Terreinwinst



Dovnload 0.55 Mb.
Pagina5/27
Datum06.12.2017
Grootte0.55 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   27

DE OPBOUW VAN EEN LOKALE PLATTELANDSECONOMIE


IN DE HIMALAYAS

Het alternatief voor de globaliserings-economie van grote bedrijven, gesteund door overheidsbureaucratieën, is een onafhankelijke, lokale economie. In het Garhwal-district in de Himalaya’s ontwikkelt deze zich in een rap tempo. Niet op grond van een ideologie, maar uit pure noodzaak. Commerciële houtkap, een vloed van goedkope industrieproducten en een snelle bevolkingstoename hebben in enkele tientallen jaren een samenleving verpauperd, die zich eeuwenlang prima staande had gehouden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de huidige sociale activisten uit deze streek teruggrijpen op beproefde kennis, technieken en samenwerkingsvormen in een nieuw, modern jasje.
Ongetwijfeld het fraaiste gedeelte van India is het noorden, waar de Himalaya’s liggen. Iedereen kent wel de scherp getekende rotsige bergtoppen van kalenders, fotoboeken en televisiebeelden. Onbeschrijfelijk mooi. We hebben het dan over de ‘hoge Himalaya’s’. Veel minder bekend zijn de midden en lage Himalaya’s. Ook hier is de natuur erg indrukwekkend: stijle hellingen, diepe dalen, en veel bos met wilde dieren als tijgers, leeuwen, panters en allerlei soorten apen. Overdag heb je er zicht op de besneeuwde toppen van de grote broers in het noorden en ‘s nachts sta je onder een schitterende sterrenhemel.

In dit gebied wordt landbouw bedreven. Eindeloos veel terrassen zie je er; in de valleien, aan de oevers van de riviertjes, grotere van zo’n vijftig meter in het vierkant (kwart hectare); op de hellingen langgerekte stroken van maar twee meter breed. Toen ik er was in november, was het de tijd om te ploegen. Her en der zag je een tweetal buffels die een houten ploeg trokken. Een boer liep erachter en verderop in de akker sloegen een paar vrouwen met enorme houten hamers grote kleiklonten in stukken. Het gebied waar ik was, het district Theri-Garhwal in de deelstaat Uttaranchal, ruim tweehonderd kilometer ten noordoosten van Delhi, heeft een prachtige dikke laag rivierklei, ook op de hellingen. Zeer vruchtbare grond. Ook valt er voldoende regen.




Protestbeweging

Maar bij nader inzien blijkt het leven toch niet zo idyllisch te zijn, als het op het eerste gezicht lijkt. Hoewel er nog best veel bos is, zijn er heel wat hellingen kaal gekapt. De Engelsen waren er al druk mee bezig vanaf halverwege de negentiende eeuw, op jacht naar eikehout voor hun oorlogsschepen41 en deodar voor spoorwegbielzen. Toen de Indiase regering begin jaren zestig in verband met grensconflicten met China autowegen aanlegde in de Himalaya’s42, was het gebied opeens niet meer ‘moeilijk toegankelijk’ en ‘afgelegen’. Nog veel meer hellingen werden kaal gekapt. De moessonregens in juli en augustus veroorzaakten nu enorme erosie en her en der zelfs kleine aardverschuivingen, omdat er geen bomen meer waren om de zware regens met hun bladeren te breken en om met hun wortels de grond vast te houden. Beekjes, riviertjes en bronnen vielen een gedeelte van het jaar droog omdat er geen dikke sponsachtige laag bosgrond meer was om de regenvloed op te zuigen en beetje voor beetje af te geven.

De bewoners konden minder makkelijk aan bladeren komen voor veevoer, aan takken voor brandstof en aan geneeskrachtige kruiden. Bovendien vestigden zich meer mensen in dit gebied, nu het makkelijker bereikbaar was. Wat weer leidde tot een te intensief gebruik van de landbouwgronden en zodoende tot verschraling. Op dit moment levert de landbouw in een gemiddeld boerengezin nog slechts voor vier tot zes maanden voedsel.43 Het gevolg is dat jonge mannen in grote getale naar de grote steden trekken, dat vrouwen zwaar overbelast zijn44, dat ondervoeding op grote schaal voorkomt en dat er ernstige gezondheidsproblemen zijn.45
In de zeventiger jaren ontstond er een protestbeweging in de westelijke Himalaya’s van allerlei kleinere organisaties, waaronder de bekende Chipko-beweging.46 Het protest had succes in zoverre dat de nationale overheid tot een vijftienjarig kapverbod besloot boven de duizend meter. Niettemin bleven de levensomstandigheden van de Himalayabewoners beroerd.

Cijfers

Het Garhwal-district maakt deel uit van de regio Uttarakhand. Over deze regio zijn de volgende cijfers beschikbaar: bijna tachtig procent van de bevolking woont op het platteland. Slechts een kleine dertien procent van de grond is in gebruik als akkerland. Daarnaast benut de bevolking nog eens zestig procent van het gebied als gemeenschappelijk bos en weide. Een groot deel hiervan, zo’n twee derde, is eigendom van de deelstaat.


Het akkerland is tamelijk gelijkmatig verdeeld over de bevolking. Er zijn nauwelijks boerderijen met meer dan twee hectare grond. Er zijn ook weinig landloze boerenarbeiders. Er is hier zelfvoorzieningslandbouw, dat wil zeggen dat de boerenfamilies het merendeel van de opbrengsten van hun grond zelf gebruiken. Helaas levert de landbouw te weinig op om van te leven. Een groot gedeelte van de beroepsbevolking van het platteland, het gros van de mannen en ook heel wat vrouwen, werkt (een gedeelte van het jaar) in steden of rijkere landbouwgebieden.
In de jaren tachtig ontstonden verschillende NGO’s (niet-gouvernementele organisaties - dat wil zeggen organisaties die onafhankelijk van de overheid zijn) in dit gebied. Een daarvan is de HIMCON (Himalaya Consortium for Himalaya Conservation). In 1989 startte zij informeel en voorzichtig met allerlei bijeenkomsten in dorpen om contact te leggen met de bewoners van dit gebied. Van 1990 tot 1992 plantte HIMCON samen met dorpelingen vele tienduizenden bomen. Het ging om fruit- en notenbomen en bomen waarvan het blad als veevoer en de takken als brandstof gebruikt kunnen worden. Ook bouwde de HIMCON samen met de bewoners en met behulp van advies van deskundigen een heel stel muren in geulen waar tijdens de moesson grote stromen water naar beneden denderen. Een serie van dergelijke muren remt de snelheid van het water af. Bovendien bezinkt achter de muren de aarde die de stroom al meegenomen heeft. De muren blijken effectief te zijn tegen het verder afkalven van de grond. Dorpsbewoners bouwen ze door kleine rotsblokken, die hier in overmaat aanwezig zijn, op elkaar te stapelen zonder cement te gebruiken. Zodoende brengt de bouw geen grote kosten met zich mee; ook omdat de dorpelingen voor niets werken.
De HIMCON groef met de bewoners vijvers om regen- of bronwater op te vangen, dat dan in de loop van de tijd in de grond sijpelt (percolatievijvers); of vijvers met een bodem en zijkanten van cement voor het besproeien van groente en pas aangeplante bomen. Ook bouwde zij grote watertanks van beton (ongeveer 3000 liter) om regenwater van de platte daken van de huizen te ‘oogsten’.




1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   27


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina