Vakantie Amerika met Richard, Jan en Dirkje. Maandag, 18. 10. 2004



Dovnload 125.97 Kb.
Pagina1/5
Datum16.08.2016
Grootte125.97 Kb.
  1   2   3   4   5


Vakantie Amerika met Richard, Jan en Dirkje.

Maandag, 18.10.2004

Een lange dag, om 6 uur vanmorgen haalt Peter ons op en rijden we naar Schiphol, we hebben nog wat vertraging omdat er een onnodig rood kruis boven de weg hangt, terwijl er later niks aan de hand blijkt te zijn, eigenlijk is dat best irritant, en dan is er ook nog een brug open. Maar we zijn evengoed mooi op tijd, we kunnen nog op ons gemak koffie drinken in het personeels rest (waar we in mogen omdat Richard bij ons is, per slot werkt hij hier).

Dan bagage inchecken, ik krijg een speciaal label aan de rolstoel, zodat hij van de gate naar het ruim gebracht wordt en in Chicago weer naar de gate. We gaan door de douane. Het is even wennen om te reizen met een rolstoel, ik mag dus niet door het poortje als ik in de rolstoel zit, omdat ze dan niet horen of het poortje piept om iets wat ik bij me heb of door de rolstoel. Dus wordt ik gefouilleerd, en dat vind ik eigenlijk helemaal niet prettig. De volgende keer loop ik dus gewoon door het poortje heen hoor. Mijn rugzak wordt opengemaakt en gecontroleerd. Mijn aansteker vissen ze eruit, en knippen hem even aan, en doen hem weer terug. En dat is alles. Op weg naar de gate koopt Richard nog wat drop, en wijst ons onderweg langs de pier van alles aan wat betreft het platform werk, waar we vanaf de pier door het glas naar kunnen kijken.

Bij de gate blijkt het vliegtuig helemaal vol te zitten, dus jammer genoeg geen update. Dat was namelijk een mogelijkheid geweest omdat we vliegen met een maatschappij die door het bedrijf waar Richard werkt wordt ingecheckt. Als er dan plaats is in de Business Class krijg je een gratis upgrade. Tja jammer, maar ook in de Economy Class van United valt het best mee, er is meer beenruimte dan we bij Transavia hadden en zelfs meer dan de KLM vliegtuigen hebben volgens Richard. Het stijgen valt me heel erg mee, mijn oren doen maar heel even pijn, en ik vind het allemaal al lang zo eng niet meer dan vroeger, zelfs de luchtzakken die we onderweg een paar keer hebben zijn meer lastig dan eng.

We zien af en toe prachtige beelden uit het raampje. Richard zit aan het raam maar we wisselen af en toe van plek of ik kijk wat langs hem heen. Over de oceaan vliegend zien we meestal allen wolken, maar zelfs die zijn mooi door de lichtwerkingen, we zien een ring van licht op de wolken, wat er prachtig uitziet.

Eenmaal boven Canada zien we het landschap van heel grote hoogte, bergen, rivieren, meren, het ziet er heel onbewoond, en groen en mooi uit. Ook af en toe wat bebouwing, maar als we eenmaal dichter bij Chicago komen, zien we meer en meer bebouwing.

Eenmaal geland moeten we nog even wachten in het vliegtuig tot mijn rolstoel bij de gate gebracht wordt. Door de immigratie/paspoortcontrole gaat snel, er is een aparte lane voor weelchairs, dat is handig. Er wordt een soort foto van onze vingerafdrukken gemaakt, yep, de security is hier heftig! We moeten onze bagage ophalen en weer afgeven, want het gaat niet direct door van het ene vliegtuig naar het andere, dat zal ook wel met security te maken hebben. Dan gaan wij zelf door de douane, maar we hebben niets aan te geven, dus dat gaat ook vlot.

We gaan op weg naar gate B20, waarvandaan we weer verder gaan vliegen. Eerst met een soort metro, dan nog een heel eind lopen. Het is hier enorm groot! Uiteindelijk komen we bij terminal 1, waar we weer door de controle moeten. Ik geef dit keer duidelijk aan dat ik best even kan lopen door het poortje, zodat ik niet gefouilleerd hoef te worden. Maar het is alsnog een heel gedoe, regenjas moet uit, blazer moet uit, sjaal moet af, dat wordt allemaal in een bak gedaan, voordat ik zelf door het poortje kan. Maar dan piept het poortje. Weer even terug, horloge af, armband af. Nog een keer: piep! Schoenen uit, want daar zitten metalen gespen aan, en okee, nu piept hij niet meer. Dan wil een andere medewerkster mijn rugzak nakijken. Ze vraagt of er scherpe dingen inzitten? Nee hoor. Met een paar handschoenen aan (tja, wie weet wat voor rotzooi ze anders tegen haar handen zou kunnen krijgen) haalt ze het voorvak leeg. En weer wordt de aansteker er uit gehaald. Even aanknippen, en okee. Dan doet ze alles weer in de tas. Wat is er nou toch mis met die aansteker? Gelukkig heeft ze niet in het grote vak gekeken, want daar zaten mijn medicijnen in, en daar zouden ze misschien ook wel moeilijk over doen, want wat er in zit staat er in het Nederlands op, dus dat kennen ze natuurlijk niet. Wat een gedoe allemaal zeg.

We lopen weer verder naar de gate B20. Kijken onderweg even bij de tunnel tussen de Bravo en de Charlie pier. Die zou mooi versierd zijn met volgens de informatie die Richard heeft van het vliegveld. Inderdaad. Een tunnel, met een rolband, met daarboven een moderne versiering met allemaal licht: “flashy lights”, heel aparte kunst. We eten onderweg een hamburger bij een mac, want al te veel eten krijg je nou ook weer niet in die vliegtuigen. Alleen een lunch, maar dinner was alleen een broodje en een twix.

Bij de gate blijken we nog een halfuurtje over te hebben, dus ik ga even lekker languit op een bank. Reizen is best vermoeiend hoor. Het boarden gaat hier vlot, ongeveer een uur. Voor een local is dat lang zegt Richard. Vlak voor we opstijgen komt de stewardess naar me toe, ze heeft een oorbel van me in haar handen. Die was gevonden door een meneer, en zij had gezien dat ik de andere in mijn oor had hangen. Verdorie, dat is de tweede keer al, dat ik last van die oorbellen heb. Vanmorgen zat hij vast in mijn jas, en nu zelfs verloren. Ik bedank de stewardess en berg ze nu maar op in mijn portemonnee. Zo vlot als het boarden ging, zo langzaam gaat het ineens als we in het vliegtuig zitten. Er wordt omgeroepen dat we moeten wachten op een aantal internationale koffers (zouden het die van ons zijn?). En pas 20 minuten later worden we gebpush-backt, gaan op weg, maar dan taxiën we wel een half uur rond, terwijl we ons verbazen over het “zootje” hier, karretjes en auto’s die over de taxiway’s tussen de vliegtuigen door rijden. We steken een weg over en er schiet nog net een auto voor ons langs. Dit zou op Schiphol nooit mogen volgens Richard. We taxiën het halve vliegveld over terwijl Jan en Richard het proberen te volgen op de plattegrond. Er wordt omgeroepen dat we moeten aansluiten achter een hele rij vliegtuigen. Richard denkt dat het komt omdat we ons “slot” gemist hebben doordat we moesten wachten op die koffers. Bij een paar bochten zien we inderdaad een hele rij voor ons, en een hele rij achter ons. Allemachtig, wat een vliegtuigverkeer hier. Dan staan we stil en er wordt omgeroepen dat we nr. 7 zijn in de wachtrij. Nog eens 12 minuten zal het gaan duren denkt de gezagvoerder. Nou, toch attent dat ze ons op de hoogte houden. Als ik het even uitreken hebben we dus iets meer dan een uur vertraging.

Nadat we opgestegen zijn roept de gezagvoerder om dat de vlucht “bumpy” wordt met veel luchtzakken. We hadden er boven de oceaan ook al een paar gehad, en ik begin het al minder eng te vinden. Het stijgen en landen went ook al. Het vervelende van die luchtzakken is alleen dat de fasten seatbelts lichtjes aanblijven en dat ik dus weinig kan opstaan en wandelen. Iedere keer als het lichtje even uit is, sta ik gauw op en ga even bewegen.

We merken trouwens echt wel dat we in Amerika zijn. De stewardess loopt de hele tijd “sweetie” te roepen; “do you want coke or water, sweetie?” Hmm, dan ben ik dus 48 jaar oud, en er wordt sweetie tegen me geroepen, idioot eigenlijk. Maar ook andere dingen, er zit een mevrouw voor me, en die gaat tegen de stewardess klagen dat ik steeds haar leuning beweeg, ze heeft een nek-probleem , en dat bewegen doet pijn. In plaats dat ze het nou gewoon even tegen mij zegt. Ik heb daar geen eens erg in, het is voor mij zo veel gemakkelijker opstaan als ik me aan de leuning op kan hijsen. Maar als zij daar nu last van heeft, dan probeer ik het toch anders? Maar nee hoor, dat moet via de stewardess, die het vervolgens aan mij vertelt. Pff. Stomme amerikanen.

Eenmaal aangekomen moeten we weer even wachten op de rolstoel, die is er gelukkig wat vlotter dan in Chicago, en ook de bagage is er al als we benedenkomen. We moeten dan nog een verdieping lager zien te komen voor de balie van de huurauto waar het heel druk is, ja logisch iedereen wil een auto, want zonder auto ben je niets in Florida, en wij staan achteraan omdat we toch even op de rolstoel moesten wachten.

We krijgen een mooie witte 4x4 Chevrolet mee en rijden over grote wegen naar het Lindfield Villapark, het is niet moeilijk te vinden, ook al moeten we op het laatst even zoeken naar de juiste zijweg. Het is al na sluitingstijd van de receptie, maar zoals beloofd vinden we in de brievenbus met de meegekregen code onze sleutel. De villa is schitterend, ruim, luxe, met voor Richard heel leuk een soort van apart huisje met slaapkamer en badkamer aan de andere kant van het zwembad. Voor we gaan slapen gaan we natuurlijk even zwemmen in ons eigen zwembad, heerlijk. Het water is heerlijk van temperatuur, dankzij de vooraf bestelde verwarming.

Wat ook zeer Amerikaans is, blijkt als we in de villa zijn. Richard’s koffer is opengemaakt door de TSA, opengebroken, slot kapot. met een briefje erin, sorry hoor, maar uit het oogpunt van de veiligheid nemen ze dat recht, nou ik noem het gewoon vandalisme!

Dinsdag 19-10-2004

Ik ben redelijk vroeg wakker, al om 5 uur, maar ga gauw weer verder slapen, om 7 uur ben ik echt zo wakker dat ik niet meer kan slapen, dus ga ik er maar uit, thee zetten voor het ontbijt; Richard en Jan eten frosties, die we gisteravond nog bij een 7-eleven gekocht hebben, en ik maak met pancakes-meel biscuits in de oven, omdat we gisteren vergeten waren margarine te kopen, dus kan ik geen pannenkoeken bakken, en eigenlijk zijn die biscuits nog veel lekkerder dan pancakes. Smullen dus, de mannen weten niet wat ze missen met hun saaie frosties.

En dan lekker zwemmen in ons eigen zwembadje, koffers verder uitpakken, bellen over de koffer met samsonite, omdat we toch als we weer verder gaan vliegen de koffer wel graag weer op slot willen hebben. Ze beloven een nieuw slot op te sturen, wat een service, no charge! Maar later blijkt dan dat het slot niet past, dus frutselt Jan net zo lang met het slot tot hij ontdekt hoe hij het open en dicht krijgt en met de code, dus geen angst voor diefstal.

We bellen ook naar het Chrystal Springs Manatee dive centre, om te reserveren voor morgenochtend om te gaan zwemmen met de manatees. Die tip hadden we van Joost gekregen, die daar ook is geweest, en hij heeft het erg naar zijn zin gehad.

Dan gaan we even uitgebreid boodschappen doen: we vinden een grote supermarkt. Het leuke van boodschappen doen in het buitenland is, dat alles toch net even anders is dan bij ons thuis. Geen gewone fanta, maar grape fanta, een soort van margarine, harde nectarines, er is weinig groente te vinden in de winkel, dus nemen we maar een zak diepvries groente voor in de macaroni.

‘s Middags doe ik een slaapje, terwijl Jan en Richard een zwembroek gaan kopen, want Richard had er maar één meer, en met zo veel zwemmen is dat niet zo handig. Na mijn slaapje gaan we wat rondrijden, naar de International Drive. Orlando is heel uitgestrekt, gote brede wegen, met uitgestrekte rijen restaurants en winkels. Weer een andere brede weg met allemaal vakantie villa's en enorme hotels. Het grappige is dat het niet net als bij ons in Nederland afwisselend is, maar steeds langs één weg heel veel hetzelfde. Wel gemakkelijk te vinden dan. We rijden langs Sea World, waar we vanaf de weg de kraken kunnen zien rijden, we hebben al voorpret, want daar gaan we nog heen. En dan International Drive, het ene 'pretitem' na het andere, adventure golf courses, shopping malls met thema's, video arcades, een soort bungee jump ding, wet,n wild waterpark, wonderworld house, een groot wit huis dat als door een hurricane neergekwakt op zijn kop staat, we parkeren om even te gaan kijken, goh je kan er ook in! Er zijn allerlei interactieve gekke dingen te doen, en er is een magic dinner show, we informeren of we daar voor moeten resereren als we er morgen heen willen, hoeft niet, maar even bellen morgen of het druk wordt, en dan evt reserveren. We geniete van de prachtige luchten hier, dikke onweerswolken, met de ondergaande zon die de hele boel verlicht, en voor prachtige effecten zorgt. Vanmiddag bij ons huisje hadden we ook al zoiets moois, een ring om de zon van regenboogkleuren.

Even later is er onweer tussen de wolken, heftig. Ik ben blij dat we nu niet in het vliegtuig zitten, want dan zou ik het toch wel eng gevonden hebben.

Het is al donker als we naar huis rijden, en het onweert nog steeds. Terwijl Jan macaroni kookt, werk ik mijn dagboekje bij. En hoor Jan ondertussen commentaar leveren op de keukeninventaris. Het koken gaat een beetje lastig, de keukeninventaris is niet echt uitgebreid, maar één pan en een koekepan. Ook kopjes en bestek is er maar weinig, verder is de keuken goed uitgerust: oven, magnetron, food disposal in de gootsteen, grote koelkast, popcorn maker, koffie zetter, etc, echt amerikaans, heel luxe.

Na het eten gaat het regenen, dikke druppels en nog onweer ook. Lang niet slecht, want dan koelt het zwemwater weer wat af, want volgens ons is de heater niet in orde, het wordt té warm, wel 37 graden. Dus toen we vanavond terugkwamen heeft Richard de heater eerst maar eens uitgezet. En nu is het precies lekker om even te zwemmen voor we naar bed gaan. Niet te laat, want morgenochtend moeten we om 5 uur op en om 6 uur rijden, want we moeten ons om 8 uur melden in Chrystal Springs. Tja, als je manatees wilt zien, moet je dat ‘s morgens vroeg doen zei de “captain” toen we telefonisch boekten voor het avontuur.

woensdag 20 oktober 2004

Het is nog donker als we om 6 uur vertrekken en het gaat regenen onderweg en hard ook, ook nog onweer. Maar gelukkig, tegen dat we bij Crystal Springs zijn, is het weer droog en beginnen de wolken te breken. Bij het dive center melden we ons en worden we in wet suites gehesen, en voorgesteld aan onze captain. Hij heet andy en hij vertelt ons als we de haven uitvaren wat de regels zijn: hoe we ons moeten gedragen bij de manatees. Het is heel rustig en stil op het water, er staan wat woningen maar iedereen is of al weg of ze slapen nog. Verderop zijn er geen huizen meer, alleen het water van de baai en de bomen eromheen, meest cypressen en andere pijnbomen. We varen rond en rond op zoek naar manatees. Het rondvaren op zich is al genieten, het is hier zo prachtig mooi. De manatees zijn moeilijk te vinden vanmorgen vertelt captain Andy ons, ook de andere boten kunnen niets vinden. Ze houden over de radio contact met elkaar, en geven elkaar tips. Wij hebben geluk, we horen van een andere boot dat er een paar zijn, jammer genoeg op een plaats waar het water redelijk troebel is. Die andere captain vertelt dat zij daar niet gaan duiken, want hij heeft onervaren snorkelers en durft dat niet aan in ondiep water, onze captain heeft meer vertrouwen in ons (wij hebben per slot al wel veel vaker gesnorkeld, we varen er gauw naar toe en gaan te water, eerst Richard, want die heeft het meeste ervaring, hij zwemt op aanwijzingen van capain Andy naar de manatee, die zich rustig door hem laat benaderen en zelfs door hem laat krabben, hij rolde een kwart om, om onder zijn flippers gekrabt te worden, en keek Richard aan. Een hele bijzondere ervaring vertelde die me later. Jan en ik zijn ondertussen ook te water, ik heb het even wat benauwd van de schok van het koude water, dus zwem ik pas wat later van de boot weg. Wij hebben ook wel een ontmoeting met een manatee maar die blijft niet bij ons, dus kunnen we hem alleen even aanraken, en dan zwemt hij gelijk weer verder.

We gaan weer aan boord en varen verder, zien een bald eagle (lijkt op een visarend) op een eilandje op een kale boomtop zitten, captain Andy vaart wat dichterbij voor mij, zodat ik een mooie foto kan nemen, er zit ook nog roodkopgier. Mooi! We varen langs de springs waar het water heel helder is, zodat we de bodem zien, en de vissen die er rondzwemmen. Een eindje verderop hebben we weer geluk en vinden drie manatees. We gaan weer te water, en dit keer heb ik het meest geluk, een manatee blijft een tijdje langzaam naast me zwemmen, ik krab zijn zijkant en hij draait een beetje zodat ik onder zijn flipper kan krabben, hij draait zijn kop wat naar me toe en kijkt me aan voor hij weer weg zwemt, eigenlijk gewoon lieve lobbesen van beesten zijn het. De manatee bij Richard zwemt alleen voorbij, en Jan heeft ook nog even kunnen krabben voor hij weer wegzwemt. Het is inderdaad een hele leuke ervaring om met die beesten te zwemmen. We klimmen weer in de boot en varen terug naar het dive centrum, leveren daar de wetsuites en de flippers weer in en bedanken onze captain voor zijn expertise waaraan we het te danken hebben dat we de manatees gevonden hebben (de andere boten hebben niets gevonden.....), en voor de fijne tocht.

Op ons gemak gaan we weer op weg naar het zuiden, eerst een stukje langs de kust, tot we een zijweggetje vinden waar we even naar de kust van de Golf van Mexico gaan kijken. Langs de baai zien we veel huizen op palen, voor het geval van vloedgolven bij hurricanes. Bij Hammock Point rijden we een weggetje in tot aan het strand, waar we een soort van hele kleine krabbetjes zien. En veel vogels, een blauwe pelikaan, een bruine, een reiger, blauwzwarte en bruine vogels, die met hele zwermen in de bomen zitten besjes te eten en een hoop kabaal maken. Later hoor ik dat dit boat-tailed Grackle’s zijn. Brutale vogels, een beetje vergelijkbaar met onze spreeuwen. Weer verder rijdend naar het zuiden zien we op een brug over de Hammock Creek we prachtige roodkopgieren, die steeds wegvliegen en neerstrijken.

We vinden een restaurantje ‘chili’ waar we heerlijke sandwiches eten en Jan zich laat verleiden tot een margarite cocktail. Dan rijden we dwars door Florida over 52 en de 98 en de Rock Ridge weg weer terug naar Orlando. Veel bossen en swamps met stukken weiland ertussen met runderen en koereigers en ibissen. Mens, wat is de natuur hier mooi! Dan weer stukken met eindeloze sinasappelboomgaarden, met af en toe een dorp er tussenin. En tenslotte rijden we weer de drukte en volheid van Orlando in.

Bij ons huisje aangekomen gaan we gauw even douchen en dan snel naar Orlando voor onze reservering voor 6 uur bij de Magic Dinner Show in Wonder World House waar we net zo veel pizza mogen eten als we willen, en bier en wijn of lemonade drinken als we wilen. Ik vraag om orange juice without sugar, hebben ze niet, dus ik drink maar water .... Tja, ook dat is Amerika. Je mag alles wat je wilt, maar het moet wel op het menu staan.

Jan gaat aan het bier en Richard cola, grote plastic glazen, een héle grote bak popcorn en een enorme pizza (alles is hier groot...), wij kunnen met zijn drieën dat ding haast niet op! Na een half uurtje eten begint de show. Een stel grappenmakende goochelaars/jongleurs/cabaretiers. Het is gewoon erg leuk, en ze halen goochelaarstrucjes uit die niet te volgen zijn. Ze zijn met alle grappenmakerij nog goed ook. Ze betrekken hun publiek er heel erg bij, zelfs Jan is 'slachtoffer' en ze hebben er ook running gags in zitten die tijdens de hele show terugkomen . Een “mislukte” kaart-truc, die de hele show terug komt (is this your card?), een truc met touw met vastgebonden handen, terwijl hij één hand steeds even “los” gebruikt terwijl hij nog verondersteld vast zit, dat soort grapjes. En steeds maken ze toespelingen over een kist die boven het publiek hangt. “what s in the box?” De niet terug te vinden kaart denken wij allemaal, maar nee, het is een verslagje met alle namen van de mensen die op het toneel zijn geweest, hoe kan dat nu?

Dan gaan we het gebouw verder bekijken: wonder works, een soort evoluon / rotterdamskinderwetenschapsmuseum, met allemaal grappige natuurwetenschappelijke dingen, waar je in kan, of iets mee kan doen. We voelen hoe een aardbeving voelt, maken grote zeepsopbellen, proberen een bal zo “snel” mogelijk te gooien, spelen een virtueel balspel, proberen virtuele vissen te vangen, terwijl we op moeten letten niet door de haaien opgegeten te worden. Ook virtueel gelukkig. Richard gaat op een spijkerbed liggen, maar ook dat is een “trucje”, hij gaat eerst op een plank liggen en vervolgens komen de spijkers gelijkmatig omhoog, en omdat de druk dan verdeeld is, voelt het niet alsof het prikkende spijkers zijn. We testen onze reactie snelheid met verschillende spelletjes, zien onze schaduwen “na-bewegen” net als in video-clips van zangers, zien in een computer-beeld hoe we er over 20 jaar uit zullen zien, en gaan als afsluiter (Richard en ik dan, Jan vindt dat maar helemaal niets, in een roller coaster simulator, leuk en echt niet eng, ook niet bumpy, gewoon “fun”.

donderdag 21-10-2004



Vandaag bezoeken we dé attractie in Florida als je geïnteresseerd bent in ruimtevaart, Kennedy Space Centre op Cape Canaveral. We rijden er heen over de B-line, door eindeloze swamps en dan over de rivier naar Merrit Island. We parkeren de auto bij de ingang van het Space Centre en gaan eerst met de bus-tour mee. Ook hier is alles weer prima geregeld voor rolstoelgebruikers. We kunnen mijn eigen rolstoel bij de bus-stop (bewaakt) laten staan, en bij iedere halte zijn er rolstoelen beschikbaar, waar we de attractie mee kunnen bekijken. We rijden het terrein op, langs een kanaal waar we onze eerste alligator zien liggen, lekker zonnend op het grasveld. Heel veel van wat we nu gaan zien was er nog niet 25 jaar geleden. Het assembly-building natuurlijk wel. Het is nog steeds enorm groot. De strepen aan de zijkant, zo wordt ons verteld door de gids/chauffeur, zijn breed genoeg om er met de bus overheen te rijden (als de bus recht tegen de muur op kon rijden tenminste). Hij bedoelt dus één streep. Er zijn veel panelen van de zijkant af gewaaid door de Hurricane die hier een paar weken geleden over Florida is getrokken. Ook bij de enorme deuren zit aan de bovenkant een gat waar een van de luiken blijkbaar afgewaaid is? Of zou er gewoon een luik boven in open staan voor de frisse lucht? In het assembly building worden de Space Shuttle en de brandstoftanks en raket voor de lunch aan elkaar gevoegd, “ge-assembled” dus. Daarna wordt het geheel voor de lancering op een enorm rijdende “crawlertransporter vervoerd naar de lanceerplaats. Dat gaat heel langzaam, toen Jan en ik hier 25 jaar geleden waren hebben we zo’n ding (leeg dan wel) zien rijden. Nu staan ze stil, en weer zijn we onder de indruk van de grootte van die dingen. De eerste halte is het LC-s9 Observation Gantry, waar we inderdaad even een rolstoel meepakken en met de lift naar boven gaan, waarvandaan we een mooi uitzicht hebben op de verschillende lanceertorens die verderop op Cape Canaveral staan. Het is allemaal veel groter dan 25 jaar geleden. We gaan weer met de bus verder naar het Appollo/Saturn V Centre, waar veel geschiedenis te zien is. In een hele grote hal hangt (horizontaal) de 363 foot lange Saturn V raket die gebruikt werd voor het Appollo programma. In verschillende zalen in de hal zijn “leerzame” programma’s, films en shows te zien over het Appollo programma. Er is heel veel te zien en Richard geniet. Wij ook trouwens. Deze hele hal was er ook nog niet 25 jaar geleden. En alles gebouwd om de mensen een indruk te geven van het ruimteprogramma, wat zijn climax bereikte met de woorden “the eagle has landed” en “One smal step for me, a big step for men-kind”. We lunchen met grote cokes en thee en Amerikaanse “big” sandwiches in de hal, en nemen dan de bus weer terug naar het Space Centre. Waar we net op tijd aankomen voor een presentatie (die er 25 jaar geleden ook was) over de Space Shuttle. Net als toen zien we op het eind van de show dat ze een blokje van hetzelfde materiaal als de panelen waarmee de onderkant van de space shuttle bedekt is, heet maakt en dat het direct daarna weer geheel afgekoeld is. Als de mensen de zaal weer uitlopen gaan wij even een praatje maken, we vragen haar of Richard even het blokje mag voelen, en leggen uit dat wij hier 25 jaar geleden ook al waren. Ze geeft ons nog wat tips voor een goede plaats om de lancering van a.s. zondag te bekijken. Het beste plekje vind je op de Jeddy Park pier bij Port Canaveral aan de 528, je moet dan wel $5 betalen om daar te parkeren, maar dan zie je echt de raket vertrekken. En ze vertelt ons nog dat er op Channel 13 informatie gegeven wordt of de lancering doorgaat of niet, daar zagen we dus later dat hij werd uitgesteld naar een dag dat wij al weer vertrokken waren, jammer).

We wandelen verder door het park, kijken bij de Space Shuttle die daar staat opgesteld, en waar je in kunt kijken. En bij het Launch Status Centre, waar een oude “Mission Control”is neergezet. Weer teruglopend krijgen we een lekke band met de rolstoel. Verdories, dat is even een probleem. We gaan naar het uitgifte punt van leenrolstoelen in de hoop dat ze ons daar kunnen helpen. Ze hebben daar geen plakspullen helaas, ik krijg wel een leenrolstoel mee, en ze zal verder nog kijken of ze iets voor ons kan doen. We hopen dat als we aan het eind van de dag daar terugkomen dat het haar gelukt is.



  1   2   3   4   5


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina