Onderwijshervormingen de verborgen agenda



Dovnload 13.53 Kb.
Datum23.07.2016
Grootte13.53 Kb.
Onderwijshervormingen de verborgen agenda”
Symposium van Pro Flandria – Brussel 9 november 2013

Verslag door PAN in ’t Pallieterke van 20 november 2011 blz. 11
Pro Flandria, het netwerk voor ondernemers en academici organiseerde vorige week een heus onderwijssymposium met als titel “Onderwijshervormingen – de verborgen agenda blootgelegd.”
Voorzitter Kurt Moons gaf in zijn inleiding aan dat er twee fundamentele onderwijshervormingen in de pijplijn zitten. Enerzijds is er het “masterplan” voor het secundair onderwijs en anderzijds het onschuldig lijkend plan om vanaf 2017 “scholengroepen” in te richten. Een grondige analyse van die twee hervormingen deed Moons en de zijnen vrezen dat ze het vooropgestelde doel niet zullen halen, wat zeer nefast zal zijn voor de onderwijskwaliteit.
De toenemende betutteling van de overheid en de wens om tot grotere scholengroepen te komen, doet Pro Flandria – en met hen vele anderen – vrezen dat de vrijheid van onderwijs verder uitgehold zal worden. Tijd dus om onmiddellijk het groot geschut boven te halen, moet Moons gedacht hebben. Want het moet gezegd: als Pro Flandria iets plant, worden kosten noch moeite gespaard.

Op een sombere novemberdag toverde Pro Flandria vijf onderwijsspecialisten van niveau uit de hoed.




Ideologische schoolstrijd
De psycholoog en onderwijsdeskundige Jan Boons werd door Pro Flandria aangezocht om dit symposium vorm te geven en aaneen te praten. In zijn inleiding gaf Boons een ontluisterend beeld van de terugval van het kennisniveau en de leergierigheid van de gemiddelde Vlaamse scholier. Feiten zijn feiten en de PISA-studies tonen dat de laatste grote hervorming, van de hand van de onvermijdelijke christendemocraat Georges Monard, een mislukking is geworden.
Boons heeft gelijk wanneer hij stelt dat het waanzin is diezelfde Monard nu de vrije hand te geven om nog eens twintig jaar Vlaamse onderwijstoekomst te gaan schrijven (lees: verknoeien). Dat dit hele opzet van Monard echter een perfide plan is tot nivellering om zo de Vlaamse elites van de toekomst te fnuiken, of dat het bedoeld is om het vrij onderwijs onder staatscontrole te brengen, geloven we niet. De ideologische schoolstrijd is allang gestreden… Wie er het fijne van wil weten, moet er het manifest van Jan Boons zeker op nalezen via de webstek www.proflandria.be.
Het panel der professoren bestond uit vijf persoonlijkheden die stuk voor stuk hun boodschap krachtig en boeiend konden brengen. Presley Bergen, een Noord-Brabander van Surinaamse afkomst, gaf een onthutsend beeld van de staat van het Nederlands middelbaar onderwijs.
Niveaudaling, diplomafraude, geldverspilling aan betonnen paleizen, een verwaarlozing van de leraar (in sommige schooltypes is de verhouding leraar versus ondersteunend personeel 1 op 1), enzovoort. Bergen waarschuwde Vlaanderen vooral erg behoedzaam te zijn wanneer pedagogen het onderwijsveld een hervorming wensen aan te praten.
Laat de scholen met goed opgeleide en gemotiveerde leraren zelf hun ding maar doen, geef hun vertrouwen en respect en dan komt men tot fantastische resultaten… Dat was eigenlijk de centrale boodschap van de Finse professor Kauko Hämäläinen, die mocht uitleggen waarom zijn land in elk onderwijsstudie op plaats 1 komt – en dat met eigenlijk vrij gemiddelde onderwijsbudgetten. Naast vertrouwen, respect en zelfstandigheid noemde Hämäläinen ook de hoogstaande (universitaire) opleiding van leerkrachten op alle niveaus en het feit dat men de laatste veertig jaar gewoon geen ingrijpende hervormingen heeft doorgevoerd als oorzaak. En toch is het Finse onderwijs democratisch, want tot zijn vijftiende krijgt iedereen er dezelfde kansen en mindere leerlingen worden doelbewust met betere leerlingen gecombineerd. Democratisering moet dus niet steeds tot nivellering leiden.


Foute diagnose
Onderwijsspecialist Jan Van Damme (KU Leuven) was ook niet tevreden met de hervormingsplannen. Hij noemde het onbegrijpelijk dat de commissie-Monard het niet nodig achtte echte deskundigen te raadplegen die via wetenschappelijke onderzoeken bepaalde (vermeende) noden of problemen kunnen aantonen. Van Damme heeft daar wel een punt. In het rapport van Monard, en vervolgens in het masterplan, verwart men symptomen met de oorzaak en gaat men vervolgens die symptomen behandelen op basis van een foute diagnose. Jan Van Damme wees er evenwel op dat hij met de beste wil van de wereld geen verborgen agenda om het vrij onderwijs uit te schakelen kon ontwaren.
Met een kwinkslag nar de organisatie stelde hij dat wanneer hij mocht fantaseren, hij eerder een poging van de Guimardstraat zou vermoeden om te vele honderden schoolbesturen en inrichtende machten tot een makkelijker controleerbaar en beïnvloedbaar aantal terug te brengen. Van Damme betreurde het dat men in Vlaanderen onvoldoende gedaan heeft om de lerarenopleidingen in te kantelen in de universiteit. In zoverre dit een kwaliteitsverhoging had kunnen bewerkstelligen, is het een gemiste kans geweest.
Professor Frank Fleerackers hield een verfrissend filosofisch betoog over wat studenten goed maakt en welke onderwijsvormen en –mentaliteit tot succes leiden. Fleerackers had in de hem typische speels-academische stijl het publiek op zijn hand, als een echte cabaretier. Ook hij stelde de figuur van de goed gevormde, goed gemotiveerde en gerespecteerd leraar centraal. Voor Fleerackers moet men opnieuw meer aandacht besteden aan de “attitudes” van leerlingen. Die zij het zwakke broertje van het duo kennis en vaardigheden. Hij benadrukte ook het belang van de interactie tussen leerlingen onderling. Een terechte maar moeilijk te beantwoorden vraag uit het publiek, van een lerares wiskunde, was “hoe dit in suboptimale omstandigheden verwezenlijkt kan worden”.


Basisnormen
Boudewijn Bouckaert is voorzitter van de commissie-Onderwijs en Gelijke Kansen van het Vlaams Parlement, maar bovenal een bevlogen professor. Bouckaert sprak zoals men het van hem gewoon is: erudiet, gevat en met kennis van zaken! In zijn korte uitleiding op het symposium benadrukte hij zijn (liberale) visie op het onderwijs die vrijheid centraal stelt. Onderwijs moet een zaak zijn van wat hij de “civil society” noemt. De overheid moet hier en daar ingrijpen en waken over bepaalde basisnormen. In de praktijk probeert de staat invloed te verkrijgen door regelrechte omkoping van individuele scholen. De kleinschaligheid en het unieke historisch gegroeide scholenaanbod in Vlaanderens steden zijn te waardevol om in een uniformiseringsdrang te verkwanselen.
Onder de bijna honderd aanwezigen waren ook vele leraars, directeurs en beleidsmedewerkers van de verschillende netten. Enkele mensen van het kabinet van minister Smet luisterden aandachtig mee. Ook topvrouw Mieke Van Hecke van het katholiek onderwijs en enkele topadviseurs tekenden aanwezig. Het siert mevrouw Van Hecke dat ze de moeite nam te komen luisteren naar de bezorgdheid van een groot deel van haar achterban.
We hadden het nog mooier gevonden, mocht ze de vragenronde benut hebben om enkele al te boude veronderstellingen misschien recht te zetten. Naast enkele parlementairen van de Vlaamse partijen vielen vooral toch de (zelfverklaarde) onderwijsspecialisten van die partijen op: door hun afwezigheid. Ze hadden net als alle Andre afwezigen ongelijk.















De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina