Toerverslag Haute Route & Mont Blanc



Dovnload 84.18 Kb.
Pagina1/6
Datum18.08.2016
Grootte84.18 Kb.
  1   2   3   4   5   6

Toerverslag

Haute Route & Mont Blanc

April 2000

Dag 1: zaterdag 8 april 2000 Amsterdam -> Chamonix

Amsterdam, 7.15 uur. De wekker gaat. Het duurt even voor ik doorheb dat dit niet het begin van weer een nieuwe werkdag, maar van mijn wintersportvakantie is. Hoewel zo´n toerski-vakantie een behoorlijke werkvakantie is, geeft het me toch de moed om op te staan. Getroost door de gedachte dat de andere toergenoten waarschijnlijk al wat langer in touw zijn. Behalve Allard misschien, die de geografische voorsprong uitbuit die Breda heeft ten opzichte van Chamonix door extra laat te vertrekken.

7.50 uur. Ik loop terug van de bakker met mijn dagrantsoen in de hand. Peter en Jeroen staan al op mijn stoep belletje te lellen. Tevergeefs. Maar wat wil je: de moderne mens houdt uit goed fatsoen toch een academisch kwartiertje aan, en komt zeker op dit tijdstip niet een volle tien minuten te vroeg aanzetten. De tijdwinst wordt, terecht, volledig tenietgedaan met koffie, thee en koek. 3 academische kwartiertjes later is moto 2 en route. Nog voor de ring A10 hebben wij onze eensgezindheid en besluitvaardigheid getoond door te kiezen voor de route Luxemburg-Frankrijk. Nog voor de afslag A9 hebben wij onze flexibiliteit getoond door te kiezen voor de route Venlo-Duitsland (Linksrheinisch)-Zwitserland. Dit om moto 1 (Holger, Linda, Eduard), die we bij de start alvast een veilige voorsprong hebben gegeven, onze hete adem in de nek te laten voelen. Om ze niet al meteen in het stof te laten bijten pakken wij Duisburg nog even mee. Inmiddels is via de mobiele telefoon gebleken dat ook moto 3 (Allard en Mathij) en route is. Zij kiezen voor de route Luxemburg-Frankrijk. Bang voor de confrontatie en uit lullige Hollandse zuinigheid (tanken in Luxemburg). Moto 1 vergooit de door ons zo gul gegunde voorsprong door zich als makke schapen in een file-fuik te laten jagen. Moto 2, duidelijk meer intellectuele bagage aan boord, ontwijkt de file listig, en kan voor de lunch aanschuiven bij de stomverbaasde moto 1-ers.

19.00 uur precies. De finish bij La Cremerie du Glacier is close. Zo close dat het eigenlijk binnen de meetfout valt. Met moto 3 op de verkeerde (te korte) route en moto 1 op strafpunten wegens een overduidelijke file-fout is moto 2 de onbetwiste morele winnaar van deze eerste etappe van de Grande Haute Route 2000. Victory is ours!!


Bouke.

Dag 2: zondag 9 april

Deze dag is bedoeld om te acclimatiseren, in te skiën, nieuw of gehuurd materiaal uit te testen en, in geval van Peter en mij, om de techniek van het snowboarden nog verder te verfijnen.

Na een voedzaam ontbijtje in de Cremerie rijden we in een kwartiertje naar Argentiere. Daar worden koortsachtig nog wat inkopen gedaan uit de categorie reserve-karabiner en stijgijzerzakje. Peter en Allard selecteren zorgvuldig het meest geschikte snowboard. Het skigebied van Argentiere heeft 1 gondel en enkele stoeltjesliften te bieden. Niet heel uitgebreid maar prima voor zo'n dagje. De uitsmijter is echter de cabinelift naar Les Grands Montets op 3260 meter. Daarvoor verkopen de Franse slimbroeken aparte tickets voor een tientje. Dat hadden wij dus reeds gedaan beneden, naast aanschaf van onze dagpas. Toen we rond 13.00 uur richting het hoogtepunt wilden, om daar al lunchend te acclimatiseren, kwamen we echter van een koude kermis thuis. Je ticket bleek slechts inwisselbaar tegen een nieuw kaartje met een nummer. Het nummer bepaalde je "vluchttijd". In mijn geval 15.24 uur, voor de rest 8 minuten later. We voelden ons als bij de slager met 100 nummertjes voor ons, we konden eerst wat andere boodschapjes doen. Oftewel: nog wat skiën en uitgebreid lunchen op hooguit 2000 meter.

De cabinevlucht van 15.24 uur bleek een ware attractie: in 5½ minuut 1250 hoogtemeters over slechts 2 stutzen. 50 a 60 km/hr werd later bijgesteld tot 38 na verbeterde hoekschatting en hulp van Pythagoras. Maar dat neemt niet weg dat stijgende stoeltjes in combinatie met boompjes en meedraaieffecten werkelijk stil leken te staan! Terwijl dalende stoeltjes duizelingwekkend naar beneden schoten, fantastisch! De pikzwarte afdeling vol buckels helemaal tot in Argentiere op 1000m. vormde voor de skiërs een apotheose. Peter vond het zo-zo, en voor de schrijver van vandaag werd het een hele lange martelgang. Bouke, uw auteur van gisteren, gaf bewust de pen door aan mij. Een mengeling van leedvermaak en respect voor de moedige strijder. De douche in onze bij-hut van de Cremerie du Glacier (de bruidssuite van Holger en Linda) voelde heerlijk. Voorlopig de laatste douche, realiseerden we ons maar al te goed. Het vreten was niet kinderachtig: vette risotto-achtige macaroni met enorme, nog vettere worsten. Met name Hector de huishond zat er verlekkerd naar te kijken. 's Avonds verder niet veel activiteit, behalve wat gebakkelei over wel of niet skiën morgenochtend met onduidelijk resultaat. We zijn moe en hebben geen vadertje gids nodig om om tien uur netjes naar bed toe te gaan.


Allard

Dag 3: maandag 10 april

De scepter werd aan mij overgedragen. Ik moet dit dan schrijven na een dag vol evenementen, maar ja… die zijn voor de auteur van morgen.

Gisteren -wat is het ver weg- was een wel heel rustig begonnen dag. Ontbijt om 8 uur. Ik was de enige, maar na zo'n 20 tot 30 minuten druppelde iedereen binnen. Het plan van Bouke om nog even wat te skiën kreeg uiteindelijk toch enig onthaal. De eerste groep (Linda, Holger, Bouke en ik) vertrok wat eerder naar Chamonix om de laatste inkopen te doen en vervolgens te gaan skiën. De tweede groep ontmoetten we bij het vertrek naar de liften nog in 'Chamonix. Was zondag de afdaling van de Montets toch nog wat moeilijk bij mist en veel Puckel, nu was deze prachtig. Na wat telefonades met o.a. Kilian, waren we ruim op tijd beneden om Louis en Kilian te ontmoeten. Toen omhoog; eerste nog wat afdalen, maar nu met rugzak, en toen, voor de meesten na een jaar, en voor mij na zes jaar, de vellen onder. Geen mooi weer. Zag het er allemaal een beetje uit als een eitje, onder de hut was het even -dun paadje met afgrond- niet vallen. Toch wat onverwacht "eng". Of is dit een woord dat niet vermeld mag worden? De hut was een beetje primitief en op hoogte. Weinigen sliepen goed. Met 10 man in een hok zonder raam open! Voor mij -ik kom er eerlijk voor uit- was het toch de dag en nacht met "hoe zal het me morgen allemaal vergaan". Es soll schwer werden! En dat zegt de gids! Goed. Lekker geskied, rustig opgestaan en ontbeten met redelijk slecht weer gelopen. So far so good. Ik draag dan ook graag de scepter over aan …. voor de wederwaardigheden van vandaag. Holger maakte mij er net op attent dat ik Peter nog zou dienen te vermelden. Dat is ook zo, Peter zou eventueel schrijven ivm zijn video -wat een mooi apparaat-maar ja, een apparaat-! Ik omdat ik voor het eerst weer na 6 jaar een haute route loop - en wat voor een. Peter zet deze tocht zo te zien voortreffelijk vast op video. En daarnaast ook nog tijd om even te helpen enzovoort. Maar gezien de voorvallen van vandaag en om zorg te dragen voor een volstrekt objectieve verslaglegging dus toch maar het woord aan …… Overigens denk ik dat Peter voor een redelijk neutrale verslaglegging zou zorgdragen. Ja toch Peter?
Mathij



  1   2   3   4   5   6


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina