Op zoek en confrontatie met wilde dieren in Zuidelijk Afrika Zimbabwe, Botswana, Namibië en



Dovnload 172.32 Kb.
Pagina6/12
Datum22.07.2016
Grootte172.32 Kb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12

4.2 Varend door de Okavango-delta

Rond 2 uur maken we ons klaar voor vertrek om richting ‘Namushasha lodge’ te gaan voor de game-drive. Eenmaal daar aangekomen blijken we nog zo’n half uurtje op onze gids te moeten wachten. Zittend op een terrasje op luie stoelen met een koel colaatje is dat niet echt een straf.

We stappen in een bootje en varen door de uitlopers van de Okavango-delta. We varen heel dicht langs een nijlpaard, niet echt een geruststellend idee. Een reebok staat ons verbaast aan te kijken en we stoppen even bij de ‘huisjes’ van de mooi felgekleurde ‘Namushasha’-vogels. Na ca. 20 minuten worden we weer aan wal gezet en gaan we in een jeep verder. Via een niet erg toegankelijk zandpad rijden we door dor savanneland. 5 km/h is wel zo’n beetje wat we maximaal kunnen halen, grote stofpluimen producerend. Het is nauwelijks te geloven dat dit allemaal nog groen kan worden tijdens de regentijd. We zien niet erg veel wild, alleen weg rennende kudu’s. Eenmaal bij een meer aangekomen, mogen we even ‘een luchtje scheppen’. De nijlpaarden liggen net met hun koppen boven water. Omdat ik nog steeds geen foto van ze heb, loop ik langs het water richting de nijlpaarden. Op het moment dat ik dicht bij ze in de buurt kom, vind ik ze toch wel héél erg groot. Zeker als ze gezellig gaan geeuwen met hun bek wagenwijd open. Achteraf blijkt mijn tripje zo langs het meer niet echt verstandig te zijn geweest. Van de achterblijvers krijg ik te horen dat 2m vanuit de kant de ogen van een krokodil op mijn spekkuiten gericht waren. Zo’n beest is natuurlijk hartstikke snel, ik moet er maar niet aan denken wat er hàd kunnen gebeuren … Op de terugweg zien we voornamelijk apen. Het laatste stuk door het moerasgebied leggen we weer per boot af. Plotseling zie ik een aantal olifanten langs de oever en spontaan wijs ik dan ook naar ze. De bestuurder reageert daar zo panisch op, dat we direct rechtsomkeer gaan. Hij is niet van plan met de boot langs ze te gaan, zeker bang dat ze zomaar in ons bootje stappen … Wat later worden we door een speedboot opgehaald, het begint op dat moment een klein beetje te regenen. Als een gek varen we langs de olifanten.

‘Nou ja, was dat nou echt nodig?’

De vertraging heeft tot gevolg dat we in het donker terug moeten rijden. Het lijkt de ‘Camel Trofé’ wel. Takken, stenen, van alles horen we onder de auto bonken en diverse malen komen we net niét vast te zitten in het rulle zand. Toch brengt de Ford ons weer veilig ‘thuis’, maar dat komt vast door de schouderklopjes die ‘ie van Gerard krijgt. Gelukkig heeft de regen niet doorgezet, anders waren we mooi vast komen te zitten in de Caprivi strip.
In het donker zit ik inmiddels zwart van het stof aan de bar. Dankzij een klein olielampje kan ik nog net enigszins zien wat ik opschrijf. Ze spreken hier Zuid-Afrikaans, een grappig vriendelijk taaltje, het is echter niet altijd even goed te verstaan. Vanavond hebben we weer brood met jam gegeten, dat heb je nou eenmaal als ze alleen allerlei (ook sterke) dranken verkopen. De mannen aan de bar (Roland zit met Letty & Gerard aan een tafeltje, maar daar is het helemaal nogal schemerig) maken zich nog steeds druk om ons olifanten avontuur. De bestuurder van ons bootje drinkt op de goede afloop.

Do. 15-10-1998

Rond 3 uur wordt Roland wakker van iets wat in zijn oog lijkt te zijn gekropen. Met veel moeite proberen we in het donker te ontdekken wat het is, helaas zonder resultaat. Een onrustige nacht is het gevolg. We eten wederom ons meegenomen brood en restjes beleg als ontbijt. Na onze spullen bij elkaar te hebben gezocht en de onkosten van de afgelopen 2 dagen te hebben afgerekend laden we de auto ‘hutje-mutje’ vol. We zijn klaar voor vertrek.


4.3 Picknicken en ‘Pepperpotjie’

Gerard zet ‘m vol goede moed in z’n achteruit en ramt daarbij een boom in de linker deur. Bij een benzinestation in Kongola komen we tot de ontdekking dat er toch wel een aardig deukje in zit, m.a.g. dat de deur niet meer van het slot af kan. Het uitstappen is vanaf dat moment voor Letty niet meer zo’n pretje. Al snel weet Gerard een schroevendraaier te bemachtigen. Samen met Roland lukt het om de deur weer een beetje uit te deuken. De deur kan dan ook weer van het/op slot. De weg van Kongola naar Popa Falls is geheel geasfalteerd en zó recht dat ‘ie langs een liniaal lijkt te zijn aangelegd. Als een speer rijden we door toch wel weer voornamelijk dor landschap. De Popa Falls waterval blijkt niet meer te zijn dan een stroomversnelling. Maar dat maakt niets uit, want het is een ideaal plekje voor een picknick. Met watersproeiers houden ze het aangelegde gras, wat omringd wordt door bananenbomen en andere tropische bomen, mooi groen. Roland en ik zijn inmiddels door ons brood heen, derhalve delen we het bruin brood van Letty & Gerard. Het is duidelijk dat Letty en Gerard veel meer ervaring met kamperen hebben dan wij. Met kaas en tomaat worden de sneetjes bruin brood een waar lekkernij. Roland houdt het toch maar bij pindakaas. Nog steeds heeft hij last van z’n oog, eenmaal in Rundu moeten we maar op zoek naar een dokter.

We zetten de rit voort richting Rundu. Mayana lodge blijkt een echte backpackers-stek te zijn. Alle kamers zitten vol. Terwijl we er wat rond lopen gaat Roland z’n ‘oog-vuiltje’ (of wat het dan ook is geweest) gelukkig spontaan weg. Nou moeten we ook weer via de grindweg, waar we wonder boven wonder op de heenweg ook al heelhuids overheen zijn gereden, terug. Via dus waardeloze wegen rijden we verder naar Kiosiane lodge. Maar het zit niet mee, eenmaal daar aangekomen blijkt de prijs zo’n 4x zo hoog te liggen als in de Namibië-brochure staat vermeld. We rijden dus maar weer verder, de Ford heeft weer heel wat te verduren. Uiteindelijk ‘stranden’ we in Nganda safari lodge. Voor Fl. 71,= hebben we weer eens échte bedden … wauw!! We bellen met de GSM ma W. even op en horen dat het thuisfront zich behoorlijk ongerust heeft gemaakt na onze olifanten-ervaringen in Zimbabwe. Voor het eten genieten we met z’n viertjes nog even van een koud biertje, Tafel Lager. We zijn van plan om het er vanavond eens flink van te gaan nemen. Roland kiest goulash uit. Letty, Gerard & ik laten onze keuze vallen op een zogenaamd “pepperpotjie”, wat we in een grappig pannetje krijgen geserveerd.

Heerlijk … We genieten als kleine kinderen van de patat met stamppot, rundvlees, champignons, uitjes en paprika en heerlijke glaasjes wijn ...


Inmiddels ligt Roland heerlijk te genieten van z’n zachte bedje.

‘O, ik heb eindelijk weer eens de ruimte, ik kan m’n voeten zelfs weer op en neer bewegen …’


Vr. 16-10-1998

Om half 7 word ik voor de eerste keer wakker, wat een heerlijk bed is dit. Vanwege de airco konden we heerlijk onder het dekbedje kruipen. Als ontbijt krijgen we een behoorlijke omelet, gevuld met kaas & champignons. We hebben dus een flink laagje als bodem om de rit naar Tsumeb aan te vangen.




1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   12


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina