezen van dit boek bij de gebeurtenissen betrokken voelen en zich opgenomen voelen in het door het Tribunaal versterkte internationale zusterschap.

We hopen ook dat vrouwen wanneer zij lezen over wat onze zusters is aangedaan - dat is wat ons allemaal kan worden aangedaan - de echte feministiese woede zullen voelen opkomen over het onrecht, ons vrouwen aangedaan. En dat dat zal leiden tot initiatieven om iets tegen de misdaden tegen de vrouw te doen.
De Bonte Was

Getuigenissen


Verantwoording
De getuigenissen en verklaringen werden halverwege de ochtend van maandag 8 maart, de internationale dag van de vrouw, beëindigd. Voor het grootste gedeelte hebben we echter de volgorde aangehouden waarin de misdrijven aan het Tribunaal werden gepresenteerd.

Het lijkt ons juist om hier uit te leggen hoe het materiaal van het Tribunaal verzameld en bewerkt werd voor het boek. Alles wat tijdens de algemene bijeenkomsten van het Tribunaal voor de mikrofoon werd gezegd, werd op de band opgenomen. Om het uittikken te vergemakkelijken werd dit, na het Tribunaal, op kleinere bandjes overgenomen.

Vanwege dit overnemen zijn er af en toe korte stukken van verklaringen weggevallen. Al het mate-riaal werd uitgetikt en daarna in het Engels vertaald. Toen het vertaald was waren er enorme verschillen in de samenhang en de duidelijkheid van de onbewerkte verslagen. Vaak, als de kwaliteit slecht was, konden we niet zeggen of dit lag aan de vrouw, die had gesproken of aan de interpretatie van de vertaalster. We moeten niet vergeten dat veel vrouwen getuigden in een taal die niet hun moedertaal was en dat de vertaalsters vaak ook niet in hun moedertaal vertaalden. Er was ook een enorm verschil in de vertaalkapaciteiten en zelfs in de nauwkeurigheid bij het tikken of de leesbaarheid van het handschrift waarmee we moesten werken. Om deze en andere redenen is ongeveer 10% van de getuigenissen voor het Tribunaal hier niet opgenomen en van andere getuigenissen is alleen opgenomen wat duidelijk was.

Maar we hebben niet alleen vanwege de duidelijkheid stukken weggelaten uit het boek. Af en toe was een getuigenis oppervlakkig, irrelevantof tegenstrijdig en we zagen dan geen reden deze op te nemen ten nadele van andere meer terzake doende getuigenissen. Ook moesten we, om ons te houden aan de grens die de uitgever aan de lengte had gesteld en om de prijs van het boek te houden binnen de grenzen van het budget van vrouwen, moeilijke keuzes doen over wat we in het boek op zouden nemen. We wilden onszelf niet beperken tot wat er tijdens de algemene bijeenkomsten van het Tribunaal te horen was geweest. We wilden ook alle getuigenissen en verklaringen die voor het Tribunaal geschreven waren, maar die om de een of andere reden niet voorgele- zen waren, voor eventuele opname bekijken. In een paar gevallen hebben we citaten opgenomen uit brieven die naar het kantoor in Brussel waren gestuurd door vrouwen uit landen, waar we anders heel weinig materiaal over gehad zouden hebben.

Weglating van herhalingen of van uitspraken die niet direkt met de getuigenis te maken hadden, verplaatsing van alinea's en dergelijke is gebeurd om, waar mogelijk, zonder een belangrijk punt te verliezen, te verduidelijken en in te korten. En verder hebben we voorstellen die tijdens de getuigenissen werden gedaan apart geplaatst in Deel Twee, samen met ander materiaal van die strekking dat op maandagmiddag, tijdens de slotbijeenkomst van het Tribunaal naar voren werd gebracht.

Diana Russell en Nicole Van de Ven

1

Gedwongen moederschap
Het recht van gehuwde en ongehuwde vrouwen om geen kinderen te willen hebben wordt in veel landen nog niet erkend. Bijgevolg worden er miljoenen ongewenste kinderen geboren en sterven er elk jaar duizenden en duizenden vrouwen aan een ondeskundig uitgevoerde abortus. De landen die door getuigenissen hierover worden vertegenwoordigd, zijn: Ierland, Portugal, België, Holland, Noorwegen, Oostenrijk en Engeland. Daarop volgen spontane getuigenissen uit Engeland, België, Frankrijk, Israël, Zwitserland en Canada.

Getuige I: Ierland
Terwijl men in Europa uitziet naar legalisatie van de abortus, zien wij in Ierland, zoals altijd achter, uit naar legalisatie van de anticonceptie. Ierse vrouwen wordt het recht hierop ontzegd. In Ierland wordt het gezien als 'kunstmatige gezinsplanning'. Het is een strafbare overtreding anticonceptiva te verkopen, er reklame voor te maken of om literatuur te verkopen die daar over gaat of er enigs-zins mee in verband staat. De enige methoden voor gezinsplanning, die wettelijk zijn toegestaan, zijn die die door de Katholieke Kerk worden voorgestaan: onthouding en periodieke onthouding. Ondanks dit feit gebruikten in februari 1974 38.000 Ierse vrouwen de pil, omdat de pil, volgens de typiese Ierse logika, voor 'het regelen van de menstruatie' kan worden voorgeschreven. Ierland zou in het 'Guiness Book of Records' opgenomen moeten worden voor het hoogste aantal vrouwen in de wereld dat aan onregelmatige menstruatie lijdt.

Een overzicht dat in 1974 is gepubliceerd, laat zien dat 68% van de vrouwen in de vruchtbare leef-tijd wenst dat de verkoop van anticonceptiva in Ierland wordt gelegaliseerd. In 1968 stemde Ierland in Teheran voor de Konventie voor de Rechten van de mens van de Verenigde Naties, die bepaalde dat echtparen het recht hebben vrij over het aantal en de spreiding van hun kinderen te beslissen, en recht hebben op juiste informatie en onderricht op dit punt. Dienovereenkomstig heeft de Ierse Hoge Raad vorig jaar beslist dat vrouwen kunstmatige methoden voor geboorteregelingen mochten toepassen. Er werd toen wettelijk toegestaan anticonceptiva in het land in te voeren, maar niet om er reklame voor te maken en niet om ze te verkopen. In Ierland kun je dus anticonceptiva krijgen als je op de hoogte bent en als je er achter kunt komen waar je ze kunt krijgen, maar je kunt er niet achter komen waar je ze kunt krijgen als je niet eerst weet wat anticonceptiva zijn! En je kunt ze niet kopen omdat het strafbaar is dingen te verkopen die niet in het openbaar genoemd mogen worden en die niet in het openbaar te krijgen zijn. Daarom is de enige manier om geimporteerde anticonceptiva te bemachtigen naar partikuliere klinieken voor gezinsplanning te gaan, waarvan er maar een paar zijn en wel in de drie grote steden. Vrouwen op het platteland wordt dus zelfs deze mogelijkheid tot anticonceptie onthouden.

Pogingen om een wetsontwerp over gezinsplanning bij het Ierse Parlement in te dienen - een wetsontwerp dat alleen aan gehuwde paren vrije anticonceptie zou hebben toegestaan - werden vorig jaar door de Kerk en de Staat ongedaan gemaakt. De Ierse Eerste Minister stemde tegen het wetsontwerp dat door zijn eigen minister van justitie was ingediend en de katholieke aartsbisschop van Ierland verklaarde dat kunstmatige geboortebeperking slecht is, niet alleen voor katholieken maar ook voor protestanten en atheïsten.

Ierland heeft het hoogste geboorten cijfer van Europa en de slechtste woonomstandigheden. Het zijn de huisvrouwen die het meeste lijden onder het verbod van anticonceptie en veel Ierse vrou-wen worden gedwongen abortus als anticonceptiemethode toe te passen, hoewel abortus natuur-lijk ook onwettig is. Wegens het verbod op anticonceptiva en de blaam die in Ierland de zoge-naamde ongehuwde moeder treft, worden duizenden alleenstaande Ierse vrouwen gedwongen ieder jaar voor een abortus naar Engeland te gaan. Statistieken laten zien dat sinds 1968 8.000 ongehuwde Ierse vrouwen in Engeland een abortus hebben ondergaan. In 1973 is een op de honderd alleenstaande Ierse vrouwen voor een abortus naar Engeland geweest.



Getuige 2: Portugal
Hoewel er ongeveer 180.000 abortussen per jaar plaatsvinden, is abortus in Portugal onwettig en strafbaar met 2 tot 8 jaar gevangenisstraf. De wet dateert uit 1886 en is nog steeds van kracht. De wet straft of de vrouw die geaborteerd is of degene die haar heeft geaborteerd, alsook degenen die als medeplichtigen worden beschouwd. De omstandigheden waaronder deze abortussen plaatsvinden, verklaren waarom er ieder jaar 2000 vrouwen sterven als gevolg van de abortus-praktijken. Uit wanhoop en omdat ze op een gegeven moment niet nog meer kinderen willen of kunnen hebben, worden vrouwen gedreven tot de meest uiteenlopende en primitieve oplossingen. Wanneer armoede en onwetendheid groot zijn, kunnen vrouwen slechts hun toevlucht nemen tot koolstengels, peterseliestelen en breinaalden. Als de materiële middelen en de situatie het toe-laten, betalen de vrouwen amateurs of in het beste geval vroedvrouwen, die voor 1.500-4.000 escudos (f 100,- - f 260,-) een abortus doen. Dit bedrag is voor de meeste Portugese arbeiders gelijk aan een maandsalaris. Aan de abortuswet wordt voornamelijk krachtig de hand gehouden tegenover de klassen die ekonomies het zwakst en kultureel het minst ontwikkeld zijn. Deze situatie is sinds de revolutie van april 1974 niet veranderd.

We weten dat er vrouwen zijn die in hun leven meer dan 30 abortussen hebben gehad. Om zuinig te zijn besparen vrouwen op antibiotica, pijnstillers en hygiënische maatregelen. Klandestiene abortuspraktijken worden in stand gehouden door de schijnheiligheid van de maatschappij en door degenen die eraan verdienen. De klandestiene manier waarop er in Portugal abortussen worden gedaan, betekent een verdere vernedering en een onnodig gevaar voor vrouwen. De gevolgen zijn bekend: bloedingen, bloedvergiftiging, perforatie van de baarmoeder, steriliteit en dikwijls de dood. Kortgeleden heeft een dokter uit Oporto verklaard: 'In het grootste ziekenhuis van Oporto worden jaarlijks meer dan 1000 abortussen verricht die tragies zouden zijn afgelopen als deze vrouwen geen beroep op onze diensten hadden gedaan'. En dat dan nog maar in één ziekenhuis!

Sinds 1964 zijn er 223 vrouwen veroordeeld, 134 omdat ze een abortus hadden laten doen en 69 omdat ze abortussen hadden uitgevoerd. Bij de veroordeelden was slechts één arts, voor het merendeel waren het vroedvrouwen, naaisters en dienstmeisjes. De meeste van hen waren werkeloos. Van degenen die werden geaborteerd hadden de meeste geen beroep; verder bestond de groep hoofdzakelijk uit huishoudelijk personeel en landarbeidsters.

Een journaliste heeft een geval beschreven dat zich in de centrale vrouwengevangenis heeft voorgedaan. Doordat ze aangegeven was, werd een vrouw een paar jaar nadat ze een abortus gehad had, gearresteerd. Op dat moment was ze getrouwd en moeder van twee kinderen. Desondanks heeft ze twee jaar gevangenisstraf ondergaan. Verscheidene jaren nadat ze was vrijgelaten, werd ze weer zwanger. Uit angst om weer een abortus te moeten laten doen en dus weer een arrestatie te kunnen verwachten, pleegde de vrouw zelfmoord.

Drie journalisten waaronder ikzelf, besloten een film te maken met de titel: Abortus is geen Misdaad. In deze film kwam een uiteenzetting over de afzuigmethode voor, zoals die wordt toegepast door een groep die op verzoek gratis abortus aan huis komt doen. De episode was een onderdeel van een politieke buurtaktie. Het programma werd 4 februari 1976 uitgezonden. Het veroorzaakte een golf van protest van de kant van de rechtse organisaties, die 'Schande' riepen en van de katholieke Kerk. Het Medisch Genootschap beschouwde deze methode en de toepassing ervan als beunhazerij. Ze beschuldigden de televisieproducers ervan dat ze anti-wetenschappelijke bedriegers en doodgewone misdadigers waren. Politiek partijen als de Christen Demokraten en de Sociaal Demokratiese Centrumpartij verklaarden dat het programma tot misdaad aanzette en dat derhalve de mensen die er verantwoordelijk voor waren, gestraft moesten worden. De Demo-kratische Volkspartij nam ook stelling tegen het door de vingers zien van illegale abortussen en tegen het legaliseren van de praktijk. Bij monde van de Raad van Bisschoppen protesteerde de Kerk tegen het programma evenals de Katholieke Raad van leken, die aanvoerde dat het programma misdaad bevorderend werkte. Televisiecritici en pers waren tegen het programma. Alleen één linkse criticus durfde het programma te prijzen. Hij beschouwde het als zeer moedig en verklaarde zich solidair met onze strijd. De linkse partijen hulden zich over deze zaak in zwijgen, de Socialistiese Partij inbegrepen, hoewel dat zelfs de enige linkse partij is die de legalisatie van de abortus in haar programma heeft opgenomen.

Alleen het weekblad Mulher en een groep die zich met abortus bezighoudt, namen het voor ons op.

Omdat de film zo'n storm van kritiek had losgemaakt organiseerde de omroep een televisiedebat tussen twee artsen, een socioloog, een priester en de Officier van Justitie van de Republiek. Allemaal waren ze het erover eens, dat de wet op abortus moest verdwijnen, maar aangezien hij nu eenmaal bestond, zeiden ze, moest er ook aan gehoorzaamd worden. De Officier van Justitie gelaste een onderzoek ter voorbereiding van een proces tegen de journalisten die voor het programma verantwoordelijk waren, het tv-team dat de film gemaakt had en de omroep zelf, omdat men de film vertoond had. We weten nog niet hoe de zaak zal aflopen. Gezien de reakties van rechts en het zwijgen van links zijn we bang dat een rechtszaak zal worden aangegrepen om de kwestie van de legalisatie of het vrij geven van de abortus uit te stellen.

Ondanks de revolutionaire beweging is er nog lang geen sprake van een kulturele revolutie in Portugal. De situatie van de vrouw blijkt dezelfde als voor 25 april 1974. Wat er is gebeurd met betrekking tot de abortuskwestie is maar één voorbeeld. We rekenen op de solidariteit van de vrouwen in de hele wereld om de Portugese vrouwenbeweging vooruit te helpen. Als journalisten hebben we jullie solidariteit nodig om te kunnen doorgaan met het aan de kaak stellen van vooroordelen over vrouwen en misdaden die vrouwen worden aangedaan.




  1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   23


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina