The brave one een wraakdrama dat vragen oproept



Dovnload 13.84 Kb.
Datum26.08.2016
Grootte13.84 Kb.
THE BRAVE ONE
Een wraakdrama dat vragen oproept...
In ‘The Brave One’ speelt Jodie Foster een New Yorkse radiopresentatrice wiens leventje perfect loopt tot het noodlot toeslaat. Tijdens een avondwandeling wordt Erica Bain samen met haar vriend in elkaar geslagen met fatale afloop: haar vriend overleeft het niet en zelf ligt ze een aantal weken in coma. Wanneer ze terug wakker is, weet ze niet hoe ze moet omgaan met haar drastisch veranderde leven. New York is nu een gevaarlijke stadsjungle en de gezagsdragers slagen er niet in de zaak op te lossen. Langzaam aan neemt ze het heft in eigen handen en koopt ze illegaal een vuurwapen. Wanneer ze getuige is van een echtelijke ruzie die uitmondt in moord, dwingen de omstandigheden haar de moordenaar dood te schieten. Dit markeert het begin van een transformatie waarin Erica ’s nachts door de straten loopt om zelf recht te doen geschieden.
Deze synopsis doet vermoeden dat het hier om een zoveelste vigilante-actiefilm gaat maar niets is gelukkig minder waar. ‘The Brave One’ houdt zich ver weg van films zoals ‘Dirty Harry’ of ‘Death Wish’ die over een gelijkaardig thema gaan. De makers zijn vooral geïnteresseerd in het psychologische proces dat een slachtoffer doormaakt en in de morele kwesties die het recht in eigen handen nemen oproept (de atypische filmposter zegt het eigenlijk al) Daardoor is deze film veeleer een drama dan een thriller of een actiefilm. In tegenstelling met de films van Charles Bronson of bijvoorbeeld ‘Ms. 45’ van enfant terrible Abel Ferrara, waarin men de psychologie van een slachtoffer die een beul wordt tot een minimum beperkt en zich exploitationgewijs vooral focust op spectaculaire actie, kiezen de makers van ‘The Brave One’ er bewust voor om de body count zo laag mogelijk te houden. Vooral de tekening van het denkproces krijgt de volle aandacht en het moet gezegd dat men er zich niet gemakkelijk van afmaakt. ‘The Brave One’ roept vele vragen op maar laat het na om zelf een antwoord te formuleren – dat wordt aan de kijker overgelaten.
De thematiek is natuurlijk heel herkenbaar en menselijk. Velen hebben waarschijnlijk veel verlichte ideeën over hoe om te gaan met verlies en hoe verfoeilijk het is om het recht in eigen handen te nemen of hiertoe op te roepen. Dit thema is dan ook een veelvoorkomend politiek item waarbij linker- en rechterzijde van het politieke spectrum lijnrecht tegenover elkaar staan. Beide strekkingen worden verenigd in het personage van Erica, die in het begin een hippe, poëtisch aangelegde jongedame is, die melancholische en abstracte bedenkingen de ether instuurt over hoe de veranderende grote stad het individu overweldigt en iedereen een vreemde is voor de ander. Eigenlijk is ze compleet geïsoleerd en afgesloten van de rest van de stad. Ze heeft nauwelijks contact met andere, gewone mensen – ze communiceert enkel via haar radioprogramma, nooit rechtstreeks. Dit wordt mooi verbeeld in de beginscènes waarin ze temidden de drukke straten op zoek gaat naar geluiden met haar recorder. Ze is mentaal afgesneden van echte contacten in de echte wereld. Ze frequenteert het wereldje van de hoge cultuur met bobo’s die vernissages bezoeken en zich letterlijk in hoge torens ophouden ver boven het gewoel van de straat. Wanneer ze echter keihard met de ongenadige realiteit geconfronteerd wordt, kan ze de verheven ideeën moeilijk blijven volhouden. Ze komt terecht in een heel andere leefwereld en ontdekt in zichzelf nieuwe, primaire gevoelens van wraak die van heel diep komen en pas opborrelen bij mensen die in de praktijk met groot onrecht te maken krijgen – een wereld van verschil met de vroegere theoretische benadering van de thematiek. Van dan af aan toont de film haar in heel andere settings, ver weg van de modieuze interieurs: verloederde buurten, vuile metrotoestellen vol graffiti en smerige kroegen. Ze leert een (onder)wereld kennen vol getatoeëerde boeven, drugsdealers, heroïnehoeren en dolgedraaide hoerenlopers. Slechts sporadisch komt de politie ten tonele, wanneer ze de plaatsen van de delicten komen onderzoeken. Ook Erica leert gaandeweg dat de politie niet veel meer kan doen dan wat aan te modderen en statistieken opmaken, waardoor het niet meer dan een administratieve instantie wordt. De slachtoffers blijven in de kou staan en er is in verste verte zich geen zicht op rechtvaardigheid of voldoening. De film illustreert dit met een aantal frappante scènes, zoals die waarin Erica komt informeren naar de stand van het onderzoek en afgewimpeld wordt door een onthaalmedewerker die medeleven veinst met een zinnetje dat uit een handboek komt en dit tegen iedereen herhaalt. Er zijn immers zoveel misdaadzaken dat de inspecteurs maar een fractie hiervan echt kunnen onderzoeken. Wanneer een onderzoek dan toch tot een rechtszaak leidt, zijn er nog altijd een batterij advocaten die de misdadigers vrijpleiten. In deze sfeer ondergaat Erica een transformatie, die de makers heel geleidelijk laten gebeuren. De eerste keren dat ze gewelddadig ingrijpt, zijn het nog gevallen van zelfverdediging: een eerste maal bij een moordenaar die haar als lastige getuige uit de weg wil ruimen, een tweede maal bij een overval in een metro. Deze scène roept voor ons Belgen akelige herinneringen op aan de ‘mp3-moord’ op Joe van Holsbeek. Het is een van die scènes uit de film die de morele ambiguïteit perfect weet te vatten: moeten we als omstaanders laf weglopen (zoals de andere mensen in de metro) of moeten we ingrijpen met de kans om zelf het leven te laten. Het eerste geval komt maar al te vaak voor (Joe van Holsbeek), bij het andere, meer zeldzame, geval is de afloop soms even verbijsterend (zie de dood van Guido Demoor) Deze incidenten versterken het onveiligheidsgevoel in Erica en in haar overtuiging dat zijzelf iets moet ondernemen omdat niemand anders het schijnt te doen. Vandaar de titel natuurlijk, hoewel die een reactionaire visie suggereert. Als een vigilante ‘moedig’ is, lijkt het alsof de makers partij kiezen en dat is niet zo. De film brengt allerlei aspecten naar voren en werpt ethische vragen op, maar formuleert geen eenduidig antwoorden en al zeker geen catharsis. Een andere titel was beter geweest, wat ook de mening van Jodie Foster is, die de film mee produceerde. Maar het productieproces was al zover gevorderd dat men de naam niet meer durfde veranderen.
Hoewel de film zijn best doet om niet oppervlakkig te blijven, blijft er een leemte over, namelijk de motivatie van de ‘bad guys’. Op geen enkel moment krijgen we inzicht in het waarom van hun gewelddaden. Moest men ook dit ‘in the mix’ genomen hebben hadden we wellicht gesproken over een caleidoscopisch meesterwerk, maar helaas is ‘The Brave One’ geen ‘The Wire’. Ook de hele subplot rond de bizarre relatie tussen Erica en de gemotiveerde-tegen-wil-en-dank politie-inspecteur Mercer is gewrongen. Het is duidelijk dat dit veeleer een verhaaltechnische constructie is om de verschillende benaderingen van het onderwerp met elkaar in de clinch te laten gaan, maar helaas boet de film hierdoor aan geloofwaardigheid in. Dat er zich ook amoureuze gevoelens lijken te ontwikkelen is nogal vreemd aangezien Erica net weduwe is en veel verdriet voelt voor haar overleden vriend. Tenzij men dit invult als een andere uiting van een geest die op de dool is, waarbij ze valse gevoelens krijgt voor een luisterende vriend – een aspect dat naar het schijnt vaker voorkomt in de relatie tussen psychiater en patiënt. Hoe het ook zij, het leidt alleszins af van de essentie en is dus onnodig.
Wel positief is de hele vormgeving. Regisseur Neil Jordan (Interview with the Vampire, The Crying Game) toont eens te meer dat hij een geweldige mooifilmer is die van elk beeld een visueel pareltje maakt. De film is van begin tot einde heel verzorgd en consequent met de verhaallijn. Het begint met een koel blauw kleurenpalet dat in combinatie met de ijle muziek voor een melancholische, bezinnende rouwsfeer zorgt. Vervolgens worden de beelden alsmaar donkerder om uiteindelijk uit te monden in een gitzwarte finale. De minimalistische filmscore is van de hand van Dario Marianelli die net als in ‘Atonement’ ook hier zeer efficiënt de emoties beroert. De expressionistische teneur in beeld en geluid illustreert perfect de psychische transformatie die het hoofdpersonage ondergaat. ‘The Brave One’ ligt dan ook in de lijn van ‘Taxi Driver’, het niet te evenaren meesterwerk over grootstadsparanoïa waarin Foster ook al opdraafde. Zij staat zoals altijd weer uitstekend te acteren en tilt de film naar een hoger niveau.
‘The Brave One’ is dus allesbehalve een doordeweekse wraakthriller. Het is een drama dat op een ernstige manier een topic exploreert dat helaas dertig jaar na ‘Taxi Driver’ nog altijd even actueel is. Cast en crew hebben het beste van zichzelf gegeven, maar jammer genoeg ontbreekt de film net dat tikkeltje om echt van een memorabel meesterwerk te spreken.
Gert Van den Berghe ***

TECHNISCHE FICHE •


Regie: Neil Jordan

Scenario: Roderick Taylor, Bruce A. Taylor & Cynthia Mort

Producer: Jodie Foster, Susan Downey & Joel Silver

Muziek: Dario Marianelli

Editors: Tony Lawson

Filmografie: Philippe Rousselot


ARTISTIEKE FICHE •
Jodie Foster

Naveen Andrews

Terrence Howard

Mary Steenburgen



e.v.a.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina