Sensoriële handicap Veronique Verschelde Inhoudsopgave



Dovnload 128 Kb.
Datum21.08.2016
Grootte128 Kb.



Sensoriële handicap


Veronique Verschelde

Inhoudsopgave


1

Sensoriële handicap 1

2

Inhoudsopgave 2



Onderwerpsverkenning 4

Correcte referentie van het artikel 4

Context van het artikel 4

De auteur 4

Wie is de auteur? 4

Wordt er informatie over de auteur gegeven in het artikel? 4

Wat vind je op het internet over de auteur? 4

Wat vertellen catalogi over de auteur? 4

De structuur 5

Tussentitels 5

duidelijke en logische structuur? 5

Zijn er voetnoten onderaan, achteraan of in de tekst opgenomen? En is dit handig? 5

Vorm van het artikel 5

Lijstje 5

Interessante bronnen 5

Organisaties betrokken bij thema 5

Specialisten 5

Definities en moeilijke woorden 6

Stap 2 6

Trefwoordenlijst 6

Lijst van specialisten 6

Lijst van organisaties 6

Bibliografie 6

Synthese 7

Stap 3 7

Publicaties binnen handbereik 7

Internet 7

Kranten 7

Tijdschrift 16

Monografieën 16

Stap 4 17

Bespreking organisatie 17

NVBS 17

Statistieken 18

Afwerking 18

Persoonlijk besluit 18

Wat moet ik nog trainen? 18

Wat heb ik bijgeleerd en wat zal me bijblijven? 18

Wat heb ik tekort? 18

Heb ik voldoende info gevonden? 18




Onderwerpsverkenning

Correcte referentie van het artikel


MASOUD S. De sensomotorische ontwikkeling van kinderen met een auditieve en visuele beperking (doofblind) en de rol van kinderfysiotherapie, Fysiotherapeutische casuïstiek, juni 2003

Context van het artikel


Het artikel komt uit een tijdschrift. Het tijdschrift verschijnt tweemaal per jaar en is te raadplegen via internet mits dat je abonnee bent.

De auteur

Wie is de auteur?


Masoud Salavati

Wordt er informatie over de auteur gegeven in het artikel?


Neen.

Wat vind je op het internet over de auteur?


Hij werkt als kinderfysiotherapeut/sensorische integratietherapeut. Kinderen met gedrags- en leerproblemen, een aangeboren sensomotorische handicap, visuele en visuele/auditieve problemen kunnen bij hem terecht.1

Hij heeft ook een opleiding als acupuncturist gevolgd en schoolt zich jaarlijks bij. Als acupuncturist staat hij ingeschreven bij de Nederlandse Vereniging voor Acupunctuur.2

Hij geeft regelmatig workshops. Als acupuncturist is hij ook op bepaalde dagen actief.

Wat vertellen catalogi over de auteur?


Andere artikels die hij geschreven heeft heb ik niet concreet gevonden.

De structuur

Tussentitels

duidelijke en logische structuur?


Het artikel heeft een duidelijke structuur. Het is ook logisch opgebouwd en overzichtelijk.

Zijn er voetnoten onderaan, achteraan of in de tekst opgenomen? En is dit handig?


Er zijn geen voetnoten aanwezig in het artikel.

Vorm van het artikel

Lijstje

Interessante bronnen

Didden R, de Moor I, Waesberghe B van. Gedragsproblemen bij jonge gehandicapte kinderen. Utrecht: SWP, 1998: hfdstk 8, p. 107-117.


Dik M. Baby en peuters met een visuele handicap. Deventer: Van Loghum Slaterus, 1988.
Coninx F. Diagnostiek en behandeling van meervoudig zintuiglijk gehandicapte personen. Sint Michielsgestel: Instituut voor Doven, november 1988.

Organisaties betrokken bij thema


geen

Specialisten


kinderfysiotherapeuten

Definities en moeilijke woorden


Indirect heeft de dubbele zintuiglijke beperking (visueel, auditief) invloed op de ontwikkeling van het competentiemotief, het streven naar effectieve interactie met de omgeving (Riksen-Walraven, 1977).

Het doofblinde kind heeft minder mogelijkheden om de effecten van het eigen handelen te ervaren, ontmoet meer hindernissen bij het doelmatig handelen en beleeft op grond daarvan minder plezier aan zijn handelen en bewegen. Dit heeft tot gevolg dat het kind niet tot explorerend bewegen gemotiveerd is, eerder passief blijft of compensatie zoekt in eenzijdige, stereotiepe bewegingspatronen (van Dijk, 1991).

Nystagmus : de ogen herhalen een ritmisch onwillekeurige beweging.

Motoscopie: richt zich op de kwaliteit van de motoriek.


Stap 2

Trefwoordenlijst


Nystagmus : de ogen herhalen een ritmisch onwillekeurige beweging.

Motoscopie: richt zich op de kwaliteit van de motoriek.


Lijst van specialisten


Masoud Salavati

  • Hij schreef het artikel : "De sensomotorische ontwikkeling van kinderen met een auditieve en visuele beperking (doofblind) en de rol van kinderfysiotherapie.";

  • Hij is een kinderfysiotherapeut en acupuncturist;

  • contactgegevens: Onnerweg 68 9751 VE Haren (Nederland), Tel: 050 – 537 0833, Fax: 050 – 537 0834;

  • Vragen: Vanwaar uw interesse in accupuntuur?, Wat houdt uw werk precies in?, Wat was uw motivatie om te sturen voor kinderfysiotherapeut?

Lijst van organisaties


NVBS

Bibliografie


CONINX F. Diagnostiek en behandeling van meervoudig zintuiglijk gehandicapte personen, Sint Michielsgestel: Instituut voor Doven, november 1988

DIK M. Baby en peuters met een visuele handicap, Deventer: Van Loghum Slaterus, 1988

HAGEN HH. Congenitale doofblindheid (Tasten in het duister), Afstudeerrscriptie opleiding Fysiotherapie Groningen, maart 2001

KUYPER CJ. Beleidsplan Doofblinden Visio, Huizen: Visio (Visiorapport 2002-2), 2002

SALAVATIi AQ. Sensomotorische ontwikkelingsschalen voor blinde kinderen van nul tot en met zes jaar, Huizen: Visio (IR00-1), 2000

Synthese


De sensomotorische ontwikkeling van kinderen met een auditieve en visuele beperking (doofblind) en de rol van kinderfysiotherapie

Het feit dat kinderen doofblind zijn heeft heel wat gevolgen voor hen. Per stoornis van een zintuig heeft dit dan ook invloed op de waarneming van dit kind. Je kan natuurlijk deze zintuigen gaan stimuleren.


De kinderfysiotherapeut kan hierbij helpen op heel wat verschillende manieren, eventueel door het kind door te wijzen. Hij kan een behandelingsverloop opstellen, zodat het kind openstaat voor nieuwe dingen en bij wil leren.
Het is belangrijk voor het kind dat het zelf beslissingen kan nemen, dat het de ruimte kent waarin het vertoefd. Hierbij zijn respect, gelijkwaardigheid en onafhankelijkheid eveneens sleutelwoorden.
Er worden ook heel wat nuttige tips gegeven om het leven van deze personen te vereenvoudigen. Voor ons zijn het misschien kleine, banale dingen, maar voor hen kan het een groot verschil maken. Hierbij is het belangrijk dat je duidelijk maakt als er gevaar dreigt.

Stap 3

Publicaties binnen handbereik


Ik heb geen van de publicaties gevonden in een bibliotheek in de buurt, noch op school.

Internet


Er werden geen andere auteurs geciteerd.

Kranten


De Standaard

25 november 2008 




'Blind zijn zal ons nooit tegenhouden'




|<<

<<

15 van 301

>>

>>|










'Blind zijn zal ons nooit tegenhouden'

INTERVIEW AMADOU & MARIAM VERKONDIGEN HUN LIEFDE VOOR DE ROCK-'N-ROLL Na het overweldigende succes van 'Dimanches à Bamako', hun plaat met Manu Chao, werken Amadou & Mariam opnieuw met een grote naam samen: Damon Albarn, de frontman van Blur en Gorillaz. Wij spraken het koppel in Londen en kregen in avant-première enkele tracks uit hun nieuwe album 'Welcome to Mali' te horen.

'We doen niet aan

politiek. Maar we

willen de belangen

van de samenleving beschermen'

Van onze medewerker

Benjamin Tollet

LONDEN


Amadou & Mariam leerden in 2006 de Brit Damon Albarn kennen, tijdens een jamsessie op initiatief van Albarn waarbij de interactie tussen Britse en Afrikaanse muzikanten centraal stond. Het klikte meteen.

Twee jaar later is het koppel opnieuw present op Africa Express, zoals het jam-evenement heet. In de Londense Koko Music Venue stellen ze in avant-première hun nieuwe cd Welcome to Mali voor.

Amadou opent met een solo op elektrische gitaar. Hij glundert, alsof dit het moment is waarop hij zijn voorliefde voor rock-'n-roll voor het eerst volop kan tonen. Daarna doet hij het wat rustiger aan, met enkele liefdesliedjes - het handelsmerk van Amadou & Mariam. Want als iets dit koppel bijzonder maakt, dan is het wel hun grote liefde, die ze zo graag delen met het publiek.

Amadou & Mariam sluiten af met 'Sabali', de eerste single van hun nieuwe album, die verrast door Albarns poppy elektronica. Ma-riam gaat naast Amadou staan, legt haar arm om zijn schouders en zingt: 'Chéri avec toi la vie est belle, je t'aime jusqu'à la mort'.



Liefde op het eerste gezicht

Mariam Doumbia en Amadou Bagayoko leerden elkaar in 1975 kennen in het Insitut des Jeunes Aveugles de Bamako, waar hun liefde voor muziek hen bij elkaar bracht. In 1980 trouwden ze en sindsdien zijn ze onafscheidelijk. Ze hebben een lange weg afgelegd van het blindeninstituut tot de internationale podia, een traject dat des te opmerkelijker is gezien hun visuele handicap.

'Blind zijn heeft ons nooit tegengehouden', zegt Mariam. 'Integendeel, omdat we blind zijn kunnen we ons beter op onze muziek concentreren. De moeilijkheden die we ondervonden, hadden te maken met een tekort aan opnamestudio's, producers en distributiekanalen in Mali.'

Dat ze geen last hebben gehad van het bedrog en de hypocrisie waarmee Ray Charles wel geconfronteerd werd, danken ze naar eigen zeggen aan de zorgzame aard van de Afrikaanse samenleving. 'Het leven in de VS en Afrika is totaal anders', zegt Amadou. 'In Afrika zijn we omringd door familie en vrienden. Maar in de muziekwereld moet je opletten, want er zijn mensen die je een stoot onder degordel willen geven. Gelukkig zijn we nog niet veel van die mensen tegengekomen.'

In 1998 hadden ze voor het eerst succes met de single 'Mon amour, ma chérie', een liefdeslied dat de wereldmuziekhitlijsten haalde.

Maar de echte doorbraak kwam er in 2005 met Dimanches à Bamako, een succesvolle samenwerking met Manu Chao. Het album, een perfecte mix van Malinese blues en de karakteristieke Manu Chao-sound, gaf het koppel een plaats in de internationale popscene. De plaat verkocht als zoete broodjes en won de Victoire de la Musique in Frankrijk en twee BBC Radio 3 Awards.

Dat Manu Chao viel voor de muziek van Amadou & Mariam, hoeft niet te verwonderen: alle drie maken ze vrij simpele muziek met eenvoudige boodschappen. Amadou: 'Wij houden van simpelheid, in de muziek en in de boodschap, omdat we zeker willen zijn dat iedereen ons begrijpt. Meteen naar de essentie gaan in de teksten, is typisch Afrikaans.'

Universele muziek

Op de vraag of Damon Albarn op Welcome to Mali Manu Chao vervangt, lachen Mariam en Amadou uitbundig. 'Samenwerken met artiesten uit andere landen is erg leerrijk', zegt Mariam. 'Ons vorige album was volledig met Manu Chao gemaakt. Ditmaal hebben we met verschillende muzikanten samengewerkt: Keziah Jones, de Somalische rapper k Naam, Juan Rozoff, Tiken Jah Fakoly' Amadou: 'Die ontmoetingen brengen een nieuwe kleur in onze muziek. Terwijl je reist, ontstaan nieuwe vriendschappen en leer je andere culturen kennen.'

Welcome to Mali is een erg divers album. Er staan enkele traditionele nummers op, maar ook modernere songs met elektrische gitaar, bas en drum. 'Het was onze droom om een meer rockgetint album te maken. Onze brede muzikale interesse dateert al van onze jeugd, toen we luisterden we naar Led Zeppelin, Pink Floyd, Jimmy Hendrix, James Brown, Afro-Cubaanse muziek, salsa, Franse muziek, Johnny Hallyday'

In het lied 'Ceci n'est pas bon' komen Amadou & Mariam voor het eerst met een duidelijke politieke boodschap: 'hypocrisie, démagogie, dictature dans la politique, nous n'en voulons pas'. 'Maar we doen niet aan politiek, hé', zegt Amadou. 'We willen de belangen van de samenleving beschermen. Ons statuut geeft ons de kracht in naam van de samenleving te spreken. We roepen alle volkeren op om vredevol, verdraagzaam en solidair samen te leven.'



En Amadou voegt de daad bij het woord. Hij is voorzitter van de Malinese artiestenvakbond en ambassadeur van World Food Programme, WaterAid Programme en Sight Savers, een ngo die mensen met oogproblemen helpt. 'Als we in Mali zijn, heb ik amper tijd om te rusten. En optreden zit er al helemaal niet in.'

Jaarlijks zamelt het koppel via het festival Les Paris-Bamako ook geld in voor het blindeninstituut in Bamako. Mariam: 'Toen wij daar verbleven, zongen we voor iedereen. Nu doen we jaarlijks een benefiet om didactisch materiaal, matrassen en geneesmiddelen te kopen.'

www.amadou-mariam.com

www.les-paris-bamako.com



© 2008 Corelio
















Publicatie:

De Standaard /

Publicatiedatum:

25 november 2008

Auteur:

bto;

Pagina:

42

Aantal woorden:

839









De Standaard

7 november 2008 




Situatie verbetert, maar blijft moeilijk




|<<

<<

24 van 301

>>

>>|










Situatie verbetert, maar blijft moeilijk

In het verleden waren er heel wat klachten over het gratis busvervoer naar school voor kinderen met een verstandelijke, visuele of auditieve handicap. Daarom is het departement van Onderwijs met hervormingen bezig. Jan De Crom, directeur van de basisschool van Kasterlinden in Sint-Agatha-Berchem, zegt dat de situatie verbeterd is, maar hoe dan ook moeilijk blijft. De meeste scholen die we gisteren contacteerden, reageerden in dezelfde zin. Enkele jaren geleden moesten kinderen nog ot vier uur per dag op de schoolbus zitten omdat er een tekort aan vervoer was. 'We kunnen nu meer bussen inzetten en dat vergemakkelijkt de situatie.'

Het kabinet van de Vlaamse minister van Onderwijs, Frank Vandenbroucke (SP.A), zegt weet te hebben van enkele gevallen zoals Lien. 'Elk geval is verschillend. De situatie waarin Lien zich bevindt, moet worden opgelost', zegt woordvoerder Ward Verhaeghe. Hij belooft dat Lien 'zo snel mogelijk' aan haar deur op het schoolbusje zal kunnen stappen.

'Vroeger mochten niet-rechthebbende leerlingen wel op de bus als er nog plaats was', zegt Verhaeghe. 'Maar dat leidde tot situaties waarbij kinderen tijdens het schooljaar plots van de bus gezet konden worden, omdat de bus niet meer bij hen thuis langskwam of omdat hij plots vol zat met kinderen die wel rechthebbend waren.'



Vanaf september 2008 gelden nieuwe regels. 'Je kunt alleen nog opstappen vanaf een halte waarvoor je rechthebbend bent', zegt Verhaeghe. 'Maar in het geval van Lien blijkt dit te leiden tot de absurde situatie dat haar moeder vijf kilometer voor de bus moet uit rijden vooraleer Lien erop kan stappen. Zoiets vindt de minister niet uit te leggen.' (vdr)

© 2008 Corelio
















Publicatie:

De Standaard /

Publicatiedatum:

7 november 2008

Auteur:

vdr;

Pagina:

5

Aantal woorden:

268









De Standaard

28 augustus 2008 




Elke blindheid heeft haar eigen behandeling




|<<

<<

8 van 28

>>

>>|










Elke blindheid heeft haar eigen behandeling

Niet elke vorm van blindheid is te genezen met Yannicks gentherapie.

Een flink dozijn Belgen komt voor deze vorm van gentherapie

in aanmerking

Van onze redactrice

Hilde Van den Eynde

BRUSSEL


Welke blinden hebben baat bij gentherapie?

De gentherapie die in Philadelphia en Gent wordt getest, is gericht tegen een vorm van de ziekte van Leber (voluit congenitale amaurose van Leber of LCA). Dat is een vorm van netvliesblindheid of 'retinale dystrofie' die voorkomt bij ruim de helft van alle blind of zeer slechtziend geboren kinderen.

In Vlaanderen worden elk jaar twee tot vier baby's met de ziekte van Leber-LCA geboren, in totaal zijn er tweehonderd tot driehonderd Belgische patiënten met LCA. Van hen komt een flink dozijn voor deze vorm van gentherapie in aanmerking. Wie blind is door een andere aangeboren afwijking of blind werd na een ongeval of een infectie, is niet geholpen met (deze vorm van) gentherapie.

Hoe ontstaat de ziekte van Leber?

Door een erfelijke fout in één gen zijn onderdelen van het netvlies om contrast en kleuren te zien onderontwikkeld of inactief, waardoor patiënten vanaf de geboorte meestal zeer slechtziend en legaal gesproken algauw volledig blind zijn.

Hoe werkt gentherapie?

Bij Yannick Duwé is het gen RPE65, dat instaat voor de recyclage van vitamine A in het netvlies, beschadigd. Dat leidt tot een vitamine A-tekort in de lichtreceptoren van het netvlies, die daardoor niet of ondermaats beelden naar de hersenen doorgeven. Met behulp van een onschadelijk gemaakt verkoudheidsvirus spoten oogchirurgen in Philadelphia miljarden goed werkende kopieën van het RPE65-gen in de cellen van Yannicks netvlies, achteraan in zijn oog. De bedoeling is dat die aanslaan, vitamine A gaan recycleren en de lichtreceptoren activeren die tot dusver werkeloos in zijn netvlies zaten.

Er zijn behalve RPE65 nog tien andere genen bekend die bij beschadiging tot LCA leiden. Zij zijn met Yannicks vorm van gentherapie niet te behandelen, maar diverse laboratoria werken aan een gerichte gentherapie voor deze en andere vormen van blindheid.

'Genezen' de proefpersonen door de gentherapie?

Vijf van de zeven proefpersonen bij wie de behandeling tot dusver is getest, Yannick inbegrepen, gingen iets scherper zien. De artsen verwachten dat die verbetering aanhoudt, daarop wijzen experimenten met honden. Of de gezichtsscherpte door extra behandelingen nog meer kan worden verbeterd of ingeval van een achteruitgang weer opgekrikt, is af te wachten. Bij honden lukte het alweer wel.

Is het de eerste keer dat gentherapie tegen blindheid wordt beproefd?

Ja. Het Amerikaanse bedrijf Aquity is weliswaar al enkele jaren bezig met experimentele therapie tegen een vorm van ouderdomsblindheid (macula-degeneratie of beschadiging van de 'gele vlek'), maar dat is strikt genomen geen gentherapie. Bij deze aanpak wordt geen ontbrekend gen in het oog ingebracht, maar een ondeugdelijk werkend gen (VEGF) onklaar gemaakt met een techniek die het gen afplakt. De behandeling gaat de bloedvatwoekering in het oog tegen die het zicht vertroebelt. De resultaten tot dusver zijn voorzichtig positief: mensen die behandeld worden met een lage dosis, zien enkele maanden lang beter dan voorheen. Bij hogere dosissen houdt het effect langer aan.



Blz. 20

© 2008 Corelio
















Publicatie:

De Standaard /

Publicatiedatum:

28 augustus 2008

Auteur:

hvd;

Pagina:

5

Aantal woorden:

503









De Standaard

30 januari 2008 




Boeken lezen met je oren




|<<

<<

22 van 28

>>

>>|










Boeken lezen met je oren

Wie niet zien kan, moet voelen. Maar je kunt ook een boek lezen met je oren.

'Dat ik blind ben, betekent niet dat ik niets zie'



Van onze redactrice Veerle Beel BRUSSEL André Keersmaeckers (61) is een veelvuldig uitlener van braille- en luisterboeken. Hij leest graag over geschiedenis: van de prehistorie tot de recente politieke geschiedenis toe. Dan is een boek uit de Daisy-collectie van de Vlaamse Luister- en Braillebibliotheek (VBBL) een handig instrument. André: 'Je kunt er in bladeren, je kunt van hoofdstuk naar hoofdstuk springen. Er is veel meer mogelijk dan met de vroegere boeken op cassette. Bovendien staat alles op één cd'tje.' 'Maar als ik gedichten wil lezen, doe ik het liever zelf. Poëzie moet je op je eigen ritme kunnen verwerken. Dan kies ik dus voor braille. Tenzij er een sublieme voorlezer aan het werk is, zoals de acteur Stan Milbou. Dat is altijd genieten. Ook boeken die ik nodig heb voor mijn werk als kinesist, laat ik liever in braille omzetten, omdat ik erop moet studeren.' Daisy is de afkorting van het Digital Accesible Information System. Het vervangt de vroegere analoge opnames op cassettes. De boeken worden ingelezen door vrijwilligers. Klassiekers van Hugo Claus, Louis Paul Boon, Jef Geeraerts en Marnix Gijsen zijn beschikbaar in de stem van de auteurs zelf. Een traditie die wordt voortgezet: ook Geert Van Istendael, Dimitri Verhulst en zanger Luk De Vos lezen hun eigen boeken in. Willy Courteaux, vroeger journalist bij Humo, is met zijn 85 jaar een van de trouwste en meest gewaardeerde stemmen. Nog altijd duikt hij tweemaal per week de studio in. 'Willy is een goed voorlezer, erg rustig', meent André. 'Maar soms wil ik het iets rapper en ook dat kan met Daisy: je kunt het tempo versnellen.' Steven Bladt (25) heeft zijn eigen boek, 'Ik zie het wel -blind door het leven', voor de bib ingelezen. 'Dat ik blind ben, betekent niet dat ik niets zie, dat ik de wereld niet waarneem op mijn manier.' Bladt is regent en heeft ook een eigen vzw opgericht, Braille op blad. Die wil niet-blinden uitleggen dat het niet zo moeilijk is om met blinden te communiceren. 'Je kunt een gewone brief naar ons sturen. Mits hij voldoet aan bepaalde regels, kunnen wij die met computerapparatuur vrij snel in braille omzetten. Je moet gewoon weten waarop je moet letten bij het opstellen van je brief.' Ook Steven luistert geregeld naar ingesproken boeken, maar net als André laat hij braille niet schieten: 'Braille is belangrijk om het woordbeeld vast te houden. Ik heb bijvoorbeeld jaren gedacht dat er een uitdrukking bestond als 'Iets op reis stellen'. Als je woorden alleen maar hoort, ga je je op de duur vergissen. Daisy gebruik ik niet: ik leen die cd's wel uit, maar ik lees ze in met mijn pc en zet ze over mijn I-pod. Dat vind ik fijner.' De bibliotheek van Laken, die vorig jaar zijn 30ste verjaardag vierde, mocht gisteren een hoogzwangere prinses Mathilde ontvangen. Die sprak vrij uitvoerig met Steven, André en een aantal blinden kinderen. 'De prinses is heel lief', vond de 10-jarige Gleb na afloop. vlbb.bib.vlaanderen.be daisybraille.bibliotheek.be www.bloggen.be/braille

© 2008 Corelio
















Publicatie:

De Standaard /

Publicatiedatum:

30 januari 2008

Auteur:

vbr;

Pagina:

13

Aantal woorden:

521









 De Standaard

30 januari 2008 




Blinden beklimmen berg




|<<

<<

24 van 28

>>

>>|










Blinden beklimmen berg

FILM 'BLINDSIGHT': EEN STRAFFE TOER UIT DE HIMALAYA



In Tibet wordt blindheid beschouwd als een straf voor iets wat je in een vorig leven mispeuterde. Om een paar blinde Tibetaanse kinderen meer zelfvertrouwen te geven, beklom de zelf blinde Sabriye Tenberken met hen een berg.

'Iemand die kan zien, kan nooit helemaal begrijpen wat het betekent blind te zijn'



Annelies Dalemans Ze is nog niet half zo bekend als moeder Teresa, maar ze kreeg wel al de gelijknamige prijs. Oprah Winfrey is een fan en in 2004 werd ze door de Europese poot van Time Magazine uitgeroepen tot held van het jaar. De 37-jarige Duitse Sabriye Tenberken is dan ook een vrouw met een missie. Zelf blind ontwikkelde ze een Tibetaans brailleschrift en trok ze op haar eentje naar Tibet om zich er te ontfermen over blinde kinderen die veelal aan de rand van de samenleving leven. Samen met haar partner Paul Kronenberg richtte ze er de eerste school voor blinden op en begon ze met de organisatie Braille Zonder Grenzen. Toen Tenberken vernam dat de blinde Amerikaan Erik Weihenmayer erin geslaagd was de top van de Mount Everest te bereiken, nam ze contact met hem op. Het werd het begin van een avontuur voor haar en zes blinde Tibetaanse kinderen. Over de tocht en haar verblijf in Tibet schreef ze het boek Met andere ogen en er werd ook een documentaire over de expeditie gemaakt, die vanaf deze week in onze zalen draait. Hoe kwamen jullie op het idee om een berg te beklimmen met zes jonge blinde kinderen? Tenberken: 'Erik Weihenmayer had in 2001 de Mount Everest beklommen en dat heeft veel betekend voor de blinden waar ook ter wereld. We worden immers steeds geconfronteerd met mensen die denken dat we door onze handicap niets kunnen. Maar als een blinde de Everest kan beklimmen, ben ik toch zeker wel in staat om mijn eigen schoenveters te strikken!' 'Toen hij ons voorstelde om met zes blinde Tibetaanse kinderen opnieuw een berg te beklimmen, stemden we daarmee in omdat we onze kinderen zelfvertrouwen wilden geven. Ze zijn dan wel geboren in het Himalayagebergte, maar door hun blindheid heeft niemand de moeite gedaan hen de technieken aan te leren om veilig door die bergen te lopen. En daarnaast wilden we hen het belang van teamwork doen inzien; als je samenwerkt met anderen doet het er niet meer toe of je kan zien of niet - het zijn je talenten en ideeën die dan van belang zijn.' Kronenberg: 'Erik zou zelf ook nooit de top van Everest hebben bereikt als hij geen deel had uitgemaakt van een team, en omgekeerd zou niemand van de anderen op de Everest hebben gestaan zonder Erik. Blind zijn of niet speelt geen rol.' Blijkbaar ontstond er toch discussie tussen jullie en het team van Erik over het doel van de trektocht. Kronenberg: Zeker, maar dat kwam door het cultuurverschil. Voor Erik en zijn team was het uiteindelijke doel het bereiken van de top van de Lhakpa Ri (een neventop van de Everest, red.), maar dat was het niet voor onze kinderen. Die wilden zich vooral amuseren.' 'We hebben hen gevraagd welk voordeel de kinderen erbij hadden dat ze de top zouden halen, maar buiten roem en een tevreden gevoel achteraf, konden ze geen antwoord verzinnen. Weet je, dit is Tibet, waar beroemdheid niets betekent, en waar je je nu goed wil voelen, en niet dagen later.' Alsof de beproeving nog niet zwaar genoeg was, hadden jullie ook nog eens een cameraploeg mee in jullie zog. Tenbergen: 'Die waren we snel vergeten hoor. Als je in die ijle berglucht met hoogteziekte te kampen hebt, maakt het je niet meer uit dat die camera er is - je wil je er ook niet meer bewust van zijn.' Kronenberg: 'We hebben de regisseur (Lucy Walker, red.) er wel een paar keer op moeten wijzen dat het om een documentaire ging. Soms wou ze ons dingen opnieuw laten doen omdat ze die belangrijk vond voor het verhaal. Waarmee ze eigenlijk verraadde dat ze een vooropgezet idee in haar hoofd had over de film. Maar dan spreek je niet meer over een documentaire, en dan zouden wij eigenlijk acteurs zijn. We hebben dan ook steevast geweigerd om iets te herhalen. Je mag er zeker van zijn dat alles wat je ziet spontaan en echt is.' Was het voor jullie belangrijk dat Lucy Walker zelf blind is aan één oog? Het was voor haar in elk geval de reden dat ze dit project wou doen. Tenbergen: 'Ik ben daar nogal hard in: als je kan zien, ook al is het maar met één oog, dan ben je niet blind. Je kan autorijden, lezen, geichtsuitdrukkingen zien; je bent dus niet blind, zelfs niet eens visueel gehandicapt. Je kan dan evengoed zeggen dat iedereen met een bril visueel gehandicapt is.' 'Het is mooi dat ze zich betrokken voelde, maar ze maakt geen deel uit van mijn blinde wereld; de kinderen en ik hebben een heel arsenaal aan andere technieken nodig. Iemand die kan zien, kan dat nooit helemaal begrijpen, zelfs Paul niet.' Zouden jullie nog eens zo'n onderneming op poten durven te zetten? Kronenberg: 'Wie weet, maar in elk geval niet meer met onze kinderen. Het was leuk, maar we hebben ons te veel zorgen moeten maken. Je mag niet vergeten dat we een erg grote verantwoordelijkheid hadden. Moest er iets gebeurd zijn met een van de kinderen, dan betekende dat ook meteen het einde van heel ons project.' 'Met volwassen blinden zouden we het waarschijnlijk wel nog eens kunnen proberen; toch als het uiteindelijke doel niet het bereiken van de top is.' Tenbergen: 'De kinderen vragen er ook niet om. Ze hebben het meegemaakt, maar daar blijft het bij. Je mag niet vergeten dat het Tibetanen zijn; voor hen is wat gebeurd is echt wel voorbij. Ze gaan er niet eindeloos over doorbomen. Ze zijn momenteel trouwens veel meer geïnteresseerd in wildwater rafting.'

© 2008 Corelio
















Publicatie:

De Standaard /

Publicatiedatum:

30 januari 2008

Auteur:

dan;

Pagina:

42

Aantal woorden:

947








Tijdschrift


BOSHOVEN M., Als horen en zien je vergaat: zintuiglijke zorg voor ouderen, Maandblad voor de activiteitensector. In: Maandblad voor de activiteitensector, jaargang 28, nr 4, 2007, pg 24-27

 BEKS C., het dagactiviteitencentrum van Bartiméushage: begeleiding van mensen met een visuele en een verstandelijke beperking. In: Maandblad voor de activiteitensector, jaargang 15, nr 4, 1994, pg 2-7



Eindwerken

Ik vond geen eindwerken.


Monografieën

 DE CONINCK L. & WILLAERT S., Ook mijn ogen worden een dagje ouder: omgaan met oudere personen met een visuele handicap, Destelbergen, Vormingsdienst SIG, 2002

ROYEAERD C. & VERVLOESSEM P., Personen met een visuele handicap, Leuven/Apeldoorn, Garant, 1993

VAN DE ZAND V.L.M., De opvoeding van kinderen met een visuele handicap: ouderliefde, mensworden, bevestigend samenleven, Amersfoort/Leuven, Acco, 1989

BLANKENAGEL A., Hulp aan visueel gehandicapte kinderen, Nijkerk, G.F. Callenbach, 1978 

GRINHUIS D., MOONEN J. & VAN WOUDENBERG P., Kinderen die slecht zien: ontwikkeling, opvoeding onderwijs en hulpverlening, Houtem/Diegem, Bohn Stafleu Van Loghum, 1996 

HESLINGA K., Opvoeding van blinden en andere gehandicapten: zelfstandigheid, seksualiteit en recreatie, Deventer, Van Loghum Slaterus, 1970

Stap 4

Bespreking organisatie


NVBS, www.nvbs.nl, Nederlandse Vereniging van Blinden en Slechtzienden, 11 dec 2008

NVBS


NVBS staat voor Nederlandse Vereniging van Blinden en Slechtzienden.

Bij het openen van de site krijg je wat informatie over wat deze organisatie precies wil bereiken. Ze willen vooral de talenten en de krachten van personen met een visuele beperking gaan benadrukken. Verder vind je er ook informatie over Horizon, dit zijn actualiteiten voor blinden en slechtzienden.

Helemaal bovenaan de site kan men er ook voor kiezen dat de pagina wordt voorgelezen.

Op de hoofdpagina kan je aan de linkerkant kiezen uit een hele reeks subonderwerpen.

Je kan kiezen om uitleg te krijgen over wat de organisatie precies inhoudt. Er wordt ook uitleg gegeven over wat het lidmaatschap inhoud en ook hoeveel dit precies kost.

Het is een organisatie uit Nederland en deze is dan ook verspreid over verschillende delen van het land. Daarnaast kun je ook je contactgroep kiezen.

Er is een pagina gewijd aan voorlichting en gastlessen, het gaat over mensen die zelf slechtziend of blind zijn die uitleg geven over hoe ze dit ervaren.

In de site zijn er soms verwijzingen naar andere bronnen. De site geeft ook een oprechte indruk en houdt niets achter. De site heeft vooral de functie om te informeren.3


Statistieken


Personen met een handicap als (on)gewenste buren4
Rang van de sociale categorieën in de rangschikkingvraag van buren (pagina 23)
http://aps.vlaanderen.be/statistiek/publicaties/pdf/survey/gepeild2005/hoofdstuk7.pdf

Onveiligheidsgevoelens bij blinden en slechtzienden5
Onveiligheidsgevoelens en criminaliteit (pagina 57)
Onveiligheidsgevoelens en een visuele handicap (pagina 66)
http://statbel.fgov.be/studies/ac401_nl.pdf

De arbeidsdeelname van mensen met een functiebeperking6
Mensen met functioneringsproblemen (pagina 4)
http://statbel.fgov.be/studies/ac258_nl.pdf

Afwerking

Persoonlijk besluit

Wat moet ik nog trainen?


Het opzoeken van informatie en het correct refereren.

Wat heb ik bijgeleerd en wat zal me bijblijven?


Ik heb vooral geleerd dat het niet steeds eenvoudig is om informatie op te zoeken die relevant en betrouwbaar is voor een onderwerp. Dat is dan ook wat het meest me zal bijblijven.

Wat heb ik tekort?


Vooral informatie vinden op internet en de bibliotheek over de linken die in mijn artikel stonden heb ik tekort.

Heb ik voldoende info gevonden?


Het informatie zoeken ging niet altijd even vlot. Eenmaal ik dan een bepaald stuk informatie had gevonden ging het vlotter. Ik denk dus wel dak ik voldoende informatie heb gevonden.


1 Kinderfysiotherapie, www.kinderfysiotherapieharen.nl, 21 november 2008

2Acupunctuur, www.acupunctuurharen.nl, 21 november 2008

3 198 woorden

4 aps.vlaanderen.be/statistiek/publicaties/stat_Publicaties_vrind.htm, Jan Verbelen

5 statbel.fgov.be/studies, Katholieke Universiteit Leuven

6 statbel.fgov.be/studies, Erik Samoy

Veronique Verschelde 1BaOA Pagina




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina