Sébastien Baudart 2e licentie geschiedenis Eindverhandeling Stripverhalen in de Belgische dagbladpers



Dovnload 3.95 Mb.
Pagina97/158
Datum22.07.2016
Grootte3.95 Mb.
1   ...   93   94   95   96   97   98   99   100   ...   158

18.2.4. Zes à zeven reeksen per dag


En op 28 april 1947 is het weer zover. La Lanterne verandert nog eens van formule, en de overname door La Meuse is daar niet vreemd aan. Het formaat wordt weer het grote krantenformaat, het aantal pagina's wordt teruggebracht tot 8 en het aantal strips stijgt van twee naar zes. Deze verschijnen allemaal samen op de laatste pagina onder de titel "Nos feuilletons dessinés". De nieuwkomers, allemaal uit de Opera Mundi-stal, zijn de vervolgverhalen "Fantôme"1 van Wilson McCoy en Popeye2 van Tom Sims en Bill Zaboly, en de gagstroken "Illico"3 van Geo McManus en Mickey4 van de Disney-studio's. Illico en Fantôme blijken vaste waarden te zijn en lopen eind 1950 nog door. Anders is het gesteld met Mickey, die als snel vervangen wordt door Professeur Nimbus5 van J. Darthel. Deze reeks is eind 1950 wel nog op post.

De titelheld van "Fantôme" is een onrechtbestrijder die zijn tijd verdeelt tussen de Bengaalse jungle en de bewoonde wereld. Samen met zijn paard Hero en zijn hond Satan neemt hij het op tegen allerlei vormen van misdaad en onrecht. Zo redt hij een kleine prinses dat het slachtoffer werd van een complot, rolt hij verschillende bendes op en wordt hij bokskampioen om met het gewonnen geld een vernield kinderziekenhuis herop te bouwen. En voor het sentimentele element zorgt zijn wispelturige relatie met de Amerikaanse Diane Palmer.

Over Popeye lijkt men ook niet zo tevreden, want na een jaartje wordt de reeks afgevoerd, zonder dat het verhaal echt ten einde is. En ook de opvolgers van Popeye zijn geen lang leven in La Lanterne beschoren.

Van maart tot juni 1947 zorgt "La petite Annie"6 van Darell McClure voor de aflossing. Annie is nog altijd op de vlucht voor haar voogd, Mme Pignet, die haar in een weeshuis wilt steken. Het oude vrouwtje gaat zelf op zoek naar Annie, omdat ze van de politie7 niets moet weten. Annie is trouwens nog altijd even sociaal ingesteld. Op een bepaald moment zingt ze tegenover haar hond Zéro het lof van de boeren : "Moi, je trouve, Zéro, qu'il faut admirer les fermiers ! Il y a des gens qui disent que les fermiers ne sont pas malins. Ce n'est pas vrai ! Ce sont des magiciens ! Un magicien fait sortir un lapin d'un chapeau vide et tout le monde applaudit en s'écriant : "Quel tour merveilleux" ! Mais quand un paysan jette de toutes petites semences dans ses champs vides et en rapporte des chariots pleins de choses à manger … Alors les gens n'applaudissent plus en disant : "Quel tour merveilleux" ! Ils trouvent cela tout naturel !"8

Na Annie volgen de gagstroken Myrtille9 van Fisher (juli – september 1947), Jeannie et Jeannot van Bill MacLean (september 1947 – april 1948) en Blondie10 van Chick Young elkaar op. Deze laatste zou het eind 1950 nog altijd uithouden. Twee afleveringen11 waren trouwens al vroeger gepubliceerd ter vervanging van andere reeksen.

Merkwaardig is de aankondiging van een nieuwe reeks, Donald Duck, in februari 1949, waar nooit iets van gekomen is.12

En om dit deeltje te besluiten, moet nog gezegd worden dat van 28 april tot 12 november 1947 zelfs een zevende reeks gepubliceerd wordt, maar dan in een totaal andere stijl13. Les mystères de Paris is een stripadaptatie "d'après le célèbre roman d'Eugène Sue". Auteur is Raymond Cazanave14, die het verhaal met onderteksten illustreert. De bewerking lijdt echter weer aan "resumitis" : door overdreven samenvatting en het teveel aan nieuwe personages is het verhaal zeer moeilijk te volgen.

18.2.5. Veel is niet genoeg


Zes stripreeksen verschijnen er op het einde van 1950 dagelijks in La Lanterne, en blijkbaar volstaat dat nog niet. Op 12 oktober 1950 gaat een zevende reeks van start : Superman1. Het "Agence Française de Presse" zorgt voor de levering van deze populaire Amerikaanse reeks. En de start gaat niet onopgemerkt voorbij : La Lanterne, die zelden aankondigingen plaatst, publiceert de eerste strook op de voorpagina, begeleid door de volgende tekst : "Héros des temps modernes voici Superman le super-feuilleton que s'arrache toute l'Amérique et que notre journal vous présente dès aujourd'hui en exclusivité."2

In dit verhaal krijgen de journalisten Clark Kent (de burgerlijke identiteit van Superman) en Lois Lane de opdracht een artikel te schrijven over jeugdcriminaliteit. De bedoeling is de gemeenteraad onder druk te zetten om meer aandacht te besteden aan misdaadpreventie in plaats van aan repressie.

En net op hetzelfde moment komen twee verwaarloosde kinderen in de klauwen van een misdaadbende terecht, de ene komt uit een arm gezin, de andere is de zoon van gemeenteraadslid Gladstone. Tegen deze bende gaat Superman de strijd aan, en de betrapte kinderen stuurt hij naar een "foyer" / "community house", waar ze zich kunnen bezighouden (door bijvoorbeeld tekenlessen te volgen). Superman is zeer te spreken over het bestaan van die foyers, en zegt dan ook aan de directeur ervan dat zijn instelling zeer nuttig is voor de maatschappij. De directeur beaamt dat, maar : "Malheureusement nous serons peut-être obligés de le fermer. Le conseiller Gladstone demande à la municipalité de nous couper les vivres."3

In het verdere verhaal wordt de zoon van Gladstone gegijzeld door de bendeleider, die eist dat alle jonge misdadigers van de stad vrijgelaten zouden worden. Daarbij raakt de jonge Gladstone gewond, maar door het optreden van Superman blijft de schade verder beperkt. De bendeleden worden door Superman onder bedreiging verplicht hun volledige bezit af te staan aan de bouw van "foyers".

En natuurlijk heeft vader Gladstone op het einde spijt van zijn houding : was hij maar een betere vader geweest. En ook zijn houding als gemeenteraadslid heeft hij herzien. "Oui – vous pensiez que la seule solution était de punir les jeunes délinquants. Mais ce sont les parents qui devraient être punis – pour négligence … Le pire des crimes !", pepert Superman hem nog eens in. Gladstone heeft de boodschap helemaal begrepen : "J'ai été bien puni, Superman. Je veux non seulement appuyer la motion en faveur des foyers et des stades, mais encore en proposer une pour éduquer les parents sur leurs responsabilités."4

Dit verhaal is dus een echt pleidooi voor een meer preventieve aanpak van de jeugdcriminaliteit. De ouders hebben hun verantwoordelijkheid en mogen hun kinderen niet verwaarlozen, anders zou het wel eens verkeerd kunnen aflopen. En als het dan toch misloopt, is het veel nuttiger het probleem aan de basis aan te pakken dan repressief te gaan werken. Het is dus zeer belangrijk om zulke "community houses" tot stand te brengen en in stand te houden, zodat kinderen zich op een verantwoordelijke manier kunnen bezighouden en uit de klauwen van de misdaad blijven.





1   ...   93   94   95   96   97   98   99   100   ...   158


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina