Platform nege, wagon ach, coupé veer, bèd zèstien, steit op mien kaertje



Dovnload 28.05 Kb.
Datum22.07.2016
Grootte28.05 Kb.


Tössetied
De lóch is nag werm ofsjoean ’t al laat inne aovendj is. Roeaj en witte autolampe slingere zich wie kerslempkes door de straote van Moskou. Eine tram sjendaaltj langs. ’t Duzeltj mich inne kop. Dizmiddig stóng ich nag op ’t Roeaje Plein; ich zoog ‘t Kremlin, keek nao Eftelinggeboewe en leep door balzale van metrostaties. En det woor nag mer ’t begin. Óm bie te kómme blief ich ónger ’ne lampepaol staon.

Euver ’n half oer vertrèk de Transsiberië-express, de trein dae mich nao Vladiwostok brink. Neet det ich in Vladiwostok get te zeuke höb; ich höb nörges mieër get te zeuke. Heim onneet. Mer ich höb ’t Dina belaof. Siberië, ’t Baikalmaer, de birkebósse, de maeren en de taiga’s… de reis die v’r same zoewe make, doon ich noe allein. Hawwe v’r eindelik de tied en ’t geldj doe koom dae kloeate kanker… Ich zuch en höf mien tes op. ’t Is neet anges.


Eine man mit ’n fles ónger de erm grawweltj det ich ane kantj mót. Ich maak plaats. De zónnestraole die in de baksteien gevel zeen achtergebleve verwerme miene rök. Bie ’ne aovendjwinkel staon get seldaote mit ein te kalle. Waat ze zègke, kin ich neet verstaon. Volle bepakking. Gewaere oppe sjouwer en helme op.

Inèns kump van örges, deep oet mien lief, ’n ergernis ómhoeag kolke, ich waer kwaod, giftig, raozendj, ich wil vloke, emes ein watsje, get kepot goeaje... Mit meujte kin ich mich bendige. Wo kump dae grel vanaaf?

Ich loup ’t winkelke binne en in plaats van mit ’n fles limenaad, staon ich effe later boete mit twieë liter wodka. Waat is mit mich loos?
Platform nege, wagon ach, coupé veer, bèd zèstien, steit op mien kaertje.

Ein vrouw in ’n blaw uniform wies mich wo ich mót instappe. Es ich ’t ieëste bein op de traejplank zit, kniep mien kael zich toe; tegeliekertied trèk ’ne sjerpe kramp door miene boek, ich val veureuver.

‘Okay?’ vreug emes achter mich.

Flot sjravel ich op. ‘Yes, yes, okay.’ Mit mien handj vaeg ich de zweit vanne kop en haol deep aom. Es de pien naolieëtj loup ich vasbeslaote en rechop nao mien plaats. Gein zin in allerlei gezanik. Óngerwiel vraog ich mich aaf wo die pien vanaaf koom. Bie de lèste controle mankeerdje ich nieks. De dokter zag det ich zoea gezóndj woor wie ’ne miens van miene laeftied mer zeen kan. Dina zoe zègke det ’t zenuwe zeen.

In mien coupé zeen drie man bezig óm zich in te richte. Zoea te zeen ’ne vader mit zien zeuns. Euveral lik kraom. ’t Hökske is al stikkevol zónger mich. Es ich draan dink det ich zeve daag en zeve nachte in dit klein hok mót wone, euverveltj mich de mismood. ’t Zoer sprink op toet in miene móndj. Kwaod smiet ich mien tes in ’ne hook van mien bèd en gaon de gank op. Det wis ich toch van te veure? Zal ich oetstappe? Natuurlik neet. Belaof is belaof. Mer toch… euveral zeen luuj, euveral is geluid.

In miene kop allein mer stumme die ich neet kin verstaon, ich krieg ’t benäödj, ich höb gein plaats óm te staon, ich krieg gein lóch… nao de volgendje wagon… of toch oetstappe?

Inèns rietj de trein weg. Gein fluit, gein aankondiging, nieks. Ich kin neet mieër truuk.

duje… sjelje… sjete



wo is mama

angere trein…



neet bäöke

haaj mien handj vas

kaad… hónger…

Es ich mien ouge aope doon, lik ich op mien bèd en kiek in ei verfrunseldj gezich mit ’n litteiken op de wang.

‘You okay?’

Ich knik. Miene kop duit pien, ich mot käöke, mer verder… Ich gaon rechop zitte. ‘Merci. Bedank.’

‘You chory, sick.’

Chory. Det zeen ouch Pole, dink ich. Bön ich chory, bön ich krank? Ich mót waal flaw gevalle zeen. Ich bön nag ummer get lich inne kop, mer langsaam kump alles truuk: wie die ing coupé mich taegestriedje… wie al det volk taege mich aan stóng…

‘Dzieki. Bedank, ’t geit weer.’ De gank is ram laeg. Wo zeen al die luuj haer? ‘Ludzie?’ vraog ich.

De miens antwaortj mit ’n lang Poolse zin.

’t Bietje Pools det ich kin, is lang neet genóg óm ’t te volge. Ich haol mien sjouwers op. ‘Nie ma ludzi? Gein luuj?’ probeer ich nag èns.

Hae sjödj dudelik nae. Höb ich mich det dan verbeeldj? Ich laot ’t mer zoea. Wil neet det d’r dink det ich aan ’t verkiendsje bön. Aan oetligke det ich waarsjienlik net las höb gehadj van ingtevrees, begin ich onneet.

Ich staek mien handj oet. ‘Ben.’

Det snap d’r drek. ‘Janek.’

‘Karol.’


‘Henryk.’

‘Ben drink,’ zaet Janek en hae duujtj mich ei plestike baekerke mit wodka inne henj. Ich drink ’ne flinke slók. De alcohol verwermp miene slókderm; det duitj good.

Es ich de coupé róndjkiek, snap ich neet waat mich bezieldje. V’r zitte hie mit veer man en v’r höbbe alle veer plaats genóg. Dao is ruumdje zat. En lóch genóg.

Janek vreug wo de reis op aan geit en sjödj miene baeker obbernuuj vol. Ich maak ’m dudelik det ich nao Vladiwostok gaon ómdet Dina det wól. Ich laot ’m Dina zien foto zeen. Van wie ’t nag haor haw. Sjoean zwarte haor. Zónger get te zègke geuf d’r mich de foto truuk. Aan zien ouge zeen ich det hae ouch gein vrouw mieër haet. Hae snoef zich de naas en sjödj weer bie. Mit henj en veut en ei bietje Ingels vertèltj d’r det d’r mit zien jónges nao Mongolië geit óm paerd te koupe.

V’r kalle en drinke wodka. Oet ’n tes kump ’n nuuj fles. Ich zit die twieë van mich d’r naeve. Janek lach. Ich ouch. ’t Is plezeerig neet mieër sjerp te veule en neet mieër deep te hove dinke.
Es de trein veur de ieëste kieër stop, is ’t zakkeduuster. De Pole blieve binne, mer ich stap oet óm ’n sigaret te rouke. Ei paar luuj trampele get op ’t perron. Achter mich langs rateltj ’ne vrachtrein. Ich sjrik mich kepot. Dit kin ich, dit höb ich eder mitgemaak, geit door mich haer.

spring es ich ’t zèk

det durf ich neet

dan springe v’r same

doe ieës

wo bös se… wo bös se?

In miene kop is ’t heiïg. Tösse de mistige vlaoge hink aaf en toe ei helder vaemke, mer es ich ’t wil pakke, is ’t weg. Ich begin te razele. Wie bie ei klei kindj rolle de traone euver mien wange.

Oet ’t zich druueg ich mien wange aaf en loup de trein in. Weer strukel ich, weer dae boekkramp. ‘Ben doe bös gewuuen zaat,’ zèk ich taege mich zelf. Mer ich weit det ’t det neet allein is.
In de coupé is ’t duuster. Mien nuuj vrunj zeen ómgekiep en ze snurke alledrie. Zónger mich óm te kleie kroep ich in bèd. ’t Gezich van Dina zweef veur mien ouge. Oerelank. Dina kump en geit.

’t Is Dina, mer ouch al weer neet. ’t Lök mich neet óm logisch nao te dinke. Riejerend, mit de daeke toet aan mien kin begin ich te telle. Toet hóngerd. Toet twieehóngerd. Eine goederentrein dendertj langs. Alweer dae kramp in mien derm.

Es Karol, Janek en Henryk opstaon, doon ich of ich slaop. Ich höb geine zin óm get te zègke. Wil allein mer ligke en slaope. Mit rös gelaote waere.

’t Wuuertj duuster, ’t wuuertj leech. Soms slaop ich, mer ummer op de achtergróndj det gemeumel van Poolse stumme.

’t Zeen gooj men. Ze zitte e fleske water veur mich neer. Ligke ’n snee wèk klaor.

Ich weit neet wielang ich dao lik. Tösse wake en slaope in zeen ich allein mer Dina. Kranke Dina, jóng Dina, aaj Dina… doeaj Dina.


Dao weurd aan mich gesjödj. Janek geuf mich ein tas kóffie. Langsaam waer ich klaorder inne kop.

‘Ben, you no more wodka,’ zaet Janek.

Ich knik. ’t Woor neet allein de wodka, det weit ich zeker, mer ich knik.

Op Janek en mich nao is de coupé laeg. ‘Karol? Henryk?’ vraog ich.

‘Train stop,’ zaet d’r. Dan mèrk ich pas det v’r stil staon. Janek löp nao boete. Ich kiek door de vinster. ’t Is drök op ’t perron. Russische vrouwe loupe tösse de toeriste door mit baekerkes besse; mit augurke en tomate. Sommige verkoupe geruikdje vès. Ich zeen Janek es hae steit te óngerhanjele bie ein vrouw mit eine blawwe sjolk. Ein vrouw mit raos sloefe verköp fleskes drinke. Water, limenaad en cola.

Ben, raap dich bie-ein. Ich pak mien portefeuille en loup nao boete. De zón brantj. Op ’n betónne trap drink ich ei fleske water laeg. Achter de stasie lik ’n kirk mit hemelsblaw koepels.



achter die kirk is ’n bekkerie

Wo det vanaaf kump, weit ich neet, mer ich weit zeker det ’t klop.



stank op Ben, gank kieke

Ich staon op. Bie de trein wuuertj volop gehanjeldj. Ich zeen Janek en Janek zuut mich. Hae lieëtj mich veer vèsse zeen. Ich staek ein handj op, mer in plaats van nao de trein, gaon ich de trap op. Ich kin neet anges; mien bein doon waat ze zelf wille. Höb ich ’n kortsloeting in miene kop? Is dit ’n saort herseblojing?



gewaere… oorlog… sjete

neet gesprónge

kaad … allein

Ich loup oppe kirk aan. De deur is toe mer ich weit det in de ziebeuk ’n zwarte madonna hink.

’n Maria mit ’t kiendje op de erm, samegepak in eine gouje straolekrans… ich zoew ’t kinne oetteikene.

In de sjeem van ’ne linjeboum veur de kirk steit ’n vrouw. Mie hert sprink op. Dina, mien Dina! Ich sjrieëf. Ren. Mer es ich korterbie kóm, zeen ich det ’t Dina neet is.



wach op mich

Mien hert klop wie eine raozendje es ich op de vrouw aafloup. Ze haet Dina häör haor, Dina häör ouge...

Ze pak mich bie de handj. ‘Kóm mit,’ zaet ze. ‘Ich bön Halina.’

Halina lach wie Dina. Halina haet werm, sterke henj die aanveule of ze alles aankinne.

Ich laot mich mittrèkke.

Veur ein klein bekkerie blief Halina staon.



achter de kirk steit ’n bekkerie.

’t Blood trèk weg oet mien wange. Es Halina de deur aope duit, kump de reuk van vese wèk mich taege. Halina löp drek door nao achter. In ein duuster kaemerke zitj ein aaj vrouw. De rechte stool wo ze op zitj, stik hoeag baove häör oet. Ze is zoea aad det ze van ajerdóm gekrómpe is toet ’n kinjermaot. Op ’ne kas brantj ’n kaes, ane moer hink ’ne spegel en ’n klok. Es de vrouw mich zuut, zaet ze: ‘Gank zitte jóng, v’r höbbe op dich gewach.’

Oppe tafel staon drie dampendje tasse thieë en drie tejjere mit ein vese snee wèk. Ich krieg hinnevel op mien erm. Ein sjoevering trèk euver miene rök en ich gaap de vrouw mit klótseouge aan.

Wis geer det ich vandaag zoe kómme?’

Ze geuf gein antjwaord, mer begintj te bäöke en wies nao Halina.

‘Ich staon al sevetig jaor oppe stasie,’ zaet Halina, ‘want iddere trein...’ Häör stum brik.

‘... iddere trein... kós de goje zeen.’

18-11-2012



Marleen Schmitz





De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina