Sjoukje Oosterloo Over en opni’j



Dovnload 11.55 Kb.
Datum23.07.2016
Grootte11.55 Kb.


Sjoukje Oosterloo
Over en opni’j
Dat et tussen Gretha en Harold al sund jaoren niet meer bottert is mi’j wel bekend. De keren dat Gretha goelende bi’j me op ’e stoepe staon het bin niet meer op ien haand te tellen.

As ze heur nood bi’j me klaegd hadde, en nao wat opbeurende woorden van mien kaante weer op huus an zette, docht ik an een zeggien van mien beppe: ’Uut an blift een span’.

Et zal wel weer over beteren tussen Gretha en heur man was mien gedaachte. De soep wodt nooit zo hiete eten as dat ze opschept wodt.

Tot vandemorgen Gretha goelende bi’j me in huus komt. Ze is hielendal van ’t centrum en goelt an ien stok deur.

‘Wat is d’r mit jow an de haand, is d’r wat slims gebeurd?’ vraog ik, wiels ik heur een stoel onder ’t gat schoeve.

‘Ja, et is verschrikkelik,’ snottert Gretha.

‘Wat is d’r dan zo verschrikkelik? Hier hej’ een kop koffie en vertel me now es rustig wat d’r gaonde is,’ perbeer ik heur wat te kalmeren.

‘Et is over, hielendal over,’ snokt ze, wiels ze me mit heur roodgoelde ogen mistroostig ankikt. Een aangstig vermoeden komt bi’j me op. Zol et now dan warkelikwaor hielendal mis wezen tussen Gretha en Harold?

‘Drink je koffie mar es op, en vertel,’ vieter ik heur an.

Nao nog een lange snokkende uuthael kalmeert Gretha wat, en stikt van wal. ‘Vandaege is Harold votgaon. Ja, zonder dawwe reboelie maekt hebben, heur. Kribbed hewwe de laeste daegen al genoeg. As verstaandige volwassen meensken biwwe uut mekeer gaon. Harold het kunde kregen an een eer vrommes en daor is hi’j now bi‘j introkken,’ snuft Gretha.

‘Hadde hi’j gedoente mit een eer vrommes? Daor hej’ me nooit wat van zegd.’ Veraldereerd kiek ik heur an.

‘Nee, ik weet et ok nog mar sund kotten,’ foetert ze, weer in heur wiek scheuten.

‘Mar liekewel hadde ik him et liefste vraogen wild as hi’j dat vrommes, dat meenske dat hi’j opdukeld het, niet veur mi’j dumpen wol. Hiel kienderachtig gejeuzel van mi’j netuurlik, omreden zoks hielendal gien doel het.’

‘Och, och, et is me toch wat,’ schuddekop ik mitlevend, wiels ik veur oons beiden een grote himpe koeke op et schotteltien legge.

‘Dus Harold is now veur altied bi’j je votgaon?’ is mien overbodige vraoge.

Verdrietig kikt Gretha me an en nikt van ja. Evenpies is ze stille en zegt dan: ‘Hi’j is votgaon. Hi’j het et hielendal had mit mi’j, over en uut. Oons huwelik is verleden tied.’

Schuldig kikt Gretha me an: ’Ik hadde et eers anpakken moeten, mar dat is netuurlik aachterof praot, daor koop ik now niks meer veur,’ wet ze.

‘Waor twie meensken kribben hebben ok twieje schuld. Ie moe’n niet daenken dat et allienig mar an jow ligt,’ perbeer ik heur wat op te monteren.

‘Now ja, hi’j is votgaon en ik moet d’r mar an wennen da’k in et vervolg as een ‘ex’ deur et leven gao. Et feit ligt d’r en d’r is niks meer an te doen, ik bin vanof vandaege niet langer trouwd. Hi’j is vot naor zien liefien. Ik blief alliend.’

‘Hielendal alliend bi’j’ niet, ie hebben de kiender nog thuus,’ breng ik heur in gedaachten.

‘Daor hej’ geliek an,’ geft Gretha toe. ‘Vandemorgen is hi’j veur altied votgaon. Ik hebbe d’r boekzeerte van, ik leefde d’r al daegen naor toe. Mar now et warkelikhied is bin ik zo zenewachtig, raodeloos en muui,’ snokt Gretha moedeloos.

‘Kom op maegien, de moed niet zakken laoten, ie hebben femilie en je vrunden. Ie moe’n wieder. Ie moe’n de kop d’r bi’j holen,’ perbeer ik heur wat op te monteren.

Zoer lachende, as hadde ze eek dronken, zegt Gretha: ‘Veurige weke het hi’j zien spullen al verhuusd. Et leek wel as was d’r een wiendhoze deur huus gaon, zoe’n slagveld was et. ‘Eindelik locht in de tente. Et huus ston ok vusen te vol, donkt je niet?’ heb ik him doe schimpende toebeten. Hi’j vuulde him niet zo op zien gemak was him wel an te zien, hi’j nikte mar wat en d’r kwam gien stom woord over zien lippen.

Mit mien verdriet wus hi’j gien raod, troost hoefde ik niet meer van him te verwaachten, daor was et te laete veur.’

Gretha nemt een slok koffie en gaot sarkastisch wieder: ‘Troosten dot hi’j now dáór…, bi’j heur. Ik zie je wel weer, ik gao now vot,’ was et ienigste wat hi’j zee veur hi’j de deure aachter him dichtetrok.

Now, vandaege is et dan zo wied, hi’j is votgaon. Nao vandaege is et over,’ Gretha zocht es diepe.

‘As hi’j nao vandaege bi’j me komt, moet hi’j netties anbellen. Dan is hi’j op vesite. Dan haelt hi’j de kiender, of brengt ze weer thuus. Awwe wat te bepraoten hebben, krigt hi’j van mi’j een paantien koffie en een vulde koeke. Dan is hi’j een vremde veur mi’j. Een vremden iene die mit me slaopen het, zien kiender die ik onder de schölk dreugen hebbe. Een vremden iene die de hieltied vremder veur me wodden zal, iene waor as et beeld van in mien onthoold grift staot as de man die votgaon is, iene die niet meer van me hul. Ien ding is wisse, ik wol him hielendal niet kwiet, mar hi’j gong vot. Et gebeurde gewoonweg,’ goelt ze now mit bittere traonen.

Begaon as ik mit heur bin, slao ik een aarm om heur schoolder: ‘Kom op Gretha, zo ken ik je niet. Je heufd niet hangen laoten, heur. Aj’ as katte en hond leven moeten hej’ gien van beiden wille, dat bi’j’ toch mit me iens?’

‘Ie hebben geliek, ik moet wieder,’ lacht Gretha deur heur traonen henne.

‘As ik wat van de schrik bekommen bin gao ik doukies mar es aachter mien komputer zitten, lichtkaans vien ik een chatvrund,’ is heur bescheid.

‘Zo ken ik je weer,’ lach ik. ‘Za’k oons mar een bessentien injutten?’

As evenpies laeter et rooie vocht oons toelacht in de reumelties, heffen we beide oons glas: ‘Proost! Op een ni’je toekomst!’

Een hottien laeter gaot Gretha aorig monterder de deure uut as dat ze d’r in kommen is.

‘Et is over mar ik begin opni’j,’ ropt ze me toe as ze votfietst.







De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina