Orde van dienst



Dovnload 53.96 Kb.
Datum26.07.2016
Grootte53.96 Kb.
Preek over 1 Koningen 18, 1-15


Orde van dienst

1. Votum


2. Groet

3. Psalm: 33:10

4. Wet des Heeren / Apost.Gel.

5. Psalm: 6:2 / 115:6

6. Schriftlezing: 1 Kon.18:1-15; Openb.11:1-14

7. Gebed
Thema: Elia en Obadja. 1 Kon.18, 1-15




8. Psalm: 77: 6, 8

9. Inzameling van de

gaven


10. Prediking over 1

Kon.18, 3 en 4

11. Psalm: 25:6 en 7

12. Dankgebed

13. Psalm: 99:2, 7 + 8

14. Zegenbede.


Elia ontmoet Obadja (schilderwerk Rijksmuseum).

Tekst voor de preek:


En Achab had Obadja, den hofmeester, geroepen; en Obadja was de HEERE zeer vrezende. Want het geschiedde, als Izebel de profeten des HEEREN uitroeide, dat Obadja honderd profeten nam, en verborg ze bij vijftig man in een spelonk, en onderhield hen met brood en water (1 Kon.18, 3 en 4)
De Hebr.tekst van vs.3 en 4 luidt:

1Ko 18:3 ויקרא אחאב אל־עבדיהו אשׁר על־הבית ועבדיהו היה ירא את־יהוה מאד׃

1Ko 18:4 ויהי בהכרית איזבל את נביאי יהוה ויקח עבדיהו מאה נבאים ויחביאם חמשׁים אישׁ במערה וכלכלם לחם ומים׃

De tekst van de LXX luidt:



1Ko 18:3 καὶ ἐκάλεσεν Αχααβ τὸν Αβδιου τὸν οἰκονόμον· (καὶ Αβδιου ἦν φοβούμενος τὸν κύριον σφόδρα, 1Ko 18:4 καὶ ἐγένετο ἐν τῷ τύπτειν τὴν Ιεζαβελ τοὺς προφήτας κυρίου καὶ ἔλαβεν Αβδιου ἑκατὸν ἄνδρας προφήτας καὶ ἔκρυψεν αὐτοὺς κατὰ πεντήκοντα ἐν σπηλαίῳ καὶ διέτρεφεν αὐτοὺς ἐν ἄρτῳ καὶ ὕδατι· )
De King James vertaling heeft: 1Ko 18:3 And Ahab called Obadiah, which was the governor of his house. (Now Obadiah feared the LORD greatly: 1Ko 18:4 For it was so, when Jezebel cut off the prophets of the LORD, that Obadiah took an hundred prophets, and hid them by fifty in a cave, and fed them with bread and water).
1 Aan de beek Krith en in huis bij de weduwe van Zarfath

2. De ontmoeting met de hofmeester Obadja

3. Over Obadja (zijn persoon en werk)

4. De Heere vrezen als Obadja en als Elia
* * *

1. Aan de beek Krith en in huis bij de weduwe van Zarfath
Elia, profeet van de allerhoogste God. Zijn bestaan is een aaneenschakeling van grote daden van God. In hem maakt het Woord van God een kruistocht in Israël en die kruistocht is een overwinningstocht. De Heere had tot Elia gesproken en had hem de opdracht gegeven om naar koning Achab te gaan en hem te zeggen, dat er geen dauw of regen zou zijn, tenzij dan naar zijn woord (1 Kon.17:1). Een tijd van 3½ jaar van vreselijke droogte was daarop gevolgd.
Maar God had Elia geboden om naar de beek Krith te gaan en zich daar te verbergen. De raven hadden hem zijn dagelijks voedsel gebracht: elke morgen en avond brood en vlees. Gedurende een jaar. En uit die beek had hij gedronken, iedere dag. Totdat deze tenslotte – na veel dagen - helemaal was opgedroogd. 1 Kon.17:3-6.
Daarna kwam de Heere opnieuw tot Elia. Hij droeg hem op om zich te begeven naar Zarfath (bij Sidon). En toen hij bij de stadspoort kwam, ontmoette hij een weduwe die aan het hout lezen was. Deze bracht hem op zijn verzoek een beetje water om zijn dorst te lessen en wat brood om zijn honger te stillen. En hoewel zij nog maar net genoeg meel in de kruik had om een laatste koek te bakken voor haar zoon en haar zelf (om dan te sterven van de honger), deed zij wat de man van God haar gevraagd had.
Vervolgens nam Elia zijn intrek in haar huis en was haar gast. Hij had een speciale opkamer in haar huis. En wonder boven wonder: zij aten beiden van de schamele restjes van het meel in de kruik. God zorgde ervoor, dat er steeds voldoende meel in de kruik en olie in de fles was om koeken te bakken en te eten.
Intussen – zo vertelt ons het tweede deel van 1 Koningen 17 – kwam de dood in huis van een geheel onverwachte kant. De zoon van de weduwe werd ziek en stierf. Maar - hoe ondoorgrondelijk was het wonder - Elia werd door God gebruikt om de jongen weer tot leven te brengen.
En dan breekt het ogenblik aan, dat Elia op Gods bevel het gastvrije huis van de weduwe moet gaan verlaten. Het zal hem niet gemakkelijk gevallen zijn om afscheid te nemen van zijn gastvrouw en hun wonderkind. Drie jaar lang had de droogte in Israël toegeslagen. 1 De hongersnood was groot geweest. En hoe het dan verdergaat met Elia vertelt ons 1 Koningen 18. Elia moet terug naar zijn post onder Israël. Naar het hol van de leeuw. 2 Hij moet naar koning Achab om te zeggen, dat het gaat regenen. Na drie en een half jaar!
Een gebedsverhoring. Een Godswonder. Hoe bestaat het?! Elia mag het diep in het hart geloven, dat de Heere een God van wonderen is. Hij zal op Zijn tijd regen geven. ‘Hij zal niet altoos twisten, noch eeuwig de toorn behouden’ (Ps. 103:9). En met deze belofte van God in zijn hart en straks ook in de mond, kan en mag Elia de gang naar de ‘verschrikkelijke’ Achab maken.
2. De ontmoeting met de hofmeester Obadja
Volgen wij hem op zijn tocht naar het paleis van koning Achab. Een strakblauwe hemel boven zich( geen wolkje te bekennen). De akkers liggen er uitgedroogd bij. Overal doodsheid en kaalheid. De beekjes zijn uitgedroogd. Het vee is vermagerd tot op de botten. Symbolen van het oordeel van God. En wat gebeurt er dan? Onderweg, op weg naar Samaria komt Elia Obadja tegen; een man met een hoge positie aan het hof van Achab (hij is hofmeester 3). Opeens staat Obadja voor Elia.
Hij is erop uitgestuurd door Achab om het land door te trekken, op zoek naar waterbronnen en/ of rivieren, in de buurt waarvan nog wat gras groeit voor de paarden en muilezels. Om te voorkomen, dat de hele veestapel van koning Achab zou uitsterven of noodgedwongen zou worden afgemaakt. Achab en de zijnen hadden blijkbaar meer op met hun vermagerde vee dan met het arme volk dat aan hun zorgen was toevertrouwd. 4 Intussen kon ook Achab met eigen ogen zien, hoe vreselijk het oordeel van God dit arme volk had verpletterd. Zal hij erdoor tot inkeer zijn gekomen? Heeft hij bij zichzelf en bij zijn vrouw de oorzaak van al die ellende gezocht? Ik denk het niet. Hij heeft eerder zijn vuisten gebald tegen de hemel.
Achab gaat een kant op. En Obadja een andere kant. Twee mensenkinderen, van wie de een godvrezend is en de ander een satanskind.

En als die twee elkaar ontmoeten, roept Obadja verwonderd uit: ‘Bent u daar, mijnheer Elia?’ Woorden waaruit herkenning spreekt, maar ook verbazing; want Elia had zich lange tijd niet in het openbaar vertoond. Elia zegt: ‘Inderdaad, ik ben het. Ga naar je meester de koning en zeg hem: ‘Elia is hier’. Achab had stad en land (ook bij de volken rondom) afgereisd om Elia te vinden. Maar overal had men onder ede verklaard, dat Elia daar niet was.


En nu dacht Obadja wellicht: Als Achab van mij hoort, dat ik Elia heb ontmoet en de Geest van de Heere zou hem intussen verborgen hebben 5, zou Achab mij doodslaan. Hij zou zeggen: ‘Waarom heb jij die ‘beroerder Israëls’ niet een kopje kleiner gemaakt. Elia is toch immers de oorzaak van alle ellende die ons in de afgelopen tijd is overkomen.’ Wij begrijpen de wanhopige taal van Obadja. Het is ongeloofstaal; dat wel, maar wie zou, geconfronteerd met een aartsvijand, niet beven als een rietje?! ‘Ga gerust’, antwoordt Elia. Ik loop heus niet weg. Ik ga mij vertonen aan Achab. ’ 6
3. Over Obadja (zijn persoon en werk)
Obadja. Over hem verhaalt ons teksthoofdstuk ons wonderlijke dingen. Obadja is een godvrezend man. Een paleisvoogd. 7 Hij heeft 100 profeten van de Heere opgevangen en vijftig bij vijftig op een geheime verblijfplaats, in spelonken van brood en water voorzien. 8

Daarin waren die profeten als het ware levend begraven en voor hun gevoel zeker tot nutteloos-heid gedoemd.


Vijftig bij vijftig om te voorkomen, dat de vijand hen zou vinden en allen in enkele minuten zou kunnen vernietigen. Intussen kon elke groep profeten toch nog enigszins troost en bemoediging vinden onder elkaar.
Kortom, Izebel, de goddeloze vrouw van de goddeloze Achab, propagandiste van satan was erop uit om de profeten van de Heere uit te roeien en met hen de ware godsdienst van de God van Israël. 9 Hoe Obaja zijn reddingswerk precies heeft kunnen uitvoeren?! Wie zal het zeggen? Er zullen knieën zijn gebogen in Achabs paleis, al was dat niet het geval bij de koning en zijn vrouw. 10
Gods machtig arm beschermt de vromen

en redt hun zielen van de dood.

Hij zal hen nimmer om doen komen

in dure tijd en hongersnood (Ps. 33:10a ber.)


In Elia’s hart mag het juichen. God gaat door met Zijn verlossingswerk. Schep moed, vromen. De Heere der heirscharen (Zebaöth) gaat het lot van Zijn volk Israël keren. Hij die regeert over wolken, lucht en winden zal regen geven. Elia gaat dan ook anders naar Achabs paleis toe dan de keer daarvoor, toen hij het oordeel moest aankondigen. Een getrouwe Godsman als Elia moet in beide gevallen gehoorzaam zijn aan wat God zegt.
En daarmee besluiten we dan ons verslag van het gebeurde. Wij willen ons een ogenblik bezinnen op de betekenis van de man die Elia hier ontmoet: Obadja. U moet hem niet verwarren met die andere Obadja, naar wie een van de Bijbelboeken van het Oude Testament is genoemd. Wie is deze Obadja die hier opeens op het toneel verschijnt? Wat vertelt de Bijbel ons van hem; hoe heeft hij kunnen doen wat hij deed en wat wil ons dat zeggen? We lezen van hem, dat hij de Heere zeer vreesde van zijn jonge jaren af (vs.13). Zeer, dat betekent: bestendig en met heel zijn hart, niet half zoals zo velen wellicht in die dagen.
Dat is opzienbarend. Wie had het gedacht, dat dit gezegd kon worden van iemand in een verschrikkelijke tijd als die van Achab? Elia is niet de enige die trouw bleef aan de dienst des Heeren. Er was ook een godvrezende Obadja. En er waren minstens 100 godvrezende profeten. Er waren – zo liet de Heere later aan Elia weten - zelfs nog 7000 godvrezenden die de Heere had ‘doen overblijven, alle knieën die zich niet gebogen hadden voor Baäl en alle mond die hem niet gekust hadden’ (1 Kon.19:18).
Zij zullen voortdurend in de hoek gezeten hebben, waar de slagen vielen. Maar zij konden niet anders dan trouw blijven aan de dienst des Heeren. Daar zorgde de Geest van God Die in hen woonde, voor. Niemand van hen voelde zich verhinderd door de uiterlijke omstandigheden om elke dag alles van de Heere te verwachten.
Zo slecht kan het er geestelijk en zedelijk met een volk niet voorstaan, of de Heere bewaart Zijn verbond met dit volk. ‘De Heere zelf wederbaart Zijn volk wanneer en waar het Hem behaagt (F.W. Krummacher).
Ook als ‘de kerk haast tot niet is gekomen’ (zie NGB, art. 27).
4. De Heere vrezen als Obadja en als Elia
Dat is zeer troostrijk, ook voor u en voor mij in een tijd waarin zoveel op de helling is komen te liggen als de onze. Laat het ook voor ons vaststaan, dat het een aanbiddelijk wonder is, als iemand de Heere vreest. En de Heere vrezen is niet: Bang zijn voor God. Het is: ontzag hebben voor de enige drie-enige en dienenswaardige God, omdat Hij onze Schepper is en omdat Hij ons eeuwig behoud op het oog heeft. Het is een groot wonder, als er in de wereld die alleszins vervuild is, iemand is, die God mag kennen en eerbiedigen. Al was er nog maar één. Het is een groot wonder, als u zo iemand bent. Want er is niemand die God zoekt, ook niet één (Psalm 14:2v; Rom. 3:11vv). Het is een groot wonder, als u met die God op uw oude dag wordt verzoend. Maar het is zeker het grootste wonder, als van u gezegd kan worden wat er van Obadja staat geschreven: Dat u de Heere vreest van uw jonge jaren af (1 Kon. 18:12b). U kunt daar nooit vroeg genoeg aan beginnen.
Ik vraag u allen, of het ook van u geldt wat van Obadja gezegd is, dat u de Heere zeer vreest (1 Kon. 18:3b). De tijd van deze man Gods was zeker niet geschikt om de Heere zeer te vrezen. De tijd was alleszins geschikt om de Heere half te vrezen. God wat en de wereld wat. De mensen in Israël konden met gemak hun vuist ballen tegen God Die drie jaar 11 lang Zijn volk bezocht had met het oordeel van droogte en uithongering. Beter gezegd: Haast iedereen had de dienst des Heeren afgeschreven. En dat ligt ook in onze tijd voor de hand. Ook nu wij tijden in ons land van voorspoed beleven.
Jullie, jonge vrienden, kunnen met gemak je laten meenemen door de geest van de tijd: Eten (tot en met drugs), drinken (kratten bier voor elk weekend) en vrolijk zijn….En dan: Morgen sterven, dat is: God ontmoeten. Linea recta vanuit een ‘keet’ of vanaf het torenplein in Barneveld, waar je met de jeugd tot in de kleine uren van de nacht samenschoolt en kwaad bedenkt. En op zondagmorgen op je bed om uit te slapen, terwijl je ouders naar de kerk zijn.
Een christen lijkt in onze tijd steeds meer een eenling, een zonderling te worden. Of hebben jullie het misschien geleerd wat het is om de oude natuur te doden en in een nieuw godzalig leven te wandelen? Vergeet het niet, dat de satan graag een deel van je hart heeft (dat is het begin van een totale vervreemding van de dienst des Heeren); de Heere zal met het andere deel alleen niet tevreden zijn.
En weet u/ jij wat dan ook zo’n wonder is? Obadja was tegelijk voorspoedig geweest in zijn dagelijkse handel en wandel. Hij had zich een vooraanstaande positie verworven in het koninklijke paleis bij Achab en Izebel waar de duivel het voor het zeggen had en waar voor het leven van Gods verborgen omgang ogenschijnlijk helemaal geen plaats was. Obadja was ‘hofmeester’. En hoe gaat dat dan vaak. Als niet komt tot iet, kent iets zichzelf niet. Maar dat was met Obadja niet het geval. Hij week niet af van de rechte weg van de Heere.
Nee, het is niet zo, dat Obadja, zoals een predikant onlangs veronderstelde, allerlei compromissen moest sluiten. Dat is de idee van deze dominee. Maar dat voegt hij op eigen gezag toe aan wat 1 Kon.18 ons vertelt. Daar lezen we van deze opvatting niets. Wel zal Obadja in zijn benadering van Achab en de zijnen misschien minder ‘op de man af’ zijn geweest dan Elia.
Heeft de goddeloze Izebel het dan van Obadja niet gezien, dat hij niet deed wat anderen deden en juist wel deed wat iedereen verafschuwde? Stellig. In tijden van geestelijk verval en vervolgingen van de ware gelovigen mag het juist het integer en liefderijk gedrag van Gods kinderen zijn, dat jaloers maakt, zodat zelfs de vijanden van het Evangelie hen op verantwoordelijk posten stellen. 12 Obadja zal geen water in de wijn hebben gedaan om met God en de wereld goede vrienden te kunnen blijven. Weet u, hoe Obadja dat leven met zijn God heeft kunnen volhouden? Omdat de Heere hem overeind hield.
Zo kon hij ook een ‘spion’ van zijn God zijn. Het hoofd van een soort ondergrondse beweging, waardoor niet minder dan 100 profeten van de Heere van levensonderhoud werden voorzien. Anders waren dezen ongetwijfeld door het moordend zwaard van de duivelse Izebel vermoord. Hoe Obadja dat voor elkaar kreeg, is een raadsel. 100 onderduikers hun natje en droogje bezorgen in een tijd van hongersnood, leverde Obadja natuurlijk handen vol werk op. Denk maar aan de tijd van de tweede wereldoorlog.Wat hebben mensen toen niet bedacht om o.a. de Joden uit handen van de Duitsers te houden. Welnu, de Heere gebruikte Obadja om Zijn Woord in die 100 profeten te bewaren en door hen ook onder Israël. Izebel had het ver gebracht in haar vernietigingsplan en om de predikers en onderwijzers van het volk uit te schakelen.
Obadja. Elia, de broeder-profeet van Obadja werd er geruime tijd door de Heere tussenuit gehaald en verborgen aan de beek Krith en in het huis van een weduwe te Zarfath. Maar Obadja moest aan het front blijven. De Heere zet Zijn kinderen apart, zodat ze door de wereld niet verpletterd kunnen worden. Dat is ook vandaag nog zo. Schapen temidden van wolven. Jezus zei: ‘In de wereld zult u verdrukking lijden; maar heb goede moed; Ik heb de wereld overwonnen.’ Vgl. Joh. 16:33b. Het is Isrels God Die krachten geeft. Hoeveel wonderlijke uitreddingen mogen de gelovigen vaak ondervinden.
Maar in andere tijden en op andere plaatsen moet het met hen niet zelden door grote beproevingen heen. En juist daar mogen zij tot een zegen zijn voor anderen die als gekooide vogels zijn; zij mogen hun vijanden lief hebben. Dit is ook onze hoge opdracht. En dat geloof dat door de liefde werkt, overwint de wereld. Moge de Heere u en mij geven, dat wij ons hele leven in Zijn dienst besteden en met Hem verbonden, mogen groeien als klimop aan een eik. Of om met F. W. Krummacher ts spreken: ‘Gelijk de rozen midden in de doornen’ .
Zo staat ieder van de gelovigen op een eigen plaats.
Tenslotte. De naam van Obajda betekent: knecht des Heeren. Zijn vader en moeder zullen hem die naam bij zijn geboorte gegeven hebben, omdat ze geloofden, dat hij dwars tegen de stroom in aan de God van het verbond trouw zou blijven. Jij hebt wellicht ook een doopnaam die je verbindt aan de dienst van de Heere en je oproept om levenslang een knecht(je) van de Heere te zijn. In dienst van de lijdende ‘Knecht des Heeren, de Rechtvaardige Die velen rechtvaardig maakt en hun ongerechtigheden draagt’ (Jes.53:11b). Sta ernaar om levenslang verzekerd te zijn van de genade die Hij voor jou verwierf. ‘Zalig, zalig niets te wezen in het eigen oog voor God’. Wees tevreden met het Lam’ (Kohlbrugge). U, jij kunt alleen staande blijven in een wereld die op weg is naar het verderf, als je je verzekerd mag weten van de genade van dit Lam van God.
Ik luister nog een ogenblik met u naar wat we lazen in onze tweede Schriftlezing: Openbaring 11; het hoofdstuk dat gaat over de twee getuigen van God in de eindtijd, over de gelovigen in die tijd, in onze tijd. Dat is tijd die herinnert aan de tijd van Elia; een tijd van vervolging van de christenheid allerwege, aangeduid met het symbolisch getal van drie en een half jaar, een tijd van oordelen van God.
Ik denk aan de 18e eeuw (de tijd van de vervolgingen van de Hugenoten). Toen sprak de Beringhen, één van de Hugenoten, in de Bastille (Frankrijk) opgesloten: 'God laat mij in mijn gevangenis een zeer diepe blijdschap en volmaakte rust vinden; ik weet niet wat verdriet en druk zijn. De zon die hier vier, vijf uur per dag schijnt, kan zich niet meer verheugen in haar baan dan ik in de mijne. En als ik dan bedenk, dat ik niet als misdadiger, maar als christen ben opgesloten en dat ik in deze lichte verdrukking deel heb aan het lijden van Christus, dan weet ik, dat Zijn Geest, de Geest van Gods heerlijkheid, kennelijk op mij rust' (Jean-Daniel Benoit, Calvijn als zielzorger, a.w., p.106).
Zo iets moet ook het geheim zijn geweest van de 100 profeten in hun spelonken van wie ons tekstgedeelte spreekt. En wie denkt wat onze tijd betreft niet aan Noord Korea, aan Eritrea waar christenmensen in containers wegsterven, aan Iran of Pakistan waar Asia Bibi die van de Islam tot het christelijk geloof overging, tot de strop veroordeeld is.
Ook wij in Nederland leven in een tijd van oprukkend heidendom, dat tot de poorten van het heiligdom is genaderd. Alom afval en ontkerstening.

Intussen gaat het getuigenis van de twee getuigen Gods die in de kracht van Mozes en Elia optreden, door. Het beest uit de afgrond verklaart hun de oorlog en zal hen doden. Zij liggen verslagen op de straat. Als in Sodom en Egypte indertijd.


Maar na drie en een halve dag (=42 maanden, 1260 dagen) staan zij op. Gods Woord is niet te verdringen in de wereld en de maatschappij. 13 De victorie is aan het Lam. En Gods vraag aan u en aan mij is: ‘Bent u tevreden met het Lam. Dan is God met u tevreden.’ Eerder niet.
‘Zo u Zijn stem dan heden hoort,

gelooft Zijn heil- en troostrijk Woord.;

verhardt u niet, maar laat u leiden.

(Psalm 95:4b ber.)



Amen.

1 De commentaar van Keil-Delitz gaat ervan uit, dat in het derde jaar (vs. 1) betekent: het derde jaar van Elia’s verblijf in Sarepta (Zarfath) (het laatst genoemde) en niet het derde jaar van de droogte.

2 ‘Aan een woedende tijger en aan een vergiftige adder moest Elia zich vertonen.’ Aldus Dr. F. W. Krummacher, Elia, de profeet van Israël. 32 leerredenen; Amsterdam 1828; blz. 77v.

3 De commentaar van Keil-Delitzt noemt Obadja: ‘The governor of his castle (הַבַּיִת עַל אֲשֶׁר, see at 1Ki.4:6’ (omstreden). De Kanttekeningen van de Statenvertaling zeggen: ‘Hebr. die over zijn huis was; dat is, zijn hofmeester. Zie 4:6 en 16:9.

4 M.Henri schrijft: ‘Ahab's care was not to lose all the beasts, many being already lost; but he took no care about his soul, not to lose that; he took a deal of pains to seek grass, but none to seek the favour of God, fencing against the effect, but not enquiring how to remove the cause.’ Vgl. Hosea 11:2; Amos 4:9.

5 Elia was in het verleden wel vaker even plotseling verdwenen als hij verschenen was. Ook zou zijn heengaan uit het leven een plotselinge wegneming zijn. Vgl. 2 Kon.2:12vv. Vgl. ook Hand. 8:39.

6 Krummacher (a.w., blz. 91v) schrijft, dat de Heere Obadja had verootmoedigd (getuige zijn antwoord, vs. 14), maar dat hij daarna (vs 15) hem weer moed gaf. ‘Als een doodarm zondaar zich aan het hart van Jezus mag leggen en op die trouwe vriend mag steunen, dat is iets zo zaligs…De Heere had nu met Obadja zijn liefderijke bedoeling bereikt.’

7 ‘Hij staat aan het hoofd van alle paleispersoneel; hij is een grootwaardigheidsbekleder (hofmaarschalk) die verantwoorde-lijk is voor de goede gang van alle werkzaamheden, voor het onderhoud van roerende en onroerende goederen.’ Aldus Dr. C. van Gelderen, De boeken der koningen (opnieuw uit de grondtekst vertaald en verklaard); tweede deel (1 Kon.12-22 en 2 Kon 1-4); 2e druk; Korte verklaring der heilige Schrift; Kampen 1956; blz. 168. Van Gelderen (a.w., blz.169) vermeldt ook de Joodse traditie die deze paleisvoogd identificeerde met de profeet Obadja en met de hoofdman over vijftig in 2 Kon.1, 13-15. De weduwe van 2 Kon.4 zou zijn vrouw geweest zijn. Zijn graf en dat van Elisa werd later naast dat van Johannes de Doper te Samaria aangewezen. De Kanttekeningen van de Statenvertaling onderscheiden deze Obadja van alle anderen die deze naam gehad hebben, 1 Kron. 27:19 en 2 Kron 34:12 en vermelden, dat enigen hem gelijkgesteld hebben met de profeet Obadja.

8 De afbeelding toont ons een deel van de vlakte van Jizreël waarin Samaria gelegen was en het Karmelgebergte waar zeker vele spelonken waren waarin Obadja wellicht zijn collega’s profeten had verborgen.

9 M. Henri constateert in zijn verklaring van ons tekstgedeelte, dat in deze tijd de priesters en Levieten allen Noord-Israël hadden verlaten en naar Juda en Jeruzalem waren gegaan. Vgl. 2 Kron. 11:13v. De profeten onderwezen nu het volk in private samenkomsten.

10 Van Gelderen (a.w., blz.173) veronderstelt, dat 1 Kon. 18:4 niet meer zegt dan dat Obdadja de 100 profeten voortdurend voorzag van eten en drinken en dat vs.14 niet meer zegt dan dat hij die profeten van levensonderhoud voorzag (in het verleden) en dat intussen die profeten waren gevlucht naar andere plaatsen.

11 ‘Na vele dagen… , in het derde jaar’ (1 Kon.18:1) zal betekenen: in de loop van het derde jaar na de aankondiging van de jaren van droogte van 1 Kon. 17:1. Luk. 4:25 en Jak.5:17 spreken van een droogte van drie jaar en zes maanden. Openbaring 11 spreekt van 42 maanden, 1260 dagen of ook 3½ dagen (symbolische getallen).

12 Bekend is, dat in de dagen van het communisme in de Oostbloklanden christenen posities innamen op vooraanstaande plaatsen in de maatschappij, omdat hun vijanden wisten, dat zij betrouwbaar waren.

13 Vgl. Luk.1:17, waar van de Doper (de Elia van de eindtijd) wordt gezegd, dat hij ‘de Heere een toegerust volk zal bereiden, door de harten van de vaderen tot de kinderen en de ongehoorzamen tot de voorzichtigheid der rechtvaardigen te bekeren.’









De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina