Preek over Genesis 12: 10-20 Orde van dienst



Dovnload 44.11 Kb.
Datum26.08.2016
Grootte44.11 Kb.

Preek over Genesis 12:10-20




Orde van dienst

1. Votum


2. Groet

3. Psalm: 66:4 en 5

4. Wet des Heeren / Apost.Gel.

5. Psalm: 79:4 / 84:5



  1. Schriftlezing: Genesis 12: 5-20

  2. Gebed

Tekst: Gen.12:10-20

Thema: Genesis 12:10: En er was honger in dat land; zo toog Abram af naar Egypte, om daar als een vreemdeling te verkeren, daar de honger zwaar was in dat land.

Verdeling van de preek:


  • Beproefd in het geloof

  • Verzocht tot ongeloof

  • Verlost door Gods genade

8. Inzameling der gaven

9. Psalm: 25: 2, 4

10. Prediking

11. Psalm: 3:4

12. Dankgebed

13. Psalm: 138:4

14. Zegenbede.

* * *
Eindelijk is Abram aangekomen in het land dat God hem gewezen heeft: het land van Gods belofte. God heeft hem geroepen uit Ur en Haran. Nu is hij dan op de plaats, in het land van bestemming gekomen: Kanaän het land van de rust. Abram trekt er doorheen, van Noord naar Zuid. Wat een land! Een machtige erfenis. Hij bouwt altaren om de Heere te danken. Wat een God heeft hij! God laat niet één van Zijn beloftewoorden ooit ter aarde vallen. Dat mag Abram aan den lijve ervaren.


Maar dan opeens schijnt het getij te keren. Abram is nog maar goed en wel in het land van Gods belofte, of hij moet er al weer uit. Gaat God wat Hij geplant, weer uitrukken? Neemt Hij terug wat Hij gaf?

Wat gebeurt er? In plaats van een overvloed van melk en honing, lijden Abram en de zijnen honger. Aan al de zegeningen van het beloofde land schijnt een einde te komen. Vgl. Deut. 7:7vv.

De zon heeft maandenlang op de velden en weilanden staan branden. De beesten vermageren. De korenschuren zijn leeg. Het land der belofte lijkt een verschroeide aarde te zijn geworden. Iedereen rammelt van de honger. Een spook dat dag en nacht rondwaart. En wie kan het dan niet begrijpen, dat een mens tenslotte moedeloos wordt, als hij elke dag met een lege maag opstaat en ook weer naar bed gaat? Abram, wat hebt u nu aan dat mooie land dat God u beloofde? Als er geen gras groeit voor uw beesten en geen koren voor uw huisgezin?
Kohlbrugge schrijft in zijn Schriftverklaringen bij ons tekstgedeelte: ‘Toen scheen het gedaan te zijn met Gods belofte, en Abrams geloof, zijn vertrouwen, zijn worstelen met God en mensen, zijn gehele prediking scheen in rook en damp vervlogen te zijn!’
Kortom, Abrams geloofsgang lijkt op een mislukking uit te lopen. Of heeft hij zich soms vergist? Had hij niet beter in Ur of Haran kunnen blijven? Daar had hij tenminste bezit van vee en personeel in overvloed gehad. Maar nu komt er een flinke streep te staan door de rekening. Hongersnood: een zware beproeving voor Abrams geloof. Abram moet een van de moeilijkste, maar ook meest nuttige lessen leren, die er op de weg van het geloof te leren zijn. Hij moet leren wachten op God, ook als de Heere Zijn handen op de rug houdt en Zijn kind vergeten schijnt te zijn.
1.Beproefd in het geloof
Beproeving van het geloof. Dat is geen vreemde zaak voor iemand die in de God van Abram gelooft. U weet er misschien ook van. Als de Heere u weggeroepen heeft uit de dienst van de zonden en de wereld en u Zijn troostrijke nabijheid en genade doet ervaren, is het niet moeilijk om te geloven, dat u in Gods hoede voor altijd geborgen bent:
In de grootste smarten,

blijven onze harten

in de Heer’ gerust.

(Ps.33:10 ber.)


Maar als de ene tegenslag na de andere komt…?

  • Wanneer je, als je nog bent, op de ene sollicitatie na de andere nul op het rekest krijgt;

  • Als je een half jaar nadat je getrouwd bent, werkeloos op straat komt te staan. Zing dan nog eens: God blijft voor u zorgen,

goed is de Heer’,

en met elke morgen

keert Zijn goedheid weer.

(Friedrich Räder, 1815-1872)



  • Als een ongeneeslijke kwaal uw gezondheid be-dreigt.

  • Of als u, na het wegvallen van een geliefde man of vrouw, u nameloos eenzaam voelt.

  • Of….nu vult het zelf maar in.

Wat een land van belofte scheen, is een verschroeide aarde. Alles werkt tegen. En diep in uw hart denkt u wel eens: kan God niet wat zuiniger met Zijn kinderen omgaan?


Geloofsbeproeving. U moet er maar op rekenen, dat juist in die momenten waarin de Heere u de vervulling van Zijn liefelijkste beloften toedeelt, de beproeving voor de deur staat. En waarom doet de Heere dat? Doet Hij het om u te plagen? Nee toch! ‘Want Hij plaagt of bedroeft des mensenkinderen niet van harte’ (Klaagl. 3:33). ‘Want die de Heere liefheeft, kastijdt Hij en Hij geselt een iegelijk zoon, die Hij aanneemt’ (Hebr. 12:6). ‘Hij kastijdt ons veeleer tot ons nut’ (Hebr. 12:10m).
Abram kreeg van zijn God de kans niet om op te gaan in wat zijn handen konden grijpen en zijn ogen konden zien. Hoe gemakkelijk komt ook een gelovige ertoe om genoeg te hebben aan de weldaden en de Weldoener te vergeten. ‘Hoe kleeft onze ziel aan het stof’ (Ps.119:13a ber.) Het is daarom, dat Jakobus ons in zijn brief toeroept: ‘Acht het voor grote vreugde, mijn broeders, wanneer gij in velerlei verzoekingen (beproevingen) valt’ (Jak. 1:2). De beproeving van ons geloof, welke die ook mag zijn, moet ons leren ons laatste vertrouwen niet te stellen op koren en most, maar ootmoedig te knielen voor de Heere en te zeggen: ‘Heere, U bent de Rotssteen van mijn hart, ook al bezwijkt mijn vlees’ (Ps.73:26).
Laat de beproeving van ons geloof ons leren, dat elke boterham en elke ademtocht is verzondigd en dat wij het oordeel van God waardig zijn. Het is alles uit genade. Kanaän moest voor Abram een toonbeeld van onverdiende gunst van God blijven. En zo werkt ook ‘de verdrukking’, als het goed is, ‘lijdzaamheid uit en de lijdzaamheid bevinding en de bevinding hoop. En de hoop beschaamt niet, omdat de liefde Gods in is onze harten uitgestort is door de Heilige Geest, Die ons is gegeven’ (Rom. 5:3 - 5).


  1. Verzocht tot ongeloof

Daar zit Abram dan. Ten einde raad. Met de handen in het haar. Hoe krijgt hij ooit weer brood op tafel? En dan komt hij tot een besluit. Nee, hij keert niet terug naar dat land en die plaats waar God hem vandaan geroepen had. Die brug was opgehaald. Maar wat doet Abram dan wel? Hij trekt weg, daalt af (dat woord wordt er in onze tekst gebruikt) verder naar het Zuiden, richting Egypte. Dat doet Abram dus uit bittere noodzaak, niet uit lust om zijn geluk elders te gaan beproeven. We lezen nadrukkelijk, dat hij naar Egypte trekt om ‘daar als vreemdeling te verkeren’ (Gen. 12:10).


Egypte is de korenschuur van het oude Oosten genoemd. Daar groeide koren in overvloed op het land, bevloeid als het was door de Nijl. Egypte heeft wel vaker als een soort opvang- en asielzoekerscentrum gefunctioneerd voor Gods volk. Denk aan Jozef en zijn broers, aan Jakob en zijn nakomelingen.
Maar nu kunnen wij ons afvragen, of het ook verkeerd van Abram is geweest om zijn toevlucht tot Egypte te nemen. Er zijn uitleggers van ons Schriftgedeelte die inderdaad de gang van Abram naar Egypte afkeuren. Zij menen, dat Abram hier een zelfgekozen weg bewandelde.

Ik meen echter, dat hiermee een vertekening van de zaak wordt gegeven. Zeker, we lezen niet, dat Abram het overlegd heeft met zijn God. Maar dat wil nog niet zeggen, dat hij dat niet heeft gedaan. En het is ook verkeerd om uit de ellende die hij in Egypte heeft meegemaakt te concluderen, dat dit een gevolg is geweest van zijn verkeerde keuze.


Als iemand in de problemen komt, als iemand sterft van de honger, mag hij dan niet uitzien naar middelen om uit de problemen te komen? Calvijn laat ons weten, dat Abram juist uit geloof naar Egypte is gegaan, omdat hij geloofde, dat hij – het voorwerp van Gods belofte – niet door een hongersnood om het leven kon komen. Als er middelen zijn, bijvoorbeeld geneesmiddelen voor een kwaal die wij onder de leden hebben, mogen we die dan niet gebruiken? Laten we die a.u.b. biddend gebruiken. De Heere kan ze zegenen.
Abrams gang naar Egypte om daar als vreemdeling te verkeren, was een ‘noodsprong’. Hij ruilde Kanaän niet in voor Egypte. ‘Hij heeft het bezit van het beloofde land inwendig vastgehouden’ (Calvijn). Abram was een vreemdeling in Kanaän. Maar in Egypte was hij een balling. Een ding stond voor hem vast: Nooit meer terug naar Ur of Haran. Daar had God hem vandaan gehaald.
Daar gaat Abram dan. Onder de toelating, maar ook onder de goedkeuring van zijn God. Alleen: we moeten niet vergeten, dat zo’n weg niet altijd de gemakkelijkste is. Abram ging voor de vijand van de honger op de loop. Maar hij liep een andere vijand in de armen. Want wat gebeurt er? Naast Abram gaat Saraï: inmiddels een vrouw op hogere leeftijd. Knap van uiterlijk. De kinderloze Saraï heeft nog niet veel van haar jeugdige schoonheid verloren. Oud is een mens in Abrams dagen trouwens echt eerst, als hij de honderd gepasseerd is.
Abram denkt erover na. Hoe zal het zijn vrouw vergaan, als zij straks in Egypte zijn? En dan bekijkt Abram zijn vrouw eens met de ogen van de buitenwacht. ‘Saraï’, zegt hij, ‘het is niet zonder gevaar wat wij doen. Het kon wel eens gebeuren, dat ik niet levend uit Egypte kom.’
Met grote ogen kijkt zij hem aan. Abram ziet leeuwen en beren op zijn weg; maar die zijn er immers helemaal niet. Zo redeneert Saraï. Abram echter weet, dat de Egyptenaars met begerige ogen naar zijn schone echtgenote zullen kijken. En hij weet ook, dat een Syrische schoonheid als Saraï als een welkome aanvulling kan worden gezien van de harem van de Farao.1
En wat ligt er dan meer voor de hand dan dat men Saraï’s man door een of andere slinkse streek uit de weg ruimt om de hand te kunnen leggen op haar. Abram overweegt kennelijk niet, dat men Saraï gewoon ‘schaken’ kon (haar van hem zondermeer weghalen). Nee, dat zouden zij niet doen.

Want onder de Egyptenaren was er blijkbaar nog wel enig besef van de eerbaarheid van een huwelijk. En straks – in het onderhoud van Farao met Abram – blijkt ook wel, dat de koning Saraï niet naar zijn huis had gehaald, als hij geweten had, dat zij de wettige vrouw van Abram was. Deze koning was bepaald edelmoediger dan menigeen in onze tijd die huwelijken kapot maken om hun lusten te bevredigen.

‘Weet je wat je doet? Je zegt, dat je mijn zuster bent.’ Een halfzuster van Abram is Saraï in elk geval (Gen. 20:12). ‘Dan zullen de Egyptenaars mij ten minste met rust laten. En intussen zal ik er wel voor zorgen, dat jij niet in verkeerde handen valt.’ Aldus Abrams plan.
Even pauzeren. Dat Abram gevaren ziet, is niet verkeerd. Het geloof is niet blind voor de risico’s die wij lopen in de wereld. Helaas, er zijn ook gelovigen die te argeloos in ‘t leven staan, die al te weinig oog hebben voor de zedeloze, hartstochtelijke wereld om hen heen en die daarom gemakkelijk een prooi worden van die wereld. Als zij gaan verhuizen, letten ze lang niet altijd maar op de goddeloosheid van de bevolking van het land of de stad waarheen ze gaan en de verleidingen die dat met zich mee brengt voor hun gezin.
Een meisje dat God heeft leren kennen en de Heere Jezus mag volgen, moet er rekening mee houden, dat haar schone uiterlijk haar nog wel eens ten val kan brengen. Zij mag telkens wanneer zij voor de spiegel staat, wel bidden: ‘Heere, leid mij niet in verzoeking.’ Ze moet er erg in hebben, dat er jongens om haar heen zijn, die haar om haar knapheid niet versmaden en haar vroomheid op de koop toenemen. Zulke gevaren zijn er trouwens ook voor de vrouw waarmee u getrouwd bent, ook al is ze de zestig gepasseerd. Misschien houdt ze zichzelf wel voor de schoonste in het land. En in elk geval is ze in de ogen van anderen allicht knap genoeg om er overspel mee te bedrijven. Huwelijksgeluk is snel verbroken. En in onze dagen is het monogame huwelijk weinig of niet in tel.
Abram ziet gevaren. En terecht. Want hij is nog niet over de grens van Egypte, of het gaat als een lopend vuurtje rond. Saraï wordt van alle kanten bekeken. Ook de koning van Egypte verneemt het, dat er een paar vreemdelingen het land zijn binnengekomen. En dan gebeurt het. Op een dag wordt Saraï ontvoerd.2 Tegenstribbelen baat niet. Abram krijgt per gratie een soort bruidsschat uitbetaald: schapen, runderen, ezels, slaven en slavinnen, ezelinnen en kamelen…En weg is Abrams huisvrouw. Zal hij haar ooit terugzien?


Was Abrams reis naar Egypte verkeerd? Helemaal niet. Maar wat wel verkeerd was, is de manier waarop hij zich uit de problemen dacht te redden. Als God Zelf toch eens niet over Zijn heilsplan had gewaakt! Ja, want Saraï weg, dat betekende toch immers, dat de moeder weg was van een nageslacht dat als de sterren van de hemel en als het zand aan de oever van de zee zou zijn. Zou zij uiteindelijk niet ook de moeder van de beloofde Messias zijn? Saraï weg, dat hield in, dat er niets terecht zou komen van al die mooie beloften van God aan Abram. Abrams maag rammelde niet meer van de honger. Maar zijn hart klaagde hem aan en sloeg hem.


De gevaren die ons omringen signaleren, is nodig. Maar laat ons nooit denken, dat wij met eigen wijsheid, list en bedrog de raadsels van ons leven wel kunnen oplossen. U ziet het aan Abram. Hij bedriegt de zaak door te beweren, dat Saraï zijn zuster is. Komt het dan niet in zijn gedachten op, dat juist hierdoor voor Farao de weg vrij is om Saraï tot vrouw nemen?

En wat is dan nu de wortel van Abrams zonde? In één woord: ongeloof. Saraï was de moeder van de belofte. Zou God niet over haar waken? En Abram was de vader van de belofte. Zou God hem aan zijn lot overlaten? Moest Abram dan zo op zichzelf en zijn welzijn gericht zijn? (Gen.12:13).


Beter was het geweest, als Abram zijn vrouw de arm om de schouder had geslagen en gezegd zou hebben: ‘Kind, wij zijn in Gods handen, ook in dit goddeloze land.’ Maar Abram ging helaas te rade met vlees en bloed. En dat zijn slechte raadgevers. Abram dacht, dat hij zichzelf moest zien te redden. Hij zei tegen Saraï: ‘Zeg toch, gij zijt mijn zuster, opdat het mij welga om u en mijn ziel om uwentwil leve’ (Gen.12:13). Een leugentje om bestwil. Een noodleugen. Een ‘halve waarheid’ en tegelijk een hele leugen. En zo willen we dan voorkomen, dat de wereld het aan ons merkt, dat we uit een andere bron leven. En zo stellen we dan ons leven veilig. Ten minste, dat denken wij. De tollenaar trekt het kleed van de farizeeër aan. Net doen alsof.
Hier ligt Abrams zonde. En die loert ook aan de deur van ons hart. Dan zijn we wel door genade de tollenaar geworden die vraagt om genade. Maar als de verbinding met de levende God weg is, zijn we een twee drie de farizeeër. Dat is de mens die zichzelf meent te moeten redden. God een handje helpen. Je leven veilig stellen. Vechten voor je rust. Staan naar een welvarend leven: een goede baan, een mooi huis, de achting van mensen… En verder doe je maar gewoon een beetje mee met de wereld om je heen.
Als de verbinding met God is verbroken, blijven zelfverlossing en wereldgelijkvormigheid over.
We zien het aan Abram, waar we terechtkomen, als we in eigen kracht staan en niet in het geloof. Als de Heere er niet over gewaakt had, was heel het heilsplan van God reeds in de kiem gesmoord. Dan zou het met Abram afgelopen zijn geweest. Saraï zou in ontucht gestorven zijn. Christus’ kruis zou verijdeld zijn. Inderdaad, als we in de weg van de zelfverlossing komen, verijdelen we het kruis van Christus. En als Christus Jezus met Zijn zoen- en kruisverdiensten onze enige Toevlucht niet meer is, houden we op den duur alleen scherven over, ja een eeuwige dood.
Welnu, als de vader van alle gelovigen in deze zonde viel, hoeveel te meer hebben wij te vrezen. Wees niet zo hoogmoedig om te denken: Ik red mezelf wel. Doe wat Abram had moeten doen. Als al uw wegen doodlopen, weet God toch zeker nog wel raad. Leg uw zaken in Zijn handen. Laat Hij voor u zorgen. Heeft Hij u dat niet beloofd? Zie op de Man van smarten, de Heere Jezus Die het alles voor u volbracht.
Houdt in uw weg het oog op God gericht.

Vertrouw op Hem en d’ uitkomst zal niet falen.

(Ps.37:3a ber.)
U hoeft niet zo voor uzelf te vechten. Weet, dat er Een voor u gevochten heeft aan Zijn kruis. En verdenk er toch a.u.b. de Heere niet van, dat Hij u niet door al de raadsels van het leven heen kan helpen. Waak bovenal voor mooie cadeautjes die de wereld u aanbiedt om u gunstig te stemmen en u inmiddels kwaad te berokkenen. M.a.w. Abram had aan al die geschenken van Farao al wel kunnen zien, dat deze iets kwaads in de zin had.


  1. Verlost door Gods genade

En dan nu nog het laatste dat ik u vanmorgen te zeggen heb. Het zou met Abram slecht zijn afgelopen in Egypte, als God hem niet door alle problemen heen geholpen had. Abram zou zeker in Egypte zijn omgekomen, als het aan hemzelf gelegen had.

Daarom moeten we zeggen, dat Abram in Genesis 12 niet als held des geloofs wordt voorgesteld. Alles concentreert zich hier op Gods reddende genade. Let op de uitkomst van het gebeuren.
Farao merkt het, dat er iets mis is. Hij en zijn huis worden ‘door God geplaagd met grote plagen’ (ziekten?) (Gen.12:17a). Hoe dat in zijn werk is gegaan, weten we niet. God heeft middelen genoeg tot Zijn beschikking om mensen op wie Hij toornt, te straffen. Denk slechts aan de tien plagen die later Egypte troffen, voordat de koning van Egypte Israël uit zijn land liet wegtrekken. Heeft God de Farao in een nachtelijke droom aangesproken (vgl. Gen.20:3)? Is Farao’s geweten gaan spreken?
Flavius Josephus veronderstelt, dat God ziekte en opstand in Egypte verwekte en dat zijn priesters hem vertelden, dat dit kwam, omdat hij ‘de vrouw van de vreemdeling smaadheid had willen aandoen’. Daarna zou Farao van Saraï de waarheid hebben vernomen, Abram bij zich hebben geroepen, hem gezegd hebben, dat hij zich niet aan haar vergrepen had en hem vervolgens een rijke beloning zou hebben gegeven. Abram zou tenslotte de Egyptenaars onderricht gegeven hebben in de reken-en sterrenkunde (‘wetenschappen uit Chaldea’; deze zouden dan via Egypte in Griekenland zijn binnengebracht). Fl. Josephus, Joodse oudheden of geschiedenis der Joden, hoofdstuk 8; Al de werken van Flavius Jozephus, bewerkt door dr.W.A.Terwogt; met inl. van dr. J. J. van Oosterzee; Dordrecht 1873.
En heeft Saraï wellicht aan Farao die haar tot vrouw wilde nemen, laten weten, dat zij met Abram getrouwd was? 3 Hoe dan ook, Abram moet aan het hof komen en krijgt daar van de kant van Farao een bestraffing. Meer niet. Maar ook niet minder. Een blinde heiden beschaamt de vader der gelovigen. ‘Waarom hebt u mij voorgelogen?’, vraagt Farao aan Abram. ‘Waarom hebt u gezegd, dat zij uw zuster is, terwijl u met haar getrouwd bent?’ Vervolgens geeft Farao Saraï ongeschonden aan Abram terug.4 En dan kan hij gaan. De bruidsschat vraagt hij van Abram niet eens terug. Is Farao bang geweest voor de wraak van Abrams God?
Onder geleide worden Abram en de zijnen tenslotte netjes uitgeleide gedaan uit Egypte of liever: de deur uitgestuurd. Daar gaat hij dan, stomgeslagen. Als een zondaar die alles had bedorven, verlaat hij Egypte. ‘Met schande moet hij het land, dat hem gastvrij opgenomen heeft, verlaten; de heidense koning staat in zijn recht en betoont daarbij ook nog menselijke grootmoedigheid’ (Van Selms, a.w.. blz.191).

Abram zal in alles zeker de hand des Heeren hebben opgemerkt. Conclusie: niet een edelmoedige Farao, ook niet een listige Abram krijgt hier roem en eer, maar de God van Abram. Hij heeft Saraï uit de hand van de vijand verlost. Hij waakte over Zijn heilsplan. ‘God bestrafte koningen om hunnentwil, zeggende: Tast Mijn gezalfden niet aan, en doet Mijn profeten geen kwaad’ (Ps.105:15).


In een oorlog om een vrouw had de duivel het ooit gewonnen. Dat was in het paradijs, toen Eva door het ingeven van satan gegeten had van de verboden vrucht. Maar in deze oorlog om een vrouw moet de grote tegenstander van God het nu eens helemaal verliezen. Want met Saraï stond immers Christus op het spel. Gode zij dank, ongeschonden is zij door Gods genade uit de klauwen van de vorst der duisternis gehaald. En zo heeft Abram dan in Saraï zijn Zaligmaker teruggekregen: zijn God in Zijn eeuwige ontferming. Abram zou in Saraï zijn zaligheid hebben verspeeld. Maar God gaf hem die terug. Uit enkel goedertierenheid.
Hoe bestaat het? Denk aan wat er eeuwen later is gebeurd, toen Saraï’s Zoon, Jezus Christus ook een keer in Egypte is geweest. Op de vlucht voor de valse moordenaar Herodes die alle kinderen beneden de twee jaar in Bethlehem door het zwaard liet ombrengen. Enige tijd later is Jezus met Maria en Jozef weer uit Egypte teruggekeerd naar hun land, naar Nazareth. En nog weer later is Hij aan een vloekhout gestorven. Hij is onder de oordelen van God bezweken. Maar Hij is ook weer opgestaan uit het graf. Toen was Gods heilsplan vervuld. ‘Dood, waar is uw prikkel? Hel, waar is uw overwinning’ (1 Kor.15:55).
Uit de kracht en zegen van die overwinning van Jezus Christus hebben Abram en Saraï geleefd. En daaruit mogen wij ook vandaag nog leven. Abram moest van een farizeeër een tollenaar worden. ‘Wat blijft er van ons over, af wij de farizeeër afstropen? Een zondaar’ (Kohlbrugge). Wij gaan eraan in al onze eigen gerechtigheid, wijsheid, list en kracht. Er is niets meer te regelen tussen God en ons dan wat er geregeld is in de Zoon van Gods welbehagen. Er blijft alleen het machtige beloftewoord van de Heere over: ‘Ik zal u zegenen’ (Gen.12:3). Abram had een verschroeid land der belofte voor zich en een boze Farao achter zich. Maar zijn God was bij hem. En in al zijn ellende was hij dierbaar in Gods ogen.
Gemeente, wij staan sterk, als we mogen geloven in al onze nood voor rekening te liggen van Jezus Christus.

  • Leer uit de geschiedenis van Abram in Egypte, dat God kan en wil redden, ook als Zijn kind alles in het honderd stuurt.

  • Leer uit deze geschiedenis, dat God altijd raad weet, ook als wij ten einde raad zijn.

  • Leer uit deze geschiedenis, dat u gerust al uw list en bedrog om uzelf erdoorheen te slaan, vergeten mag en dat al uw zaligheid vastligt in de gekruisigde en opgestane Zaligmaker.

  • ‘Leer uit deze geschiedenis, dat de Heere de Zijnen uit elke nood, ook uit die noden, die zij zichzelf door hun waanwijze overleggingen berokkend hebben, nochtans redden wil, zo zij Hem van ganser harte aanroepen’ (Kohlbrugge in zijn Schriftverklaringen)

En nu van tweeën een:



  • U gaat de weg van Farao: u bent rijk en verrijkt, leeft vrolijk uw hartstochten uit, hebt op zijn best eens een gewetensovertuiging dat u verkeerd bezig bent en intussen verhardt u zich en bent op weg naar het verderf.

  • Of u gaat met Abram als een zwerveling over de aarde, arm en ellendig in uzelf, dwaas en doolziek, verloren en vloekwaardig, maar met een geheim in uw hart: God laat nooit varen het werk dat Zijn hand begon.

Calvijn schrijft in zijn commentaar op ons tekstgedeelte: ‘Als Christus voor ons de hemel heeft geopend, en daarheen ons dagelijks openlijk tot Zich nodigt, moet men het niet onbillijk achten, als Hij wil hebben, dat wij bijwoners op de wereld zullen zijn’ 5


Van tweeën een. Een derde weg is er niet. Gelukkig, als u het zingen mag:
Ik ben, o Heer’ een vreemd’ling hier beneên.

Laat Uw geboôn op reis mij niet ontbreken,

daar mijne ziel, omringd door duisterheên,

zo dikwijls van verlangen is bezweken,

om U te zien ter hoge vierschaar treên,

tot straf van hen, die snood zijn afgeweken.


(Ps.119:10)

Amen.




1 Van Selms veronderstelt, dat Saraï thans ‘meer dan 65 jaar oud is geweest’ (vergelijk Gen.12:4 met 17:17). Zo Dr. A. van Selms, Genesis I (serie ‘De prediking van het Oude Testament’). Nijkerk 1967; blz.187.

2 De afbeelding is genomen uit Abraham, de aartsvader, gedicht door Arnold Hoogvliet; opnieuw uitgegeven Anno Domini 1968 te Alphen a/d Rijn; onderschrift: Sara door Faraoos vorsten geschaakt.

3 Calvijn zegt in zijn commentaar, dat hoewel we zouden aannemen, dat ‘de wellustige man – Farao - Saraï’s eerbaarheid niet heeft gespaard, Saraï toch ongerept is gebleven’. J. Calvijn, Genesis (Uit het Latijn naar de uitgave van Baum, Cunitz en Reuss door S. O. Los); Middelburg 1900; blz.279.

4 Onjuist lijkt mij de bewering van van Selms (a.w., blz.159, 160), dat Saraï huwelijksgemeenschap met de vreemde vorst heeft gehad. Gen.12:19 gaat van het tegenovergestelde uit. De kanttekeningen van de Statenvertaling merken op bij het woord ‘weggenomen’ (vs.15): Niet naar den koning, maar naar het koninklijke vrouwengetimmer, om aldaar naar de wijze van het land toebereid te worden voor de koning haar tot zijne huisvrouw zou nemen; zie Esth. 2:8,9; intussen droeg God zorg voor Abram en de kuisheid zijner huisvrouw.


5 J. Calvijn, a.w., blz.273.







De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina