Oslo Noorwegen



Dovnload 6.03 Kb.
Datum24.08.2016
Grootte6.03 Kb.
Oslo - Noorwegen
Fredrik Lie Andersen is brandweerman in Oslo. Hij is amper tweeëntwintig en staat aan het begin van zijn carrière. Het is 22 juli 2011. Iets na zeventien uur rukt hij met zijn team uit naar het eiland Utoya. Wat hij daar te zien krijgt tart alle verbeelding. Het redding- en bergingswerk voltrekt zich in een haast onoverzichtelijke chaos.

Pas terug thuis, doodmoe en overstuur, als de beelden zich ongecontroleerd terug opdringen, overweldigt de confrontatie hem… Een slapeloze nacht, de ontoereikende debriefing… en de twijfel. Ben ik wel de geschikte brandweerman? Ben ik daar wel bekwaam voor…. Nog een slapeloze nacht… de collega's zoeken elkaar op. Enkel zij die er waren 'weten'… en krijgen nauwelijks greep op de tragiek…


Het drama op Utoya schokt ons. De laatste drie jaar zijn we twee maal in Oslo geweest.
We huiveren als we het gedachtegoed horen achter de aanslag. Het is dezelfde huivering die we hebben als nonkel X, op familiefeesten, met een niet publiceerbare oneliner, het probleem van de vreemdelingen in Vlaanderen oplost…

Maar het verhaal van Fredrik toont ons dat op kwetsbare en moeilijke momenten ook goede dingen de kop opsteken. De kwetsbare mens of 'naaste' maakt veel los in ons. Momenten waarop de waarachtigheid van onze echte identiteit zich openbaart…

(Iets wat we binnen onze BVL omgeving ook kunnen ervaren).
Op de derde dag na het gebeuren, lopen Frederik en enkele collega's, vermoeid en nog onbeholpen door de Karel Johans Gate. Voor hem wordt het meer en meer duidelijk dat hij naar een andere job moet uitkijken. Terwijl ze daarover met mekaar spreken komen ze voorbij een terrasje. Een vrouw op het terrasje, die hen ziet aankomen, staat recht. Ze begint te applaudisseren. Frederik met zijn hoofd tussen de schouders kijkt verschrikt op. Aan een ander tafeltje op het terras staan nog mensen op. Ook zij geven applaus.

In een 'mum' van tijd staan alle mensen op het terrasje recht. Ook aan de overkant van deze drukke hoofdstraat in Oslo staan mensen recht en applaudisseren. Van overal breekt applaus los. Als ze hun weg vervolgen, gaan mensen spontaan in rijen staan. Rijen van applaudiserende mensen waar ze doorheen lopen…


Op dat moment gebeurt er iets met Frederik. Hij recht zijn rug… Hij gaat verder. Nu 'daagt' het hem plots! Wat gebeurd is, zal hem nu 'uit'-'dagen'. In de toekomst wil en zal hij een goed brandweerman zijn… Een onverwacht… helend moment.
Dit gebeurt enkele uren nadat de eerste minister van Noorwegen een oproep doet om de Noorse, open en hartelijke, identiteit niet te laten verstikken onder dit soort terreurdaden en onder de ideeën die erachter zitten. Het zegt inderdaad iets over identiteit. Applaus geven aan mensen. Het goede in de verf zetten. Mensen zien in hun inzet tijdens moeilijke en kwetsbare momenten.
Ik hoop dat, nu het nieuwe werkjaar terug op gang komt, dat applaus ook deel mag uitmaken van onze identiteit. Mensen laten zien dat we hen waarderen voor wat ze doen.

In het besef dat ieder van ons die zich engageert voor onze bewoners en tochtgenoten in kwetsbare situaties kan terecht komen. Een goed woord, gepast en op de juiste plaats kan dan wonderen doen.


'The proof of the pudding is in the eating' zou mijn buurman zeggen.
Jan Permentier



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina