Preek 10 mei 2015 Moederdag Ex 2: 1-10 en Matth 12: 9-21



Dovnload 9.14 Kb.
Datum22.08.2016
Grootte9.14 Kb.
Preek 10 mei 2015 - Moederdag

Ex 2: 1-10 en Matth 12: 9-21
Het eerste dat mij opviel, bij de preekvoorbereiding, was dat er weinig is geschreven over de zus van Mozes, Mirjam. Ik heb een aantal boeken thuis over vrouwen in de Bijbel. Staat Mirjam niet in. Ik heb een heel aantal commentaren: staat het verhaal over Mirjam en de dochter van Farao nauwelijks in. Vreemd eigenlijk want er is hier sprake van drie vrouwen met lef. De moeder en zus van Mozes en de dochter van de Farao. Allemaal zijn zij ongehoorzaam aan de geboden van de Farao. En dat moet je maar durven.

Het begint allemaal heel verdrietig. Farao wil van die Joodse jongetjes af. Elk pasgeboren jongetje moet in de Nijl worden gegooid om hopeloos te verdrinken. De moeder van Mozes wordt zwanger en krijgt een zoon, terwijl dit decreet net is uitgevaardigd. Maar dan ziet zij hem en ziet dat hij mooi is. Helaas is in onze vertaling verloren gegaan dat er dezelfde woorden worden gebruikt als in het scheppingslied. En god zag dat het goed was. Hoewel God in het verhaal in Exodus niet wordt genoemd, is er dus een directe parallel met het genesisverhaal. Hier gaat het niet om de wording van de aarde maar om de wording van een verlosser. Een man die het volk redt uit de klauwen van de Egyptenaren. Mooi, zoals dat als een puzzel in elkaar past. Zij zag het kind en zag dat het/hij goed was. Drie maanden hield zij het verborgen maar toen ging het blijkbaar niet meer. En zij maakte een mandje. Letterlijk staat er een ark. Ook daar weer een verwijzing. Naar de ark van Noach. Het veilige huis dat de Israëlieten moest beschermen tegen de zondvloed. Ook hier past het weer als een puzzel in elkaar. Deze ark zal Mozes redden van de dood. Hiermee zal hij blijven drijven op de Nijl, de doodsrivier.

En hij wordt gered, door de dochter van de Farao. En dan komt Mirjam naar voren en zegt: zal ik een voedster voor hem regelen? En zo komt Mozes weer in huis bij Mirjam en haar moeder. Maar dan deze keer als betaalde gast.

Drie moedige vrouwen die zich niets aantrekken van de streken van een belangrijk man en denken: dit kind moet leven. Zij blijven in dit verhaal naamloos, zoals zovele vrouwen in de Bijbel. Zoals zoveel moedige vrouwen in de geschiedenis.

Maar misschien dat moed geen naam nodig heeft. De afgelopen weken stond het bol op de televisie van de documentaires over de oorlog. Het trof mij hoeveel mensen moedig zijn. Gewoon omdat het kon. Omdat je een kamer overhad voor een onderduiker, omdat je voedselbonnen spaarde en weggaf, omdat je vuurwapens smokkelde of radio’s. Wie kent niet het verhaal van de baby’s en kleine kinderen die uit de Hollandse schouwburg naar de veilige overkant zijn gebracht. Op het moment dat weer alle Joden gevangen werden gehouden in de Hollandse Schouwburg en er een mogelijkheid was dan renden verzorgers met de kinderen naar de overkant. Met behulp van de trams die langs kwamen kon men dan stiekem doen wat men dacht dat goed was.
Een ander voorbeeld van moed dat mij trof maar dan hedendaags is het verhaal van Ralph Hamers.

Ralph Hamers, topman bij de ING krijgt 30% loonsverhoging en geen 50%. Hij ziet van 20% van zijn loonsverhoging af maar daarmee verdient hij nog boven de 1,2 miljoen. Maar wat zo leuk is, is dat hij dat zelf moedig noemt. Het is moedig af te zien van een deel van je salaris. Ik moest er een beetje om lachen en tegelijkertijd raken we daarmee ook een deel van de zaak, tenminste als je het naast het verhaal van Mozes in het mandje legt: moedig gaat over anderen en niet over jezelf. Je bent moedig als je voor iemand anders iets kan betekenen. Tenminste dat is het lef van onze drie vrouwen. Zij doen het niet voor zichzelf. Zij doen het om dat kleine jongetje te redden.


Lef is niet iets wat aangeboren is. Ook in de Bijbel niet. Je wordt in een situatie gebracht waarin je moet laten zien wie je bent. Bang of moedig. Hoe hard zou het hart van Mirjam hebben geklopt op het moment dat haar kleine baby-broertje werd gevonden. Nota bene door de dochter van de Farao. Erger kon niet. Het was er op of er onder. En dan komt Mirjam meteen in actie: zal ik een voedster voor haar zoeken? De vertaling van: Je ziet dat dit een Joods jongetje is maar geef hem een kans. Hoe vaak komen wij in zo’n situatie dat je kan laten zien dat je geen bange wezel bent?
Prins Pieter van Vollenhove riep nog niet zo lang geleden burgers op om te helpen met de veiligheid in het openbaar vervoer. Nadat er in Abcoude, Tilburg en Roozendaal gedoe was geweest met conducteurs - ze werden bedreigd, geslagen etc, zei hij dat mensen niet bang moesten zijn en met elkaar een blok moesten vormen tegen de agressieve mensen. Tsja, helemaal waar. Maar stel dat ze een mes hebben of erger? En wij willen ook leven. Vaak sta je maar een split second in zo’n situatie en moet je op dat moment kiezen of je bang bent of dat je lef hebt.
Lef is er in vele vormen. En al zo oud als de mensheid. Voor mij is Jezus ook een toonbeeld van lef. Hij durfde het tegen het Joodse gezag, de Schriftgeleerden, en het Romeinse gezag op te nemen. Niet omdat hij een lefgozer was en trammelant zocht maar omdat hij altijd begaan was met het lot van mensen. Menselijkheid staat voorop, niet regels, niet Schriftgezag, niet burgerlijke gehoorzaamheid.

Precies zoals Jezus dat ook benoemt in deze gelijkenis: als er iemand verdrinkt of honger heeft of erger wat doe je dan? Zijn da regels belangrijker of het leven van iemand anders. Iedereen zou zeggen: dat laatste maar in de praktijk doen veel mensen het eerste.


Vandaag drie vrouwen ons ten voorbeeld: de moeder van Mozes, de zuster van Mozes (Mirjam), de dochter van de Farao. Alle drie hadden zij voor de gehoorzame weg kunnen kiezen, bang voor represailles, maar zij kozen met hun hart, met lef. Voor God en de weg van bevrijding.




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina