On the Road !



Dovnload 11.68 Kb.
Datum20.08.2016
Grootte11.68 Kb.
U heeft (één van) ons misschien de afgelopen week al zien lopen of fietsen in het dorp en wellicht gedacht: 'hé, die waren toch al vertrokken...?' Of misschien dacht u niets en liet het u koud. Wie echter het naadje van de kous wil weten, leest verder.....(we waren inderdáád vertrokken....)
HET VERTREK
Het afscheidsfeestje op 31 mei leek door het regenachtige weer in het water te vallen, maar doordat we, bij wijze van alternatief, de kapschuur hadden omgetoverd tot een heus bruin café, compleet met feestverlichting, werd het toch nog heel gezellig. Er werd flink geborreld, gepraat en gelachen! De ruimte leek zowaar te klein voor het aantal mensen dat ondanks het ongure weer, toch de moeite had genomen te komen! Persoonlijk werden ons nog donaties overhandigd en allerhande lieve cadeautjes toegeschoven. Wat een rijkdom! Onze echte laatste avond was de Volle Maan Avond bij Iep, waar we, naast nog enkele familieleden en bekenden, onverwacht de mannen van de ANWB hebben moeten verwelkomen. Er was namelijk van alles mis met de electra in de camper. Maar na de laatste spullen te hebben ingepakt, konden we de volgende dag dan toch echt vertrekken! Na een heerlijk ontbijt in de tuin bij Remy, reden we weg, 's middags rond kwart over twaalf....
On the Road...!
De camper rijdt niet echt heel soepeltjes en dat vergt alle concentratie van Eric. Nadat hij een keer flink op de rem moet trappen in Egmond aan de Hoef, slaat de motor af en dat zal nog vele malen gebeuren.... Bij het tankstation van datzelfde dorp komen we na het tanken de eerste 10 minuten niet weg en even voorbij Egmond Binnen staan we midden op de rijbaan stil en moeten we de wagen aan de kant duwen. Hij lijkt niet meer te willen starten! Wat nu? Op de choke rijden dan maar? Doen de alarmlichten het eigenlijk wel? Eric krijgt het beestje toch weer aan de praat en we vervolgen onze weg.

Bij Uitgeest constateren we dat alle seinlichten het niet doen. De ANWB toch maar weer gebeld. Die rammelt wat aan het zekeringenkastje en ineens doet alles het weer. Eindelijk dan de A9 opgereden. Dit gaat prima. We rijden 80 km per uur en dat is tot Portugal ook de bedoeling! Maar even voorbij Schiphol op de A4, terwijl we in een tunnel rijden, horen we een enorme knal en de camper begint te schokken. Wat gebeurt er?? Wat is dit??Knallend en sputterend slaan we af bij de eerstvolgende afrit en komen aan in het plaatsje Zoeterwoude-Rijndijk, waar we door de bediende van het tankstation worden doorverwezen naar een autoschadebedrijf, vlak om de hoek. De zeer vriendelijke eigenaar is erg behulpzaam en terwijl hij onder de auto kijkt, constateert hij dat de uitlaat is ontploft! Alhoewel het niet zijn werk is, is hij bereid er een nieuwe uitlaatpijp onder te zetten. Maar helaas is deze niet voorradig en kan hij ons niet verder helpen. Onderwijl was ons al eerder een ander Bedford campertje gepasseerd en dat deed ons als vanzelf naar elkaar zwaaien. Ja, wij Bedford rijders hebben een band! Even later rijdt datzelfde busje weer voorbij, keert vervolgens om en komt het terrein opgereden, waar wij hulpeloos staan.



De jongens die uitstappen konden niet geloven dat er een soortgenoot in hun buurt rondreed en komen deze even van dichtbij bekijken. Een toevallige ontmoeting. Ze zien anders nooit een camper van hetzelfde merk... Die van hun heeft onder andere Moskou gezien en Hongarije, kostte slechts 1500 euro en rijdt als een zonnetje! Dat vinden wij heel leuk voor ze...echt...

Het is inmiddels na vijven en de garage gaat sluiten. De stoere eigenaar start zijn Harley, zwaait naar ons en wenst ons geluk en succes. We hoefden niet te betalen voor zijn tijd. Het dringt tot ons door dat we de nacht hier ergens zullen moeten doorbrengen. Ondertussen is er voor de derde keer op rij contact opgenomen met de ANWB. Ik moet even huilen en voel me ellendig en doodmoe. Ook dit keer kan de man met het gele busje niet voorkomen dat we, zodra we de hoek om zijn, weer hortend en stotend, van stoplicht naar stoplicht kruipen. De binnen- en buitentemperatuur is inmiddels op deze zomerse dag tot het kookpunt gestegen, als we ergens een doodlopende straat in zijn gereden, op zoek naar een plekje om te overnachten langs de Rijn. Maar Eric houdt zich nog steeds goed en gaat lopend op zoek naar een geschikte plek. Het wordt het parkeerterreintje achter de begraafplaats, naast de kerk. Een prima en zelfs idyllisch plekje. Hier blijkt een klooster te hebben gestaan uit de 13e eeuw. We staan wel pal naast de knaloranje glasbak uit de 21e eeuw die de volgende ochtend rond 7 uur geleegd wordt, maar ja, who cares! Eric had ook al een garage gespot en zo wandelen we de volgende ochtend naar Reinier, die hier in Rijndijk al 35 jaar zijn bedrijf runt; een soort schuur achter een huis dat ooit omgebouwd is tot garage. Rommelig, rabberig, ouderwets, maar met een vriendelijke uitstraling, net als de man zelf. In al die jaren is alleen de wereld om hem heen in rap tempo veranderd, zegt een vaste klant en tevens vriend, tijdens het kopje koffie dat we gezamenlijk nuttigen. Reinier kijkt de motor grondig na en verzekert ons dat we Portugal echt wel gaan halen! Dat stemt ons vrolijk! De camper kan echter niet op de brug, vanwege zijn hoogte, dus moeten we even langs de Kwikfit voor een midden-demper. Nou, als dat alles is...! Rijden maar! Nog nooit duurden twee kilometer zo lang! Wel 100 stoplichten (nou ja, tien), die geen groen licht leken te kennen als wij net aan kwamen rijden. Inmiddels was het hoofd van Eric net zo rood als dat van al die stoplichten; die arme schat had het niet meer... Dapper gaf hij niet op en loodste de auto naar de Kwikfit. Eenmaal daar was er echter geen sprake van fit en zeker niet kwik. Wel nee, we werden doorgestuurd naar een andere garage, vijf kilometer verderop! Vijf kilometers dwars door de stad vol lichten die ons geheid deden stoppen. Dit is gewoon niet te doen! Iedere keer als Eric op de rem trapt, slaat de motor af.. ! En we maken nogal wat herrie! Iedereen kijkt naar ons! Afkeurende blikken. Maar toch komen we op plaats van bestemming: een glimmende, brandschone high tech garage met een evenzo glimmende ontvangstruimte met glimlachende baliemedewerker. Hier zullen we de halve dag doorbrengen, zo blijkt. Eerst heeft de monteur geen tijd voor ons vanwege de lunch, dus moeten we eerst wachten tot hij deze heeft opgegeten. De nieuwe uitlaatpijp moet besteld en dat betekent nog meer wachten, wel twee en een half uur! We besluiten in de omgeving van dit deprimerende industrieterrein een plekje te zoeken ergens in het gras, in de schaduw, waar we een beetje kunnen rusten op deze hete dag. En dat plekje vinden we. Een schaduwrijk grasveldje, sprookjesachtig gelegen onder oude bomen, met uitzicht op een vijver, compleet met bruggetje en fontein, het lijkt wel een schilderij van Monet! We vleien ons neer en doodstil en tevreden doen we een tukkie op..... een eeuwenoude begraafplaats!
Nadat we weer tot leven zijn gekomen en zijn teruggekeerd naar de garage, moeten we helaas weer tot de conclusie komen dat we geen steek zijn opgeschoten. Het is alleen maar erger geworden met onze camper! Er zit weliswaar een nieuwe pijp onder, maar deze maakt nu nog veel meer lawaai en we kampen nog steeds met een immer afslaande motor! Met onze inmiddels vertrouwde hortende, stotende, rokende en kuchende manier van voortbewegen, bereiken we camping Zuidduinen in Katwijk aan Zee. Daar zullen we de nacht doorbrengen en ons verder beraden wat te doen.

De volgend ochtend, het is inmiddels zaterdag, laten we voor de vierde keer de gele brigade aanrukken en die geeft uiteindelijk het doodvonnis. Niet verder mee rijden! Zonde van het geld en het is gewoon echt niet veilig! Prima. OK dan. Ondanks alle tegenslag zijn we opvallend relaxt. We lijken de situatie te accepteren zoals die is. Tegenslag hoort bij het leven en de kunst is hier zo goed en wijs mogelijk mee om te gaan. Ik bedenk me ook dat we misschien wel behoed zijn voor ergere rampen in het buitenland en dat we van geluk mogen spreken dat we nog in Nederland zijn. Van hieruit kunnen we alles beter en sneller regelen. Want dat willen we wel: zo snel mogelijk weer weg. Het on the road zijn voelt goed! We besluiten het een paar dagen rustig aan te doen na alle hectiek en te genieten hier op de camping achter de duinen. Het staat bomvol met campers uit Duitsland en er zitten hele leuke tussen. Dat inspireert ons weer! Wijzelf hebben een prima plekje met uitzicht op een soefi tempel waarvan de koepel 's avonds sprookjesachtig verlicht is. In dit schijnsel besluiten we geen overhaaste beslissingen te nemen; dat is momenteel de beste optie.



Maandagochtend sleept de ANWB ons terug naar Bergen! Daarna zien en voelen we hoe we verder willen. Want verder, dat willen we.....!
...We schrijven inmiddels woensdag 17 juni en er zijn alweer 10 dagen verstreken hier aan de Voert. Wat we verder hebben besloten lees je de volgende keer in Flessenpost...!



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina