Stad, cultuur en strand



Dovnload 104.35 Kb.
Pagina1/6
Datum23.09.2016
Grootte104.35 Kb.
  1   2   3   4   5   6


Stad, cultuur en strand

Mexico


19 december 2008 t/m 3 januari 2009

Inhoudsopgave ‘MEXICO’




1. Op naar Roland in Mexico 1

2. Tempelcomplex Teotihuacán 2

3. Varen in Xochimilco 3

4. Op eigen houtje naar Mexico City 4

5. Alstom & Mundo E 7

6. 1e kerstdag in Tepoztlán 8

7. 2e kerstdag naar Morelia 10

8. Patzcuaro en Janitzio 11

9. Strand in Zihuatanejo 13

10. Acapulco 16

11. Via Mexico City weer naar huis 17

Roland in Mexico – maart 2009 (Veracruz)


  18


1. Op naar Roland in Mexico


Vr. 19-12-2008
Rond 13:00 uur vertrekken Anwar en ik met de KLM (KL 685) naar Mexico City. Het is een rechtstreekse vlucht die zo’n 11 uur zal gaan duren. Margret is al eerder vertrokken, zo rond half 10. Met Continental Airlines vliegt zij via Houston naar Mexico City. We hopen zo’n beetje tegelijk aan te komen, vanavond rond 18:00 (in Nederland is het dan 7 uur later, dus midden in de nacht).
Anwar vermaakt zich met een speeltje uit een chocolade-ei en geduldig probeert hij een kikker in elkaar te zetten van ministeck. Ik kijk wat films en soms dut ik een beetje in. Anwar slaapt ook een paar uurtjes. Het vliegtuig zit helemaal vol en het is benauwd. De vrouw naast ons slaapt de hele vlucht en dus moeten we haar nogal eens wakker maken, omdat we of even onze benen willen strekken of het langer uitstellen van een toiletbezoek echt niet slim is. Op de terugweg gaan we bij het gangpad zitten, dat is vast handiger. Verder verloopt de vlucht voorspoedig en komen we netjes op tijd aan. Om kwart over 6 (in de schemer) landen we met een prachtig uitzicht over de enorme stad. Het is een aardig stuk lopen vanaf de Gate naar de bagage. En dan de douane … alle vluchten uit Europa komen rond dezelfde tijd aan en dus zijn de rijen voor de douane enorm. De twee benodigde formulieren (eerste is je visum, de tweede is een verklaring dat je geen voedingsmiddelen meeneemt) heb ik in het vliegtuig al ingevuld. Het is niet toegestaan etenswaren mee te nemen, maar Mexicanen zijn dol op stroopwafels, dus daar heb ik toch vier pakjes van meegenomen. Uiteraard niet als zodanig aangevinkt op het formulier, want ik heb niet zo’n zin om mijn rugzak ter plekke uit te moeten pakken. Doordat we lang in de rij moeten staan (Anwar rolt zowat om van de slaap, maar moet toch echt op zijn eigen benen staan), ligt eenmaal aangekomen bij de bagageband onze bagage gelukkig al wel op de band. We zien er blijkbaar betrouwbaar uit, want onze bagage hoeft niet door de X-ray band. Iemand van de beveiliging drukt voor ons op een knop. ’t Is groen, we mogen doorlopen. Roland en Marcel staan al op ons te wachten.

Margret’s vlucht vanuit Houston heeft vertraging, maar toch zou ze nu ook al snel moeten landen. Maar wetend dat het wel zo’n 1,5 uur kan duren voordat ze hier is, halen we maar even iets te drinken. Het duurt en het duurt, Anwar heeft tegen een paal een plekje gevonden om te liggen, met z’n hoofd op zijn bodywarmer. Maar slapen kan hij niet.

‘Waar blijft tante Margret nou toch?’

Ook wij begrijpen niet waar ze blijft. Totdat de telefoon gaat. Margret is zo slim geweest om een telefoonkaart te kopen, want haar mobiel werkt hier niet.

‘Ze loopt ergens rond’, zegt Roland trots.

Maar waar?

Eerst links gebouw checken, dan rechts, dan toch maar weer links …

‘Ik sta bij Starbucks coffee’.

Ok, maar welke?

Na lang zoeken komen we erachter … Margret is aangekomen op een andere Terminal, de nieuwe Terminal 2. Marcel weet de weg zo te vinden. Terwijl we rondjes rijden (parkeren is niet zo simpel) haalt Roland Margret op. Het is gelukt! Wat zijn we opgelucht, dat was echt wel even schrikken.


En dan dwars door Mexico City op naar het Crowne Plaza hotel, waar Roland nu al zo’n 3 weken in ‘woont’. Rond half 11 ’s avonds is het nog steeds megadruk in de stad. Maar wat wil je, in een stad van 22 miljoen mensen in het centrum … Het valt niet mee om de goede weg te vinden in deze chaos, zodat we er zo’n 1,5 uur over doen. Anwar valt, nu hij weet dat Margret er ook is, al snel in slaap. Ook Margret en ik kunnen onze ogen niet meer open houden. Rond middernacht komen we in het hotel aan, in Nederland staan de mensen rond dit tijdstip alweer zo’n beetje op (daar is het rond 7 uur ’s morgens).

De kamers zij enorm groot en luxe. Heerlijke schone bedden en heel veel kussens.


2. Tempelcomplex Teotihuacán


Za. 20-12-2008
Anwar is al rond 5 uur wakker, even Kabouter Plop doen op de laptop van papa. De spullen krijgen een plekje, lekker badderen en dan zijn we toch wel toe aan een ontbijt. Na de laatste maaltijd in het vliegtuig (gisteren) hebben we niets meer gegeten. We doen ons tegoed aan het lopend buffet met omelet, bacon, veel fruit en yoghurt.

Juist op het moment dat we het hotel uitlopen komt Marcel aangereden. Het is dan een uur of tien. Perfecte timing. Het is druk. Om de stad uit te komen staan we weer behoorlijk in de file. Boven de stad hangt een flinke laag smog en in de auto loopt de temperatuur ondertussen aardig op. Bestemming van vandaag is Teotihuacán (in de taal van de Azteken: ‘Plaats waar de goden wonen’), een piramidecomplex 50 km buiten de stad.


Marcel parkeert bij de Piramide van de Zon. De souvenirwinkels gaan langzaam open en de eerste verkopers spreken ons aan om ons hun beeldjes, sieraden, kleden etc. aan de man te brengen. Nog enigszins fris en uitgerust beginnen we aan de ‘klim’ van de zonnetempel (piramide van de zon). 250 treden (63 m) is echt zoveel niet, maar het is steil en de zuurstofschaarste (2200 m boven zeeniveau) en de warmte laat je toch wel snel naar je adem happen. Anwar is als eerste boven. Het 360º uitzicht vanaf de top is echt prachtig. In trance mediteert een vrouw met / naar de zon.
Teotihuacán was rond 600 na Christus een van de grootste steden ter wereld. Ruim 200.000 inwoners telde de stad toen, maar nog geen 100 jaar later was deze stad in de as gelegd, geplunderd en volledig verlaten. Welk volk er woonde en waarom de stad is verlaten is niet precies bekend. De cultuur uit die tijd is van grote invloed geweest op die van de Maya’s en later van de Azteken. Centrale as van het complex vormt de Laan van de Doden. Deze 4 km lange laan leidt in een kaarsrechte lijn langs de tempel van Quetzalcóatl en de Piramide van de Zon om te eindigen aan de voet van de Piramide van de Maan. De westelijke flank van het piramidevormige bouwwerk is deels gerestaureerd tot de staat waarin het rond 300 na Christus moet hebben verkeerd.
Voorzichtig lopen we weer naar beneden en dan op naar de Piramide van de Maan (45 m), die je maar voor ongeveer de helft op kunt. Ook hier weer een prachtig uitzicht. Uiteindelijk slenteren we heel wat uurtjes op het tempelcomplex rond en maken we veel mooie foto's. 

Ook lopen we door Jardin Botanico, waar enorme cactussen langs het zanderige voetpad staan. Anwar is moe geworden, van de zon en de jetlag die zijn tol eist. Op een lange laan met tunneltjes (Calzada de los muerto) komt hij weer bij. Want door lage smalle koele tunneltjes kruipen is natuurlijk wel erg grappig. Wij kunnen er onmogelijk door, dus wachten we hem aan de andere kant van de heuveltjes weer op.

Rond half 4 eten we een broodje in de 'stamkroeg' van Roland, Spece 2000 (tegenover Ticoman). De porties die hier geserveerd worden zijn enorm, maar wel heel erg lekker. De mensen zijn vriendelijk en behulpzaam. Ze spreken alleen weinig tot geen Engels en wij geen Spaans. Na de verlate lunch gaan we nog even langs de STC werkplaats van Ticoman. Er wordt volop gelast, het is stoffig en lawaaierig. En wat hebben ze allemaal zwarte handen, ja … hier wordt echt hard doorgewerkt. Anwar heeft weer last van z'n jetlag, maar aan het eind van de dag hebben we dat alledrie. Uiteindelijk gaan we dus vroeg naar bed. Het avondeten slaan we over.

De lange vlucht, jetlag en drukke dag eisen zijn tol bij Anwar, af en toe wordt hij paniekerig wakker.






  1   2   3   4   5   6


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina