Thema: pm 043 Muziekgeschiedenis 1



Dovnload 13.98 Kb.
Datum21.08.2016
Grootte13.98 Kb.

Pop en Media


Thema: PM 043 Muziekgeschiedenis 1


College: 14-1-2004

Pink Floyd

Uit de Britse psychedelische scene van de jaren zestig omhoog gekomen groep die met Dark Side Of The Moon, een van de best verkochte albums uit de popgeschiedenis, definitief toetreedt tot de rijen der mega-acts. De band vindt haar oorsprong in de vroege jaren zestig als bassist Roger Waters (6-9-44) , toetsenist Richard Wright (28-07-45) en drummer Nick Mason (27-01-45) elkaar ontmoeten elkaar op de Londense Polytechnic, waar ze architectuur studeren. Muziek is een gemeenschappelijke hobby en met Clive Metcalf, Keith Noble en Juliette Gale ( Later getrouwd met Richard Wright) vormen ze een popgroep, die achtereenvolgens Sigma 6, The T-Set en The Architectural Abdabs heet.

De formatie hergroepeert zich in 1964 zonder Metcalf, Noble en Gale, maar met de gitaristen Bob Close en Roger "Syd" Barrett, als The Abdabs. Ze spelen hoofdzakelijk Rhythm & Bluesnummers, waarbij Bo Diddley de belangrijkste inspiratiebron lijkt te zijn. Onenigheid tussen Close en Barrett doet de eerst de groep verlaten. De eigenzinnige persoonlijkheid van Barrett verandert het geluid en het gezicht van de groep en zelfs de naam. Het wordt The Pink Floyd Sound en later de The Pink Floyd. Barrett heeft gewoon de voornamen van twee Amerikaanse bluesmuzikanten Pink Anderson en Floyd Council aaneengesmeed.

Wanneer vanuit Amerika de eerste Acid-rock geluiden tot Engeland doordringen is het met name Barrett die de "vibes" onmiddellijk oppikt, met drugs gaat experimenteren en zowel zijn songcomposities als zijn gitaarspel daaraan aanpast. Zo wordt de Floyd al spoedig de eerste Engelse psychedelische rockband. Een opmerkelijke lichtshow maakt het optreden van de groep in die tijd tot een visueel spektakel.

Ze treden op in legendarische "Undergroundclubs" als UFO en Middle Earth, waar ze ontdekt worden door twee Amerikaanse talentjagers, John Hopkins en Peter Jenner, die de groep aan een platencontract met EMI helpen. De eerste single 'Arnold Layne' wordt door de officiële radiostations geboycot, maar verkoopt desondanks uitstekend.

Het is dan 1967 en de groep gaat de Studio in voor ' The Piper at The Gates Of Dawn' , een zeer sterk door het talent van Barrett bepaalde LP, die de faam van Pink Floyd (inmiddels zonder The) als undergroundgroep flink doet toenemen. De groep treedt dan erg veel op in binnen- en buitenland, waarbij festivals en z.g. 'love-ins' aan de orde van de dag zijn. Barrett's drugs-obsessie begint dan echte steeds meer negatieve effecten op de groep uit te oefenen. De zanger/gitarist komt vaak te laat, soms komt hij helemaal niet, en meestal is hij dermate in de war dat de andere drie de grootste moeite hebben het geheel in goede banen te leiden. Om dit soort problemen beter het hoofd te kunnen bieden wordt een extra gitarist aangetrokken in de persoon van David Gilmour, een kennis van Barrett. De groep speelt dan een paar maanden als vijfmansformatie tot, in april 1968 het besluit valt dat Syd niet meer te handhaven is en vanaf dat moment is de Pink Floyd weer een kwartet.

Op 'A Saucerfull Of Secrets' is Barrett nog in een nummer aanwezig, maar daarna verdwijnt hij definitief van het toneel. Edoch zijn geest blijft jarenlang het Floydgebeuren beheersen. Zo is 'Wish you Were Here' een duidelijk op de figuur van Barrett geinspireerde plaat. Tijdens de opname daarvan komt vreemd genoeg plotseling Barrett zelf even in de studio aanwippen, waar niemand hem in eerste instantie herkend.

Langzaamaan wordt Roger Waters de dominerende creatieve kracht binnen de groep. Onheilspellende S.F. Rock wordt het idioom, waarbinnen geleidelijk de populariteit wordt uitgebouwd. More (1969) is een filmsoundtrack, Ummagumma (1969) een dubbelalbum , dat voor de helft 'live' is.



Atom Heart Mother (1970) is een zwaar georkestreerd conceptalbum, dat in vele landen de top van de hitlijsten bereikt. In 1970 in de Floyd een ware supergroep, goed voor een miljoenenoplage. In de vroege zeventiger jaren is de groep bijzonder actief. Veel optredens, waarbij de totale licht- en geluidinstallatie steeds aangroeit en voor rockbegrippen tot dan onvoorstelbare proporties bereikt.

Obscured By Clouds (1972) is opnieuw een soundtrack , die evenals Meddle (1971) erg goed verkocht wordt. Maar nog altijd staat de groep niet op haar hoogtepunt. Ruim een jaar wordt er gewerkt aan een nieuw conceptalbum, waarop allerlei elementen uit het leven van een popgroep aaneengesmeed, commercie, tijdsverloop, krankzinnigheid, en waarop ook de geest van Syd Barrett merkbaar is: The Dark Side Of The Moon (1973) . Het wordt het meest succesvolle Floyd-album uit de historie van de groep tot dusver en een der best verkochte rockalbums aller tijden. Enkele kleine onderbrekingen uitgezonderd staat de plaat in totaal ruim veertien jaar (741) weken in de Amerikaanse albumcharts.

Zo'n succesnummer opvolgen is moeilijk. De groep overwint deze hindernis met Wish You Were Here, dat ondanks de sombere toonzetting met het titelnummer Shine On You Crazy Diamond twee onvervalste Floyd-Classics oplevert.

De groep wekt in de jaren daarna de indruk wat op haar lauweren te zijn gaan rusten. Ze nemen ruimschoots de tijd voor het maken van een plaat en treden hoogst zelden op. Pas in 1977 wordt weer een omvangrijke toernee op stapel gezet. 'Animals' is dan juist uit: een plaat waaruit een niet al te hooggestemde visie op het mensdom spreekt. Vermoeide cultuurpessimisten zijn het geworden, luie miljonairs, die niet meer zonodig hoeven. De geldingsdrang is minder geworden, het creatief vermogen ook. Het vuur raakt er een beetje uit. Wanneer ze zich voldoende kunnen concentreren op een nieuwe creatie kan er echter nog altijd iets goeds uit voortkomen, zoals 'Animals' heeft bewezen. 'Live' is de groep nog immer een visueel spektakel, waarbij de effecten steeds kostbaarder en sensationeler dreigen te gaan worden. Individueel zijn de vier groepsleden al geruime tijd met soloprojecten in de weer. Achtereenvolgens verschijnen er albums van Gilmour, Wright en Mason. Roger Waters kan het meeste van zijn creativiteit in de groep kwijt. Hij is verantwoordelijk voor het leeuwendeel van The Wall een zware pretentieuze dubbel LP die de verkooprecords van Dark Side Of The Moon naar de kroon steekt. De Single Another Brick In The World wordt overal in de wereld een hit en in Zuid-Afrika als 'subversief' door de regering verboden. In 1980 en 1981 trekt de groep met haar spetaculaire Wall-show door de wereld. Vervolgens verschijnt er ook nog eens een gelijknamige speelfilm in de bioscoop, naar een scenario van Roger Waters en onder regie van Alan Parker, met in de hoofdrol Bob Geldof.

The Final Cut waarop Michael Kamen de plaats van oudgediende Wright heeft ingenomen ligt in het verlengde van The Wall; het is het vervolg van Roger Waters zijn weinig opwekkende autobiografie en opgedragen aan zijn in de Tweede Wereldoorlog omgekomen vader, en welbeschouwd gewoon een solo-album van Waters. Maar pas als The Pros And Cons Of Hitch Hiking onder diens eigen naam uitkomt, lijkt de conclusie gerechtvaardigd dat The Final Cut inderdaad de 'Final Cut' van de groep is geweest. Waters vervolgd o.a. met de tekenfilmsoundtrack When The Wind Blows, terwijl Gilmour zich richt op sessiewerk, voor o.a. Bryan Ferry, Supertramp, Joan Armatrading en Pete Townshend , en Wright een partnership vormt met Dave 'Dee' Harris (ex-Fashion) onder de naam Zee.

Totdat in het najaar van 1986 bekend wordt dat Gilmour, Wright en Mason onder de naam Pink Floyd zullen gaan optreden. Waters is zo verbolgen over dit feit dat hij een proces aanspant, maar hij kan niet verhinderen dat de drie met behulp van een groot aantal sessiemuzikanten A Momentary Lapse Of Reason opnemen. De groep heet Pink Floyd en klinkt ook als Pink Floyd maar mist vooral de diepgang van vorig werk en de venijnige zang van Waters. De gigantische, drie uur durende show die ter promotie van deze CD wordt opgezet laat evenwel een van de meest indrukwekkende live-spektakels aller tijden zien. De registratie van deze concertreeks wordt vastgelegd op Delicate Sound Of Thunder.

Nadat de Berlijnse muur voor de ogen van de wereld tegen de vlakte gaat, acht Waters de tijd rijp voor een hernieuwde uitvoering van The Wall. Alle publiciteit, de honderdduizenden toeschouwers en de vele artiesten ten spijt, wordt The Wall in Berlijn artistiek en in financieel opzicht een pijnlijke afgang voor Waters.

The Wall-Live In Berlin is de kunstmatig opgekrikte live-registratie van deze unieke flop. Waters revancheert zich sterk met Amused To Death. De sound is nogal voorspelbaar en doet vanwege het Gilmour-achtige gitaarwerk sterk aan Pink Floyd denken. Maar het concept is tekstueel verrassend diep uitgewerkt en de muzikale prestaties van vooral Jeff Beck zijn om van te smullen.

In 1993 start Gilmour met de opname van The Division Bell dat een jaar later weer moeiteloos en in recordtijd de platina-status haalt. De angel lijkt echter voorgoed uit de gezapige symforock te zijn verdwenen. En alsof dat nog niet genoeg is, trekt het circus opnieuw met veel visueel spektakel en bombarie in de media van stadion naar stadion, om uiteindelijk af te sluiten met de geijkte live-dubbel-cd P.U.L.S.E.


Roger Waters werkt middels een meerjarenplan aan zijn Franse opera Ca Ira, schrijft een track met Ennio Moricone voor de film La Leggenda Del Pianista en schenkt Marian Faithfull Incarceration Of Flower Children, een niet eerder verschenen Waters-compositie uit 1968. Verrassend genoeg doet hij in de zomer van 1999 Amerika aan voor een heuse, twee maanden durende tournee.

De Pink Floyd BV hult zich daarentegen in een luwte van betrekkelijke rust, en is bezig met diverse zaken.



Waters blijft wel muzikaal actief, want hij toert opnieuw door de States. Een geslaagde live Dubbel CD In The Flesh is het resultaat. Ook in 2002 was Roger Waters nog bezig in Nederland deze CD te promoten. Gilmour doet ondertussen zijn Melt Down concerten akoestisch met Pink Floyd materiaal.
Overigens is alles wat er de laatste jaren uitgebracht is nog een klapper geworden, hetgeen aangeeft dat de wereld nog lang niet Pink Floyd moe lijkt te zijn, en we spreken inmiddels 2004!






De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina