Portugal. Alcobaça



Dovnload 18.2 Kb.
Datum21.08.2016
Grootte18.2 Kb.

Portugal.



Alcobaça. ± 5400 inwoners.

  • Alcobaça ligt in een nauw dal bij de samenvloeiing van de Rio Alcoa en Rio Baça.

  • Het is een centrum van fruitteelt en wijnbouw.

  • Goede zaken worden ook gedaan met kant en het ambachte­lijke aardewerk met als hoofdkleur blauw, dat vervaardigd wordt vol­gens de traditionele werkwijze en naar oude modellen.

  • Net als Batalha heeft dit dorp zijn bestaansrecht te danken aan een klooster.

Real Abadia de Santa Maria de Alcobaça.

  • Dit klooster ontstond, hoe kan het ook anders, na een gelofte.

  • Als dank voor de inname van Santarém in 1147 op de Moren en als dankzegging aan Bernard van Clair­vaux, voor zijn hulp bij de erken­ning van het koningschap van Afonso I Henriques door de paus, werd in 1152 een domein geschon­ken aan Franse cisterciënzer mon­niken.

  • Voorwaarde was dat zij het land zouden ontginnen en een klein klooster zouden bouwen.

  • In 1178 werd met de abdij begonnen, die in 1222 voltooid was.

  • Binnen een eeuw was Alcobaça het machtigste klooster van Portugal.

  • De abt genoot een hoog aanzien: hij was raadsman van de kroon en zijn be­voegdheden strekten zich uit over 13 steden, 3 havens en 2 kastelen.

  • Duizend min 1 monniken (het vol­gens de regels toegestane maximum) bevolkten de abdij, die in de loop der eeuwen heel wat wijzigin­gen heeft ondergaan: toevoeging van een aantal kloostergangen (in 14de, 16de en 18de eeuw), een keuken (18de eeuw) en een sacristie (16de eeuw, De Castilho).

  • De aardbeving van 1755, maar vooral de verwoes­ting door de Fransen tijdens de Napoleontische oorlogen in het begin van de 19de eeuw, waarbij de koorstoelen als brandhout werden ge­bruikt, hebben van het oorspronke­lijke kloostergedeelte weinig overgelaten.

  • Wat overbleef is een gi­gantisch complex (231 m x ruim 200 m), waarvan een deel te bezoe­ken is.

  • Het bestaat uit een kerk, vijf kruisgangen, een enorme slaapzaal, ziekenhuis, bibliotheek, keuken en andere bedrijfsgebouwen.

  • De minst geslaagde wijziging is de bouw in het begin van de 18de eeuw van de façade met twee westtorens in barokstijl.

  • Alleen het sobere, go­tische portaal en het roosvenster werden geïntegreerd.

  • In nissen naast het portaal staan uit Carrara­ marmer gehouwen beelden van Benedictus en Bernardus en in een nis boven het venster dat van Nossa Senhora de Alcobaça.

  • Wel oor­spronkelijk is het exterieur van de apsis met zijn elegante luchtbogen.

  • Bij binnenkomst van de kerk begrijpt u dadelijk de enorme cul­tuurhistorische betekenis van deze kerk.

  • Overeenkomstig de strenge ascetische leefregels van de cister­ciënzers is eenvoud en soberheid troef in deze driebeukige hallenkerk, de grootste van heel Portugal.

  • Clairvaux en Pontigny (Bourgon­dië) stonden model en op haar beurt diende deze kerk als voorbeeld voor alle andere grote vroeg gotische kerken in Portugal.

  • De afmetingen 106 m (lang) x 23 m (breed) x 20 m (hoog) van het schip spreken voor zichzelf.

  • De majestu­euze indruk en het grandioze per­spectief worden mede veroorzaakt door de twee rijen dicht op elkaar geplaatste robuuste, witte zuilen.

  • De zijbeuken zijn smal en geen enkele opsmuk onderbreekt het strakke lijnenspel.

  • Aan het eind van het schip licht het koor ietwat op via de kleurloze vensters.

  • In het hoofdstuk Cultuurgeschiedenis is een tekening van het interieur opgenomen.

  • Hoe rijk en verfijnd van beeld­houwkunst zijn daarentegen de twee 14de eeuwse flamboyant goti­sche graftombes, van de hand van een onbekende meester, in het transept van het legendarische lief­despaar Pedro I en Dona Inês de Castro.

  • Tegenover elkaar geplaatst, opdat zij op de Dag des Oordeels elkaar gelijktijdig recht in de ogen kunnen zien.

  • De bescha­digingen aan de hoeken zijn het werk van Franse militairen.

  • De tombe van Inês de Castro staat links: Zij is gracieus afge­beeld: in de ene hand heeft zij een handschoen en met haar andere hand speelt ze met haar parelket­ting.

  • Engelen houden haar lijkwade vast en ondersteunen haar hoofd.

  • De kist rust aan elke kant op drie monsters met mensengezich­ten (de drie moordenaars).

  • Op de fries zijn de wapens van Portugal en die van het geslacht Castro aangebracht.

  • Op de wanden van de tombe zijn taferelen uit het leven van Christus uitgebeeld.

  • Aan het hoofdeinde de Kruisiging (de hoofden van de gekruisigden ont­breken) en aan het voeteneinde het Laatste Oordeel (detail rechtson­der: zondaars worden verscheurd door een monster, uitbeelding van de hel).

  • De tombe van Pedro I rust op zes leeuwen en hij wordt eveneens beschermd door engelen en een hond aan het voeteneind.

  • De zijpanelen laten het leven van de heilige Bartolomeus passeren.

  • Dit is het enige religieuze aspect op de tombe, de rest is profaan.

  • Op het voeteneinde zijn de laatste levensmomenten van Pedro uitgebeeld en op het hoofdeinde is een 'rad van fortuin' te zien, met daarin 18 scè­nes uit het leven van het paar en de moord op Inês.

  • In het rechter transept in de Capela da Morte de São Bernardoheeft een 17de eeuwse terracottabeeldengroep de dood van de hei­lige Bernardus als thema en ziet u de tombes van Afonso II en III in de muur aangebracht.

  • In de goti­sche Sala dos Túmulosliggen hun echtgenotes, respectievelijk Urraca en Brites, en een aantal an­deren opgebaard.

  • Achter de kooromgang (kruisge­welf) liggen de straalkapellen (met tongewelven), de sacristie (manuelino portaal) en de barokke Capela do Senhor dos Passos, eveneens met een manuelino portaal.

  • Vanuit de kerk (links) betreedt u het Claustro do Silêncio (= kruisgang der stilte).

  • De onderste eta­ge is 14de eeuws gotisch (kapitelen met bloemen, planten en dieren), de bovenste is een creatie van João de Castilho en uitgevoerd in 16de eeuwse manuelinostijl, maar wel minder weelderig dan normaal.

  • Het gotische lavathorium (zeshoe­kig wasbekken) en de refter (met een kruisgewelf op acht slanke zuilen; de kansel is uitgehouwen in de muur) liggen zoals gebruikelijk bij elkaar.

  • De keuken werd in de 18de eeuw herbouwd, waarna de wanden bekleed werden met grijs-witte en grijsblauwe 'azulejos'.

  • Onder de 18 m hoge schoorsteen kon meer dan één os worden ge­roosterd en aan de marmeren tafel was plaats voor heel wat bezige handen.

  • Een bekken, dat in verbin­ding stond met de Rio Alcoa, zorgde voor vers drinkwater en soms een visje.

  • Aan de keuken grenst de opslagruimte en een trap leidt naar het op de tweede etage gelegen dormitorium, de slaapzaal van de monniken met een aardige afme­ting.

  • Nog twee zalen zijn toegan­kelijk: de kapittelzaal met talrijke beelden van onder andere pausen en de Sala dos Reis (= ko­ningszaal).

  • Een 18de eeuwse 'Azulejos'-cyclus op de wanden verhaalt de stichting van het kloos­ter.

  • De negentien terracottabeelden van een aantal Portugese koningen zijn door de monniken zelf ver­vaardigd.

  • Op het kerkhof heeft de 18de eeuw­se barokke Capela de Nossa Sen-hora do Desterro 'azulejos' met jachtscènes.

  • Op een heuvel ziet u de ruïnes van een Moorse citadel.






Samengesteld door BusTic.nl





De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina