Scale Dogs News – herfst/winter 2006/07 Woord vooraf… u kunt ons een beetje kosten laten besparen!



Dovnload 31.35 Kb.
Datum25.08.2016
Grootte31.35 Kb.
Scale Dogs News – herfst/winter 2006/07
Woord vooraf…

U kunt ons een beetje kosten laten besparen!

Scale Dogs doet beroep op de vrijgevigheid van iedereen en dan is het maar normaal dat wij op de kleintjes letten.

Graag blijven wij u onze newsletter per post versturen, maar als u ons wilt helpen om onze kosten te drukken door hem voortaan online te lezen, laat ons dit dan weten door het sturen van een e-mail naar info@scaledogs.be. U krijgt dan een mail om u te informeren zodra er een nieuw nummer op onze site geplaatst is. Hartelijk bedankt bij voorbaat.

Onze newsletter is in PDF formaat beschikbaar op onze website www.scaledogs.be.


Geleidehonden zijn erg duur…

En de gebruiker betaalt er niet voor.

De laatste maanden werden wij in de kranten weer geconfronteerd met goedbedoelde initiatieven, pensenkermissen, pannenkoekenslagen, waarbij de opbrengst moet dienen voor een visueel gehandicapte persoon die zich niet kan veroorloven om een geleidehond te kopen.


Er is hier duidelijk een gebrek aan informatie.

De verschillende opleidingscentra die lid zijn van de Belgian Guide Dog Federation (dit is een nieuwe federatie die de belangrijkste opleidingscentra voor geleidehonden groepeert) verbinden zich ertoe dat zij altijd de geleidehonden gratis ter beschikking stellen van de visueel gehandicapte persoon. Weliswaar moet de visueel gehandicapte persoon dan voldoen aan de mobiliteits- en gebruikscriteria die vooraf met het opleidingscentrum worden afgesproken.

Het Vlaamse Fonds, aan Franstalige zijde het AWHIP of in het Brussels Gewest de Cocof komen respectievelijk tussen voor de helft en één vierde van de kostprijs van een geleidehond.

Wordt iemand slechtziend of blind en heeft hij behoefte aan een geleidehond na de leeftijd van 65 jaar, dan is er helemaal geen tussenkomst meer voorzien. De opleidingscentra zullen in die gevallen wel nog altijd een geleidehond ter beschikking stellen. Op 65 mag men niet gedwongen worden om in een zetel te blijven zitten.


Eén instructeur kan maximaal drie geleidehonden per jaar afleveren. Dat betekent natuurlijk dat er wachtlijsten zijn en dat visueel gehandicapte personen soms één of meerdere jaren op hun hond moeten wachten.

Hiervan wordt dan door sommige commerciële hondencentra gebruik gemaakt om de visueel gehandicapte persoon voor te stellen dat hij of zij tegen betaling de geleidehond vlugger kan krijgen.

In dit geval zal de slechtziende de volle kostprijs van een geleidehond zelf moeten dragen.

De prijs voor een geleidehond is ongeveer 14.000 euro indien men alleen rekening houdt met het salaris van de instructeur, de aankoop van de pup, de voeding en de dierenartskosten.

Voor de opleidingscentra komen daar nog eens extra de huur, de lasten, het onderhoud van de kennels, het vervoer en de administratiekosten bij.
Alle opleidingscentra doen zelf beroep op giften, serviceclubs en organiseren zelf fundraising activiteiten om het mogelijk te blijven maken dat de geleidehond gratis aan de gebruiker wordt gegeven.
Goedbedoelde fundraising activiteiten blijven gelukkig deel uitmaken van onze maatschappij, maar het laten uitschijnen alsof de visueel gehandicapte persoon alleen op die manier een geleidehond kan ‘kopen’ is de realiteit geweld aandoen.

Het Scale Dogs Team


Scale Dogs’ ontmoetingsdag

Elk jaar organiseert Scale Dogs voor de pleeggezinnen en gebruikers van de geleidehonden een ontmoetingsdag.

Niet alleen kunnen de pleeggezinnen dan de geleidehond terugzien, die ze toch méér dan een jaar hebben zien opgroeien van pup tot volwassen hond, klaar om zijn opleiding aan te vatten.

Zij maken ook kennis met de gebruiker van de geleidehond en kunnen zo het resultaat van hun inspanningen in levende lijve bekijken.

Zij krijgen ook op die manier een inzicht in het leven van een visueel gehandicapte persoon en worden zich ook bewust van de dagelijkse kleine problemen die zij ondervinden.
De ontmoetingsdag begint met een fikse boswandeling om daarna over te gaan in een even fiks aperitief en een lekkere maaltijd die ook dit jaar werd aangeboden door Françoise Gantois, traiteur van beroep en pleeggezin in haar hart.


Een geleidehond is in de eerste plaats een hond’

Ilse Peeters woont in Kortenberg bij Leuven. Elke dag moet ze naar haar werk in hartje Brussel, waar Ilse onthaalbediende is in een hogeschool. Elke dag neemt Ilse de trein van Kortenberg naar Brussel, loopt nog een kilometer door één van de mindere buurten van de stad Brussel, en laat Cana dan aan haar voeten de werkdag doorbrengen om ’s avonds de weg in omgekeerde richting af te leggen.

Scale Dogs vroeg Ilse om haar ervaringen van het leren lopen en leven met een geleidehond op papier te zetten. In haar eigen woorden en met aandacht voor de positieve gevoelens en de onvermijdelijke frustraties.
De eerste weken van mijn opleiding met mijn geleidehond ‘cana’ verliepen vlot. Cana deed haar intrede op mijn werk, de Hogeschool Sint-Lukas te Brussel. Een mand naast mijn bureau werd haar vertrouwde nestje. Sommige collega’s waren in het begin eerder sceptisch en namen een afwachtende houding aan. Andere waren daarentegen supergeïnteresseerd en konden hun nieuwsgierigheid niet bedwingen.

Af en toe moest ik wel even uitleggen dat het niet zo goed was om Cana constant te willen strelen of te paaien met lieve woordjes. Cana moest immers leren om rustig, zo’n 8-tal uren per dag, op mijn werk te vertoeven. Maar ja, in het begin, ik snapte de reacties wel. Iedereen was zo enthousiast. Of sommige mensen wisten zich geen houding te geven tegenover zo’n ‘grote viervoeter’ op kantoor! Maar niettemin is een geleide hond ook in de eerste plaats een hond. Zoals elk kind ook een mens is! Elke hond heeft nood aan 1 baas en een duidelijke structuur waarbinnen hij zich goed kan voelen en weet wat er van hem verwacht wordt. Als er teveel mensen zich met de hond inlaten, dan wordt dit voor hem verwarrend, want van de ene mag dit en van de andere mag dat. Bovendien is het voor een geleidehond enorm belangrijk dat hij graag werkt voor zijn baasje, een ‘willing-to-please hond’ dus! Omdat het baasje diegene is die hem elke dag eten geeft, knuffelt, beloond en een goede thuis biedt. Nu vond ik zelf wel dat Cana zich supergoed aan haar tweede familie-roedel, namelijk mijn werkomgeving, aanpaste. Ik zag zo dat ze zich meer en meer op haar gemak voelde Ze begon iedereen op het werk goed te kennen en te aanvaarden. En ook omgekeerd. Iedereen trachtte Cana’s plaats binnen mijn bureau te respecteren. Een hond heeft een eigen veilige plek nodig, waar hij zich kan terugtrekken. Mijn kantoor werd een beetje haar territorium, haar tweede thuishaven!


Samen met de instructeur verkende ik de omgeving in en rondom de school. We leerden verschillende trajecten aan binnen het Noord-station: de trappen naar de perrons, de post, de brievenbus, de uitgang naar de Aarschotstraat, de info-kiosk en een broodjeszaak. We oefenden ook de weg van het Noord-station tot aan de Hogeschool. Ook zochten we samen naar een goede uitlaatplaats waar Cana over de middag haar poten kon strekken en eventueel haar behoeften kon doen.
Meermaals nam ik ’s morgens samen met de instructeur en Cana de trein van Kortenberg naar Brussel Noord. In het begin verliep dit vlekkeloos. De trein stopte, de deuren gingen open en Cana zette haar voorpoten op de eerste trede van de trap en hop, geen probleem dus. Ik vroeg Cana een stoel en ze toonde met haar neus een zitplaats in de coupé. Dan moes tik Cana onder de bank laten liggen. En dat vond ik in het begin toch wel niet zo evident op een propvolle piekuurtrein. Meestal zaten er nog andere mensen op de bank. Soms raakte ik zodanig in de knoop met mijn rugzak, mijn witte stok, de leiband, de beugel. Ik voelde me net een olifant in een porseleinenwinkel. In het Noord-station mochten we er dan weer uit. Vooral proberen rustig uit te stappen. Ik zeg wel proberen want het zweet stond vaak al in mijn nek als ik wist dat ik me weer een weg moest banen tussen die ‘opgefokte mensenzwerm. Iedereen is gehaast, iedereen moet snel op zijn werk geraken en niemand heeft dus tijd teveel. En ik mocht me vooral niet opjagen en kalm blijven om Cana zo goed mogelijk haar werk te laten doen. Marianne, die wees me erop dat het van onschatbare waarde is als het baasje rust en sereniteit uitstraalt. Want dan voelt de hond zich ook op zijn gemak. Als het baasje zich nerveus en opgewonden voelt dan voelt de hond dit ook. En ik moest toegeven; het klopt als een bus! Hoe die honden dat zo kunnen aanvoelen, ik weet het niet, hebben zij sensoren op hun snorharen zitten of wat? En zeggen dat ik zo’n hyper nerveus stressbeest kan zijn.

Daar moest ik dus wel effe rekening mee houden. Ik kon Cana dus niet bedriegen, mijn barometer werkte voor ons twee!


Ik mocht vooral de moed niet opgeven als het eens een dag wat minder ging. Marianne gaf me ook de goede raad om niet persé met de hond te willen werken tijdens het weekend. Omdat een hele week met mijn geleidehond naar het werk pendelen al de nodige dosis energie en concentratie van ons vroegen. Het weekend was er om uit te rusten en leuke dingen samen te doen, zoals spelen in de tuin.

Koppig en halsstarrig dat ik soms kan zijn, wou ik toch altijd nog wat werken met mijn geleidehond. Kwestie van alles goed en snel onder de knie te krijgen. Maar ja, als je al uitgeput bent na een hele werkweek, en toch eigenlijk een beetje te moe en wat prikkelbaarder bent. Dat was dus niet altijd zo’n goed idee. De weken die volgden werden zwaarder. Cana begon haar baasje uit te testen en haar grenzen af te tasten. De dagen werden donkerder, het was namelijk inmiddels al bijna november. En mijn gemoed en veerkracht begonnen te slabbakken.


En meer nieuws over deze onstuimige herfstperiode lees je in een volgende Newsletter
Brigitte Breban en Choyla in de bloemetjes gezet bij Kiwanis Brussel.

Zoals elk jaar steunt Kiwanis Brussel één van de nieuwe geleidehonde- gebruikers van Scale Dogs. Dit gebeurt ter gelegenheid van de wijnverkoop die elk jaar meer en meer succes heeft.

Brigitte vertelde honderduit over haar ervaringen met Choyla.

Allen die getuige waren van haar enthousiaste verhalen zijn er nu zeker van overtuigd dat een visuele handicap geen enkele invloed heeft op het talent om je tafelgenoten te onderhouden over duizend en één onderwerpen.



Hoe kunt U de vzw Scale Dogs een financieel duwtje in de rug geven?

Abonneer U op de Scale Dogs Newsletter

Een gewoon abonnement op vier nummers per jaar hebt u al voor 10 euro.

Indien u Scale Dogs een duwtje wil geven dan neemt u een steunabonnement voor 40 euro. (voor deze gift ontvangt u een fiscaal attest)

U kunt de newsletter via De Post of via elektronische weg ontvangen.
Graag een overschrijving op Fortis 001-2623802-28 met de vermelding: abo Scale Dogs News.
Wilt U een belangrijke gift doen of de modaliteiten voor een legaat bespreken?

Neem contact met ons op info@scaledogs.be of bel ons op 0477-44 21 76.
De monoloog van Fiebe

Scale Dogs heeft voor het eerst een Koningspoedel in opleiding. Nu ‘in opleiding’ is veel gezegd. Fiebe is bijna 1 jaar oud en verblijft nog bij zijn pleeggezin, Bie Lauwers en Hendrik Verbeek.

Met zijn krullende vacht zal hij later zijn slechtziend baasje al zeker geen allergieën doen krijgen. Maar zijn pleeggezin daagt hij wel uit: koninklijke maniertjes gemengd met een goeie dosis koppigheid en zin voor spel en humor…

Fiebe heeft ook verteltalent. In een lange monoloog stelt hij zich vragen bij zijn opleiding.

Wij zullen in de volgende nummers Fiebe telkens het woord geven. Zo kunnen wij de opleiding van pup tot geleidehond volgen vanuit het standpunt van Fiebe. Zijne Koninklijke Hoogheid Poedel Fiebe spreekt tot U!

Het hof van castratie


Een tijdje geleden hingen hier in Schaarbeek overal foto’s van glimlachende heren en dames. Ook van een Madam met een moeilijke naam ‘Loretonke-rechts’ of het kan ook ‘-links’zijn, ik verwar dat altijd. Trouwens ik hoor mijn baasjes ook vaak discussiëren of Loretonke links dan wel rechts is.

De laatste tijd hou ik er van mijn poot te heffen bij het plassen en dat schijnt een grote misdaad te zijn, vooral als ik tegen ‘Loretonke’ mijn poot ophef. En daarom moet ik naar het hof van castratie, dat denk ik toch. Maar als ze met haar foto in de goot ligt, schijnt de zonde minder groot en dat snap ik niet goed. Ik mag er dan wel uitzien als een dom blondje met mijn wufte krullen maar ik volg het nieuws van dichtbij, té dichtbij hoor ik vaak, als ik met m’n neus tegen het TV scherm zit. Volgens het nieuws wil Loretonke van Dendermonde naar het gemeentehuis van Schaarbeek verhuizen omwille van slechte sloten in het Hof van Castratie. Het slot van het poortje van onze Hof klemt al maanden en daarom moet IK nu dringend naar het Hof van Castratie. Of iets in die aard…

Soms is de mensenwereld toch moeilijk te volgen.
Op een maandagochtend in september namen we tram 92 door de Koningsstraat en reden recht op het Justitiepaleis af. Natuurlijk dacht ik dat we naar het Hof van Castratie gingen, maar we stapten niet uit ! Bij halte Darwin snapte ik het : we gingen naar Rennie, de hondendokter.

Zoals gewoonlijk mocht ik daar boven op de tafel staan en kreeg snoepjes zonder er ook maar iets voor te hoeven doen. Ik moest thuis eens op tafel springen ! En je moest eens weten hoeveel moeite ik gewoonlijk moet doen om één enkel snoepje te verdienen. Ik zou wel bij Rennie willen blijven wonen, maar ja, hoe moet het dan met die vervaarlijke Tina...

Ik viel zomaar in slaap in de armen van mijn baasje en toen ik wakker werd zag ik alles dubbel en voelde me zó raar. Anne voerde mij naar huis. Op de stoep voor ons huis ben ik op mijn rug gaan liggen want ik had een voetbal tussen mijn pootjes, zo leek het wel en niemand had dat opgemerkt. Ik kon onmogelijk lopen. Mijn grote baas snapte dat gelukkig en heeft mij de trap op gedragen, maar die vrouwen ! Hun aandacht was volledig bij een stuk plastiek dat Anne als een soort lampenkap plooide en over m’n kop schoof. Ze schenen te verwachten dat ik daarmee LIEP !!!! Zo’n licht ben ik wel dat ik weet dat zoiets onmogelijk is. Gelukkig snapten de dames het ook. Ik had de ganse dag niet gegeten of gedronken en hoewel ik best wel dorst had kon ik met die voetbal niet bewegen. Als ze ’s avonds mijn drinkbak niet onder mijn snoet hadden gehouden, was ik gestorven van dorst. ’s Nachts ging die lampenkap terug over m’n kop en werd ik verondersteld met dat ding te slapen. Tracht me nu eens de logica daarvan uit te leggen : een lampenkap, ’s nachts en alle lichten uit…

’s Anderendaags kon ik evenmin bewegen en dus ook niet eten of drinken. ‘t Heeft wat geduurd zeg, voor ze dat doorhadden. Als m’n eten en drinken tot vlak onder mijn snuit geschoven werden lukte het net.

De dag daarop vond mijn vrouwtje dat mijn voetbal een tennisbal was geworden. Ik hoor haar al weken zeggen dat ze een nieuwe bril nodig heeft. Ze wilde per se met mij de straat op voor een plas en beklaagde zich erover dat ik mij voortbewoog op kromme poten als een geslagen hond.

Woensdag snapten ze eindelijk dat dit zo niet verder kon en reden we terug naar Rennie. Die dacht dat ik misschien koorts had en wilde een thermometer in mijn achterste steken. Daar heb ik me met poten en oren tegen verzet en zij ook. Wat volgde was een oneerlijke strijd, waarbij mijn beide baasjes mij vast klemden, Rennie gruwelijke dingen met die thermometer deed, ik mijn vrouwtje in de arm beet en het verdict luidde : “aanstellerij” ! Dat is iets tussen de oren waar zelfs Rennie geen remedie tegen heeft.

De ganse week heb ik nog met die tennisbal tussen mijn poten gezeten, letterlijk, want lopen lukte niet, toen mocht ik gelukkig gaan logeren bij Linda en Eric en zie, van het moment dat ik Fidji zag was die tennisbal verdwenen. Het was een zalige week : een tuin om in te ravotten, speelkameraadjes à gogo en altijd het gezelschap van die chocolade labrador ! Naar het schijnt was het een diplomatieke missie om goodwill voor het poedelras te kweken. Wat mij betreft is die missie geslaagd !
Terug in Schaarbeek vernam ik van mijn kameraadjes dat Loretonke niet goedgezind is. Ik hoop maar dat ik niet wéér naar het Hof van Castratie zal moeten.
ZKH of is het nu Hare Koninklijke Hoogheid
Fiebe
Over onze honden


  • Op 26 augustus is Dana, na een plotse ernstige ziekte, ingeslapen op zevenjarige leeftijd. Zij was de geleidehond van Charles Lemaire. Wij hopen zo snel mogelijk een geschikte nieuwe hond voor hem te vinden

  • Bij golden retriever Elliot werd heupdysplasie vastgesteld. Hij zal dus niet opgeleid worden tot geleidehond. Elliot werd geadopteerd door de familie Uylenbroeck – Anciaux

  • Ezra en Edam werden ook afgekeurd wegens heupproblemen. Edam werd geadopteerd door de familie De Calluwe-Mellaerts en Ezra vond een nieuw thuis bij Nadia Mercier

  • Onze twee jonge labradors Elmo en Epsi zullen in januari met hun opleiding beginnen evenals golden retriever Elko

  • Na lang zoeken hebben wij in augustus Enya, een Duitse herder van één jaar gekocht. Sinds september waren wij met haar opleiding tot geleidehond begonnen maar begin januari 2007 werd er suikerziekte bij haar ontdekt. Hierdoor zijn wij na enkele maanden intensieve training verplicht haar af te keuren. Momenteel zijn wij op zoek naar een adoptiegezin voor Enya.

  • In augustus hebben wij een golden retriever pup gekregen uit een nestje geboren bij John Reijnen die wij hierbij hartelijk willen bedanken. Follow is geplaatst bij Kathleen en Ferdinand Vanmale

  • Op 17 september werd golden retriever Frisbee geboren. Sinds 8 november woont hij bij Anne-Laure Lanotte-Jacquemart en haar gezin. Frisbee werd ons geschonken door Isabelle en Robert Masson en wij willen hun hier nogmaals hartelijk voor bedanken.

  • Op 20 oktober zag beauceron teefje Fairy het leven. Na een weekje bij Linda en Fidji gewoond te hebben is zij op 19 december bij Laure Guelton en haar gezin geplaatst waar zij haar eerste jaar door zal brengen.


Pleeggezinnen gezocht

Wij zijn op zoek naar pleeggezinnen die bereid zijn om een pup voor een periode van ongeveer één jaar op te voeden. Houdt u van honden, beschikt u overdag over vrije tijd en een woonomgeving die geschikt is om de pup een evenwichtige opvoeding te geven (kinderen, andere hond en andere dieren welkom), neem dan contact op met Marianne op het nummer 0473 30 24 27 of stuur ons een mailtje naar info@scaledogs.be



Bent u geïnteresseerd om Enya te adopteren of kent u iemand die haar een nieuwe thusi wil bezorgen, neem dan contact op met Marianne op nummer 0473-30 24 27



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina