N De hoofdstraat van Maweni g hugo met Nixon lopen over het plan Ukunda airstrip



Dovnload 23.54 Kb.
Datum06.12.2017
Grootte23.54 Kb.
Maandag 21 Juli 2008

Nieuwsbrief

Na ons familiebezoek in Kinshasa, waar we aanwezig waren op de eerste communie van onze kleinkinderen, zijn we op maandag 26 Mei doorgevlogen van Kinshasa naar Nairobi, vanwaar we op woensdag 28 Mei vertrokken zijn per trein naar Mombasa. Daar aangekomen op donderdag 29 Mei rond de middag. Het zeer blije en emotionele onthaal werd verzorgd door Michael en Mutinda, de jongen wiens studie we sponsoren. Al onze bagage (6 koffers = 92 Kg, waarvan ruim 35 kg medisch materiaal) in Michaels’ taxi en op weg naar Diani beach, Ukunda, 35 Km ten zuiden van Mombasa. Omstreeks 3 uur waren we in Maweni, het dorpje waar we ons project zouden opstarten.



n
De hoofdstraat van Maweni

G


Hugo met Nixon lopen over het plan

Ukunda airstrip
edurende de rit, werd er druk gediscussieerd over de locatie van ons dispensarium en we kwamen tot de ontdekking dat het gebouwtje dat we op het oog hadden illegaal gebouwd was op staatsgrond en dus eigenlijk op de weg stond. Daar de overheid zinnens is het ‘bush-vliegveld’ te Ukunda te moderniseren en te vergroten, zou heel waarschijnlijk, vroeg of laat, ook de weg (piste) naar Ukunda airstrip wat ‘berijdbaarder’ gemaakt worden en zou ons potentieel dispensarium er moeten aan geloven. Dus moest een andere locatie worden gezocht. Michael had al wat prospectie uitgevoerd en bracht ons onmiddellijk naar een stenen huis in aanbouw, op 200 m van de dorpskern. De eigenares vroeg wat teveel naar ons gevoel en het was niet de bedoeling een huis te kopen voor ons en daar het dispensarium in onder te brengen. Dus, weer op zoek. Michael wist wel een stuk grond te koop, tussen het centrum van het dorpje met de 2 schooltjes en het 3de schooltje en de airstrip; Ideale locatie eigenlijk. Nu nog de eigenaar vinden; Geen nood, Michael kende die. Dus na het uitpakken van onze bagage en een snel hapje kwam Michael ons weer oppikken om naar het rendez-vous met de grondeigenaar te gaan. Even snel budgettair overleggen met de boekhouder van SoCoFAS, mijn lieftallige echtgenote Annie en we besloten dat we een stukje grond van 100 m² moesten kunnen kopen voor minder dan 500 000 Ksh (=+- € 5000), zodanig dat we het gros van het geld konden gebruiken voor ons effectieve doel, het dispensarium. Groot was onze verwondering toen Combo kwam aandraven met een stuk van 2 acre voor de ronde som van 6 milj Ksh. Dit was van het goede teveel . Na heftige discussie wilde ie de helft (1 acre) verkopen voor 3.5 milj Ksh. Na hem er herhaaldelijk op attent te maken dat we ons geld niet in grond wilden investeren, maar in het medisch welzijn van de bevolking konden we hem toch overtuigen ons een halve acre te verkopen voor 1.25 milj Ksh (= +- € 12500). Na een heildronk op onze snelle koop, ,konden we op zoek naar een ‘aannemer’. Weer konden we via Michael en Mutinda de geschikte persoon op de kop tikken, nm. Nixon. Inderdaad, zoals de voormalige Amerikaanse president ; zijn broer noemt Kennedy ! Op mijn vraag : “Wanneer kun je er aan beginnen ?” antwoordde hij : “Morgen !” Mijn zaterdag en zondag gingen op in het tekenen van de plannen, die dan moesten goedgekeurd en getekend worden door een beëdigd architect. Ook moest de eigendomsakte door een ‘solicitor’ (advocaat-notaris-procureur) beëdigd en ondertekend worden. Tevens moesten wij onze Belgische vzw een officiële status geven in Kenia. Dus heb ik maandag en dinsdag onze statuten, die met veel moeite werden doorgefaxt door sympathisantensponsors, vertaald zonder woordenboek, maar met de hulp van een, toevallig, in de buurt zijnde Nederlandse notaris. Het vertaalde document moest woensdagmorgen mee naar Mombasa, dus heb ik het nachtje doorgewerkt aan de terrastafel, ‘geflankeerd’ door duizenden muggen en motten. Mijn benen en armen leken wel 2 keer zo dik op woensdagmorgen. Maar we waren bij de juiste persoon terechtgekomen in het gerechtelijk en bestuurlijk apparaat en we kregen onmiddellijk de toelating met de bouw te starten. Dus niet getalmd. Nixon had mijn plannen bestudeerd en had een offerte klaar : 1 047 635 Ksh (+- € 10 500) en ie kon het in 26 dagen bouwen zij ie. Ok, starten maar ! Donderdag werd het perceel afgemeten door officiëlen van het district in mijn bijzijn en dat van de vroegere eigenaar, want ik had hem die Ksh 1 250 000 al in cash geld ( een hele zak geld, want het grootste biljet is er e entje van Ksh 1000) gegeven in het bijzijn van de solicitor in Mombasa (officiële getuige). Donderdagavond werden er al mannen aangeworven om het perceel vrij te maken met ‘slashers’ en ‘pangas ’. Voor diegenen die nog wat koloniaal bloed in zich hebben : in Kongo noemen ze dat, respectievelijk ‘coupe matiti’s’ en ‘machetes’. Enkel het voorste gedeelte van het perceel moest zo snel mogelijk worden vrijgemaakt, zodanig dat ze konden beginnen bouwen.

O


De eerste steen legging


Dit dispensarium kan niet dienen !

De hoeken van het gebouw werden mooi rechthoekig afgelijnd

0.5 m diep. Meer dan genoeg; De rest is 'steen'hard

De grondplaat werd nat gehouden, zodat ze niet te snel zou drogen.

De bush word 'aangevallen ' met een panga

Putje graven !
ok het bestaande hutje, dat echter ongeschikt leek als dispensarium naar onze normen moest er aan geloven. Tegen vrijdagmiddag was dat in orde en de ‘builder’ (aannemer) begon met werkmensen aan te werven, tussen de tientallen geïnteresseerden. Na het nauwkeurig uitmeten van de grondlijnen van het gebouw door de architect en de aannemer en door mij gecorrigeerd kon Nixon op zoek naar materiaal. Stenen werden aangevoerd en netjes gestapeld terwijl de gravers met hun steekijzers en hun nieuwe schoppen de funderingen begonnen te graven. De volgende dag werden de sleuven opgevuld met stenen en beton (ter plaatse gemixt met de hand) en tegen zaterdagavond was de ‘slab’ (grondplaat) al ‘gegoten’ ! Daar maandag en dinsdag regendagen waren kon pas woensdag met de opbouw begonnen worden. Op 2 dagen stonden we al aan het bovendorpel-niveau en konden we dus al door de deuren en tussen de muren lopen. Ik dacht bij mezelf : “Hier heeft Raymond Van het Groenewoud zijn inspiratie gehaald voor ‘Het gaat vooruit’ !” Ondertussen waren de ‘diggers’ ook al aan de sceptische putten begonnen. Een verschrikkelijk beulenwerk met hun steekijzers en de, enige, hamer met afgebroken steel op de werf. Na 20 cm aarde kom je op de ondergrond van koraalrots. De dorpsnaam is niet voor niets Maweni, wat in het Swahili betekent : ‘rotsige plaats’ !

N
Putje graven



Putje graven !
u de muren op dorpelhoogte waren, kwamen er weer andere ‘specialisten’ aan te pas om de ‘kroon’ te maken. In tegenstelling tot bij ons worden er geen bovendorpels boven de deur- en r amenopeningen gelegd (dat kennen ze daar niet), maar word er een volledige ‘dorpel’ gegoten op die hoogte over al de muren. Er werden honderden meters staaldraad (betonijzers) aangevoerd en de specialisten (=ijzervlechters) konden hun kunstwerkjes in elkaar ‘plooien’, terwijl de andere ‘specialisten’ (=bekisters) hun bekistingen op de muren bevestigden. Dit waren weer zo’n 2 à 3
De 'kroon' op het werk
dagen dat de fundi's (=metselaars) en hun helpers niet konden verder werken. Dus werden die naar huis gestuurd ! Ondertussen had de loodgieterelektricien (=de aannemer), al de leidingen (lege buizen) geplaatst en nadat de ‘kroon’ was uitgehard konden de fundi’s en hun helpers de muren verder opmetsen naar ‘dakniveau’. Bij gebrek aan stellingen (onbekend attribuut) werden er dan maar gaten in de muren gekapt om daar stokken in te steken, waar ze dan planken op legden om hoger te kunnen metsen. Nadat de 2 zijmuren eindelijk op ‘nokniveau’ waren werd het gros van de fundi’s weer wandelen gestuurd terwijl de volgende lichting specialisten, de dakleggers, aan het gebinte konden beginnen. Dit ging naar hun normen en zeker de mijne veel te traag en nadat ik er hun, niet al te vriendelijk, op attent had gemaakt dat het dak boven de apotheek, het bureau en het dokterskabinet er voor het einde van de week moest opliggen, begonnen ze dan toch e
Eindelijk, het dak
indelijk met het plaatsen van het dakgebinte en het leggen van de ‘sheets’ (=dakplaten), maar uiteraard aan de verkeerde kant van het gebouw. Na een lichte woedeaanval van mijnentwege werd het hun toch duidelijk dat er met die muzungu (=blanke) eigenlijk niet te lachen viel en kroop zelfs de ‘builder’ mee op het dak om het wat vooruit laten te gaan tot als het licht uitging (het zonnelicht is weg omstreeks 18:30 hr). Ondertussen hadden we een meubelmaker onder de arm genomen, Kennedy, broer van Nixon, om de bureaus, stoelen, onderzoeksbed en apotheekrekken te maken. Die stond dus ook dagelijks aan de deur om geld om materiaal te kopen voor onze meubelen te kunnen maken en de eerste prioriteit, de rekken in de apotheek, moesten er staan, minimum een week voor we vertrokken, want Annie wou per sé al de geneesmiddelen stockeren en catalogiseren samen met Janet, de verpleegster. Ook ‘onze’ daktari (=dokter) kwam al eens een kijkje nemen naar zijn nieuwe werkstek. Terwijl de nieuw geplaatste rekken in de apotheek zeiknat regenden, want het dak lag nog niet toe, waren de fundi’s alweer vlijtig aan het werk om de binnenmuren te bepleisteren en de ramen te plaatsen in het bureel, de apotheek, het dokterskabinet en de receptie.

T


Het binnenpleisterwerk van de receptie
erwijl ik mij concentreerde op de bouw, hield Annie zich zoet met de leerlingen van de schooltjes in lijstjes te plaatsen en mooie individuele kiekjes te nemen van de kinderen. Die werden dan ‘thuis’ netjes op ‘pupils identity cards’ gezet. Zo zou Janet een goede controle hebben wie er gratis van ons systeem kon genieten. Het afdrukken en lamineren van die kaartjes liep ook niet echt van een leien dakje, daar ze van onze laptop op hun systeem moesten worden gezet en we zaten dan in die periode dan ook nog een paar dagen zonder elektriciteit, en dan viel de server uit, en dan weigerde mijn laptop hun printer te aanvaarden, en dan werkte hun datastick niet, enz.…

T

ime runs fast ! Zaterdag 12 en zondag 13 Juli spenderen Annie en Janet aan het catalogiseren van de geneesmiddelen en het uniform van Janet. Maandag 14 Juli : het dak ligt er eindelijk op en kunnen Annie en Janet ’hun’ geneesmiddelen in de rekken van de apotheek zetten terwijl een ingehuurd vrouwtje de lokalen aan het opvegen is. De vervanger van de nieuw aangeworven askari (=nachtwacht) is onvindbaar. John, één van de fundi’s die ook al askari was voor het bouwmateriaal zegt toe om voorlopig zijn nachtjob verder te zetten in het dispensarium. Dinsdag 15 Juli : nadat Annie de valiezen heeft gepakt en ik de contracten met de dokter en de verpleegster ben gaan kopiëren neemt Michael de managersjob aan, voor de periode dat wij er n


Annie en Janet druk in de weer om de apotheek in orde te krijgen
iet zijn en rijden we voor een laatste stand van zaken naar het dispensarium, waar ook de dokter ons vervoegd om een ‘groepsplaatje’ te trekken, die dan niet genomen word omdat Annie het fototoestel is vergeten. Maar de dokter heeft wel zijn eerste patiënt, ikzelf. Een ‘beet’ van een zandvlieg heeft mijn linkerbeen geïnfecteerd en doen opzwellen. Niet getreurd; Dokter, verpleegster, geneesmiddelen. Het is er allemaal !

Eind goed, al goed. Wij zijn op 15 Juli terug naar België vertrokken en op 16 juli thuisgekomen in Oostduinkeke, waar we op zondag 20 Juli deelnamen aan de Dunia wereldfeesten op het strand. Di e hebben ons gelukkig nog wat sponsorgeld bezorgd voor de aankoop van een ambulance. Die zal ons om en bij de € 10 000,00 kosten.

Het dispensarium staat er en het is operationeel van vandaag. Reeds telefonisch gecheckt met de verpleegster en per e-mail met onze manager en Janet vertelde, heel blij, dat ze al 4 patiëntjes had gehad.

D
Verpleegster Janet poseert trots in haar nieuwe uniform bij de, schaduwrijke, boom voor het dispensarium



Het dispensarium, langs achter gezien
e exacte kost om het dispensarium ‘draaiende’ te houden is nu berekend op € 1 363.87 per maand. Daarvan worden de dokter, de verpleegster, de nachtwacht, de manager en de geneesmiddelen betaald (+ 1 chirurgische ingreep); Nu ligt de bal in jullie kamp. Op de infoavond heb ik jullie verteld dat we voor +- 350 kinderen zowat 350 sponsors nodig hadden à rata van € 5.00 per kind. U ziet dat mijn vooropgestelde berekening grosso modo overeenkomt met de werkelijke kost. Wij hebben onze belofte gehouden en het dispensarium gebouwd met eigen geld. Nu hopen wij, en vooral de kinderen van Maweni dat we dit initiatief kunnen volhouden, maar dit hangt af van jullie. Hopelijk zijn degenen die ons toen beloofden ons project te steunen, hun beloftes niet vergeten. En, laat ons eerlijk zijn. Eén pakje sigaretten per maand zal je echt niet armer maken, maar maakt wel de toekomst voor een Keniaans kind. Laat Uw hart spreken en teken die doorlopende opdracht voor € 5.00 per maand en terwijl U Uw gemoed gerust stelt zal een kind de daadwerkelijke mogelijkheid krijgen om een leven op te bouwen. Geef dat kind en Uw hart die kans.

Met vriendelijke groeten,



Het SoCoFAS team



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina