Reisverslag usa 2004



Dovnload 111.2 Kb.
Pagina1/4
Datum17.08.2016
Grootte111.2 Kb.
  1   2   3   4
REISVERSLAG USA 2004
Maandagochtend 5 juli vertrokken wij dan eindelijk voor onze reis. Drie uur voor vertrek melden met alle bagage en vooral ook de dozen met medicijnen. Spannend avontuur om dozen met medicijnen mee te nemen die ook perse aan moeten komen en niet te koud vervoerd mogen worden. Uitgezwaaid door familie en dan op weg, eerst naar Londen en vervolgens naar Seattle.

De gehele reis konden wij het verloop van de dozen volgen. Iedereen kwam melden waar ze waren en hoe de temperatuur was. Echt geweldig.

De reis naar Londen ging heel snel. De volgende zit was een stuk langer: 9 uur. De kinderen hebben zich geweldig goed gehouden. Gijs heeft 9 uur televisie gekeken, Keesje heeft nog een paar uurtjes geslapen.

Vriendelijk knikken en glimlachen en inderdaad, we krijgen toestemming om een half jaar te blijven. Nu nog alle zooi door de douane zien te krijgen. Allerlei formulieren moeten invullen omdat we meer dan $10.000 bij ons hadden. Achteraf nooit moeten zeggen, maar de bagage hoefde gelukkig niet open. En als het open gaat, dan is niks veilig. Alles wordt geopend, je sokken worden uit elkaar gehaald, alle foto’s worden één voor één bekeken, daar wordt je echt niet blij van. Dus maar weer vriendelijk glimlachen…….

Toen de auto ophalen en naar het hotel. Inmiddels waren wij zo’n 24 uur op, dus op tijd naar bed. Om 4.00 uur werd de eerste wakker, om 5.00 uur de tweede. Daarna niet meer geslapen. Omdat er vanwege het slechte weer niet gezwommen kon worden, maar meteen op camperjacht. Vele dealers gezien, veel mooie, dure campers en veel goedkope, ranzige en stinkende campers. Maar gisteren, op weg naar het hotel, ons oog al laten vallen op een particuliere camper in een weiland. Vandaag gebeld, langs geweest, bekeken, gereden en…..GEKOCHT.

Hij is prachtig, wit met rood, een Winnebago Brave van 27 fd, A-type (voor de kenners) en ziet er prachtig uit. Helemaal wild zijn we ervan. De kinderen kunnen niet wachten tot ze er in kunnen slapen.

Tijdens het schrijven van dit stukje kwamen we erachter, dat de camera weg was. Alles overhoop gehaald en uitgepakt. Echt alles hebben we in onze handen gehad, behalve de camera. De volgende dag melding gemaakt bij de politie over verlies of diefstal. Balen als een stekker, vooral vanwege de afscheidsfoto’s. Maar het heeft geen zin al te lang ervan te balen, dus snel een nieuwe gekocht en overgegaan tot de orde van de dag.

Daarnaast nog een mobieltje gekocht. Wat een gedoe zeg om het juiste netwerk te kiezen en de juiste aanbieding, maar ik denk, dat we nu redelijk gedekt zijn. Uiteraard zijn er altijd plekken waar je niet bereikbaar bent, maar dat gebied hebben we nu zo klein mogelijk gehouden.

Dan het verhaal van de traveler cheques: cash geld meenemen is niet handig. Een rekening openen in de USA is als buitenlander niet mogelijk, dus dan maar traveler cheques. Nou mooi, dat geen enkele bank ze wilde innen. Overal moest je member zijn, maar dat kon je nou juist als buitenlander niet worden. En morgen moet de camper betaald worden. Uiteindelijk een bank gevonden waar we een rekening konden openen. Alle cheques getekend en ingeleverd. Morgen staat het geld op de rekening om er diezelfde middag weer afgehaald te worden. En dan wil je niet weten wat voor administratieve romslomp daarachter zit. Ik dacht, dat ze er in Nederland wat van konden, nou hier hebben ze het uitgevonden.

Het weer is eigenlijk vreselijk. Het is het grootste deel van de dag droog, maar daar heb je dan ook alles mee gezegd. Zo’n 17 graden en fris en dat met een zwembad in de tuin. Het blijft tot na het weekend slecht. We zullen zien.

EEN GOEDE VOORBEREIDING IS HET HALVE WERK
Dat dachten wij tenminste. Vandaar de travelercheques…..en de camperverzekering. Nee, het is onmogelijk een verzekeringsmaatschappij te vinden in Nederland die je camper wil verzekeren en als je het ding in de USA verzekert rekenen ze voor buitenlanders 150 tot 200%. Via de Yahoo-site kwamen wij terecht bij Alessi, een bedrijf in Rotterdam, dat auto’s en campers e.d. in de USA verzekert. Goed geregeld dus, dachten wij. We hoefden alleen maar de gegevens van de gekochte camper door te faxen en dan zou alles geregeld worden. Na enkele dure telefoontjes met de maatschappij in Nederland kwamen ze uit op zo’n $1000. Het duurde alleen allemaal een beetje lang voor het lukte. Is natuurlijk ook lastig met kantooruren en het tijdsverschil, maar goed. Wij inmiddels gezellig een dagje op stap. JW neemt een rare afslag in down town Seattle en rijdt regelrecht tegen de AAA aan. Nou waren we al een tijdje op zoek naar een AAA, maar konden nergens een kantoor vinden. En laat onze Debby (triple D) van de triple A nou gewoon voor ons een veel uitgebreidere verzekering hebben voor minder dan de helft. Gauw geregeld dus. Het waren dus gewoon weer indianenverhalen in Holland. Heel raar, want ik heb veel verschillende mensen erover gesproken.

Maar inmiddels staat de camper bij het motel voor de deur. Morgen over laten schrijven, nog even langs Debby, huurauto terugbrengen en dan…….boodschappen doen. Potten en pannen, borden, glazen, dekbedden etc etc. Nou hadden we al het een en ander gekocht omdat we hier in het motel zelf hebben gegeten. Er staan een paar picknick-tafels buiten waaraan je lekker kunt zitten. Koelkastje op de kamer en klaar. Lunchen doen we meestal buiten de deur, maar ontbijt en diner gewoon buiten aan de tafel. Boodschappen bij de safeway, waar we al member zijn geworden, zodat we met korting kunnen kopen. Kortingskaart is helaas al weer foetsie. Lekkere member ben ik.


MORE PENNIES FROM HEAVEN
Vrijdag 9-7 zijn we met de camper down town Seattle ingeweest. Met het zweet op het voorhoofd hebben we uiteindelijk de AAA-office gevonden vlak naast de space-needle. De betreffende mevrouw wierp een korte blik op de camper en alles was geregeld. Zij gaf ons het advies om voor spullen voor de inrichting naar een thrift-store te gaan. Er zat er één in Enumclaw, “more pennies from heaven”. Wij daarheen. Eén grote uitdragerij van allerlei zooi. Van kleding, speelgoed, tot potten, pannen en bestek. En een rotzooi soms. We hebben het bijna in onze broek gedaan van het lachen. Vooral om de jumpsuit met paarse beren en voeten eraan vast. Voor $12 hadden wij een hele zak vol met keukengerei. En daar gingen we uiteindelijk voor.

Omdat we natuurlijk nog veel meer moesten hebben zijn we daarna nog naar de Walmart geweest. Echt een enorme winkel en ongelofelijk goedkoop. Ik heb voor de gein de bon bewaard. Dekbedden, slaapzakken, keukenspul, bakjes, schalen en pannen. 85 items voor $200, echt heel goedkoop. Daarna hebben we de hele hotelkamer leeggehaald en de camper ingericht. Klaar voor vertrek.


MOUNT RAINIER
Zaterdag 10-7 vertrokken we dan voor de uiteindelijke reis. Al met al is het reuze snel gegaan. Nooit gedacht, dat we binnen een week op pad zouden zijn. Eerst een golden acces pas gehaald. Hiermee kunnen we alle NP bezoeken. Normaal kost deze kaart zo’n $50, maar op vertoon van de gehandicaptenkaart van Keesje kregen we die gratis. We zijn terecht gekomen op een prachtige camping. Heel groot, heel veel ruimte, grote plaatsen, prachtige rivier en erg druk. Zondag was de grote leegloop. Alle weekendcampers vertrokken weer en nu is het heerlijk rustig. We hebben al gewandeld naar de silver falls. De kinderen zijn druk bezig met hun junior ranger boek. Alle opdrachten moeten gedaan worden en dan kunnen ze hun badge halen. Reuze-spannend voor ze, maar ook ontzettend leerzaam.

Zondagavond zijn we naar de rangeravond geweest, terwijl de kinderen heerlijk lagen te slapen. Daar werd alles verteld over de bossen hier in het park. De old-growth, dead logs, patriarch forest. Als enige gespaard in de enorme bosbrand van 300 jaar geleden omdat deze bomen op een eiland in de rivier stonden. Deze bomen zijn inmiddels zo’n 1000 jaar oud. Gaan we morgen bekijken. Het plaatsje waar we nu zitten heet: Ohanapecosh, een indiaans woord dat betekent “standing at the edge”.

We blijven hier tot woensdag en vertrekken dan langzaam richting Olympic NP. Tussendoor komen we dan weer in de bewoonde wereld om de website bij te werken, te bellen, wassen, water lozen en bijtanken. Kortom: klaarmaken voor het volgende NP.
JUNIOR RANGERS
Ja hoor, het is gelukt. Gijs en Keesje zijn echte junior rangers geworden. Hiervoor hebben ze een boek moeten invullen met allemaal vragen over het park, tekeningen moeten maken, puzzeltjes oplossen etc. De ranger heeft alles goed bekeken en het certificaat getekend. Daarna moesten de kinderen hun rechterhand opsteken en de eed afleggen, waarin zij beloven goede rangers te zullen zijn en de boodschap van de national parks te zullen uitdragen. Vervolgens kregen zij hun badges overhandigd. Op naar de volgende badges.
GIJS IS DE HELD
Gijs heeft zich dinsdag 13-7 onsterfelijk gemaakt in het park door samen met JW van de rotsen af te springen zo de gletsjerrivier in, ijskoud en heel hoog. Menig volwassen kerel stond te twijfelen of ‘ie wel zou gaan, maar onze Gijs deed het gewoon. Iedereen was very impressed. Vandaag, woensdag, zijn we het park uitgegaan en in Tenino beland op een camping aan een meer. Dit is toch wel wat anders dan een NP-campground, maar goed, we kunnen wassen, internetten, de camper krijgt morgen een beurt. Op zich wel handig dus,maar niet de mooiste plekjes.
Donderdag 15-7 doorgereden naar Elma een onvervalst RV-park, een soort grote verzamelplek van RV’s. Echt heel vreselijk, maar er stond een sproeier aan op het grasveld bij onze plek, dus de kinderen waren weer dolgelukkig.

’s Middags naar de Wal-Mart geweest en fietsen voor JW en Gijs gekocht. Kost echt niks hier. Keesje had haar oog laten vallen op een paar gymschoenen van Disney met glitters en lampjes. Die loopt dus nu de hele dag te flikkeren. En ze kan er nog op lopen ook! ’s Avonds kennis gemaakt met Harry, een outlaw, allergic to stupid people and handicapped with common sense. Geweldige verhalen over z’n Harley, Vietnam, Tsjecho-Slowakije en de regels en wetten in de USA. Chicken-shit- wedstrijden en het Bull’s balls-festival.

Op vrijdag eerst naar de medical clinic in Elma voor een urine-kweekje. Urine zag er al een aantal keer niet goed uit. Alles gechecked, medicijnen mee en weer verder. Maandag kunnen we bellen voor de uitslag. Gelukkig heeft Keesje nergens last van.

Van daaruit door naar de kust, naar West Port. Grote camping met echt vakantie-volk. Wel gezwommen in de Pacific natuurlijk en ’s avonds vis gegeten in het dorp.

De volgende dag eerst weer zwemmen in de oceaan en daarna naar een dorpsfestival in de buurt. Een soort spelletjesgebeuren á la koninginnedag in het klein met aan het eind van de middag het hoogtepunt: de duck-race. Zo’n 200 rubbereendjes werden te water gelaten en een stuk stroomafwaarts was de finish. Wiens eendje daar het eerste was had gewonnen. Erg grappig. Volgende dag doorgereden naar Kalaloch, ook aan de Pacific in Olympic NP. Prachtig hier, strand vol met aangespoelde bomen, spookbossen en heel veel krabben. Onze spot lijkt wel een soort klim- en klauterparadijs. Prachtig!

Hier vandaan zijn we verder gegaan naar Crescent Lake, ook in Olympic. Prachtige camping aan het meer. Gijs heeft fanatiek gevist, maar…no fish for dinner. Van een paar uit Alaska mochten we een kano lenen om lekker het meer op te gaan. Dus twee dagen op een rij gevaren. Ook dat leverde geen vis op. ’s Avonds weer prachtige verhalen van een stel uit Austin, Texas. We zijn meteen uitgenodigd om langs te komen als we in de buurt zijn. De volgende dag zijn we naar Sol Duc gegaan, naar de hotsprings. Geen echt natuurlijke omgeving met bronnen, maar een prachtig aangelegd zwembad met hot-tubs van ongeveer 40 graden C. Daar hebben we een paar heerlijke uurtjes doorgebracht. ’s Avonds weer een gezellige avond met een stel uit WA, fulltime RV-ers. Olympic is prachtig, maar het weer was vreselijk, alleen maar regen. Maar goed, ze hebben niet voor niets een rainforest.

’s Morgens op pad naar een rangerstation voor de junior-ranger-badges voor de kinderen. Dan door naar Port Angeles voor een tandarts. Heb al een paar dagen kiespijn, maar er is niks gevonden. Snel een X-ray gemaakt en met een hand vol pijnstillers op pad gestuurd. Eerst in de prakijk geweest van tandarts van Dijken, praktijk vol klompen en Delfts Blauw, maar deze man was al vertrokken naar een congres. Jammer, was leuk geweest.

Toen door naar Port Townsend voor de ferry naar Keystone en dan richting North Cascades. Prachtig weer hier. Uitzicht op Olympic met weer donkere wolken er boven. North Cascades nog niet gehaald en gestrand op de parkeerplaats van Wal Mart. Geweldig. Eén grote verzameling van RV’s die gratis overnachten. Erg grappig om weer eens mee te maken.


NORTH CASCADES
Donderdag 22/7 aangekomen op weer een prachtige camping in North Cascades NP. Prachtig weer hier. We staan aan een meer, waar Gijs weer heerlijk kan vissen. Vrijdagochtend wakker geworden met enorme kiespijn. Alles snel inpakken en op zoek naar een tandarts richting het Westen. Na ongeveer 10 minuten rijden gestrand, rotsblokken op de weg. Niemand mocht verder. Na bijna een uur omgedraaid en richting Oosten gereden, richting Winthrop, 65 mijl door de bergen over 5 passen. En natuurlijk werkt ook hier niemand op vrijdagmiddag. Gelukkig luisterde één tandarts zijn antwoordapparaat af net voordat hij wilde vertrekken om te gaan vissen. Hij kon mij wel ontvangen: ontstoken tandwortel. Prima geholpen, heel aardige vent. Moet waarschijnlijk over 2-3 maanden nog een wortelkanaalbehandeling ondergaan. Fijn vooruitzicht. Maar….de kiespijn is weg!!!

Winthrop is prachtig. Echt een westernstadje. Laundry bezocht en een internetcafe en zo zijn we toch weer op orde. Rare dag zo.

Zaterdag weer heel warm. Een prachtige trail gelopen met de inmiddels aangeschafte Kelty Kid. Wel zwaar hoor, 20 kilo extra op je rug, maar met de rolstoel absoluut niet te doen.

Kinderen hebben ook hier weer hun badges verdiend. De derde al!! En hoeveel gaan er nog komen? Ze worden er wel akelig verstandig van. Er mag geen blikje meer in de gewone vuilniszak en ieder papiertje moet opgeraapt worden. Gijs kent alle namen van gewone bomen en dode bomen (snags en logs) en ziet ook de verschillen tussen de soorten eekhoorns. Hoezo niet leerzaam??

Hier vandaan zijn we vertrokken richting Glacier NP. Onderweg zijn we gestrand in een soort verborgen paradijsje: Black Pine Lake. Werkelijk zo prachtig, dat we besloten toch maar 2 nachten te blijven. Eindelijk forel op de BBQ. Niet door Gijs gevangen, maar toch. Het was zo rustig op de camping, dat er ruimte was om wat wild-life te zien: een hert met 2 jongen liep over de camping en bij het meer was een bever in alle rust aan het eten.

Vandaag vertrokken. De kinderen vinden het prachtig om met de camper te rijden. Ze zitten echt urenlang te spelen en vermaken zich kostelijk. Nu staan we weer op een Wal Mart parkeerplaats. Deze keer een super Wal Mart, nog groter dan de vorige en 24 uur per dag open. Vanmiddag waren we in Spokane, leuke stad en heel down town was één grote hotspot. Dus…terras, laptop op tafel en wireless internetten. Voelt geweldig, dat dat zomaar kan.

Morgen of uiterlijk donderdagochtend hopen we Glacier te bereiken.

Dan meer nieuws.


GLACIER
’s Morgens bijtijds vertrokken richting Glacier NP. Prachtige route daarheen. We zijn terecht gekomen op de Apgar CG bij de Westentrance van het park. Dwars door Glacier loopt van

West naar Oost de “going to the sun road”, volgens kenners één van de mooiste wegen ter wereld. Alleen geldt er een maximum lengte voor de auto, nl 21 ft. ’s Avonds dus nog een auto gehuurd, een chevrolet blazer.

De volgende ochtend eerst oma Sam gebeld, want die was jarig. Bereik in het park!! Om 8.30 uur vertrokken voor de route. Echt prachtig: gletsjers, valleien, watervallen, meren, bergen, bossen, herten, groundsquirls, raccoons, mountaingoats, bighornsheep. Onderweg nog twee wandelingen gemaakt, waarvan één naar hidden lake. Zware trail met veel trappen, maar absoluut de moeite waard. Nog nooit zoiets moois gezien. Tijdens de lunch zijn we bestolen van een boterham door een groundsquirl, brutaal beest. En iedere avond krijgen we trouwens bezoek op de camping van een hert.

Gijs heeft ’s nachts heel slecht geslapen vw de pijn in zijn benen. Was een beetje overbelast. Volgende dag dus maar rustig aan gedaan. Je kunt hier gewoon naar een picknick area gaan. Het zijn een soort campings, alleen mag je er ’s nachts niet blijven staan. Van daaruit lekker getutterd. Hele dag lekker gezwommen en gevist (nog steeds niks gevangen). Keesje heeft inmiddels ook een hengel, een barbie-hengel met een visje eraan. Lekker ver ingooien en weer ophalen. Altijd beet. Ze kan er geen genoeg van krijgen.

’s Avonds zijn we naar een voorstelling van Jack Gladstone geweest, een blackfootindiaan. Mooie voorstelling met prachtige beelden en mooie muziek. Vooral Gijs heeft er enorm van genoten. Dat was wel een latertje voor de kids, dus volgende dag uitslapen. Weer een trail gelopen, maar niet helemaal uitgelopen, want deze was toch echt wel te lang. ’s Morgens was iemand nog een beer tegengekomen op deze trail. Maar wij hebben gelukkig/helaas niets gezien. ‘s Middags lekker huiselijk bezig geweest: gemaild, gewassen, opgeruimd, schoongemaakt…..het is soms net als thuis.

Zondag Marloes gebeld vw haar verjaardag, maar niet te pakken gekregen. De kinderen hebben hun junior-ranger-boeken weer gemaakt en vervolgens hun badges opgehaald. Daarna hebben ze nog berenbelletjes gekocht. Deze rinkelen de hele dag aan je broek, zodat je de beren waarschuwt, dat je eraan komt. Het is net een kudde Zwitserse koeien. Bij Avalanche hebben we een prachtige trail gelopen, 5 mijl heen en terug naar een meer waarop allemaal watervallen uitkwamen, echt geweldig, maar zwaar…..


Morgen (2-8) vertrekken we richting Banff NP in Canada, als alles goed gaat, want de kies meldt zich weer. Morgen eerst even de tandarts in Winthrop bellen wat hieraan te doen.

BANFF
Op maandag 2 augustus zijn we vertrokken richting Canada. Bij de grensovergang merk je al meteen het verschil; minder vriendelijk, commerciëler, minder meedenkend, vele malen duurder en druk!!! In de file voor een parkeerplaats bij een uitzichtpunt.

Maar goed, de eerste middag terecht gekomen in Kootenay NP op de mooiste site tot nu toe. Direct aan de rivier. Vanaf de tafel kon je zo je hengel uitgooien. Iets gevangen? Nee!

De volgende morgen Banff NP ingereden, eerst naar Banff city. Je vindt hier enorme snelwegen door het park lopen en zelf verkeersknooppunten, heel raar als je de parken in de USA gewend bent. Mooie CG gevonden ($28) en zelfs een officiële bearwarning op de camping. Vanuit Banff hebben we de gondola genomen naar Sulphur Mnt. Prachtig daarboven, maar helaas niet zo’n helder weer. ’s Middags: regen, regen, regen. Konden nog net buiten eten. Gijs ’s nachts weer last van groeipijnen. Prima bed hoor met z’n tweeën, maar met nog zo’n onrustig mannetje erbij toch wel wat krap.

De volgende morgen naar Lake Louise, volgens kenners het mooiste meer ter wereld. En het moet gezegd: schitterend. Weer geen echt helder weer, maar de gletsjers er omheen waren goed te zien. Gelopen langs het meer. En halverwege brak er weer een noodweer los. Al 4 weken lopen we met regenjassen in de rugzak, vandaag dus net niet. Tot op het bot doorweekt. Handig hoor, zo’n camper bij de hand. Droge kleren, warme soep en lekker bijkomen. Terug op de camping knapte het weer toch weer snel op. JW wilde zo geen afscheid nemen van Lake Louise, dat moest met kraakhelder zicht. Dus wij weer naar boven en inderdaad, het was ineens kraakhelder. Bij Lake Louise ligt een prachtig hotel: chateau Louise, heel sjiek en heel mooi. Toen hebben we daar maar gegeten. De kinderen hebben zelfs berenklauwen op: een soort ronde brownie met cashewnoten als nagels en daar omheen rode saus als bloed. Echt geweldig.
JASPER
Op 5-8 zijn we vertrokken uit Banff over de prachtige icefield-highway. Honderden gletsjers onderweg gezien. Het was kraakhelder. Hoogtepunt was toch wel de Athabasca-glacier met daarachter het Columbian Icefield, waar vandaan het smeltwater naar de Atlantische Oceaan, de Pacific en de Poolzee stroomt. De gletsjer kon je een heel stuk oplopen, enorm en koud…! We zijn geland in Jasper Village op de Wapiti CG en de rest van de avond heeft het weer geregend. ’s Nachts slecht geslapen van de kou!

De volgende dag naar Maligne-Lake geweest. Weer zo’n prachtig bergmeer met talloze gletsjers er omheen. We hebben een kano gehuurd en hebben lekker gevaren op het meer. JW is terug gaan fietsen (althans een gedeelte) en denkt een beer te hebben gezien. Maar dat was in volle vaart bergaf. Vol in de remmen en terug en toen was de beer gevlogen.

Vandaag geprobeerd oma Sam te bellen vw de trouwdag, maar dat is niet gelukt. Bij deze oma: in gedachten waren we bij je!

Zaterdag: de bruiloft van Remco en Natalia. Ook geprobeerd te bellen, maar nergens op internet een telefoonnummer gevonden.Voor jullie geldt hetzelfde: wij waren er in gedachte bij!

Olie is ververst, was is gedaan en de mail is opgehaald. Geweldige laundry met bar met allerlei lekkere dingen en computers voor internet-gebruik. Alles in één.

Als je trouwens je geld kwijt wilt is dat hier niet zo moeilijk. Prachtige winkels. Veel chocolade-fabriekjes annex winkels. Leuk hoor, staan ze daar met grote witte mutsen op in grote koperen pannen te roeren, nootjes erbij, caramel erbij, smarties erbij. De lekkerste dingen maken ze ervan. Jasper is trouwens wel erg hip. Veel backpackers en supercoole types. Je kijkt je ogen uit.

Op zondag 8-8 zijn we vertrokken uit Jasper richting Golden. We hadden de kinderen beloofd niet uit Canada te vertrekken zonder een beer gezien te hebben. En in Golden hadden ze een beer, weliswaar niet in het wild, maar toch. Een groot terrein had deze beer tot z’n beschikking, zo groot dat niet iedere groep hem te zien kreeg. Wij gelukkig wel, en goed ook. Met de kabelbaan naar boven geweest naar het hoogste restaurant van Canada en daar heerlijk gegeten bij een prachtig uitzicht.

Op maandag de grens over na een bezoekje aan Kimberley. Tja, soms maak je fouten. Zou geweldig leuk en Beiers zijn, maar meer dan 3 balkonnetjes en een enorme koekoeksklok was er niet te zien. ’s Middags wel een black bear gezien!!!Zomaar vanuit de camper. Hij was op weg naar Flathead-Lake. Even was hij in beeld, maar goed genoeg. Daarna hebben we de National Bizon Range bezocht. Een 2-uur durende tocht door een afgezet gebied met beren, bizons en allerlei soorten herten. Prachtig gebied en veel wild.

Dinsdag een nuttige reparatie-dag. JW moest het dak nog in de prut zetten, de koelkast heeft ‘ie gemaakt en ’s middags naar het smokejumpercentre. Geweldig interessant. Geen museum, maar gewoon een rondleiding op het terrein zelf. Nou dacht ik altijd dat dat enorme helden waren, echte mannen, maar er liepen toch ook wel wat tutjes tussen,achter hun naaimachine.

Daarna naar een internetcafe. Dat zijn vaak hele mooie, moderne, grand cafe-achtige tenten met allerlei koffie- en thee-dranken en homemade taarten en natuurlijk free wireless internet. Heel handig allemaal.

De kinderen zijn verwend door onze buurman bij de Wal Mart, een mormoon. Voor ons had hij een kaartje met de “juiste weg in het leven”, voor de kinderen ieder een lampje op een hoofdband. Het zijn net mijnwerkers. En zo leuk, dat ze de halve middag in de kast hebben gezeten, omdat het alleen daar donker was.

Overmorgen bereiken we ws Yellowstone. Daar krijgen we weer een beetje rust. Weinig reizen en het schoolwerk nu echt opstarten. Het is afgelopen met de luie dagen!

YELLOWSTONE
Via een tussenstop in Virginia-city zijn we aangekomen in Yellowstone NP, onze favoriet. In Virginia, een oud westernstadje uit de tijd van de gold-rush hebben we een tour gemaakt langs alle hoogtepunten: goud, nooit gevonden schatten, boeven, ophangingen en Boot Hill, waar alle boeven begraven liggen.

In Yellowstone hebben we alweer veel gezien en gedaan. De eerste nachten in het noorden gebleven bij Mammoth hot springs. Enorm veel wild gezien: eagles (dansend in de lucht met z’n tweeën), honderden bizons, elks, pronghorns, een wolf, coyotes, antelopes. Zoals we een aantal weken geleden bestolen zijn van een boterham door een groundsquirl werden we nu bestolen door een coyote. Brood lag te ontdooien in de zon en….weg. Enge beesten hoor, Hij zat bijna met z’n snufferd in de camper. Net als die bizon trouwens, die kwam langs op een afstand van zo’n 5 meter. We hebben een hele dag in een vallei gezeten en blijkbaar moet je niet op zoek gaan naar het wild; als je de tijd neemt komen ze naar jou toe.



  1   2   3   4


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina