Vertrekpunt: brug over de Tongelreep aan het einde van de Brabantialaan in Aalst



Dovnload 10.8 Kb.
Datum07.10.2016
Grootte10.8 Kb.
Wandeling 9 Aalst en Achtereind (6 of 10 km)

Vertrekpunt: brug over de Tongelreep aan het einde van de Brabantialaan in Aalst

Parkeren: op parkeerplaats Ekenrooi bij de brug.

Openbaar vervoer: buslijn 170, 171 of 172, halte Maarten Trompstraat/Aalst Centrum, vandaar via de Emmastraat naar het vertrekpunt.

De vorstperiode is voorbij. Tijd om weer met de verkenningen voor de wandelingen te beginnen. Na de stad zelf is nu de directe omgeving van Eindhoven aan de beurt. Bij een inventarisatie identificeer ik, binnen een straal van 12 km, 25 mogelijkheden. ‘Zuid’ is met tien wandelingen sterk vertegenwoordigd; voor ‘Noord, ‘Oost’ en ‘West’ zijn het er telkens vijf. Voor de beschrijvingen wordt de volgorde dan ook vijfmaal Z>N>O>W>Z.

Aalst heeft voor mij altijd iets voorjaarsachtigs. Met die verwachting de brug over de Sophiastraat in; vervolgens rechtsaf naar de Arembergstraat. Daar staan ze al in de berm: bloeiende crocussen in een mager zonnetje. Zoete geuren aan het einde van de ochtend. Verderop rechtsaf de Willemstraat in. Aan het eind daarvan een ‘Philipswijkje’ uit de jaren 30 – de ijsmutsdaken spreken mij aan. Het plantsoentje passeren, linksaf, de Voorbeeklaan oversteken en meteen rechtsaf het zandpad op. Hier is het voorjaar duidelijk hoorbaar. Een specht is druk bezig. Hij voldoet aan het omgekeerde Karl May principe: hij stelde zich zo op dat hij mij wel, maar ik hem niet kon zien. Fysisch gezien is dit onzin, in de praktijk hier is het wel waar. De vraag: groene, zwarte of bonte specht? blijft knagen en wordt gênant als zich 200m verder het geroffel van een tweede specht hoorbaar wordt .



Inzet: Spechten. De groene specht is de meest bekende soort, olijfgroen boven, grijsgroen onder, rode vlek op zijn kop; 30-35cm groot. De zwarte specht is helemaal zwart, is groter (42-48cm) en ook de rode vlek is dienovereenkomstig groter. De grote bonte specht is daarentegen kleiner (23-26 cm) en heeft maar een klein rood vlekje. Dit geldt zeker ook voor de kleine bonte specht. (14-16cm). Dit geldt ook voor de middelste bonte specht (hoe verzin je overigens zo’n naam): 19-22 cm maar deze vogel is in Nederland zeer zeldzaam. Groene spechten nemen in aantal af (nu 5000 broedparen), zwarte nemen in aantal toe ( nu 3000 paar), grote bonte spechten zijn er veel ( 50.000 broedparen) en in aantal toenemend. De kleine bonte zijn stabiel (5000 paar).

Al deze spechtologie helpt me niet en daarom ga ik maar rechtsaf het beekje over en daarna schuin rechtsvoor terug naar de Voorbeeklaan. Links natuurcompensatie voor de Randweg Eindhoven. Dit biedt een opwindende mogelijkheid: een nieuwe toegang tot de Moerputten, een moerasgebied waar een waterader uit de Ardennen aan de oppervlakte komt. ( voor het alternatief met droge voeten zie * beneden) Om dit te bereiken voor de bocht links via een pallet de modderige dijk op (er wordt nog gewerkt, in maart 2012 is alles klaar) en in oostelijke richting lopen. Aan het eind bij het sluisje over de sloot springen en na 5m rechtsaf over een geïmprovisseerd bruggetje, en het pad blijven volgen. Het pad kronkelt door deze zeer aparte wildernis, helaas geen vogels vandaag. Bouwafval uit een grijs verleden stoort niet; het is helemaal met mos overgroeid en dat voegt een extra dimensie toe. Aan het einde van het pad rechtsaf. (*Dit pad is ook de toegang tot de Moerputten voor degenen die ze met gegarandeerd droge voeten willen bereiken. In dat geval aan het einde van de Voorbeeklaan de bocht om (Gorlooplaan), na de bebouwing linksaf en vervolgens rechtdoor en bij de bocht linksaf). Uiteindelijk wordt een hoger gelegen naaldbos bereikt, hier rechtdoor. Aan het einde links. Rechts staan hier Corsicaanse dennen, eens de grote hoop van bosbouwend Nederland, nu slungelachtige staken. Rechtsaf en alsmaar rechtdoor tot aan de Hutdijk. Links ligt het fietserscafe ‘de hut van Mie Peels’ (Pils op zijn Brabants); als wandelaar ga ik echter rechtsaf en direct links. Het hier gelegen Meeuwven** is een zogenaamd stuifven. Aan de oevers groeit gagel ; in het water wachten twee Canadese ganzen en een witte reiger mij op. Ook is het ven ideaal om in koude winters te schaatsen en – in warme zomers - om te zwemmen.



Inzet : Stuifvennen . Veel vennen in de Kempen zijn in de laatste ijstijd gevormd door de wind. Doordat toen een aaneengesloten plantendek ontbrak, werd in droge tijden veel zand weggeblazen. Er ontstonden op die manier zandruggen en ook laagten. Toen zo’n 10000 jaar geleden het klimaat milder werd vulden deze laagten zich met water.

De zon schijnt, dit is de beloning voor een openluchtlunch op een boomstronk vlak bij wandelknooppunt 88. Na deze niet al te gastronomische ervaring even terug en rechtsaf in zuidelijke richting. Nogal saaie dennebossen hier, maar toch opeens een leuk vennetje. Rechtsaf en weer linksaf, alweer een leuk ven. Daarna rechts, links, rechts en meteen weer links en doorlopen tot een wat groter ven. Net als bij de Moerputten dringt zich hier een dilemma op. Ofwel eenvoudigweg naar knooppunt 85 lopen en vervolgens naar 84 (Achtereind) ofwel vanaf hier proberen via de ‘doorgang bij de Visvijvers’ Achtereind te bereiken. Deze doorgang was 60 jaar geleden verboden ( heb het in mijn jeugd toch verschillende malen gedaan), vervolgens vele decennia onmogelijk (dichtgegroeid) en nu kan alleen met ‘ proefondervindelijke wijsbegeerte ‘ worden vastgesteld wat de huidige status is. Deze onzekerheid maakt het aanlokkelijk om het te proberen. Bij het vennetje dus rechtdoor naar knooppunt 90. Linksaf en dan rechtsaf de snelweg langs. Hoera, na 200m staat rechts een bord ‘landgoed Valkenhorst’, vrij toegankelijk. Dit pad in, slingerend om de omgevallen bomen heen rechtdoor. Aan de rechterkant komt een open veld, vanaf hier had Vermeer zijn ‘gezicht op Achtereind’ kunnen schilderen. Na het laatste weiland is het pad geblokkeerd door omgezaagde berkenbomen, wandelaars stappen daar echter overheen en omzeilen de takken. Aan het eind rechtsaf - links een mij onbekend pad, loop dat een eindje op, mooi, maar ga terug, een moeilijke passage wacht nog. Het pad rechtsaf loopt nog een tijdje langs het weiland en buigt dan de dicht begroeide heide in en gaat over in een onduidelijk spoor dat uiteindelijk bij een diep ingegraven sloot uitkomt. Nu zijn moed en souplesse vereist, want drie meter naar beneden langs een steil talud, springen en weer drie meter naar boven…. Dit waagstuk vraagt om na te denken over een alternatief. Het is er, de redenatie is als volgt: deze sloot komt op de Tongelreep uit, dus ergens moet het hoogteverschil verdwenen zijn. En jawel, na 300m in westelijke richting (naar links) blijkt dit inderdaad het geval te zijn, daar is oversteken dus eenvoudig. Aan de overkant 100m teruglopen, linksaf is er dan een - weliswaar modderig - pad rechtstreeks naar knooppunt 84. Voor het zover is zie ik zes stoere brabantse werkpaarden in een wei. Echte stevige ‘knollen’, de slanke rijpaarden in de wei ernaast ogen wat kleintjes. Achtereind bestaat al sinds plm 1650 en doet zijn naam nog steeds eer aan. Linksaf, bij de Achtereindsestraat staat een mooie langgevelboerderij. Weer linksaf, de Achtervoordse hoeve snel voorbij lopen, niet mijn idee van landelijke architectuur. De weg buigt rechtsom en na de brug over de Tongelreep rechtsaf, de Hurken op. Hier wordt hard aan natuurherstel gewerkt; de malle dennebomen langs het fietspad zijn echter nog steeds niet verwijderd. Vervolgens een verrassing, het landgoed ‘de Hurken’ blijkt sinds kort gedeeltelijk toegankelijk. Er is maar één ingang (ook uitgang dus), maar dat is voldoende voor een leuk ommetje. Beslist doen! Terug op de Hurken verder richting Aalst, bij de splitsing rechts aanhouden. Overigens is het richtingsbordje met het opschrift ‘centrum’ een merkwaardig epitheton bij dit zandpad. Na het passeren van het tennispark probeer ik bij de Oranjelaan een pad zo dicht mogelijk bij de Tongelreep te volgen. Dit lukt niet, ik moet terug naar de bestrating. Twee lama’s in een wei zien dit en grijnzen mij aan... Door de Goudbergstraat naar het winkelcentrum. Vreemdeling op carnavalsmaandag. Koop daarom wat bij AH. Nooit smaakte wijn in ballingschap zo goed!

**Hier kan de wandeling verkort worden door vanaf knooppunt 88 via de knooppunten 89 en 58 terug naar het uitgangspunt te lopen . Deze ‘noordelijke variant’ is dan 6 km. De ‘zuidelijke variant’ gaat vanaf de start via knooppunt 58 en 89 juist naar 88 en sluit vanaf daar op de beschreven route aan; dit is ook 6 km.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina