Terreinwinst



Dovnload 0.55 Mb.
Pagina4/27
Datum06.12.2017
Grootte0.55 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   27

Versukkeling en desinteresse

In januari 2004 was er in New Delhi een informele bijeenkomst van experts op het gebied van landbouw- en hongerpolitiek. Rond de tafel zaten hoge ambtenaren, wetenschappers en enkele deskundige activisten, zoals Vandana Shiva en Devinder Sharma. Unaniem was dit gezelschap van mening dat de Indiase overheid het platteland heeft opgegeven.25 Sharma: “De plattelandsbevolking, die in India zo’n 600 tot 800 miljoen mensen omvat, is van het radarscherm van de coalitieregering verdwenen. India is bereid het overleven van de massa’s op te offeren aan het welzijn van een paar duizend goed opgeleide rijken. Dit zal de natie nog duur komen te staan.” 26


De ongeïnteresseerdheid blijkt bijvoorbeeld heel duidelijk uit een drastische afname van investeringen op het platteland. Het gaat dan om de aanleg van wegen, bruggen en irrigatiewerken. In 1990/1991 bedroegen dit soort investeringen nog 33 procent van de uitgaven van de centrale overheid voor de sociale sector. Tien jaar later was dit percentage gezakt tot 12; een teruggang met bijna twee derde!27

Ook uit andere cijfers blijkt dat het platteland in de versukkeling is geraakt in de loop van de negentiger jaren. In dat decennium groeide de economie in haar geheel met gemiddeld zes procent per jaar. De groei in de landbouwsector was echter slechts 3,2 procent; bijna de helft minder. In de arme deelstaten Orissa en Bihar, met een grote boerenbevolking, kromp de landbouweconomie zelfs met gemiddeld 0,4 en 0,7 procent per jaar. Terwijl de lonen in de negentiger jaren in het algemeen gemiddeld met vijf procent per jaar stegen, gingen de lonen in de landbouw slechts 2,5 procent per jaar omhoog.28 Groeide de werkgelegenheid op het platteland in de periode 1983-1993 nog met 1,7 procent per jaar, in de zes jaar die daarop volgden, daalde dit groeicijfer tot 0,5 procent.29

De afnemende belangstelling van de bestuurlijke en politieke elite en de versukkeling van de plattelandseconomie valt voor een groot deel te wijten aan de massieve druk tot bezuiniging en economische globalisering. In de loop van de tachtiger jaren zat de regering al op dit spoor, maar de acute financiële problemen in 1991 noopten de Indiase regering een Structureel AanpassingsProgramma (SAP) van het IMF te aanvaarden.30 Dit betekende dat zij regels voor import en export en voor lonen, prijzen, (buitenlandse) investeringen en aankoop van land diende te versoepelen; verder moest zij overheidsondernemingen privatiseren, belastingen voor het bedrijfsleven beperken, subsidies voor voedsel, kunstmest en elektriciteit terugschroeven en andere overheidsuitgaven verminderen.

Niet alleen het IMF en de Wereldbank zitten de Indiase regering achter de vodden, ook grote Westerse concerns met hun lobbyisten, regeringen van rijke landen met bilaterale overeenkomsten en de WTO met haar package deals (koppeltransacties). Om een voorbeeld te geven: in 1997 stelde India voor haar importquota (onder andere voor landbouwproducten) in negen jaar terug te brengen tot nul. De rijke landen vonden deze periode te lang en India krabbelde terug naar zeven jaar. Maar dit wilden de rijke landen niet accepteren. De Verenigde Staten, de Europese Unie, Canada, Australië, Nieuw Zeeland en Zwitserland begonnen een procedure31+ tegen India bij de WTO. India ging vervolgens terug naar zes jaar. De Verenigde Staten namen ook daar geen genoegen mee en brachten de zaak opnieuw voor de WTO.32+ Het eind van het liedje was dat India op 1 april 2001, dat wil zeggen al na vier jaar, het merendeel van zijn importquota afschafte en de rest twee jaar later.33


Een van de belangrijkste doelstellingen van het Structurele AanpassingsProgramma van het IMF en de Wereldbank is de buitenlandse schuld terug te dringen. Dat is niet gelukt. In 1992/1993 bedroeg de schuld 90 miljard dollar. In 2000 was deze opgelopen tot ruim 98 miljard.34


Nieuwe regering

Begin mei 2004 straften de Indiase kiezers de zittende regering flink af. Hoewel de economische groei de afgelopen jaren wat hoger was dan in de tachtiger jaren (zes procent tegen vier procent) zijn de kiezers niet tevreden. De nieuwe en opzichtige rijkdom is terecht gekomen bij een gedeelte van de relatief kleine middenklasse.



Waarschijnlijk hebben de kiezers vooral ‘tegen’ gestemd. Tégen de dagelijkse bureaucratie en corruptie.35+ Om precies dezelfde reden waarom zij bij de vorige verkiezingen tégen de Congrespartij van Sonia Gandhi stemden, stemden zij nu tégen de partijen van de regerende BJP-coalitie, waardoor nu dan weer een Congres-coalitieregering aan de macht is. De armen van India hebben van deze regering weinig goeds te verwachten.36+ De minister-president Manmohan Singh heeft zich in 1991 als minister van economische zaken enthousiast ingezet voor ontmanteling van India’s economie, naar de voorschriften van Wereldbank en IMF. Vlak na zijn benoeming verklaarde hij dat “we door (zullen) gaan met de economische hervormingen (..) die het klimaat voor het bedrijfsleven in ons land verbeteren.” 37 De nieuwe minister van financiën, Palaniappan Chidambaram, verlaagde in 1997 op dezelfde post de inkomstenbelastingen en verdedigde privatisering van staatsbedrijven.38 De krant van de wereldeconomische elite, The Wall Street Journal, ziet de toekomst zonnig in: “De opkomst van een op groei georiënteerde vrije-marktpolitiek in India en China heeft een gelukkige synergie geproduceerd. De ontwikkelde wereld voorziet hen van investeringen (sic!), kapitaalgoederen en kennis. Zíj voorzien de ontwikkelde wereld van goedkope consumentenproducten, zodat de inflatie binnen de perken blijft. (..) Beide partijen profiteren.” 39 Anders gezegd: Indiërs werken voor een habbekrats en het Westerse bedrijfsleven kan veel winst maken. Voor het geval India zijn plaats niet weet, herinnert het blad India eraan dat het zich “niet langer kan verschuilen achter een zijden gordijn, met het idee dat het rustig voort kan gaan op de ouderwetse manier. Het trekt nu zowel aandacht als kapitaal naar zich toe en dezelfde krachten van buitenaf die het economische herstel schiepen, zullen politieke misstappen meedogenloos afstraffen.” 40


DEEL EEN: OP BEZOEK BIJ KLEINE BOEREN IN INDIA


3




1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   27


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina