Muziek maken is een fantastische klotejob



Dovnload 9.31 Kb.
Datum25.08.2016
Grootte9.31 Kb.
Helder mikt zichzelf in de platenbakken:

"Muziek maken is een fantastische klotejob "
Merelbeke enkel bekend van de files op de E40? Vergeet het maar! In de Oost-Vlaamse gemeente wordt behalve verkeersellende ook fantastische rootspop gekweekt. Een naam: Helder. Een zesentwintigjarige singer-songwriter die met The King Lost His Crown net een schitterend debuutalbum afleverde.

Tot voor kort was Helders enige claim to fame dat hij hand-en-spandiensten verleende aan Sukilove, Chitlin' Fooks en Flip Kowlier. Maar wat ons betreft, mag daar bij deze verandering in komen. Zijn eerste soloplaat The King Lost His Crown vormt namelijk een prachtig orgelpunt van een jaar vol knappe tot ronduit formidabele songwriters-debuten van Admiral Freebee, Sioen, Bherman en Venus In Flames.



In tegenstelling tot die laatste trok Helder voor de opnames van zijn debuutplaat niet naar de legendarische Abbey Road Studio's in Londen, maar bleef hij gewoon thuis. In zijn woonkamer annex studio kreeg hij morele en muzikale steun van schoon volk als Pascal Deweze (Sukilove), Mich Walschaerts (Kommil Foo), Walter Janssens (ex-Venus), Trixie Whitley (dochter van) en Eulalie, Beatrix en Louise (zijn drie kippen). Die hoorden dat het goed was, en werden allemaal bedacht met een fotootje aan de binnenkant van de hoes.

Als ik me niet vergis, is The King Lost His Crown de eerste plaat uit de muziekgeschiedenis waarop kippen worden bedankt.

Helder: "Momentje: ik heb ze niet vermeld in mijn dankwoord, hé (lacht). Die fotoreeks was gewoon een manier om duidelijk te maken: dit ben ik, hier woon ik, dit is waar het allemaal om draait. Geen dure studio's, geen hippe producers, geen rock 'n roll-toestanden: gewoon: ik die in mijn woonkamer muziek maak."

Tom Waits beweerde ooit dat thuis opnemen ongelooflijk rustgevend is, omdat je daar ongegeneerd uit je raam kan plassen.

Helder: "Goh, als ik aan de opnames terugdenk, is dat toch niet meteen het eerste wat me te binnen schiet (lacht). Ik herinner me veel meer de eindeloze nachten: alles rustig en vredig, en ik veel te opgefokt om te gaan slapen. Na een paar dagen kom je echt in een soort trip terecht. Een droomtoestand, waarin je bijna gevangen zit in je eigen muziek. Enfin: eigenlijk waren de opnames gewoon één schitterende nachtmerrie."

Met een happy end, dan wel! Een eerste single uitbrengen die meteen opgenomen wordt in de playlists van Studio Brussel en Radio 1: het is niet iedereen gegeven.

Helder: "Zwijg stil: ik ben er nog steeds niet in geslaagd om mezelf op de radio te horen. Zelfs twee jaar geleden, toen ik de Demopoll van Studio Brussel won, is het me gelukt om mezelf te missen. Heel grappig: ik was net eten aan het maken toen Roos Van Acker me belde om me te interviewen. Maar aangezien ik binnen in mijn huis een heel slechte GSM-verbinding heb, moest ik eerst op m'n klompen helemaal naar achter in de tuin hollen voor ik haar hoorde. Tijdens mijn radio-debuut stond ik dus te klappertanden van de kou, terwijl in m'n keuken alles aan het aanbranden was."

Hoe typerend is die anekdote voor jou?

Helder: "Even typerend als zoveel andere anekdotes, zeker? Het illustreert misschien vooral hoe relatief ik de dingen vind die rondom mijn muziek gebeuren. Liedjes schrijven en platen maken: daar gaat het om. Als ik daarmee de radio haal: prachtig. Maar als niemand er wakker van ligt: even goed. Ik ben ongelooflijk blij dat mijn plaat er is, en ik vind het schitterend dat er mensen zijn die ze de moeite waard vinden. Maar ik heb zeker niet de ambitie om een idool te worden. "

Je Franse collega Jean-Louis Murat vertelde me ooit dat er maar twee goede redenen zijn om songs te schrijven: de revolutie ontketenen, of vrouwenharten breken.

Helder: "Doe mij dan maar nummer twee. De revolutie, daar zal ik later wel over nadenken, als ik oud en versleten ben (lacht). Niet dat ik uitsluitend liefdesliedjes schrijf, hoor. Integendeel zelfs. Ik hou mijn teksten graag algemeen, zodat iedereen er zijn eigen verhaaltje bij kan bedenken. Meestal laat ik me trouwens gewoon inspireren door bepaalde woorden of zinnen die ik her en der oppik. Als ik een boek zit te lezen, of de krant. Of stomweg: terwijl ik televisie zit te kijken."

Jij ook al! Waar kijken jullie songwriters toch naar? De laatste keer dat ik voor de buis zat, hoorde ik iemand beweren dat "de prinsessen van nu wel eens een handtas durven gebruiken om hun zwangerschap te verdoezelen."

Helder: "Je moet je programma's wel weten kiezen, natuurlijk (lacht). Hoewel: soms zijn het net de minst verheffende dingen die de beste ideeën opleveren. 'True Romance' heb ik bijvoorbeeld geschreven nadat ik een paar melige Hollywood-films na elkaar had bekeken - waaronder True Romance. Na al die pulp was m'n hoofd helemaal leeg, en was ik in de perfecte stemming om een nummer te schrijven. Filmdialogen leveren trouwens vaak fijne zinnen op. Life is like a summer vacation, dat soort dingen. Die noteer ik dan in een schriftje, en bewerk ik later om ze in een song te stoppen."

Moraal van het verhaal: dé remedie tegen een writers-block heet Canal +.

Helder: "Goh, zo scherp zou ik het nu ook weer niet stellen. Inspiratie laat zich niet afdwingen, hé. Zelfs niet met duizend films. Dat is iets dat komt, en op de ongelukkigste momenten het eerst. Als ik de dag voor een optreden tegen mezelf zeg: "Deploige, vanavond braaf om tien uur slapen, zodat je morgen geen stemproblemen hebt", kan ik er donder op zeggen dat ik om vijf voor tien een formidabele inval krijg. Dan moet ik wel weer een nacht doorwerken, natuurlijk. Enfin, je hoort me niet klagen, hoor. Muziek maken is echt de meest fantastische klotejob die er bestaat. (lacht)"

Helder speelt op donderdag 11 december op Culture/Beats in het ICC Congrescentrum, Citadelpark, 9000 Gent. Zijn debuut The King Lost His Crown wordt verdeeld door Lowlands. Meer info op www.heldersite.com.




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina