Terug in het prestatiegerichte Nederland – Een terugblik door Marjolein Abegg



Dovnload 7.09 Kb.
Datum26.08.2016
Grootte7.09 Kb.
Terug in het prestatiegerichte Nederland – Een terugblik door Marjolein Abegg

Amerikanistiek en Maori in Nieuw Zeeland: misschien niet direct de meest logische combinatie. Marjolein wist deze twee in haar stage samen te brengen. Maori zijn echt de vriendelijkste mensen die ik ken, met het meest leuke accentje dat ik kan bedenken. Hoewel ik me steeds realiseerde dat je echt anders bent, voelde ik me meteen thuis.’

Al langere tijd had Marjolein interesse in native Americans en stage lopen leek haar een goede manier om meer over hen te leren. Toen ze echter de kans kreeg om stage te lopen binnen een Marae1 in Nieuw Zeeland kon zij die kans niet laten lopen. ‘De Maori hebben veel problemen die vergelijkbaar zijn met die van native Americans, met name ook onder jongeren. Ook Maori in Nieuw Zeeland kennen een ‘lost generation’: jonge mensen die hun weg moeten vinden op het snijvlak van traditionele en moderne cultuur, met alle gevolgen van dien. Drugs, misdaad, agressie, dat heb ik onder jonge Maori in Auckland allemaal kunnen zien. De overeenkomsten met Noord-Amerika zijn op bepaalde vlakken heel duidelijk. Amerika is natuurlijk hét voorbeeld van een land waar veel verschillende culturen samenkomen. Het voelde wel gek hoor, om zo de ‘antropoloog uit te hangen’, iets dat niet direct voor de hand ligt als student Amerikanistiek. Maar ik heb zeker ook veel over taal geleerd! Het mooie van Amerikanistiek is in mijn ogen juist dat je niet alleen met de taaltechnische kant bezig bent, maar eveneens veel leert over cultuur, literatuur en kunst.’

Stageopdrachten
Hoewel Marjolein zich vooraf goed had ingelezen, had ze geen idee wat ze kon verwachten. De invulling van haar stage was dan ook alles behalve gewoon, maar zeker niet minder leerzaam:
‘In mijn stage was ik een soort personal assistent van Lloyd, een invloedrijke man binnen de stam (die uit zo'n 49 marae bestaat), lid van het overlegorgaan tussen zijn stam en de Britse kroon omtrent landsrechten en tevens hoofd van de Maori Anglicaanse kerk. De werkzaamheden waren heel uiteenlopend: ik heb aardig wat tijd besteed aan het aanbrengen van orde in Lloyd’s archief, soms hielp ik mee met koken, ik ging mee naar vergaderingen, stond mensen te woord op het kantoor van de Marae en paste regelmatig op Lloyd’s kleinkinderen. Geen doorsnee stageopdrachten dus, maar desondanks erg leerzaam. Tijdens de bijeenkomsten die ik bijwoonde leerde ik veel over de Maori-cultuur en de gewoontes binnen de Anglicaanse kerk. Ik heb bijvoorbeeld een conferentie bijgewoond over de omgang met het homohuwelijk binnen de Anglicaanse kerk, heel interessant was dat. De discussies die in zo’n overleg gevoerd worden zeggen veel over de normen en waarden binnen die gemeenschap. Op zulke momenten zie je heel duidelijk ook de contrasten tussen moderne invloeden aan de ene kant en traditionele waarden aan de andere kant. Toen ik daar op mijn eerste dag aankwam werd er bijvoorbeeld een speciaal ritueel uitgevoerd, waarin voorvaders een grote rol spelen. Als deel van het ritueel moest ik in Te Reo, de taal van de Maori, vertellen waar ik zelf vandaan kom. Niet makkelijk als je de taal niet spreekt! Gelukkig was er iemand die me hielp met vertalen. Tegenover dit soort tradities staan bijvoorbeeld moderne eetgewoontes: Maori zijn dol op fastfood en eten vaak erg ongezond. Er wordt wel onderscheid gemaakt tussen ‘urban Maori’, die wij waarschijnlijk hipsters zouden noemen, en boeren-Maori, die meer op de traditionele cultuur gericht zijn.’

Duidelijke taal?
Gelukkig werd er binnen de Marae voornamelijk Engels gesproken, dus ik kon de gesprekken over het algemeen goed volgen. Af en toe gooien ze er Maori-termen tussendoor, of wordt er Te Reo gesproken. Ze praten met een heel grappig accentje. Maar ook de ‘kiwi’s in de rest van Nieuw Zeeland spreken een ander soort Engels dan wat je binnen je opleiding leert. Zo ontdekte ik typische Australische klanken en gewoontes. Het is bijvoorbeeld gebruikelijk om achter bijna elke zin ‘'ay" te zeggen. Ik heb dus veel verschillende accenten voorbij horen komen. Gelukkig is mijn Engels ondanks al die accenten enorm verbeterd. Daarnaast zou Lloyd me eigenlijk tien woordjes Te Reo per dag leren en de grammatica uitleggen, maar hier is hij al vrij snel weer mee opgehouden. Dit is wel typerend voor de cultuur: ze leven alsof ze geen agenda hebben. Regelmatig kwam ik op een afspraak en dan was er niemand. Om status en prestatie geven ze dan ook weinig. Het gaat om je emotie en je persoonlijkheid. Het is om die reden wel wennen om weer terug te zijn in het prestatiegerichte Nederland. Ik zou zeker graag nog eens teruggaan en ook andere landen bezoeken. Dankzij deze stage weet ik dat ik mezelf later wel ergens anders zie wonen, ik hoef zeker niet voor altijd in Nederland te blijven. Waarom zou je dat doen als je ook ergens kunt gaan wonen waar altijd de zon schijnt?!’


1 Een heilige plaats voor Maori, met een belangrijke sociale en culturele functie.




De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina