Terreinwinst



Dovnload 0.55 Mb.
Pagina6/27
Datum06.12.2017
Grootte0.55 Mb.
1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   27

Aan het houtvuur

Ondertussen, veertien jaar later, telt de HIMCON vijftien medewerkers en is zij actief in twintig dorpen. Een van de medewerkers is Shiv Bahuguna. Hij is 32 jaar oud, komt uit een boerengezin, studeerde sociologie en werkt al tien jaar voor de organisatie. Hij is in deze streek geboren en getogen, net als bijna alle HIMCON-mensen. Hij woont in een boerderijtje samen met zijn vrouw, drie kleine dochters, zijn vader en zijn broer. Zowel het huishouden als de landbouw komen grotendeels voor rekening van Shivs vrouw Gita. Hijzelf is als coördinator van ruwweg de helft van het HIMCON-gebied dag-in-dag-uit van ‘s ochtends vroeg tot vaak ‘s avonds laat op pad. Zijn broer is leraar en niet geïnteresseerd in landbouw, zijn dochters zijn nog te jong en zijn vader te oud voor landbouwwerk. Wel doen zijn twee oudste dochters en zijn vader het nodige in het huishouden. Omdat al het werk bij elkaar Gita teveel is, ligt ongeveer de helft van hun zeventig hectare grond braak. Maar praktisch alles wat op tafel komt, is uit eigen tuin of van eigen veld. Hoewel Gita Hindi gestudeerd heeft en bevoegd is les te geven, zal ze de komende jaren, totdat de kinderen een stuk ouder zijn, niet buiten de boerderij werken.


Shiv heeft nog niet zo lang geleden een lemen kookhut gebouwd, waar in de kille avond een piepklein, maar heerlijk vuurtje brandt, dat een grote pan water verwarmt, zodat er altijd heet water beschikbaar is. Ook staat er vaak een snelkookpan met peulvruchten zachtjes te sissen voor de dal (de linzensaus) waarin bij middag- en avondeten de roti’s gedoopt worden. Gita kookt het grootste gedeelte van de gerechten in de eigenlijke keuken op een LPG-brander. Maar als het eind december echt heel koud wordt, zal ze alles in de kookhut doen, want kachels hebben ze niet in de boerderij.

Heel wat uurtjes hebben Shiv en ik in moeizaam Engels over de HIMCON-projecten, de landbouw en ons persoonlijk leven zitten praten, terwijl de kinderen en Gita er zo nu en dan ook even bij kwamen zitten om zich op te warmen. In de woonkamer zat opa met wat kinderen uit de buurt televisie te kijken; hoewel het apparaat er geregeld mee stopte als de stroom weer eens uitviel.

Shiv vertrouwt me toe dat hij het liefst bandjes beluistert en video’s bekijkt van lokale zang en dans. Hij vertelt me ook dat zijn grootvader geneeskrachtige kruiden kweekte en verwerkte. Daar wil hij zich ook op toe gaan leggen. Samen met een andere medewerker van HIMCON en een kruidengeneeskundige is hij in Ranichauri een grote kruidentuin begonnen. Er staan bijna negentig verschillende soorten. Op een groot ijzeren bord staan ze allemaal opgesomd met hun lokale naam in het Hindi en hun wetenschappelijke naam in het Latijn. Ook staat er waarvoor of waartegen je het kruid kan gebruiken. Streekbewoners kunnen op de kruidentuin cursussen volgen over het telen, verwerken en toepassen van deze kruiden.

De HIMCON heeft veel belangstelling voor kruidengeneeskunde omdat de bevolking zo aan goedkope geneesmiddelen kan komen voor de meest voorkomende, eenvoudige kwalen. Shiv laat me een dik boek zien over geneeskrachtige kruiden, gedeeltelijk in het Hindi en gedeeltelijk in het Engels. Helaas heeft hij niet veel tijd om erin te studeren, omdat hij zoveel onderweg is.



Winstgevende kruiden

Het verbouwen van kruiden kan heel wat geld opleveren. Je hebt allerlei soorten kruiden: sommige hebben een geneeskrachtige werking, andere smaken lekker in het eten, weer andere geuren heerlijk of hebben een mooie kleur. Steeds meer mensen hebben hun bedenkingen bij synthetische medicijnen en kosmetica, en bij kunstmatige smaak-, geur- en kleurstoffen in het eten. Zodoende neemt de belangstelling en ook de marktprijs voor de traditionele kruiden toe. De geldopbrengst van een bepaalde akker is bij de verbouw van kruiden vijf tot tien maal hoger dan bij graanteelt.

Aangezien de kruidenmarkt chaotisch in elkaar zit en de prijzen er sterk wisselen, zouden kruidentelers zich moeten organiseren om gezamenlijk een goede prijs te bedingen. Als ze hun kruiden zelf enigszins zouden verwerken en vervolgens bewaren, zouden ze die kunnen verkopen op het moment dat de prijs hoog staat.

Het telen van oorspronkelijk wilde boskruiden is des te belangrijker omdat de kruiden in de wouden in rap tempo verdwijnen door overbeplukking vanwege de toenemende vraag.47+




Boomgaarden en Hollandse koeien

Een week lang ben ik te gast bij de HIMCON. Op een ochtend mag ik bij veldwerker Gopal Bahuguna achterop zijn zware brommer gaan zitten. Na een half uur klimmen en dalen en zwieren door eindeloos veel zigzag-bochten komen we bij een helling waar allerlei verschillende jonge bomen staan: sinaasappel, citroen, amandel, walnoot, kiwi en bomen waarvan het blad geschikt is als veevoer. “Zo’n acht jaar geleden is dit project begonnen”, vertelt Gopal me. “Oorspronkelijk was dit de gezamenlijke weidegrond van het dorpje Koth.” Hij wijst naar enkele tientallen huizen op de helling aan de overkant. In nauw overleg met de dorpsbewoners en met de hulp van een deskundige stelde de HIMCON een plan op voor een gemengde boomgaard van drie en een halve hectare. De bewoners benoemden uit hun midden een groep van twee mannen en vier vrouwen die regelt wie wanneer aan de beurt is om een paar uur voor niets in de boomgaard te werken.



Ondertussen is er heel veel gebeurd. De dorpelingen bouwden een dikke muur van kleine rotsblokken van honderden meters lang om de boomgaard te beschermen tegen runderen en buffels die in de buurt grazen; ze legden een waterleiding aan van een kilometer lang om water aan te voeren vanaf een bron; ze groeven enkele vijvers om het regenwater op te vangen; ze hakten voor iedere boom een gat van een meter doorsnede en een meter diep; en ze plantten boompjes, gaven ze water en snoeiden ze. De dorpsbewoners leverden niet alleen gratis werk, maar schonken ook boompjes en compost. Over een jaar of drie zullen de bomen vrucht gaan dragen.
De HIMCON is ondertussen begonnen met een tweede gezamenlijke boomgaard voor een ander dorpje en met een demonstratieboomgaard van acht hectare aan de andere kant van het HIMCON-gebied. Over een paar jaar zullen boerinnen hier cursussen kunnen volgen en gratis boompjes kunnen krijgen. Hoewel het met de boomgaarden erg voorspoedig gaat, is Naresh Kumar, de jonge boomdeskundige van de HIMCON wat zorgelijk gestemd over de afzet van het fruit in de toekomst. Volgens hem zouden boeren eigenlijk groepen moeten vormen om gezamenlijk het transport en de verkoop te regelen.
De HIMCON produceert niet speciaal biologische producten. Zij maakt wel enig gebruik van kunstmest en bestrijdingsmiddelen. Niet veel, want het spul is duur en de grond verdraagt geen kunstmest. Alleen de grond van de terrassen die bevloeid worden kunnen een beetje kunstmest hebben. De HIMCON stimuleert de productie van (wormen)compost. Zij heeft echter niet de kennis in huis om biologisch te werken. De medewerkers hebben zoveel andere dingen aan hun hoofd, dat ze er niet toe komen zich daarin te verdiepen.
De trots van de HIMCON is de proefboerderij voor melkvee, die net een jaar draait. Tot mijn stomme verbazing zie ik er een heel stel ‘Hollandse’ koeien staan, de bekende zwart-witte Friesland-Holsteiners. Maar dan met aanzienlijk kleinere uiers. Naresh, de boomdeskundige die overal over nadenkt, heeft zo zijn bedenkingen. Dit type koeien is veel kwetsbaarder dan de runderen die hier inheems zijn. Ze moeten ook speciaal voer hebben. Shiv, die zelf twee buffelkoeien heeft, vertelt dat ‘iedereen’ in de streek een of twee buffelkoeien heeft voor de melk. De melk is voor de kinderen lichter verteerbaar dan de runderkoeienmelk, de buffels kunnen beter tegen het lastige klimaat (grote temperatuurverschillen tussen dag en nacht en tussen zomer en winter) en tegen ruw voer, zoals bladeren uit het bos. Shiv legt me uit dat het zeker niet de bedoeling is de boeren hier Friesland-Holsteiners aan te praten. Dat zou ook niet kunnen, want de boeren hebben echt geen geld om het speciale voer aan te kopen. De opzet is door te kruisen met plaatselijk rundvee te komen tot een soort koeien die veel meer melk levert dan de buffels, en die toch goed aangepast is aan het plaatselijke klimaat en het beschikbare voer.




1   2   3   4   5   6   7   8   9   ...   27


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina