Naar de Carieb en terug (1)



Dovnload 19.09 Kb.
Datum21.08.2016
Grootte19.09 Kb.
Naar de Carieb en terug (1) Margo en Allert Wiersema hebben tegenwoordig alle tijd van de wereld, want Allert werkt niet meer. Wat een ongekende luxe! Zij vertrokken 10 juni 2005 met hun zeilschip “Hexe”voor onbepaalde tijd richting Cariben. Op hun dooie akkertje zeilden ze langs de Belgische en Franse kust naar Alderney en van daar naar Falmouth. Vanuit Falmouth staken ze in één keer de Golf van Biskaje over naar La Coruña.

Spanje We blijven enige dagen in La Coruña om bij te komen van de tachtigurige zeiltocht over de Golf van Biskaje. In La Coruña genieten we van de heerlijke Spaanse natjes en droogjes: vooral de perziken, abrikozen en kersen en niet te vergeten de Spaanse wijn! Het weer is meestal prima (25-30ْ C), maar het valt ons op dat het soms in zeer korte tijd om kan slaan: regenbuien met heel weinig zicht (minder dan 100 m), meestal het gevolg van plots opkomende zeemist. Wanneer zoiets ons onderweg overkomt, zijn we maar wat blij dat we een radarinstallatie hebben! We maken kennis met Jeannette en Charles Schuilenburg, die met de “Diederik” naar de Nederlandse Antillen willen om kinderen en kleinkinderen te bezoeken. In Vlaardingen hebben we al e-mailcontact met hen gehad, maar we ontmoeten elkaar hier voor het eerst. Het blijkt goed te ¨klikken¨ en de dagen daarop gaan we regelmatig gezellig met z´n vieren op pad: boodschappen doen, de stad verkennen en in een tapasrestaurant heerlijk lunchen. La Coruña is een echte havenstad, waar veel (beroeps-)scheepvaart is. De marina´s liggen apart, maar de deining van de voorbij varende schepen is (soms hinderlijk) voelbaar! Het oudste gedeelte van La Coruña heeft nog een oeroude stadsmuur, waarbinnen oude kerkjes en kloosters en erg smalle straatjes. Je moet goed ter been zijn, want de straten gaan ¨bergop, bergaf¨, soms met trapjes ertussen om het hoogteverschil te overbruggen. In sommige straatjes vind je een aaneenschakeling van tapasrestaurantjes! Al ´coast hoppend ‘ gaan we verder langs de kust van Galicia. Op de dag dat we langs de beruchte Kaap Finisterre zeilen, zien we niets, want de kaap is gehuld in potdichte mist. Pas op het moment dat wij de Ria van Muros binnenzeilen, klaart het enigszins op. Een dag later komen Jeannette en Charles binnengevaren. Gezellig! Onderweg heeft onze stuurautomaat de geest gegeven, zodat Allert en ik bij toerbeurt aan het roer moeten staan. Bij bladstil weer als er niet gezeild kan worden, is dat een vervelende bezigheid. In Aguete krijgen we het advies van de havenmeester om naar Vigo te gaan, waar een dealer zit die ons wel zal kunnen helpen. We vertrekken dus naar Vigo, een tocht van ruim twintig zeemijl. Het is een sombere dag met veel wind en af en toe wat regen. De ene ¨ria¨ uit en de volgende ¨ria¨ in. Een ria is een diepe inham in het land, omgeven door bergen. Erg mooi! Met windsnelheden tussen de twintig en de dertig knopen varen we, met gebruik van onze dieselmotor plus gereefd grootzeil, naar Vigo. Grote golven met witte schuimkoppen omringen ons en af en toe komen er bakken zeewater over! We kunnen niet zeilen, want de wind komt pal van voren. Op zulke momenten zijn we blij dat we het vorig jaar een nieuwe dieselmotor hebben laten installeren. Die het doet wanneer dat onmisbaar is! De oude dieselmotor liet het op moeilijke momenten vaak afweten en dat was (op z´n zachts gezegd) niet leuk! We zitten nu ( 27 juli) in Vigo. Vanmorgen is er een deskundige aan boord geweest, die de stuurautomaat (het gedeelte dat benedendeks zit) heeft meegenomen. Vanavond belt hij ons om zijn bevindingen mee te delen. We liggen nog wel een paar dagen in Vigo. Geen probleem, want hier is veel te zien. De stuurautomaat wordt vlot gerepareerd. De technicus, die Engels spreekt (!), vertelt dat het een fabricagefout is!?! Onze stuurautomaat heeft het ondanks dat 10 jaar probleemloos volgehouden! Gewapend met een paraplu verkennen wij Vigo. Het is een moderne stad, met een oud centrum. Een groot aantal oude wegen zijn opgebroken, waardoor het een nogal modderig uitstapje wordt. In Bayona ontmoetten we Jeannette en Charles weer. We brengen talloze gezellige uurtjes samen door.

Portugal Tot onze verbazing is onze eerste grote gasfles al na zeven weken leeg. Allert gaat met een sopje kijken of er misschien een lek in de gasbun, waarin 2 gasflessen staan, te ontdekken valt. En ja hoor, een gasklep sluit niet goed meer, waardoor er gas via de ventilatie opening in de buitenlucht is verdwenen. Het inruilen van de lege gasfles blijkt een probleem te zijn, want alle Portugese gasflessen hebben een bajonetsluiting en de Nederlandse gasflessen een schroefdraadsluiting. Gelukkig hebben we in onze gasbun ook de mogelijkheid een blauwe zogenaamde Camping gaz-fles aan te sluiten. Op 2 augustus ontvangen we per e-mail een prachtige serie fotootjes van onze twee Amerikaanse kleinkindertjes, die in Florida wonen. Op zo'n moment besef je weer eens hoe fantastisch het is, dat er e-mail bestaat! Onze stamhouder Luca werd op 8 mei jl. twee en zijn kleine zusje Lilly Susan werd op 2 mei jl. geboren. Ze zouden eens moeten weten dat hun Nederlandse opa en oma per zeilboot in aantocht zijn! Op 6 augustus gaan we naar Figueira da Foz, over een spiegelgladde Atlantische Oceaan. Onderweg geeft de dieselmotor een waarschuwingssignaal. Allert kijkt in het motorruim, nadat ik de dieselmotor heb stopgezet. Daar blijkt het oliefilter los getrild te zijn en op dat moment is al zo'n  4 liter olie onderin de boot gelekt. Gelukkig kan Allert de olie weer aanvullen en het filter weer vastzetten. Inmiddels hebben we al van twee zeilers gehoord, dat hen ooit hetzelfde is overkomen. Op zaterdagmorgen liggen alle boten in de marina van Figueira da Foz onder een laag as en houtskoolsnippers ten gevolge van een van de talloze bosbranden, die Portugal momenteel teisteren. Onderweg hadden we al op verschillende plaatsen langs de Portugese kust grijze rookwolken. Soms zo intens, dat de zon erachter schuil ging! De jachthaven is enige tijd afgesloten, want twee blusvliegtuigen nemen in de havenmond water in. Ze vliegen dan heel laag over het wateroppervlak. Een spectaculair gezicht! We willen er beslist geen gewoonte van maken ons reisverhaal te illustreren met " iets dat kapot gaat" Wel willen we eraan toevoegen, dat we absoluut niet de illusie hadden en hebben, dat we deze hele tocht kunnen zeilen of motoren zonder dat er iets kapot gaat! In Hellevoetsluis brandstoffilters besteld die naar de marina in Cascais gestuurd moeten worden. Door vakantieslapte duurt het wat langer, maar als we uiteindelijk telefonisch contact hebben, zijn ze er binnen 48 uur. Wat een service! In Cascais hebben we bijna een week geankerd gelegen, want we hebben eerst geprobeerd de filters lokaal te kopen. Ondanks alle pogingen om het uit te leggen, is de taalbarrière te groot. Zelfs met behulp van de tweetalige vrouw van de havenmeester in Nazare lukt het niet. Op donderdag 18 augustus zeilen we naar Lissabon. De tocht langs Lissabon wordt door Margo op video vastgelegd. Jammer dat het wat nevelig is! We liggen twee nachten in Lissabon, vlak bij een enorme brug over de Taag en redelijk dicht bij het centrum. We maken een sightseeing tour in een open dubbeldekker. Dat geeft een goede indruk van de stad. De volgende dag maken we een rondwandeling door het centrum. Het is voor ons eigenlijk veel te warm om hier langer te blijven. Na een tocht van elf uur ankeren we in de haven van Sines. Onderweg zien we een school van tientallen dolfijnen. Zoveel hadden we er nog niet bij elkaar gezien. Helaas zwommen ze in tegengestelde richting, zodat dit schouwspel te snel voorbij is. Sines is de geboorteplaats van Vasco da Gama (1469- 1524). Zijn standbeeld staat naast een vestingmuur en kerk, wel 50 meter boven de haven. Van daar heeft hij een wijds uitzicht over de haven en de Atlantische Oceaan. Sines ligt hoog boven de haven en dat levert voor de bevoorrading van de boot wat probleempjes op in de vorm van veel sjouwwerk. Als we dan weer terug zijn op de boot smaakt een glas koele witte wijn voortreffelijk. We kopen de wijn in containertjes van 5 liter. Dat spaart veel gewicht en vervolgens heb je minder afval. Wijn is hier niet duur, net zo min als de andere kosten van levensonderhoud. Door het fraaie weer, alle dagen zon, lokt het water. Margo heeft voor het eerst gezwommen, maar ze vindt het erg koud. Een mening die door medezeilers wordt gedeeld. Voor je plezier zwemmen is voorlopig niet aan de orde. We verwachten ca. een week onderweg te zijn van Sines naar Madeira. De oversteek is iets langer dan die tussen Falmouth en La Coruña. Gisteren brachten we uren in het internetcafé door, want we wilden “iedereen” weer een reisverslag sturen. Allert deed het Engelse verslag en ik het Nederlandse. Aan boord hadden we al een versie op schrift gesteld, zodat we die alleen maar hoefden over te typen. Toen ik na bijna een uur klaar was en op de verzendknop drukte, bleek dat (bij het controleren in onze eigen e-mailbox) er slechts een tiental regels waren overgekomen. De rest was spoorloos verdwenen. Allert hielp me opnieuw op weg en ik typte het hele verhaal nog een keer. Hij zat op het terras te wachten tot ik hem riep om te helpen bij het verzenden. Tot zijn grote verbazing (en mijn teleurstelling) gebeurde exact hetzelfde!!! Weer was mijn hele verhaal, op een paar regels na, verdwenen. Toevallig spraken we een Nederlands echtpaar en ik vertelde wat ons was overkomen. “Kom maar even bij ons aan boord, om alles op een diskette te zetten.” Dat is een van de voordelen van een eigen laptop aan boord. Wij hebben die mogelijkheid (nog) niet. Drie keer is scheepsrecht, dus wat dat betreft zou het nu moeten lukken!Voor wij maandag 29 augustus uit Sines vertrekken, laat Allert voor vijf euro zijn haar knippen. Hij heeft nu een “Johan Cruyff-coupe”! Alle brandstof- en watertanks worden gevuld en dan kunnen we aan onze oversteek naar Porto Santo beginnen: 240 graden op het kompas.

Madeira Het is rustig weer en zodoende zijn we genoodzaakt om vijftien uur of langer te motorsailen. Wat een weldadige rust als er eindelijk genoeg wind is! Constant dat geronk aan je oor is hondsvermoeiend. Wanneer we een meerdaagse tocht maken, slapen we bij toerbeurt (korte “hazenslaapjes”) terwijl de ander buiten op de uitkijk blijft zitten. Als de boot rustig vaart, zonder al te veel te schommelen, zitten we wat te lezen of een (handheld, op een batterijtje) spelletje yahtzee te doen. Maar er is ook altijd veel moois te zien: mooie luchten, de steeds wisselende kleuren van de oceaan, zonsopgang, zonsondergang en natuurlijk de overweldigend schitterende sterrenhemel ’s nachts. Gedurende de hele tocht hebben we nauwelijks scheepvaart gezien: slechts af en toe een vrachtschip langs de horizon. Je voelt je heel nietig in zo’n klein zeilbootje op die eindeloze oceaan, want hoe ver je oog ook reikt, je ziet alleen maar water en lucht. ’s Nachts geniet ik vaak van cd’s met klassieke muziek via mijn portabel cd-speler met oormicrofoontjes. “Geen dag zonder Bach”, hoorde ik eens iemand zeggen en dat vond ik een mooie uitspraak! Ik heb twee etuis met ieder zestig cd’s aan boord en ook nog een klein etuitje met eigentijdse muziek. Voor iedere gemoedstoestand heb ik wel een muziekstuk. Na vier etmalen zijn we in Porto Santo, waar we 2 september in de haven ons anker laten zakken. Alles ging prima: rustig weer (max. 3-4 Bft) en alles is heel gebleven! We hebben steeds op de uitkijk gezeten of we dolfijnen zagen. Maar …… slechts één keer een groep, op te grote afstand. Wel zagen we een zeeschildpad (30 cm) vlak langs de boot zwemmen. De hele tocht hadden we stroom mee. Dat scheelde ongeveer tachtig zeemijl in afstand. Het komende weekend willen we naar Caniçal zeilen, waar we ook een week, of langer denken te blijven. Daarna gaan we ons voorbereiden op de tocht naar Lanzarote(Canarische Eilanden). Iedereen, die een ‘Rondje Atlantische Oceaan’ maakt, weet dat je in verband met de weerssituatie pas eind november of begin december van de Canarische eilanden naar de Cariben kunt oversteken. Het onthaasten lukt ons uitstekend! We genieten alle twee intens van dit bootleven. Het is nog leuker, dan we tevoren hadden gedacht! We zijn nu 3 maanden onderweg en hebben zo’n 1800 zeemijl op ons log. Wanneer ik het goed heb uitgerekend, is dat ongeveer 1/5 van de totaal af te leggen afstand. Op zaterdag 10 september zeilen we van Porto Santo naar Caniçal aan de oostpunt van het eiland Madeira. Een heerlijke zeildag van 25 zeemijl. Er is een nieuwe marina waar afgezien van steigers met elektriciteit en water nog niets is. Er wordt druk gewerkt aan de afbouw van de gebouwen er om heen. Er is een busverbinding naar Funchal: een afstand van 30 km. over slingerende wegen waar de bus 5 kwartier over doet. Funchal heeft een grotere marina, maar vaak moeten bezoekende zeilboten buiten de haven ankeren omdat er in de haven onvoldoende plaats is. Met een sightseeing bus maken we in Funchal een toeristische toer en ´s middags gaan we naar de Botanische tuin, waar ondanks het feit dat er niet zo veel meer in bloei staat, toch prachtige bomen en planten te zien zijn. Op zaterdag 17 september zeilen we naar Calheta aan de westkant van Madeira, waar ook een nieuwe marina is. Alles prachtig nieuw en prima verzorgd en op loopafstand een grote supermarkt. Met z´n vieren huren we twee dagen een auto om een tocht door het achterland van Madeira te maken. We hebben genoten van de prachtig begroeide berghellingen, waar honderden kilometers slingerwegen door en overheen gaan. Hoewel Madeira 57 bij 22 km groot is, heb je het gevoel dat het veel groter is.

De Canarische eilanden Op dinsdag 20 september zetten we koers naar Isla Graciosa, een van de kleinere eilanden van de Canaries, ten N. van Lanzarote. Onderweg zien we in de verte de fontein van een walvis. De zeiltocht naar de Canaries(304 zeemijl) duurt ruim 54 uur. We hebben prima weer. Alleen de laatste dag neemt de wind zo af dat we motorsailen. De nachten zijn heel licht dankzij de bijna volle maan. "Je kunt de krant er bij lezen!". We ankeren in een baai bij Graciosa waar al zo´n 10 -15 zeilboten liggen, vlak bij een strandje met een uitzicht op een aantal kale, dode vulkanen. Er is maar één groot nadeel aan het verblijf in die baai en dat is de onophoudelijke harde wind. ´s Nachts slapen we onrustig omdat de ankerketting bonkt. De weersvoorspelling voorspelt veel wind voor de komende dagen en daarom besluiten we naar de marina van La Sociedad te varen. Hier zijn goedkope voorzieningen op de steiger en heel vaak is er ook geen water in de douches. Als wij geld willen pinnen doet de geldautomaat het ook niet. Wij met onze passen naar de enige bank, waar ons verteld wordt dat er een stroomstoring is, waardoor de computer en de telefoon het niet doen. We hebben nog net genoeg geld om het havengeld te betalen. Niemand maakt zich druk om zaken die af en toe niet goed functioneren. "Wees blij dat de zon schijnt" is het motto. In het boek Atlantic Islands staat vermeld dat de meest geschikte tijd om vanaf de Canarische eilanden naar het Caribisch gebied over te steken begint in de tweede helft van november en duurt tot en met april. Dan is het hurricane seizoen voorbij. De afgelopen zaterdag zijn we in Arrecife op Lanzarote aangekomen. De komende twee maanden zullen we de eilanden van de Canaries bezoeken.
Margo en Allert Wiersema a/b “Hexe”. wordt vervolgd

 




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina