Reader rci 2001 The construction and representation of race and nation, Chris Barker, reader-artikel 1



Dovnload 204.84 Kb.
Pagina1/8
Datum23.07.2016
Grootte204.84 Kb.
  1   2   3   4   5   6   7   8
Reader RCI 2001

The construction and representation of race and nation, Chris Barker, reader-artikel 1

Het concept “ras” komt voort uit het sociaal Darwinisme, dat het bestaan van “lijnen van afstamming” en bepaalde “typen mensen” die gebaseerd zouden zijn op bepaalde biologische en fysieke kenmerken benadrukte. Zo zou de hoeveelheid pigment in de huid zich verhouden tot de mate van intelligentie. Door het vormen van dit soort “raciale groepen” is de basis voor racisme gelegd.


Dit idee is echter een sociale constructie die niet bestaat buiten representatie maar gevormd wordt in een proces van sociale en politieke machtsstrijd. Zichtbare uiterlijke kenmerken worden zo onterecht gemaakt tot “signifiers” (betekenaren) De historische constructie “ras” was er een van macht en onderdrukking, zo komt het dat in VS en GB mensen met een donkere huidskleur structureel ondergeschikte posities bekleden in relatie tot praktisch iedere dimensie van “levenskansen”. Hierdoor wordt de “racialisatie” racistisch op een structureel niveau doordat het vormen van sociale, economische en politieke onderwerping inhoudt, die zich uiten in de vorm van rascategorieën. Aangezien het concept “ras” een onsamenhangende constructie is kan de betekenis van het woord veranderen en betwist worden binnen een gegeven sociale context, met als gevolg dat verschillende groepen op verschillende wijze worden “geracialiseerd” en het doel vormen van verschillende “racismen”. Sterker nog; de betekenis van het woord ras verschilt per tijdstip en plaats. Dat betekent dus dat “ras” in verschillende culturen iets anders betekent ( bijv.VS vs GB pag. 62).
Etniciteit

Etniciteit is een cultureel concept dat zich concentreert op het delen van normen, waarden overtuigingen, culturele symbolen en gebruiken. De samenstelling van etnische groeperingen wordt dan ook gebaseerd op gedeelde culturele betekenaren die zich in een bepaalde historische, sociale en politieke context hebben gevormd en die een gevoel van “horen bij” (met name gebaseerd op een gezamenlijke mythologische afstamming) aanmoedigen. Het is echter bekend dat etnische groeperingen door veel onsamenhangendere omstandigheden gevormd worden. Etniciteit is een relationeel concept dat bestaat uit categorieën van zelfidentificatie en sociale toeschrijving. Het is dus een proces van grensvorming dat geconstrueerd en gehandhaafd wordt onder bepaalde sociaal-historische omstandigheden. Dat etniciteit niet bepaald wordt door een voor afbepaald cultureel verschil betekent niet dat zo’n verschil niet sociaal geconstrueerd kan zijn rond betekenaren die wel degelijk universaliteit, territorium en puurheid connoteren. Deze “culturalistische” benadering van het concept etniciteit is een poging om te ontsnappen aan de racistische implicaties, die inherent zijn aan het begrip ras zoals dat historisch is ontstaan.


problemen met het concept etniciteit
Etniciteit wordt als woord door Wasp’s vaak verkeerd gebruikt, nl als ze refereren naar andere volken, met name met een andere huidskleur, ze passen de term echter niet op zichzelf toe. Bovendien suggereert het begrip etniciteit binnen de context van het multiculturalisme het bestaan van verschillende gelijkwaardige groepen. terwijl deze in de realiteit een “geracialiseerde” hiërarchie vormen. Vragen over racisme en macht komen dan dus niet aan bod.
herdefiniëren van etniciteit
Iedere bevolkingsgroep moet een plaats vinden binnen dit concept, dus ook wit is een etnische groepering en niet de norm. Centrumperiferie machtsrelaties moeten binnen het begrip opgenomen zijn. Met moet zich realiseren dat wat gezien wordt als periferie dat helemaal niet is, maar het effect is van representatie zelf. Juist de discussies met betrekking tot centrum en marge wordt binnen vragen over ras en etniciteit vaak gevoerd. Door de geschiedenis heen hebben volken geprobeerd aan te tonen dat ze “centraler” waren dan oftewel superieur aan andere volken (nazi-Duitsland).
nationale identiteit
de natiestaat
De natiestaat en nationale identiteit als collectieve vormen van organisatie en identificatie zijn geen zich van nature voordoende fenomenen, het zijn historisch culturele formaties. Natiestaat is een politiek concept dat duidt op een administratieve eenheid die zich tot een bepaald gebied beperkt. nationale identiteit is een vorm van identificatie met die eenheid die zich uitdrukt in symbolen en vertogen. Een natie is dus niet alleen een politieke formatie maar ook een systeem van culturele representatie. De natiestaat heeft een tijdelijk karakter.
voor Anderson is de natie een ‘immagined community’ en is nationale identiteit geconstrueerd dmv symbolen en rituelen gerelateerd aan territoriale en administratieve categorieën.(zie pag 65 waarom)
natie en communicatie zijn onlosmakelijk verbonden, zonder massacommunicatie had men nooit een dergelijke mate van nationaal bewustzijn kunnen realiseren (“print capitalism”). Televisie zorgt voor een “nationale agenda” doordat het grote publieke gebeurtenissen in de privé-wereld brengt. Oftewel: het verbindt representaties met huiselijke routines en vergemakkelijkt zo de productie van nationale identiteit. Ook de soap draagt hier aan bij door de circulatie van nationale symbolen en mythes, en het creëren solidariteitsgevoel door de gezamenlijke (kijk)actie. Met name de Latijns Amerikaanse “telenovas” hebben gezorgd voor een gedeelde culturele identiteit. Deze culturele kenmerken vervlakken echter weer met de export naar bijvoorbeeld Europa.
De eenheid van de natiestaat moet echter niet overdreven worden aangezien men erbinnen verschillende etnische groeperingen aantreft.
culturele diversiteit en een brede eenheid
de nationale identiteit wordt door al deze groeperingen verschillend ervaren, iedere representatie ervan is dus maar een momentopname vanuit een bepaalde hoek genomen en nooit representatief voor het geheel. Nationale identiteit is dus een manier om culturele diversiteit te verenigen.
De eenheid krijgt vaak een narratieve vorm in de vorm van verhalen (die vertellen over gedeelde ervaring en geschiedenis) en plaatjes, symbolen enz. Televisie speelt dus een belangrijke rol.
Door de toegenomen globalisering is het aantal bronnen voor identiteitsvorming echter toegenomen, en is dus ook de mogelijkheid tot een hybride identiteit toegenomen. Dit gegeven werpt ook weer een nieuw licht op het oude concept diaspora.
Diaspora en hybride identiteiten
Diaspora identiteiten zijn lokaal en tegelijkertijd ook globaal. Het zijn netwerken van transnationale identificaties die “imagined” en “encountered” “communities” beslaan. het is een relationeel concept dat refereert naar de samenstelling van macht die Diaspora intern doet verschillen en ze in relatie tot elkaar situeert. in de “Diaspora Space” is de oorspronkelijk bewoner net zo goed een diaspora als de diaspora een oorspronkelijk bewoner is. Diaspora verwijst naar een verspreid netwerk van gerelateerde volkeren. Aangezien de verspreiding meestal het gevolg is van geweld heerst er een sterk besef van het belang van het niet vergeten van de plek van oorkomst.
Black Atlantic
Zwarte identiteiten kun je begrijpen vanuit de termen van de zwarte diaspora over de Atlantische oceaan. Deze culturele uitwisseling heeft hybride identiteiten en culturele vormen opgeleverd die je kunt begrijpen in het licht van de verschillende plekken van de diaspora, men put uit meerdere zwarte geschiedenissen. Identiteit is dus niet absoluut, maar in beweging, niet “roots” maar “routes”.
Het is nodig dat er onderscheid wordt gemaakt tussen verschillende soorten hybriditeit. Je kunt structurele (grensgebieden) en culturele (assimilatie) hybriditeit onderscheiden. We kunnen dus een hele serie van culturele etnische en nationale identiteiten onderscheiden. bijvoorbeeld 6 verschillende soorten identificatie die lopen van etnisch absolutisme tot nieuwe vormen van culturele hybriditeit, zie pag 71.
Het probleem van het concept hybriditeit is echter dat het suggereert dat er twee absoluut verschillende, autonome culturele sferen elkaar ontmoeten. Deze sferen zijn echter van zichzelf al hybride vormen (verschil in klasse, geslacht, leeftijd, enz)
Als voorbeeld van een hybride oorsprong beschrijft Barker de hybride positie van de tweede generatie Aziatische Britten in Engeland. Hybride identiteiten kunnen per definitie niet “essentialistisch” zijn door hun gemixte vorm. Dit leidt volgens Hall tot het einde van het essentialisme. Identiteiten zijn nooit puur. Als wij het idee van hybriditeit accepteren voorkomen we dat mensen gereduceerd worden tot ras, iets wat televisie graag doet.
televisie, ras en representatie
De representaties van ras en etniciteit op televisie kan niet los gezien worden van bredere culturele stereotypen. men moet een onderscheid maken tussen typen en stereotypen. “typen” duidt op diegenen die leven volgens de regels van de samenleving, dat wat de regels uitsluiten zijn stereotypen. Door te focussen op wat is buitengesloten stelt stereotypering vast wie behoren tot “wij” en wie tot “zij”, het is dus een racistisch mechanisme. gekleurde mensen worden zeer vaak op een stereotype manier op televisie gerepresenteerd. De racistische representatie verschilt per land, naargelang de historisch culturele context, zo vindt de Amerikaanse stereotypering van gekleurde mensen duidelijk zijn oorsprong in het plantage/slavenhouders verleden.
Op de westerse televisie werd aanvankelijk de aanwezigheid van anders dan wit gekleurde mensen simpelweg genegeerd. deze onzichtbaarheid is niet alleen in strijd met de democratische pretentie van het medium maar stimuleert ook de witte onwetendheid omtrent donkere mensen en culturen. Als men donkere mensen toonde werden deze gekarakteriseerd door een opvallend gebrek aan humaniteit. Midden jaren 70 probeert men dit te veranderen (The Cosby Show) Deze ‘positieve’ representatie functioneert als contrast met het eerdere beeld van de “arme criminele zwarte”. Dit “assimilationistische” beeld heeft dus een intertekstuele referentie. De Huxtable familie van de Cosby Show laat zien dat succes in de VS voor donkere mensen net zo binnen handbereik ligt en als je dat niet hebt dan zal dat wel aan jezelf (luiheid en individuele zwakheid) liggen. het succes van de Huxtables impliceert dus het falen van de meerderheid van het donkere deel van de Amerikaanse bevolking.
Alleen maar positief afbeelden heeft bovendien de volgende nadelen:

Het heeft een homogenisering tot gevolg die verschillen in klasse, geslacht, seksualiteit enz. over het hoofd ziet. Het is bovendien moeilijk te bepalen hoe een onomwonden positief beeld van de donkere mensen dat niet onrealistisch is, eruit ziet. Men zou dit tenslotte willen om zodoende de ‘echte’ zwarte af te beelden, dit kan echter niet aangezien het ‘echte’ altijd al een representatie is.


Deze argumenten maken deel uit van een groter debat dat pleit voor meer nauwkeurigheid en realisme in het representeren van ras. Televisie geeft echter sowieso geen objectief universeel beeld van de wereld, we zien eerder een specifieke culturele constructie. Representatie is de oorzaak van ras als culturele identiteit en niet een spiegel ervan.
In de representatie moet men dus niet van een negatief beeld naar een te positief beeld gaan, men moet er naar streven om verschil en verscheidenheid in volkeren te representeren.

conclusie, pag 84 en 85 kun je het beste zelf even lezen (= samenvatting van het voorgaande).





  1   2   3   4   5   6   7   8


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina