Op zoek en confrontatie met wilde dieren in Zuidelijk Afrika Zimbabwe, Botswana, Namibië en



Dovnload 172.32 Kb.
Pagina5/12
Datum22.07.2016
Grootte172.32 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12

3.3 Al liftend met Letty en Gerard naar Namibië

Letty en Gerard, een Hollands stel wat we vanmorgen tijdens de gamedrive hebben ontmoet, staan een paar meter verder op de camping en hebben ook nog niet betaald voor de komende nacht. Ook zij zijn niet meer van plan om dat nog te gaan doen na ons verhaal. We raken aan de praat en ze stellen aan ons voor om met hun mee te rijden naar de Caprivi-strip in het noorden van Namibië. Ons volgende reisdoel zou eigenlijk Maun zijn, maar alles blijkt daar nog eens dubbel zo duur te zijn dan hier, dus vinden we het niet erg om dat te missen. Bovendien zou Maun voor ons slechts een tussenstop zijn geweest, richting Windhoek. Eigenlijk is de Caprivi-strip een veel geschiktere route, want dan blijven we in het noorden en hoeven we niet weer vanaf Windhoek terug naar het Etosha-park, wat ook in het noorden ligt. We maken dus graag gebruik van het aanbod en praten een tijdje over onze reizen van de afgelopen jaren. Bij het restaurant schrijf ik een aantal kaarten en praten we verder. Roland verslikt zich en krijgt het vervolgens voor elkaar om mij, het adresboekje en de halve tafel te doorweken. We lopen terug naar de tent, waar we een aantal inlanders aantreffen die proberen een aantal aapjes bij de tenten weg te houden met katapults. Een knobbelzwijn neemt een modderbad en ligt daarbij met z’n ogen dicht met z’n pootjes in de lucht. Hij heeft het blijkbaar prima naar z’n zin.

We proberen nog tevergeefs ons Botswanese geld terug te wisselen (wat we vanmorgen in de hitte en na in een lange rij te hebben gestaan, hebben opgehaald). Dat heb je als je ineens je plannen wijzigt. Omdat we met Letty & Gerard meegaan zijn we hoogstwaarschijnlijk morgen Botswana alweer uit. We brengen de rest van de middag door bij het restaurant en verdiepen ons in de Caprivi Strip, de landstrook in het uiterste noorden van Namibië. We weten daar nog helemaal niets over, we hadden tenslotte niet gedacht dat we daar nog zouden (kunnen) komen.

We babbelen ‘s avonds met Letty & Gerard over van alles en nog wat en eten daarna weer van het lopend buffet. Rond half 10 (laat voor ons doen) duiken we in ons tentje. We worden uit onze slaap gehouden door ‘snurkende’ hippo’s (nijlpaarden) die zich in de rivier naast ons tentje blijkbaar nogal goed vermaken.


Di. 13-10-1998

Rond 7 uur staan we op. Het zonnetje staat dan al aardig te bakken op ons tentje, ondanks dat we onder de bomen staan geparkeerd. Letty & Gerard blijken alles al ingepakt te hebben. We willen natuurlijk niet achterblijven, dus ook wij staan al snel ‘bepakt en gezakt’ klaar. We ontbijten nog even bij het hotel (wederom een duur lopend buffet) en gaan dan samen met Letty & Gerard op weg in de Ford. We wisselen ons geld nog even om bij de bank. Nou ja, even … het schiet allemaal niet op, blijkbaar is het geld-ophaaldag ofzo. Er staan niet veel mensen in de rij, maar het duurt een eeuwigheid. Letty & Gerard staan maar op ons te wachten, dat begint goed ...


De weg naar het grensplaatsje Ngoma ziet er verbazend goed uit. De weg is geheel geasfalteerd, zelfs gele strepen en maximale snelheidsaanduidingen ontbreken niet. Gerard houdt zich daar echter niet zo aan, met als gevolg dat we als een speer het stop-bord voorbij scheuren. Daar hadden we ons even aan moeten melden om het Chobe-park te mogen doorkruisen. Helaas, te laat … op goed geluk rijden we maar door alsof we niets gezien hebben. Vlak langs de snelweg staat een kudde olifanten. Eenmaal buiten het park scheuren we weer een stop-bord voorbij. Gerard zet ‘m voor alle zekerheid nu toch maar even in z’n achteruit. Na 1 km komen we al in Ngoma aan. Het is verbazingwekkend om de zo duidelijk herkenbare natuurlijke scheiding tussen Botswana en Namibië te zien. Botswana is dor en droog. Namibië ziet er met z’n groene grasvlaktes, meren, runderen en grote Baobab-bomen heel anders uit. Typisch ... De Botswana check-out grensformaliteiten stellen niet veel voor.

4. Namibië

Over de Ngoma-brug rijden we verder naar de Namibische grenspost. We worden ontzettend vriendelijk begroet, zonder probleem staan we zo weer buiten. Nog geen 30 m na de grenspost dreigen we vast komen te zitten in het zand. Gelukkig gaat het nog net goed. Via een grindweg rijden we verder richting Katimo Mulilo. De weg bestaat uit nogal veel wit zand/grind, met als gevolg dat grote stofwolken de auto achtervolgen. De bomen zijn zo wit dat het geheel veel weg heeft van een winterlandschap. De dorpjes die we passeren bestaan alleen uit enkele ronde lemen hutjes met rieten dak met een waterton. Soms zijn een aantal hutjes ommuurd met een rieten afscheiding. Vrouwen lopen met schalen/emmers op hun hoofd en kinderen springen wat rond. Dit is nou pas echt Afrika zoals ik het me had voorgesteld …



4.1 Belkikkers in de Caprivi-strip

Katimo Mulilo blijkt een grote plaats te zijn. Het is niet te vergelijken met alle dorpjes waar we vandaag zijn langsgekomen. We halen geld op bij een grote, moderne bank mét airco en doen boodschappen in een supermarkt, welke zo groot is waarvan er naar mijn weten niet één in Holland bestaat. BZN schalt door de zaak terwijl we fruit, brood en beleg inslaan. Bij een ‘take-away’ kopen we een broodje hamburger en patat wat even in de magnetron wordt opgewarmd. Daarna rijden we over een goed geasfalteerde weg verder naar Kongola, wat volgens onze kaart ook een behoorlijk dorp zou moeten zijn. Het ‘dorp’ blijkt echter niets meer te zijn dan een afslag met een benzinestation. Voor alle zekerheid tanken we maar even. Letty en ik vermaken ons al snel tussen de Afrikaanse kinderen, een gekoeld colaatje smaakt weer eens fantastisch ... Een heel klein meisje wordt geteisterd door een 5-tal vliegen rond haar ogen. Haar kleding, een groen jurkje met kant, ziet er nogal stoffig uit. Toch zie je in het clubje wat bij ons zit duidelijk verschil tussen huidskleuren. Waar ik me steeds weer over verbaas is het dikwijls zo prachtig ingevlochten haar. Nieuwsgierig worden we aangestaard en het kleine meisje begint te spelen met Lenny’s teen. Wat ze blijkbaar niet als teen herkent omdat er nagellak op zit. Na de tussenstop houdt de goede weg-kwaliteit snel op, over een zand/grindweg vervolgen we onze weg richting Mudumu National Park.

In de buurt van een lodge vragen kinderen om pennen en snoepjes, binnen een mum van tijd hebben ze zich om de auto verzameld. Aan hun tanden te zien krijgen ze niet veel beters te eten. N$320 per persoon per nacht voor een overnachting in een bamboe-hutje vinden we iets té, dus rijden we een stukje verder totdat we een bord tegenkomen ‘Hete douches/koud bier’. Dat trekt ons wel aan! De nieuwe camping staat nog niet in de Lonely Planet vermeld. We twijfelen dus nog even, maar ‘s avonds zijn we het er zonder meer met z’n vieren over eens dat het een goede keuze is geweest. Als diner eten we het door onszelf meegenomen brood met jam, want een restaurant is er niet. We zijn de enige op de hele camping. Eén jongen runt in z’n uppie de camping, hij is er nu op uit om voor ons een game-drive voor morgen te regelen bij z’n concurrent. Met als gevolg dat we een tijdje zonder elektriciteit bij de bar zitten, waar vandaan we uitstekend de vuurvliegjes kunnen bewonderen. Al snel komt de jongen weer terug, hij start de generator en op dat moment hebben we de beschikking tot warm water, licht en koud bier!

Van de zaak krijgen we nog een heerlijke ‘vieux’ met perzik-smaak.


We douchen onder een boom, wie had dat nou toch gedacht?! Niet dat je er veel van merkt, want ze hebben het voor elkaar gekregen om met bamboe- en rieten afscheidingen er een heuse badkamer van te maken. Eigenlijk vinden we het zelfs behoorlijk luxe …

Wat zullen wij vannacht goed slapen … Het enige wat we horen zijn belkikkers (echt een heel grappig geluid), vogels en andere insecten.

‘s Nachts begint het te regenen en te onweren. Letty & Gerard zetten hun buitentent voor alle zekerheid toch maar op. Het blijft echter bij een paar spetters …

Wo. 14-10-1998
Daar zit ik nu, zittend op een bankje al starend naar een met riet bedekte oever. De vogels maken nog steeds de mooiste geluiden, Roland ligt nog in ons tentje. We eten witte broodjes met ‘onder-de-grond-boontjes-boter’ (pindakaas dus) en jam. Letty zet een lekker kopje thee. Na het ontbijt luieren we een behoorlijk tijdje op hetzelfde stekkie, nu onderwijl genietend van een kopje perzikthee. Al snel wordt het behoorlijk warm, in de zon is het dan niet meer uit te houden. We verhuizen naar de schaduw en weer even wat later naar de bar.



1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina