Op zoek en confrontatie met wilde dieren in Zuidelijk Afrika Zimbabwe, Botswana, Namibië en



Dovnload 172.32 Kb.
Pagina10/12
Datum22.07.2016
Grootte172.32 Kb.
1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   12

4.10 Rondstruinen in spookstadje Kolmanskoppe


In Lüderitz ziet alles er verlaten uit, deuren zijn hermetisch afgesloten. Het plaatsje heeft zo op het eerste gezicht niets te bieden. Zelfs als uitvalbasis voor het spookstadje Kolmanskoppe is het niet geschikt. Alle gasthuizen en lodges zitten vol, de camping is op een heuvel bij de zee met de volle wind erop (lekker koud dus) en hotels zijn niet te betalen. In het goedkoopste (nota bene toch nog Fl. 120,=) hotel besluiten we dan uiteindelijk toch maar te blijven. Ik twijfel nog even of we niet beter in onze auto de nacht door kunnen brengen.


Nu we toch zoveel geld kwijt zijn zal ik er gebruik van maken ook. Ik laat het bad lekker vol lopen en heerlijk relaxt zit ik dan na een tijdje in een schuimend bad. Ach, een beetje luxe op z’n tijd is eigenlijk toch zo gek nog niet …

We eten bij het hotel, waar ze niet echt gasten gewend blijken te zijn. M’n zigeunerschnitzel smaakt best aardig, en Roland z’n steak ook.



Zo. 25-10-1998
Het is toch best wel weer eens lekker om in een echt hotelbed te slapen. Het ontbijt zit bij de prijs inbegrepen, dus ook dat buiten we als echte Hollanders natuurlijk eventjes uit. Ook het wassen van de auto blijkt bij de prijs inbegrepen te zitten, dat was wel hard nodig na ons bezoek aan de Sossusvlei.
We halen ons ‘permit’ voor Kolmanskoppe op bij een toeristentoko en gaan dan op weg naar hét spookstadje van Namibië. Het dorp is na de zgn. ‘Diamond rush’ ontstaan, in 1908 werd voor het eerst in de omgeving van Lüderitz diamant ontdekt. In 1943 werden echter elders grotere voorraden gevonden, met als gevolg dat in 1956 Kolmanskoppe volledig werd verlaten en het stadje verviel tot spookstadje.

We moeten netjes binnen de afrastering blijven, omdat daarachter in het zogenaamde ‘sperr-gebiet’ nog steeds diamanten liggen. Het is een vreemd gezicht om te zien hoe de natuur langzaamaan het stadje overneemt. Sommige huizen (of wat daarvan over is) staan al tot aan het plafond vol met ingewaaid zand. Ook vandaag staat er een behoorlijke wind, met windstoten van zo’n 100 km/u. Zo ongeveer alle huizen van het dorp lopen/kruipen we in voor zover dat nog gaat. Uiteraard is alles wat je doet op eigen risico. Een enkele keer lopen we via krakende trappen (welke ook bedekt zijn met laagjes zand) naar de eerste verdieping om de kamers boven ook nog even te bewonderen. Vrijwel nergens zitten nog ramen in. De sfeer valt bijna niet te beschrijven. Het is nauwelijks voor te stellen dat men zomaar alles moest achterlaten. Toch kunnen we ons goed voorstellen dat het hier zo’n 100 jaar geleden een behoorlijke bedrijvigheid moet zijn geweest. Rond 11 uur krijgen we toch wel een droge mond. Omdat er vanmorgen vroeg is ingebroken, is het restaurant helaas gesloten. We zetten dus maar koers richting Aus. In een goed uitziend hotel eten we steak, omdat dat na diverse bestellingen het enige blijkt te zijn wat nog in voorraad is. Een koel colaatje maakt het geheel compleet.


4.11 De bijzondere kokerbomen van Keetmanshoop

Tijdens de rit naar Keetmanshoop proberen we nog een keer tevergeefs te tanken (wederom is er geen unleaded 95 voorhanden). We zijn dan in ieder geval nog wel even in de gelegenheid om een fles water in te slaan.

We rijden langs rotspartijen, welke afgewisseld worden door vlakke kale vlaktes of zand met her en der een struik. Ook struisvogels en wilde paarden rijden we af en toe voorbij. In plaats van vandaag besluiten we om morgen maar naar de Fish River Canyon te gaan. Vandaag hopen we dan in Keetmanshoop te kunnen overnachten. We slagen al bij het eerste het beste restcamp ‘Lafenis’, 5 km ten oosten van Keetmanshoop. Onze bungalow blijkt een soort van veredelde caravan te zijn. Maar ach, met koelkast, hete douche en echte bedden is het toch geen slechte keuze. Terwijl Roland z’n moeder belt, doe ik even een wasje. Op twee stoeltjes buiten bedenken we wat we verder nog zullen gaan doen deze vakantie. We plannen nu écht van dag tot dag. Al snel zien we door de vele optie’s (met het vliegtuig, bus of auto naar Kaapstad, wel of niet via Windhoek, etc.) door de bomen het bos niet meer. Ach, we zien wel hoe het loopt …
Rond half 6 vertrekken we naar het kokerboomwoud. De kokerboom is een aloë in boomvorm en gedijt goed tussen rotsformaties. Deze zeer markante boom komt alleen voor in Zuid-Namibië. De 13 km die we er voor moeten afleggen valt nog best wel mee. De zonsondergang is werkelijk schitterend! Zelfs nadat het zonnetje al onder is gegaan nemen de wolken nog de meest opzienbare kleuren aan: van roze tot paars, tot zelfs knaloranje/rood. In Holland is het onmogelijk om dit te kunnen zien door alle vervuiling en industrie. Na ook nog even een bezoek te hebben gebracht aan ‘Giants playground’, valt het toch wel even tegen om in het donker de 13 km weer terug te rijden.
We eten in het restaurant wat hoort bij het ‘Lafenis ‘ restcamp. M’n kip moet nog een keertje terug omdat ‘ie nog niet gaar is. Daarna deel ik het maar voor het grootste deel uit aan de rondlopende, wel heel erg magere, katten. Bij ‘thuiskomst’ blijkt het gehele wasje al droog te zijn.

Ma. 26-10-1998

We hebben heerlijk geslapen in de ‘caravan’. We haasten ons in het geheel niet om op te staan. We moeten tenslotte nog geld halen en aangezien veelal de banken nooit voor 9:00u opengaan hebben we dus de tijd. Toch zijn we al om half 9 in Keetmanshoop. Er staat dan al een heel rij wachtenden voor de bank, die toch echt nog niet van plan is om al snel open te gaan. Wij gaan in de tussentijd maar even ontbijten in ‘Andre’s restaurant’, een Duits aandoend tentje. Het schiet maar niet op bij de bank. Het lijkt wel alsof de tijd stil heeft gestaan. Een hele papierwinkel met stempels (die met een flinke dreun op hun plaats terecht komen) is voor de kleinste transacties nodig. Muntstukken worden nog met de weegschaal gewogen. Van pinnen hebben ze hier nog lang niet gehoord. Na ruim een half uur staan we pas weer buiten. We kopen nog even een casettebandje van de Gipsy Kings om de eindeloze afstanden enigszins te ‘verzachten’.




1   ...   4   5   6   7   8   9   10   11   12


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina