Opinie wie zijn (nog) onze bondgenoten?



Dovnload 7.49 Kb.
Datum25.08.2016
Grootte7.49 Kb.
OPINIE - Wie zijn (nog) onze bondgenoten?

Vakbondsman Paul Rosenmöller die woedende arbeiders toesprak in de Rotterdamse haven, predikant Ab Harrewijn die opkwam voor arme bewoners uit Utrechtse volkswijken, commissievoorzitter Marijke Vos die de onderste steen boven wilde over de bouwfraude… GroenLinksers die vechten voor hun idealen spreken al jaren tot de verbeelding. Voormalige communisten en pacifisten vinden elkaar in een gemeenschappelijk streven naar een betere, groenere, vrijzinnige en rechtvaardige wereld.

Veel electorale stormen hebben we samen doorstaan, waarbij we altijd een onmiskenbare linkse en groene stem bleven in Europa, Den Haag, provincies en talloze gemeentes. Tot voor kort. Want we zijn de afgelopen twee jaar getuige van een scherpe afkalving van onze aanhang. Kijkt u maar eens even mee: http://www.allepeilingen.com/index.php/peilingen-politieke-partijen-vanaf-2000-groen-links.html

Niet alleen de kiezers laten het (even?) afweten. Ook onze natuurlijke bondgenoten – denk aan Milieudefensie of IKV/Pax Christie - kijken wat vaker in de richting van andere partijen. Voor onze natuurlijke bondgenoten was GroenLinks vanzelfsprekend de politieke spreekbuis; de partij vertolkte hun gevoel, belangen en geluid. Maar de vanzelfsprekendheid is verdwenen. Dat kunnen we ze niet kwalijk nemen, want iedereen wil uiteindelijk invloed. Of liever nog: macht.

Toch is het goed om verder na te denken: zijn de bondgenoten van weleer misschien uitgekeken op de politiek en geloven ze niet meer in de politieke weg? Ontstaan er over de hele linie misschien een tendens van ‘het zelf doen’ in tegenstelling tot vertrouwen op instituties?

Tijd om pas op de plaats te maken en te herbronnen. Nu GroenLinks zo klein is geworden (en mogelijk klein blijft tijdens de lokale en Europese verkiezingsrondes in 2014) is het meer dan ooit belangrijk om bondgenoten te vinden. Alleen samen kun je idealen verwezenlijken. Alleen in directe, open en stevige verbinding met mensen en met het maatschappelijk middenveld heb je bestaansrecht als politieke partij. En alleen samen kom je tot groene transitie en innovatie.

Welnu, wie waren ook alweer onze ‘natuurlijke’ bondgenoten?

- Natuur- en milieuclubs: Stichting Natuur & Milieu, Greenpeace, de Milieufederaties etc.


- Mensenrechten- en ontwikkelingsorganisaties: Amnesty, IKV, Oxfam/Novib, COC, CGB
- Actiegroepen en verzetsbewegingen: burgercomités tegen megastallen en snelwegtracés
En in mindere mate: de vakbeweging, antidiscriminatieclubs, krakers, hackers

Anno 2013 hebben veel van deze clubs, hoewel niet allemaal, hun glans verloren. Ze zijn van burgerbeweging verworden tot maatschappelijke organisaties. Compleet met subsidies, derde geldstromen, bestuur, hoofdkantoor en Raad van Toezicht. Gezapig dus en bewust gematigd opererend, om een zo groot mogelijk publiek te bereiken. Geen scherpe lijnen = geen politieke kleur bekennen. Strategisch slim misschien om je kansen te spreiden, maar waar zijn de Wijnand Duyvendaks van weleer gebleven? Hoe vaak staat het Malieveld nog vol met woedende demonstranten? Juist nu de diepste crisis sinds een halve eeuw doormaken, lijken de mensen (of de organisaties?) murw geslagen. Is het desinteresse of desillusie?

Maar er gloort hoop, want er zijn organisaties die juist uit dat gematigde en gezapige willen treden. En er tekenen zich nieuwe bondgenoten af. Burgerinitiatieven zijn volop in opkomst. Burgers werken met elkaar aan de energietransitie met groene daken en windmolens. Crowdfunding is in opkomst, met name waar het gaat om creatieve en duurzame innovatieve producten en diensten. Hele wijken tonen zich sociaal betrokken bij elkaar, nu de overheid zich – door bezuinigingen gedwongen – terugtrekt uit de zorg en de openbare ruimte. Waar overheden veelal nog talmen, vooral landelijk, pakken bedrijven de handschoen op in verduurzaming van de keten en innovaties op het gebied van duurzame energieopwekking, energiebesparing en recycling.

Precies daar hebben GroenLinksers een rol te spelen, zelf immers burger en consument (en steeds vaker producent of ondernemer). GroenLinks moet leren van de burger- en wijkinitiatieven, van de explosieve groei van crowdfunding (en de kracht van social media) en van het optimisme van groene bedrijven. GroenLinks moet luisteren en meedoen. GroenLinks moet de politieke werkelijkheid en de regels en plannen weer verbinden met de groene idealen die burgers en bedrijven elke dag in de praktijk brengen.



Als we dat goed doen, kunnen zowel onze natuurlijke, als ook onze nieuwe bondgenoten zich (opnieuw) herkennen in GroenLinks als politieke vertolker van gemeenschappelijke gevoelens, belangen en geluid.




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina