Titus 3, 1-7 VI. Kwetsbaar en onaantastbaar



Dovnload 35.92 Kb.
Datum17.08.2016
Grootte35.92 Kb.
TITUS 3, 1-7
VI. Kwetsbaar en onaantastbaar
1 Vermaan hen, dat zij aan de overheden en machten onderdanig zijn, dat zij hun gehoorzaam zijn, dat zij tot alle goed werk bereid zijn;

2 Dat zij niemand lasteren, geen vechters zijn, maar bescheiden zijn, alle zachtmoedigheid bewijzende jegens alle mensen.

3 Want ook wij waren eertijds onwijs, ongehoorzaam, dwalende, menigerlei begeerlijkheden en wellusten dienende, in boosheid en nijdigheid levende, hatelijk zijnde, en elkander hatende.

4 Maar wanneer de goedertierenheid van God, onzen Zaligmaker, en Zijn liefde tot de mensen verschenen is,

5 Heeft Hij ons zalig gemaakt, niet uit de werken der rechtvaardigheid, die wij gedaan hadden, maar naar Zijn barmhartigheid, door het bad der wedergeboorte en vernieuwing des Heiligen Geestes;

6 Denwelken Hij over ons rijkelijk heeft uitgegoten door Jezus Christus, onzen Zaligmaker;

7 Opdat wij, gerechtvaardigd zijnde door Zijn genade, erfgenamen zouden worden naar de hope des eeuwigen levens.

Verklaring

Toen de herdersknaap David met reus Goliath zou gaan vechten, werd hem door koning Saul een stalen pantser aangetrokken, een koperen helm op het hoofd gezet en een geweldig zwaard in de hand gestopt. Zo zou hij misschien de vloekende Filistijn kunnen verslaan. Maar na een paar stappen al besefte David, dat hij in het harnas van Saul niet kon gaan. Hij trok het weer uit. En in zijn herderskiel, kwetsbaar aan alle kanten, trad hij toen reus Goliath tegemoet. Slechts een slinger en een paar gladde stenen had hij bij zich. En het was daarmee, dat hij de geweldenaar velde. In de Naam van Israëls God. Onaantastbaar, omdat hij er zeker van was, dat zijn God hem niet in de steek zou laten. In Hem meer dan overwinnaar. Een herderskiel, een slinger en een steen. Meer niet. Kwetsbaar. Tegelijk echter onoverwinnelijk in het geloof in zijn God. En zo: onaantastbaar.



Geen geharnaste vechtjas

Het is voorwaar geen simpele zaak om zo in het leven te staan. Zeker niet als wij te maken hebben met tegenstanders die de slagorden van de God van Israël honen. Maar zou de wijze waarop David reus Goliath tegemoet trad niet de enige manier zijn, waarop mensen zich in het strijdperk van dit leven voor God verantwoord opstellen?


Gij toch, Gij zijt hun roem, de kracht van hunne kracht.

Uw vrije gunst alleen wordt d'ere toegebracht. (Ps. 89 : 8 ber.)


Kwetsbaar en tegelijk onaantastbaar. Geen geharnaste vechtjas die de mensen wel eens mores zal leren. Ondoordringbaar en altijd in de vechthouding. Maar met open vizier. Zonder angst, dat alles bij voorbaat reeds verloren is. Staande en gaande in de kracht van de Allerhoogste in wie wij door het geloof ons geborgen weten.
Er zijn mensen die in alles wat zij zeggen en presteren, altijd bezig zijn zichzelf te verdedigen. Er zijn ook mensen die hun bestaan zijn kwijtgeraakt aan Jezus en daarom ontspannen strijden mogen voor een gewonnen zaak.
Met dit laatste zouden we kort kunnen samenvatten wat Paulus aan Titus schrijft in de verzen 1 tot 7 van Titus 3. Titus moet de mensen die aan zijn zorgen zijn toevertrouwd, eraan herinneren, 1. dat zij zich gerust kwetsbaar mogen opstellen in het leven en dat zij zich tegelijk door het geloof in Jezus Christus onaantastbaar mogen weten. Mensen met kleine kracht, maar met een groot geheim.
Rom. 13 : 1-7; 1 Tim. 2 : 1v; 1 Petr. 2 : 13v

Om te beginnen moet Titus de mensen leren, hoe ze zich tegenover de overheid hebben te gedragen. Vermaan hen, dat zij aan de overheden en machten onderdanig zijn, dat zij hun gehoorzaam zijn, dat zij tot alle goed werk bereid zijn (vs. 1). Gelovigen moeten te herkennen zijn aan hun houding tegenover de overheid. 2. Ook al treedt de staat hen als een Goliath tegemoet. Een christen zal niet gemakkelijk te verleiden zijn tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Hij neemt het heft niet zelf in handen. Hij weet, dat God door overheden het mensenleven geordend wil hebben. Is dat niet juist ook de bedoeling van een langs democratische weg gekozen overheid? Het wordt een grote chaos, als iedereen zich als een monarch gaat gedragen en eigen baas gaat spelen.


Het Evangelie is tegen de revolutie. Ook tweehonderd jaren na een Franse revolutie. Het Evangelie leert ons woorden als onderdanigheid en gehoorzaamheid. Belasting ontduiken en dienst weigeren worden ons door het Woord van God niet voorgehouden. Ook als de Naam van God uit het regeringsprogram steeds meer wordt uitgewist. Ook zelfs als er de grootste onverdraagzaamheid en vervolging van de kant van wereldlijke regeringen aan de dag worden gelegd. Ook dan zal de christen in degenen die over hem gesteld zijn, het gezag van de hoge God eerbiedigen.
Heeft Jezus niet opgeroepen om de keizer te geven wat des keizers is? En roept Paulus in zijn brieven niet telkens op tot onderdanigheid en gehoorzaamheid, als het over de overheid gaat? 3. Men zal zich dus wel tweemaal dienen te bedenken, alvorens men zich schaart in de gelederen van opstandelingen en muiters. Dat heeft de apostel Paulus ook op Kreta, waar het wellicht nogal eens roerig was, laten weten. Volgelingen van de Heere Jezus moesten ook daar bij de Romeinse overheid bekend staan als gezagsgetrouw.
Houdt dat dan in, dat zondermeer aan alle regeerders der volkeren `carte blanche' wordt gegeven, zelfs als zij hun onderdanen beestachtig behandelen? Zeker niet. Veeleer is de christelijke kerk geroepen om aan elke overheid te betuigen, dat zij in Gods Naam en naar Gods Woord heeft te regeren. Zo dat iedereen tot zijn recht kan komen en het leven van alle onderdanen beschermd wordt. Overigens zal iedere onderdaan tot alle goed werk bereid moeten zijn. En dat laatste betekent tevens, dat gehoorzaamheid jegens de overheid een grens heeft. Wat niet naar Gods Woord is, kan door geen overheid worden bevolen. Het kan in elk geval door geen christen worden gedaan.
1 Tim. 3 : 3; 2 Tim. 2 : 24v

En dan gaat Paulus in zijn brief nog enkele aanwijzingén geven m.b.t. het leven van alledag. De christenen van Kreta zullen goede burgers en ook open, hartelijke medemensen voor anderen zijn. Niet in de vechthouding, of altijd in de zelfverdediging met anderen omgaan. Dat zij niemand lasteren, geen vechters zijn (vs. 2).

Hoeveel schade kan men zijn naaste berokkenen door kwaad van hem te spreken. En hoe vlijmscherp is soms een mensentong. Men kan er iemand de ogen mee uitsteken en er het hart dodelijk mee verwonden. Ja, hoeveel kwaad is er al niet gesticht in de wereld door strijdlustige vechtersbazen. Zou het dan toch inderdaad niet het beste zijn, dat we ongewapend en kwetsbaar door het leven gaan?
Gal. 6 : 1; Fil.4 : 5; 1 Petr. 3 : 15

Iemand zou kunnen denken, dat we op die manier wel een gemakkelijke prooi worden van onze naaste. Maar is dat wel zo? Is het beste wapen waarmee een christen gewapend kan zijn, niet wat de apostel verder noemt: maar bescheiden zijn, alle zachtmoedigheid bewijzende jegens alle mensen (vs. 2). Beleefd en zachtmoedig. Of met andere woorden: tegemoetkomend en zacht van gemoed. 4. Laat de blik waarmee u naar uw medemensen kijkt, één en al uitnodiging zijn: `Welkom, zegt u maar wat u op uw hart hebt'. Laat uw gelaat niet zijn als het bordje: `Verboden toegang'.


`Met de hoed in de hand komt men door het ganse land'. Maar u moet wel bedenken, dat hier niet een gemaakte bescheidenheid en zachtmoedigheid bedoeld wordt, een uiterlijk beleefde en hoogst bescheiden opstelling waarmee mensen proberen anderen om hun vinger te winden en in hun macht te krijgen. Het gaat in Titus 3 : 2 om een innerlijke openheid en teerheid jegens alle mensen die een uitstraling is van echt christelijke naastenliefde. En die gaat werkelijk tot de uiterste grens. Ze is niet slechts bedoeld voor de kring der broeders en gelijkgezinden. Ze gaat uit tot alle mensen. Zelfs tot die mensen die op ons afkomen met vijandige bedoelingen. Echte naastenliefde ontwapent. Ze slaat vijandschap lam.
Ja, want hoe zou het toch komen, dat er zoveel misverstanden, onenigheden, ruzies en oorlogen onder de mensen zijn? Zou dat niet hoofdzakelijk daaruit voortkomen, dat de één zich beter weet dan de ander en dat men elkaar daarom één, twee, drie afschrijft? Wie zichzelf niet kent, gaat gemakkelijk op een goddelijke troon zitten en voert tegen iedereen een vernietigingsoorlog.

Van hetzelfde hout gesneden

Daarom voegt de apostel nog iets toe aan zijn opwekkingen om zich tegenover zijn medemensen open en kwetsbaar op te stellen. Hij herinnert eraan, dat christenmensen van hetzelfde hout gesneden zijn als alle Adamskinderen.


Rom. 1 : 29; Ef. 5 : 8; 1 Petr. 4 : 3

Want ook wij waren eertijds onwijs, ongehoorzaam, dwalende, menigerlei begeerlijkheden en wellusten dienende, in boosheid en nijdigheid levende, hatelijk zijnde en elkander hatende (vs. 3). Let erop, dat Paulus schrijft: want... Indien u een christen bent, bent u het geworden, gemaakt. Van huis uit bent u in geen enkel opzicht anders dan alle andere mensen. Eén en al onverstand. Ongehoorzaam. Als een eigenzinnig schaap dat dwaalt in het rond, zonder herder. Verslaafd aan driften en wellusten van het vlees. Die het zonnetje in het water van de ander niet kan zien schijnen, afgunstig. Mensen met een boos oog waaruit haat spreekt. 5. 'Joyriders' die hun mede- weggebruikers zien als medereizigers die ze proberen in te halen en met wie ze slechts afstand bewaren, omdat ze botsingen willen voorkomen.
Rom. 6 : 21v; 1 Kor. 6 : 11; Ef. 2 : 1-10; Kol. 3 : 7v; 1 Petr. 2 : 10

Met dit alles zijn wij mensen in ons natuurlijk bestaan ten voeten uit getekend. De Bijbel houdt er geen optimistisch mensbeeld op na. In Titus 3 : 3 wordt onze doopceel gelicht. In één woord: een schandelijk leven. Wie van zichzelf mag zeggen, dat hij zo niet meer leven kan, die moet het aan God danken, dat het anders is geworden. Eertijds - voordat men tot bekering kwam – was het in elk geval wel zo. En dat verleden wordt voor een christen nooit grijs verleden in die zin, dat hij er torenhoog boven is komen te staan. Als `niet' komt tot 'iet', vergeet 'iet' zichzelf niet. Daarom kan een bekeerd mens nooit hard en onbarmhartig met onbekeerde mensen omgaan. Hij ziet in de ander altijd zichzelf terug. En hij weet, dat hij het alleen aan Gods goedertierenheid te danken heeft, dat hij niet meer is als tevoren.



Het bad van wedergeboorte en vernieuwing van de H. Geest

Ps. 31 : 20; Matth. 9 : 35v; 1 Tim. 1 : 1; Tit. 2 : 11

Vandaar dat de apostel vervolgt: Maar wanneer de goe dertierenheid van God, onze Zaligmaker en Zijn liefde tot de mensen verschenen is, heeft Hij ons zalig gemaakt, niet uit de werken der rechtvaardigheid die wij gedaan hadden, maar naar Zijn barmhartigheid, door het bad der wedergeboorte en vernieuwing van de Heilige Geest (vs. 4, 5). Er is iets waardoor een mens tot bekering, tot een nieuw leven kan komen. Iets dat zoveel zeggenschap over hem kan krijgen, dat hij niet meer vastgepind behoeft te worden op zijn verleden.
Gal. 1 : 15v

Iets, dat onaantastbaarheid geeft. De goedertierenheid van God, onze Zaligmaker en de liefde Gods tot de mensen is verschenen. 6. Binnen de bedorven levenssfeer van hun bestaan gekomen. Goedertierenheid van God die zaligmaakt. 7. En liefde van God tot de mensen. Eigenlijk staat er: Zijn filantropie. Daar ligt de grond van bekering. 'God zal in ons niets vinden, dat Hij moet beminnen; maar Hij heeft ons lief, omdat Hij goedertieren en barmhartig is' (Calvijn). 'Het heeft God behaagd Zijn Zoon in mij te openbaren', schrijft Paulus ergens van zijn eigen bekering. En omdat de Heere een mensen - lievend God is (hoe heerlijk algemeen staat het er), daarom kan het in een mensenleven tot bekering komen. En alleen bekering maakt van een mens een nieuw mens. De rest is lap- en poetswerk.


Deut. 9 : 5; Ef. 2 : 4, 8v ; 2 Tim. 1 : 9

Hij heeft ons gered. Een ingreep van boven. Geen resultaat van vrome zelfontplooiing of menselijke krachtsinspanning. Niet uit hoofde dus van werken waarvan de rechtvaardigheid bestaat in wat wij hebben gedaan. Maar naar de orde van Gods ontferming. Zo hebben we het meer bij Paulus gelezen. Dit is het hart van het Evangelie. Het geeft geweldige ontspannenheid. Want de mens hoeft het zelf niet te verdienen. Hoe zou het kunnen? En u en ik mogen voorgoed afzien van al het onze. Het is geen grond voor zaligheid. Het is de pure genade, de onverdiende goedheid van God alleen, waardoor wij tot nieuwe mensen worden. We moesten het ons maar aantrekken. Juist nu ons van alle kanten wordt voorgehouden, dat het op ons dóen aankomt. Lees het nog een keer: Hij heeft ons zalig gemaakt. En als wij mensen, voorzover wij werkelijk andere mensen zijn geworden, stof tot roemen willen hebben, laat ons dan roemen in het wonder, dat God aan ons wilde denken uit vrije gunst die eeuwig Hem bewoog.


Of de apostel met dit alles dan bedoelt, dat de christenen van Kreta door hun bekering mensen zijn geworden die niet meer - om met Calvijn te spreken - `omwonden zijn met zonden en een dodelijk lichaam met zich omdragende'? Nee, Paulus maakt hier duidelijk, dat christenmensen die van bekering weten, `zeker zijn van hun zaligheid, daar ze door het geloof in Christus zijn ingelijfd' (Calvijn). En zo staan zij geen millimeter boven een onbekeerde en kunnen tegelijk nooit meer uit de voeten zoals eertijds.
Matth. 19 : 28; Joh. 3 : 3, 5; 1 Petr. 1 : 3, 23

Nadrukkelijk wijst de apostel er dan op, dat deze (zekerheid van de) zaligheid hun deel is geworden via een bad van wedergeboorte en vernieuwing van de Heilige Geest. 8. Omdat hier over een bad wordt gesproken, dat met wedergeboorte en vernieuwing door de Heilige Geest verband houdt, wordt door uitleggers bij deze tekst uit Titus 3 : 5 vaak verwezen naar de doop. Strikt nodig is dat niet. Want wedergeboorte en vernieuwing door Gods Geest kunnen ook zonder dat daarbij gedacht wordt aan de waterdoop, wel met een bad vergeleken worden. Op vers 5 volgt immers: Welke Hij over ons rijkelijk heeft uitgegoten door Jezus Christus, onze Zaligmaker (vs. 6). 9.


Jes. 32 : 15; Joel 2 : 28vv; Hand. 2 : 1vv; 10 : 44v; Rom. 12 : 2; Ef. 4 : 32; Gal. 5 : 22; Tit. 2 : 14

We lezen van de Heilige Geest in het boek van de Handelingen, dat Hij is uitgestort in Jeruzalem, maar ook dat Hij uitgestort werd, als later Joden en/of heidenen tot bekering kwamen. Zij werden dan vervuld met Gods Geest. En dat bracht voor hen een overvloed van goede gaven van God met zich mee. Waardoor zij ook bekwaam werden gemaakt om te dienen in Gods gemeente. De Heilige Geest komt immers nooit met lege handen. Rijkelijk uitgegoten. Ondergedompeld in, gedoopt met de Heilige Geest. 10. Dit aangedaan worden met de Geest van boven is de bron van het nieuwe leven. En omdat er zo weinig van deze doorbraak en stortvloed van de Heilige Geest merkbaar is, ontbreekt het vaak ook aan een werkelijk voorbeeldig leven in de christelijke gemeente.


Rom. 6 : 4; Ef. 5 : 26

Gelukkig echter, dat ons juist deze zaak is toegezegd in de waterdoop. Wij worden door onze doop opgewekt tot een nieuw leven. Daarom doen wij er goed aan daarop te pleiten als op een vaste grond voor onze levensvernieuwing van dag tot dag. En daarom is er ook niet veel tegen om bij het woord `bad' in Titus 3 : 5 aan de doop te denken. Zoals in Ef. 5 : 26, waar de doop het waterbad van het Woord genoemd wordt. Het is door de waterdoop, dat ons de belofte van levensvernieuwing is aangereikt en aangeboden. 11. Een teken dat niet ijdel of leeg is. En dat niet bedriegt. Waarin ons een pand geschonken is van Gods goedertierenheid. En al heeft ieder van Gods kinderen niet een even overvloedige geestelijke rijkdom, die het minste ervan heeft, is al rijk, omdat 'het allerminste druppelken des Heiligen Geestes - om zo te spreken - als een onophoudende lopende fontein is, die nimmer verstopt noch verdroogd wordt' (Calvijn).



Erfgenamen naar de hoop van het eeuwige leven

Nogmaals, het is alles genade. Ook de wedergeboorte en levensvernieuwing door Gods Geest. 12. Deze weldaad komt immers voort uit de onverdiende goedheid van God en van Jezus Christus onze Redder, 13. waardoor zondaren worden vrijgesproken van hun schuld (gerechtvaardigd).


Matth. 19 : 29; Rom. 3 : 24; Gal. 3 : 29; 2 Tim. 1 : 10 Tit. 1 : 2

Rechtvaardiging en heiliging zijn onafscheidelijk aan elkaar verbonden. Er is niemand die door het bloed van Christus gewassen wordt, die niet ook door de Geest van Christus wordt vernieuwd. En dat alles tenslotte met het heerlijke doel: Opdat wij, gerechtvaardigd zijnde door Zijn genade, erfgenamen zouden worden naar de hoop van het eeuwige leven (vs. 7). In het hart van Gods kind brandt de vlam van de hoop. Leven, leven, eeuwig leven. Daarvan weet hij zich nu reeds in beginsel de bezitter. `Wij gaan ten hemel in en erven koninkrijken'.


Christenmensen zijn kwetsbaar. Zij willen dat ook zijn. Een herderskiel, een slinger en een steen. Meer niet. Maar ze zijn ook onaantastbaar. Meer dan overwinnaars door Hem die hen heeft liefgehad. En zo kunnen ze reus Goliath tegemoet.

Gespreksvragen

1. Onderdanigheid en gehoorzaamheid tegenover de overheid worden ons in de Bijbel alom op het hart gebonden. Geldt dat naar uw oordeel ook, als een overheid een dictatoriale militaire macht vertegenwoordigt?


2. Vers 4 spreekt over de liefde van God tot de mensen (Zijn 'filantropie'). Houdt dat in, dat niemand ooit meer hoeft te vrezen voor de toorn van God?
3. Ga aan de hand van vers 5-7 voor uzelf nog eens na, waarin de wedergeboorte en levensvernieuwing bestaat. Vindt u, dat deze echt rijkelijk uitgegoten zijn in het gemeentelijk leven vandaag? En hoe zou het kunnen komen tot een reveil, een geestelijke opwekking in het leven van de kerken?


NOTEN
1. Het woord vermanen ('hupomimneisko') kan ook vertaald worden met: herinneren. Met 'hen' zullen alle in 2 : 1-10 genoemden bedoeld zijn.
2. 'Archè' en 'exousia' = heerschappij en macht (autoriteit). Zie wat over de houding van christenen tegenover de overheid geschreven is in onze verklaring van Rom. 13 : 1vv en 1 Tim. 2 : 2.
3. Over het woord 'hupotassomai' = zich onderwerpen, zie o.a. Tit. 2 : 5 `Peitharcheo' = aan de overheid gehoorzamen.
4. 'Amachos' = niet strijdend, vredelievend. `Epieikès' = gematigd, bescheiden, tegemoetkomend Vgl. 2 Kor. 10 : 1, waar het woord vertaald is met 'goedertierenheid'. `Praütès' = zachtmoedigheid, mildheid. Vgl. 2 Tim. 2 : 25; 1 Petr. 3 : 15
5. Onwijs ('anoëtos') = zonder verstand, dat leiding geeft en stuurt in een richting. Ongehoorzaam ('apeithès') = tegenover God als een rebel. 'Dwalend' (`planoomenoi') = van het pad afgaande. Van de begeerten ('epithumiai') en lusten ('hèdonai'), menigvuldig en bont ('poikilai') wordt gezegd, dat men ze diende ('douleuo' - als een slaaf eraan verknocht zijn). Men leidde een leven ('diago') in boosheid en afgunst dat afschuwelijk, gehaat was ('stugètos' - een woord dat alleen hier in het N.T. voorkomt) en hatelijk ('miseo' = haten).
6. Verschenen ('epefanè') wil hier zeggen: in de verkondiging van het Evangelie en in de overgave van hen daaraan. Paulus denkt hier vooral aan de doop van wedergeboorte en vernieuwing (slot van vers 5).
7. 'Chrèstotès' = bruikbaarheid, goedheid
8. Voor het woord wedergeboorte staat in de grondtekst het woord 'palingenesia', een woord dat in Matth. 19 : 28 wordt gebruikt ter aanduiding van de wereldvernieuwing bij Christus' wederkomst. Hier betekent het: een opnieuw geboren worden van de mens door de Heilige Geest (vgl. `anagennao' - van boven geboren worden in Joh. 3 : 3, 5). Het woord 'anakainosis' (vernieuwing) is een nadere uitwerking van de wedergeboorte. Vgl. Rom. 6 : 4, 1 Petr. 1 : 3, 23.
9. Het woord `welke' kan terugslaan op bad of op de Heilige Geest. Letterlijk staat er: van welke Hij rijkelijk op ons uitstortte. Calvijn zegt, dat het zakelijk geen groot verschil maakt, of hier het bad of de Heilige Geest wordt bedoeld, maar dat bij uitstorten toch het eerst aan een bad wordt gedacht (a.w., blz. 196).

Onjuist lijkt het mij om, zoals W. Hendriksen (a.w., p. 391v) doet, het woord 'loutron' slechts met 'wassing' en niet met bad (basin) te vertalen. Ook hij erkent trouwens, dat hier gezinspeeld wordt op de doop.



10. Zie Kittels Theologisches Wórterbuch z.NT, Bnd. II, S. 466, waar Behm verwijst naar Joel 2 : 28v (Jes. 32 : 15), Hand. 2 : 16vv, 33. De OT-ische heilsprofetie gebruikt het beeld van de uitgieting van de Geest niet slechts voor de extatische inspiratie, maar eveneens voor de innerlijke levensvernieuwing door de Geest (Ez. 39 : 29; Zach. 12 : 10; vgl. Jes. 44 : 3vv; Ez. 36 : 26v). Titus 3 : 5v duidt volgens Behm op de ontvangst van de Geest bij de doop.
11. Calvijn zegt, dat de heilige Paulus hier eigenlijk van de Heilige Geest handelt en slechts (door het woord bad) een toespeling maakt op het doopsel. Van het onzienlijke en verborgen werk van de Geest (wedergeboorte en vernieuwing) wordt een zienlijk teken getoond in het doopsel. En hoewel de doop ons in eigenlijke zin niet wederbaart, wordt deze genade in de doop ook de ongelovigen aangeboden. God drijft niet de spot met ons, ons ijdele figuren gevende. J. Calvijn, a.w., blz. 196v.
12. Wedergeboorte en vernieuwing (voor geen van beide woorden staat een lidwoord) zijn twee kanten van dezelfde zaak. Ze duiden het begin en het verloop van het nieuwe leven aan. In feite is het één werk van de Heilige Geest. In sommige handschriften staat het woordje 'door' voor `Heilige Geest'. `Van de Heilige Geest' betekent, dat de Heilige Geest de oorzaak is.

M. Dibelius (a.w., S. 112f) zegt, dat in Titus 3 : 5 sprake is van verwantschap met de Griekse mysteriereligies, maar dat in tegenstelling tot deze Titus 3 : 5 niets weet van extatische belevingen, maar slechts van een voortdurende energiebron van een nieuw leven en dat hier wedergeboorte niet iets is, dat slechts voor een enkele ingewijde bestemd is, maar veelmeer het grondleggende gebeuren voor alle christenen.


13. Voor `Redder' zie op 2 Tim. 1 : 10; Tit. 1 : 4 en 2 : 13.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina