Sensing the waves



Dovnload 4.32 Kb.
Datum18.08.2016
Grootte4.32 Kb.
SENSING THE WAVES
Het ‘’Centro per l’arte contemporanea Luigi Pecci’’ is in 1988 geopend en aan de gemeente van Prato geschonken door Enrico Pecci, ter nagedachtenis aan zijn vroeg overleden zoon. Het museum ligt in de periferie van Prato, vlakbij de afslag van de A11, een strategische plek waarvan je op de eerste verdieping de skyline van Florence kunt zien, de stad waar toerisme en oude cultuur de boventoon voeren. Op deze plek domineren echter twee tegengestelde aspecten: (textiel)industrie en moderne kunst. Het kunstcentrum is één van de weinige musea in Italië dat gewijd is aan moderne kunst en dat bovendien in bezit is van een magistrale collectie die door gebrek aan expositieruimte ligt opgeslagen in diverse depots. Om de onzichtbare kunstwerken te kunnen tonen is besloten het tentoonstellingsoppervlak te verdubbelen en met de nieuwbouw twee belangrijke problemen te verhelpen.
Eén van de mankementen is dat het museum nu geen mogelijke rondgang heeft, het heeft wel een route, maar deze is lineair (als je als bezoeker aan het einde komt, moet je dezelfde weg weer terug). Het andere mankement is dat niemand de ingang kan vinden. Het lijkt net wel het keizerlijke paleis in Tokio dat superzichtbaar is maar ontoegankelijk. Het eerste probleem is opgelost door op de eerste verdieping - daar waar alle huidige expositiezalen zich bevinden - een circuit te creëren, en wel zodanig dat er meerdere routes gemaakt kunnen worden. Het tweede probleem is opgelost door alle publieke functies op de begane grond te situeren en de hoofdentree pontificaal op de straat te oriënteren.
In tegenstelling tot het nogal stugge, mechanische karakter van het bestaande museumgebouw, dat deels is geïnspireerd op de industriële textielhallen in Prato, oogt het nieuwe deel elastisch en extatisch. Het omhelst het bestaande gebouw en raakt het alleen daar aan waar het voor het circuit nodig is. Doordat het dwarsprofiel van de tentoonstellingsverdieping constant varieert, ontstaan er in het interieur ruimtes met verschillende sferen, en dus ook met verschillende tentoonstellingsmogelijkheden. De toren is een verhaal apart. Ze is een kruising tussen een hoorn en een voelspriet, want aan de ene kant is ze een wapen dat trots aan de bezoekers en voorbijgangers wordt getoond en aan de andere kant tast de toren voor radars en mensen onmeetbare condities af, peilt ze de culturele stemming, op zoek naar nieuwe stromingen.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina