Update of April 2013, for the Emily Dickinson Lexicon



Dovnload 479.06 Kb.
Pagina2/6
Datum22.07.2016
Grootte479.06 Kb.
1   2   3   4   5   6



(a) opon: upon. Merkwaardig dat Dickinson, die haar tijd vooruit was wat betreft modern taalgebruik, toch soms hardnekkig vasthield aan een spelling uit de periode 1200 – 1600. Of was "opon" nog steeds de gebruikelijke vorm voor "upon" in de regio van New England waar Dickinson woonde?

(b) Acre: Engelse oppervlaktemaat: 1 acre = 40.5 are; acre kan hier vertaald worden door es, akker, veld.

(c) What Plan: In het laatste couplet treffen we de gedachte aan dat er mogelijk geen ontwerp aan de natuur ten grondslag ligt. Een onbekende en ongeplande functionaliteit van de bomen voor de natuur wordt echter wel open gehouden (moderne gedachten voor die tijd).

Een groepje van vier bomen handhaaft zich zonder ontwerp of orde. Het gedicht wordt wel een 'vroeg ecologisch gedicht' genoemd: er komen behalve de invloed van factoren als zon en wind van buitenaf, ook wisselwerkingen met elementen van het systeem in voor: De akker geeft de bomen plaats, zij geven op hun beurt de akker schaduw en krijgen aandacht van dieren en mensen die voorbij komen. Het blijft de vraag waarom dit sublieme gedicht nog door geen enkele Nederlander is vertaald. Wij vonden vooral Scandinavische vertalingen: Poul Borum, Lennart Nyberg, Tone Hødnebø en Gunhild Kübler lijken niet veel problemen met de vertaling te hebben gehad. Het gedicht blijft in de vertaling van ieder van hen gemakkelijk overeind.

Andere duidingen: Preest

(a) opon: upon. It is remarkable that Dickinson, who was ahead of her time in terms of modern language usage, sometimes stubbornly clung to a spelling of the period 1200 – 1600. Was "opon" still the usual form for "upon" in the region of New England where Dickinson lived?

(b) Acre: English size of area: 1 acre = 40.5 are; acre may here be translated in Dutch by 'es' = arable land of a Saxon village; 'akker' = field; 'veld' = field (Huitenga, 1976 – 1995).

(c) What Plan: In the last stanza it comes to mind that possibly no design underlies nature. However an unknown and unplanned functionality of trees is kept open (modern thoughts for that time).

A group of four trees maintains itself without design or order. The poem is sometimes called an 'early ecological poem': next to unidirectional influence of exogenous factors as sun and wind, there is also mutual interaction with elements of the system: The field gives the trees a place, they in their turn give the field shade and draw attention from animals and people passing by. The question remains why this sublime poem has not yet been translated by any Dutch translator. We found mainly Scandinavian translations: Poul Borum, Lennart Nyberg, Tone Hødnebø and Gunhild Kübler do not seem to have experienced many problems with their translation. In each case the translator has done it very well.

Other interpretations: Preest

J1 / F1 (1850)



Awake ye muses nine, sing me a strain divine,

unwind the solemn twine, and tie my Valentine!

Oh the Earth was made for lovers, for damsel, and hopeless swain,

for sighing, and gentle whispering, and unity made of twain,

all things do go a courting, in earth, or sea, or air,

God hath made nothing single but thee in his world so fair!

The bride, and then the bridegroom, the two, and then the one, (a)

Adam, and Eve, his consort, the moon, and then the sun;

the life doth prove the precept, who obey shall happy be,

who will not serve the sovereign, be hanged on fatal tree.

The high do seek the lowly, the great do seek the small,

none cannot find who seeketh on this terrestrial ball;

The bee doth court the flower, the flower his suit receives,

and they make merry wedding, whose guests are hundred leaves;

the wind doth woo the branches, the branches they are won,

and the father fond demandeth the maiden for his son.

The storm doth walk the seashore humming a mournful tune,

the wave with eye so pensive, looketh to see the moon,

their spirits meet together, they make their solemn vows,

no more he singeth mournful, her sadness she doth lose.

The worm doth woo the mortal, death claims a living bride,



night unto day is married, morn unto eventide; (b)

Earth is a merry damsel, and Heaven a knight so true, (c)

and Earth is quite coquettish, and he seemeth in vain to sue. (d)



Now to the application, to the reading of the roll, (e)

to bringing thee to justice, and marshalling thy soul;

thou art a human solo, a being cold, and lone,

wilt have no kind companion, thou reap'st what thou hast sown. (f)

Hast never silent hours, and minutes all too long,

and a deal of sad reflection, and wailing instead of song?

There's Sarah, and Eliza, and Emeline so fair,

and Harriet, and Susan, and she with curling hair! (g)



Ontwaakt gij negen muzen, zing mij een mooi refrein,

laat plechtigheid eens vieren, vind mij een Valentijn!

De Aarde is voor deernen, die worden door knapen begeerd,

voor zuchten zacht gefluister, en twee door de liefde verteerd,

niets dat er niet het hof maakt, op aard, in lucht, ter zee,

Niets leeft er in zijn eentje, van alles maakt God twee!

De bruidegom, het bruidje, eerst twee dan later één,

Adam, en Eva, samen, de maan, en dan de zon;

het leven heeft bewezen, haar regels maken blij,

wie dit gebod niet opvolgt, is bitter lot bereid.

De hogen zoeken lagen, de groten gaan voor klein,



wie zoekt zal zeker vinden, dit aardse bal is fijn;

De bij verzoekt het bloempje, haar aanzoek wordt blij begroet,

ze houden vrolijk bruiloft, veel blaadjes op bezoek;

de wind verleidt de takken, zij geven zich gewoon,

en de trotse vader vraagt dan het meisje voor zijn zoon.

De Storm aan 't pierewaaien, neuriet een droevig lied,

de golf staat wat te turen, of hij de maan ook ziet,

hun geesten komen samen, beloven zij aan zij,

niet meer zo droef te zingen, zij zijn hun treurnis kwijt.

De worm vrijt met de doden, dood eist een sterveling,

nacht is getrouwd met daglicht, de dag met schemering;

De Aarde is een deerne, de Hemel zit te paard,

En zij is heel bevallig, en hij dingt vergeefs naar haar.

De toepassing nu vinden, naar de lezing van de rol,

jou tot je recht doen komen, naar bijstand voor je ziel;



een metgezel ontbreekt er, je bent wat eenzaam, koud,

je mist aardige vrienden, je oogst wat is gepoot.

Nooit heb je stille uren, minuten zijn al lang,

is wat je denkt steeds droevig, geklaag in plaats van zang?



Kijk Sarah, en Eliza, en mooie Emeline,

en heb je Sue, en 't meisje met krullend haar gezien!




Thine eyes are sadly blinded, but yet thou mayest see

six true, and comely maidens sitting upon the tree;

approach that tree with caution, then up it boldly climb,

and seize the one thou lovest, nor care for space, or time!

Then bear her to the greenwood, and build for her a bower,

and give her what she asketh, jewel, or bird, or flower;

and bring the fife, and trumpet, and beat opon the drum ─

and bid the world Goodmorrow, and go to glory home!
Emily Dickinson


Jouw ogen, blind van droefheid, maar toch kijk maar eens om

zes echte, knappe meiden zitten daar in de boom;

benader die voorzichtig, beklim hem met dapperheid,

en grijp dan die je liefhebt, let niet op ruimt' of tijd!

Dan draag je haar het bos in, en bouwt haar een prieel,

en geeft wat ze gevraagd heeft, een bloem, of een juweel;

Trompetten mogen klinken, en blaas maar op de fluit ─

wens de wereld Goedemorgen, en kom vol glorie thuis!
Vertaling Geert Nijland

met vertaalsuggesties van Jan Zwemer en Ans Bouter.


Sources (Bronnen): Todd, 1894, p. 137 – 139;

Franklin, 1998, p. 49 – 50;



Andere vertalingen in Germaanse talen: onbekend

(a) The bride, and then the bridegroom, the two, and then the one: Deze uitdrukking ontleende Emily waarschijnlijk aan Genesis 2:24, in de Willibrord vertaling (1995) luidt het letterlijk: "en die twee zullen één zijn".



(b) night unto day is married, morn unto eventide: In de Nederlandse vertaling gaat een typische speelse Dickinsoniaanse dubbele betekenis van 'unto' verloren. De nacht is niet alleen met de dag getrouwd, zij is ook tot (het aanbreken van) de dag met hem getrouwd ─ een merkwaardig huwelijk tussen partners die elkaar nauwelijks zien.

(c) 'a merry': variant, 'merry' (zonder lidwoord);

(d) 'he seemeth': variant, 'beseemeth';

(e) Now to the application, to the reading of the roll: Dit is wat onduidelijk, vooral voor niet-Engels sprekenden. Wat betekent "the reading of the roll"?. We kunnen wel vaststellen dat bij deze regels een geheel nieuw hoofdstuk van het gedicht begint: Het eerste hoofdstuk is een algemene verhandeling over 'liefde in de natuur'. Maar dat is een filosofische voorbereiding op waar het in deze valentijn om gaat, namelijk, wat dit allemaal persoonlijk betekent voor de jongeman Elbridge Bowdoin, hier en nu, met zijn gemis van een goede partner? Vanaf hier gaat het om de toepassing van de algemene principes uit het eerste deel naar een concrete persoonlijke toepassing in het laatste deel van het gedicht.

(f) 'reap'st': variant, 'reapest';

(g) 'Susan'. variant, 'Sabra'.
Dit gedicht is waarschijnlijk het eerste dat Emily Dickinson schreef (maar niet publiceerde), op twintigjarige leeftijd.

Het werd geschreven ter gelegenheid van Valentijnsdag, een feest dat in Nieuw Engeland in de 19e eeuw een hele week duurde.

Emily zond dit gelegenheidsgedicht in 1850 naar Elbridge Bowdoin, een zakenpartner van haar vader.

Hij bewaarde het gedicht veertig jaar. Het gedicht beschrijft de wet van het leven als de koppeling van de seksen.

In de regels 29 – 30 suggereert Emily zes mogelijke partners voor Elbridge Bowdoin,

waarbij zij zichzelf bescheiden en humorvol als laatste noemt: 'zij met krullend haar' (Emily had zeer sluik haar).


Andere duidingen: Kornfeld, Preest

(a) The bride, and then the bridegroom, the two, and then the one: Emily likely borrowed this expression from Genesis 2:24; in the Dutch Willibrord translation (1995) it literally reads: "en die twee zullen één zijn (the two shall be one)".

(b) night unto day is married, morn unto eventide: Unfortuneately in the Dutch translation a typical playful Dickinsonian double meaning of "unto" gets lost. The night is not only married to the day, she is also married to him until the (break of) day ─ a strange marriage between partners who barely see each other.

(c) 'a merry': variant, 'merry' (without article);

(d) 'he seemeth': variant, 'beseemeth';

(e) Now to the application, to the reading of the roll: This is somewhat unclear, especially for non-English speakers. What does "the reading of the roll" mean? We may conclude that with these lines an entirely new chapter of the poem begins: The first chapter is a general treatise on 'love in nature'. But that is a philosophical preparation for what this Valentine is about, namely, what all this personally means, here and now, for the young man, Elbridge Bowdoin, with his lack of a good partner? From here on the poem is about the application of the general principles of the first part to a specific application on a personal level in the last part of the poem.

(f) 'reap'st': variant, 'reapest';

(g) 'Susan': variant, 'Sabra'.


This poem is probably the first that Emily Dickinson wrote (but not published), at the age of twenty.

It was written on the occasion of Valentine day, a feast which lasted a whole week in New England in the 19e century.

Emily sent this occasional poem to Elbridge Bowdoin, a business partner of her father, in 1850.

He kept the poem for forty years. The poem describes the law of life as the coupling of the sexes.

In lines 29 – 30 Emily suggests six possible partners for Elbridge Bowdoin,

in which she puts herself modestly and humorously as last: 'she with curling hair' (Emily had very straight hair).
Other interpretations: Kornfeld, Preest

J3 / F2 (1852)



"Sic transit gloria mundi,"

"How doth the busy bee,"

"Dum vivimus vivamus,"

I stay mine enemy!


Oh "veni, vidi, vici!"

Oh caput cap-a-pie!

And oh "memento mori"

When I am far from thee!


Hurrah for Peter Parley!

Hurrah for Daniel Boon!

Three cheers, sir, for the gentleman

Who first observed the moon!


Peter, put up the sunshine;

Pattie, arrange the stars;

Tell Luna, tea is waiting,

And call your brother Mars!


Put down the apple, Adam,

And come away with me,

So shalt thou have a pippin

From off my father's tree!


I climb the "Hill of Science,"

I "view the landscape o'er;"

Such transcendental prospect,

I ne'er beheld before!


Unto the Legislature

My country bids me go;

I'll take my india rubbers,

In case the wind should blow!




"Sic transit gloria mundi", (a)

"Hoe is 't met de bezige bij",

"Dum vivamus vivamus", (b)

'k Tart de vijand van mij!


Oh "veni ,vidi, vici!", (c)

Streber van top tot teen! (d)

En oh "memento mori", (e)

'k Ben ver van u vandaan!


Hoera voor Peter Parley! (f)

Hoera voor Daniël Boon! (g)

Driewerf, meneer, voor deze heer

Hij zag voor 't eerst de maan!


Peter, doe de zon maar aan;

Pattie, zet de sterren dwars;



't Is theetijd! ─ zeg het de Maan,

En noem je broer maar Mars!


Leg neer die appel, Adam,

Ga met mij mee dan, kom!

Wil je een pippin hebben, (h)

Geplukt van Vaders boom?


'k Beklim de "Berg der Kennis",

'k "Kijk over 't Landschap heen",

Zo'n bovenzin'lijk uitzicht, (i)

Zag ik nog nooit voorheen!


Naar de Legislatuur toe

Mijn land vraagt mij te gaan;

Ik neem mijn overschoenen,

Voor als er wind mocht staan.!





During my education,

It was announced to me

That gravitation stumbling,

Fell from an apple tree!


The Earth opon an axis

Was once supposed to turn,

By way of a gymnastic

In honor of the sun!


It was the brave Columbus,

A sailing o'er the tide,

Who notified the nations

Of where I would reside!


Mortality is fatal ─

Gentility is fine,

Rascality, heroic,

Insolvency, sublime!
Our Fathers being weary,

Laid down on Bunker Hill;

And tho' full many a morning,

Yet they are sleeping still, ─


The trumpet, sir, shall wake them,

In dreams I see them rise,

Each with a solemn musket

A marching to the skies!



Tijdens mijn educatie,

Werd mij bekend gemaakt

Dat zwaartekracht kwam vallen,

Recht uit een appelboom!


De Aarde aan zijn as werd

Eens van draaiing verdacht, (j)

Door een soort gymnastiek

In zware zonnekracht!


En moedige Columbus,

In 'n zeiltocht op het tij,

Ontdekte ooit de landen,

Die plaats boden aan mij!


Sterfelijkheid is 't einde ─

Netheid die wordt gezien,

Schelmerij is heroïsch,

Onvermogen, subliem!
De Vaders, moe geworden,

Rusten op Bunker Hill; (k)

En ondanks heel veel morgens,

Slapen zij nog steeds stil, ─


Hen wekt ooit eens de trompet,

In dromen zie ik hen,

Elk met verheven musket,

Een marstocht naar de zon!






A coward will remain, Sir,

Until the fight is done;

But an immortal hero

Will take his hat, and run!


Good bye, Sir, I am going;

My country calleth me;

Allow me, Sir, at parting,

To wipe my weeping e'e.


In token of our friendship

Accept this "Bonnie Doon,"

And when the hand that plucked it

Hath passed beyond the moon,


The memory of my ashes

Will consolation be;

Then, farewell ,Tuscarora,

And farewell, Sir, to thee!


Emily Dickinson

Een lafaard blijft maar zitten,

Tot aan het eind der strijd;

Maar een onsterfelijke held

Pakt kloek zijn hoed en rent!


Vaarwel, Meneer, Ik ga nu;

Daar roept mijn vaderland;

Bij 't weggaan, Heer, ik vraag u,

Zie de tranen op mijn hand.


Als teken onzer vriendschap

Neem deze "Bonnie Doon". (l)

En als de hand die 'm plukte

Weg is met noorderzon,


Zullen herinneringen

Aan mijn as troost zijn nu;

Vaarwel dan, Tuscarora, (m)

Vaarwel, Meneer, voor u!


Vertaling Geert Nijland en Jan Zwemer

Sources (Bronnen): Springfield Daily Republican, 1852, p. 2;

Franklin, 1998, p. 51 – 56.



Andere vertalingen in Germaanse talen: onbekend


1   2   3   4   5   6


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina