Slovenië. De grotten van Škocjan (Škocjanske Jame)



Dovnload 16.84 Kb.
Datum24.08.2016
Grootte16.84 Kb.

Slovenië.



De grotten van Škocjan (Škocjanske Jame).

  • Veruit de mooiste grot in het Karst gebied en in heel Slovenië - en waarschijnlijk ook in heel Europa - is de grote grot van het Škocjan grottenstelsel.

  • De grot is nog indrukwekkender dan grotten van het stelsel bij Postojna bij elkaar, vanwege zijn enorme omvang, zij ruige, woeste verschijning en de rivier Reka, die met donderend geraas over bodem kolkt.

  • Je waant je in dit deel het onderaardse bijna in het buitenaardse.

  • De grot lijkt zo uit een sprookje weg gelopen; ieder moment verwacht je er aardmannetjes of trollen met olie­lampjes de hoek om zullen komen.

  • Niet voor niets heeft de Unesco het hele stel­sel en het natuurgebied eromheen op de Werelderfgoedlijst van natuurmonu­menten gezet.

  • Het Škocjan-stelsel ligt op ca. 20o m diepte en is, voor zover bekend, ca. 6 km lang - nog steeds worden er nieuwe zij­gangen en andere holtes ontdekt.

  • In 1814 kwamen de eerste ontdekkers de grotten binnen, maar vooral na de Tweede Wereldoorlog is er verder veel onderzoek ge­daan.

  • In 1890 werd het eerste deel voor publiek opengesteld.

  • Het stelsel ligt net ten oosten van de snel­weg van Ljubljana naar de kust, ruim 30 km onder Postojna, en is dus makkelijk te vinden.

  • Volg de borden met Škocjan erop, en je bereikt enkele minuten vanaf de snelweg enkele parkeerterreinen bij een restaurant annex receptie- en kan­toorgebouw voor het grottenstelsel.

  • Hier koop je kaarten voor het bezoek aan de grotten, onder begeleiding van een gids.

  • Een rondleiding duurt ongeveer ander­half uur.

  • Neem iets warms mee, want de temperatuur binnen is altijd 13 °C.

  • Goed schoeisel is ook ten zeerste aan te raden.

  • Eerst loop je groepsgewijs zo'n 500 m langs de weg en over een pad naar de grotingang.

  • In een wand in de Globočak­vallei is een kunstmatige tunnel gemaakt die toegang biedt tot de Stille Grot (Tiha lama), het droge eerste deel van de rond­leiding.

  • Deze grot heeft mooie druip­steenformaties, vooral aan het begin en aan het einde in de Grote Zaal (Velika Dvorana), een ruimte van 120 m lang en een hoogste punt van bijna 30 m.

  • De grot zou geen grot zijn als er voor enkele for­maties niet ook een toepasselijke naam Was bedacht.

  • En inderdaad, hier tref je het 'druipsteenorgel' aan en een grillige, 15 m hoge druipsteenmoloch die `De reus' is gedoopt.

  • De glinsterende kalk­

  • kristallen her en der doen je soms den­ken aan de mijn van de zeven dwergen uit het sprookje van Sneeuwwitje.

  • De Grote Hal komt uit bij de onder­grondse Reka.

  • Met veel geraas stort de ri­vier zich vanaf verschillende niveaus naar beneden in de Millerzaal.

  • Het stelseldeel naar links is alleen voor geoefende spele­ologen, in het deel naar rechts wordt de rondleiding voortgezet.

  • De Millerzaal hier, de grootste grot van Europa, biedt een adembenemende aanblik.

  • Tegen de meer dan 100 m hoge wanden is elektri­sche verlichting aangebracht, zodat de gi­gantische afmetingen goed zichtbaar zijn.

  • Op het wandelpad dat halverwege de wand is uitgehakt, voel je je behoorlijk nietig, wat nog erger wordt als je over de 45 m hoge brug over de rivier moet.

  • Die hoogte is niet voor niets, want onder sommige omstandigheden kan het water binnen 10 min. tientallen meters stijgen en overstroomt het stelsel voor een groot deel.

  • Gelukkig komt dat maar zelden voor.

  • In 1965 was het voor het laatst raak - let op het bordje dat de waterstand van destijds aangeeft.

  • Kijk vanaf de brug ook eens rustig verder rond, bijvoorbeeld naar het pad nog 20 m hoger tegen de loodrechte wand.

  • Vóór de oorlog moesten bezoekers dit pad volgen.

  • Verderop kun je hoog boven je ook de overblijfselen zien van de Duivelsbrug die destijds gebruikt werd.

  • Besef trouwens dat de grot heel verschillend van sfeer kan zijn.

  • Bij veel watertoevoer kolkt en bruist de rivier nog wilder dan normaal, en als de luchtvochtigheid nog hoger dan nor­maal is, kan er een behoorlijke nevel han­gen.

  • De lampen schijnen daar dan nog net doorheen, bijna op sprookjesachtige (of spookachtige) wijze.

  • Na de Millerzaal volgen de smallere Svetina- en Rudolphzaal, waar je je als een vlieg langs de wand over het pad voortbe­weegt.

  • Hierna kom je in een kleinere grot (Dvorana Ponvic) met merkwaardige, vuilwitte kalksteenbekkens in elfenbank­opstelling langs de wand.

  • Het zwamvor­mige geheel is een kleinere en onderaard­se uitgave van de befaamde kalksteenbek­kens bij het Turkse Pamukkale.

  • Na de grot met de bekkens kun je in de Schmidlzaal het daglicht weer zien.

  • Deze grote grot heeft een vleermuizenkolonie met zo'n 3000 gevleugelde bewoners en eindigt in de Grote Doline (Velika Dolina), een enorme verzakking in het kalksteen plateau.

  • Hier loop je het Škocjan-stelsel weer uit. Links is een halfopen grot, Tominč Jama, waar resten van een oude prehisto­rische nederzetting met overblijfselen uit de steen-, ijzer- en bronstijd zijn gevon­den.

  • Even verderop in de kloof heeft de Reka een natuurlijke brug uitgeslepen.

  • Hier ga je met een tandradbaan omhoog, om vlak onder het restaurant en de recep­tie uit te komen.

  • Verder in de kloof komt de Reka uit een rotswand de kloof in, maar de grotten hier zijn alleen voor spe­leologen toegankelijk.

  • Even voor het restaurant c.q. de grotre­ceptie moet je beslist nog even naar het uitzichtspunt (`Razgledišče-Belvedere') zo'n 300 m verder lopen.

  • Vanaf dit prach­tige uitzichtspunt kun je naar beneden in de Grote Doline kijken, de kloof waaruit je aan het einde van de rondleiding bent gekomen.

  • Boven op de rotsen staat de 17de eeuwse Sint-Cantianuskerk (deze beschermheilige tegen overstromingen en kwade geesten heet Šint Kocjanije in het Sloveens, vandaar de naam `Škocjan').

  • Erachter zie je een deel van het dorp Ma­tavun.

  • Beneden is nog de waterval aan de overzijde van de kloof zichtbaar en ergens onder je boort de Reka-rivier zich de rot­sen in, om hierna een lang ondergronds traject af te leggen.

  • Uiteindelijk komt de rivier helemaal bij het Italiaanse Duino, 40 km verderop in het noorden van de Golf van Triëst, weer bovengronds.

  • Voor zover bekend is de Reka hiermee de lang­ste ondergrondse rivier ter wereld.

  • Het gebied rond het Škocjan-stelsel is een regionaal natuurpark, waar je mooi kunt wandelen.

  • Er zijn hier en daar ook kleinere grotten, waar in het verleden ook archeologische vondsten uit de pre­historie gedaan zijn.








Samengesteld door: BusTic.nl






De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina