Rapport van de missie van politici en het middenveld in de Palestijnse gebieden en Israël



Dovnload 19.54 Kb.
Datum27.08.2016
Grootte19.54 Kb.
Rapport van de missie van politici en het middenveld

in de Palestijnse gebieden en Israël

3-7 november 2009



1. Onze doelstellingen
Van 3 tot 7 november organiseerde 11.11.11 i.s.m. met Broederlijk Delen een Belgische missie in de Palestijnse gebieden en Israël. Politici, vertegenwoordigers uit de vakbondswereld en ngo’s namen eraan deel. De delegatie bezocht de Westelijke Jordaanoever, Jeruzalem en Tel-Aviv. Op het programma stond tevens een bezoek aan de Gazastrook, maar de Israëlische regering gaf ons geen toelating tot het gebied.
Het doel was informatie te vergaren over de situatie op het terrein. De focus lag op de politieke ontwikkelingen (Israëlische regering, interne Palestijnse politiek, relaties met de EU) en Israëls beleid van ‘feiten op het terrein’: nederzettingen, de Muur en gesprekken met verantwoordelijken politieke partijen, politieke observatoren, ngo’s en vakbonden. Ten tweede wilden we een aanzet geven tot reflectie over wat er binnen de verschillende geledingen van het Belgische maatschappelijk middenveld en de politieke wereld kan gebeuren om het conflict sterker op de Belgische en de Europese politieke agenda te plaatsen. De rechtenbenadering stond hierbij centraal.
2. Wat we vaststelden
Situatie op de Westoever
Wat ons treft is hoe slecht de situatie in de Palestijnse gebieden daadwerkelijk is. De nederzettingen, de wegblokkades en de Muur schenden de basisrechten van de Palestijnen op het vlak van mobiliteit, werk, voedsel, toegang tot water en de gezondheidszorg. En juist die gevolgen van Israëls beleid op het dagelijkse leven van Palestijnen dringen in Europa onvoldoende door.
Wij benadrukken, zoals onze Palestijnse gesprekspartners erkennen, dat Israël het recht heeft om zijn burgers te beschermen. Als we de werkelijkheid op het terrein zien stellen we ons echter vragen bij een aantal veiligheidsmaatregelen.
Zo bouwt Israël de Muur, die naar schatting al 2 miljard dollar kostte, niet op de grens met de Westoever, de Groene Lijn. De opinie van het Internationaal Gerechtshof bevestigt dat Israël de Muur diep in Palestijns gebied opricht om de nederzettingen in te lijven. Door het huidige tracé vallen 125.000 Palestijnen aan de andere kant van de Muur. In Israëls logica vormen zij een veiligheidsrisico. In veel gevallen, zoals in Abu Dis bij Oost-Jeruzalem, scheidt de Muur niet zozeer Israël van de Palestijnen maar vooral de Palestijnen onderling. De constructie snijdt mensen af van hun werk, kinderen van de school en patiënten van ziekenhuizen.
De Israëlische mensenrechtenorganisatie B’tselem nam ons mee naar de Palestijnse stad Salfit, vlakbij Ariel. Door de Muur en de checkpoints moeten mensen die naar deze districtshoofdstad willen gaan i.p.v. van 700 meter 18 kilometer omrijden. Deze maatregelen hebben negatieve economische gevolgen en betekenen voor de Palestijnen een aantasting van hun waardigheid.
De situatie in Hebron schokt ons. Hier wonen 800 Israëlische kolonisten in het centrum van een stad van 166.000 Palestijnen. Duizenden Palestijnen moesten vertrekken uit het centrum van de stad. Honderden winkels werden opgedoekt en Palestijnse huizen staan nu leeg. Gezien de Palestijnen bepaalde wegen, en zelfs de hoofdstraat, niet mogen gebruiken, is het centrum uitgestorven. Dit alles maakt van Hebron een spookstad.
Ons bezoek aan het vluchtelingenkamp Aida in Bethlehem maakt duidelijk dat de situatie van de 700.000 Palestijnse vluchtelingen op de Westoever bijzonder precair is. De inwoners van dit kamp beschikken niet over voldoende water, hooguit twee uur per week. Enkele kilometers verderop, aan de andere kant van de Muur, worden tuinen in de nederzettingen besproeid. Ook het recht op terugkeer van de meer dan 5 miljoen vluchtelingen in de Palestijnse gebieden en de omliggende Arabische landen, is in Europa een onderbelicht en onderschat probleem.
Een gevolg van de bezetting is de hoge graad van geweld in de Palestijnse samenleving. Vrouwen bevinden zich op het kruispunt van vele schendingen van mensenrechten. Waaronder een patriarchale cultuur, partnergeweld en geweld van kolonisten en soldaten.
De blokkade van Gaza
De blokkade van de Gazastrook is de meest extreme uitwas van Israëls afsluitingsbeleid. Israël weert niet alleen buitenlandse delegaties en internationale organisaties uit de Gazastrook. Het onderwerpt de 1,5 miljoen Gazanen nog steeds aan een humanitaire en economische blokkade. Volgens UNRWA laat het dagelijks slechts 78 trucks toe, in plaats van de 575 trucks die nodig zijn. 300.000 mensen leven met minder dan 1 dollar per dag. Bijna één jaar na de oorlog zijn de noden nog erg hoog. Volgens de VN-organisatie voor humanitaire hulp OCHA leven 14.000 mensen nog steeds in tenten en zijn glas of plastic niet voorhanden.
De economische gevolgen van Israëls afsluitingsbeleid zijn rampzalig. In de Gazastrook zijn 98 percent van de fabrieken en workshops gesloten. De ooit bloeiende privé-sector is vernietigd. De enige overlevingsstrategie is de tunneleconomie. De 500 tunnels tussen Gaza en Egypte worden gebruikt voor de invoer van de basisgoederen. Ze zijn voornamelijk in handen van maffieuze groepen en Hamas heft er een taks van 15 percent op. Zoals VN-waarnemers analyseren, stelt dit Israël in staat een beleid toe te passen van ‘no development, no prosperity and no humanitarian crisis.’
Politieke impasse
Sinds het begin van het vredesproces levert de internationale gemeenschap grote diplomatieke en financiële inspanningen om ontwikkeling in de Palestijnse gebieden mogelijk te maken. Zolang de financiële inspanningen niet gepaard gaan met een politieke oplossing, is ontwikkeling onmogelijk. Zo bezochten we een landontwikkelingsproject van de Union of Agricultural Relief Workers in zone C. In deze zone, waar zich de nederzettingen bevinden, oefent Israël de volledige controle uit. Het Israëlische leger vernielde vorige week de terrassen die de boer aanlegde met de financiële hulp van de Europese Commissie.
Er is een erg actief middenveld in Israël en de Palestijnse gebieden. Mensenrechtenorganisaties, vrouwenorganisaties, vakbonden, culturele initiatieven zetten zich in voor duurzame vrede in de regio. Maar zij stellen zelf dat een politieke oplossing cruciaal is.

Uit onze politieke contacten blijkt aan Israëlische kant de steun voor de tweestaten-oplossing toe te nemen. Dit onder meer omwille van de demografische ontwikkelingen. Zo steunen verschillende Israëlische partijen de oprichting van een Palestijnse staat. De vraag is echter waar de grenzen van de staat komen en of Israël bereid is om zich terug te trekken tot de grenzen van 1967.


Aan Palestijnse kant wordt gevraagd of een tweestaten-oplossing nog mogelijk is gezien de voortdurende expansie van de nederzettingen (bijna 500.000 kolonisten in 149 nederzettingen). Palestijnen worden immers teruggedrongen in aparte staatjes op 40% van de Westelijke Jordaanoever. We merken dat het woord Apartheid steeds vaker valt. De interne Palestijnse verdeeldheid die resulteerde in twee regeringen, verzwakt de positie van de Palestijnen nog verder. Na 18 jaar vredesonderhandelingen zijn de Palestijnen gedesillusioneerd. Ze vragen dat de internationale gemeenschap en met name de Europese Unie optreedt als derde partij.
De urgentie voor een politieke oplossing was nimmer zo hoog. Onze politieke ontmoetingen bevestigen dat de impasse groter dan ooit is.
3. Onze conclusies
1. Een actieve rechtenbenadering kan een uitweg bieden uit de politieke impasse. Een duurzame oplossing vereist immers gerechtigheid. Het internationaal recht biedt een antwoord op obstakels voor de vrede zoals de Muur en de nederzettingen. Het Goldstone-rapport is een belangrijk instrument om rekenschap te vragen aan Israël en de Palestijnse gewapende groeperingen voor hun schendingen van het internationaal recht.
2. Aan de Belgische regering vragen we de dramatische toestand in de Palestijnse gebieden, en voornamelijk in de Gazastrook, hoger op de Europese politieke agenda te plaatsen. De blokkade van de Gazastrook moet worden opgeheven.
3. Ten slotte vragen wij dat België in het kader van het Europese voorzitterschap actief initiatieven neemt om Israëls respect voor het internationaal recht af te dwingen en zijn bilaterale relaties en akkoorden vanuit dit perspectief te bekijken.
De delegatie


  1. Jos Geysels, voorzitter 11.11.11

  2. Nahima Lanjri, senator CD&V

  3. Hilde Vautmans, fractieleidster kamer VLD

  4. Dirk Vandermaelen, kamerlid sp.a

  5. Bart Staes, Europarlementslid Groen !

  6. Rudy De Leeuw, algemeen secretaris ABVV

  7. Jan Renders, voorzitter ACW

  8. Annemie Jannsens, directeur KAV

  9. Eva Brems, voorzitter Amnesty International Vlaanderen

  10. Pol De Greve, directeur Broederlijk Delen

  11. Brigitte Herremans, beleidsmedewerker Broederlijk Delen







De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina