Verwachtingen. Zo kregen we een drankje tijdens het wachten op de check-in, en kregen we tevens een begeleiding met bagage-vervoer naar onze kamer



Dovnload 124.17 Kb.
Pagina1/4
Datum14.08.2016
Grootte124.17 Kb.
  1   2   3   4
Dag 1, 11 feb 2005-02-11
Op het moment dat we dit TR schrijven zijn we net neergeploft op de fraaie bedden van onze ultra-snobistische Pinocchio-kamer in Disney’s Hotel Mira Costa, De grandeur en het serviceniveau van het hotel overtreffen werkelijk alle verwachtingen. Zo kregen we een drankje tijdens het wachten op de check-in, en kregen we tevens een begeleiding met bagage-vervoer naar onze kamer. Iedereen buigt en knikt en glimlacht en buigt nog maar eens, soms wel met tien tegelijk. Heerlijk ;-)
In Mira Costa zijn ze tot redelijk krankzinnige niveau’s ven chiqueheid gegaan. Zo zijn de toiletbrillen verwarmd, zijn de vloeren ingelegd met 10 soorten marmer, en zijn zelfs de toilegroep-kraantjes gethematiseerd als gouden visjes. Sick! Het aantal kroonluchters en beschilderde plafonds wil ik niet eens gaan beschrijven ;-) En ohja: de lift roept in het Japans welke verdieping je bent, maar dit is wel gedaan met de stem van Mickey. Hilarisch! Vanuit onze kamer kijken we uit op die mooie water-wereldbol en het in Discoveryland-stijl (correctie: Mysterious Island-stijl) gethematiseerde monorailstation. Vanuit de gangen en de lobby’s heb je direct zicht op de lagoon voor Mt. Prometheus, de grote vulkaan midden in Tokyo DisneySea. Adembenemend mooie theming. Dit beschrijven is een beetje ondoenlijk, maar neem niveau Pirates in DLP, en trek dat door door een heel park om een idee te krijgen.
Eerst maar even de reis hier naartoe. Om 14:00 vertrok ons vliegtuig dus vanaf Schiphol, waarna voor ons al snel de nacht inviel. Die vlogen we immers tegemoed. We smikkelden wat pasta naar binnen, en genoten van o.a. Peter Pan (voor Friso) en Belle en het Beest (Voor Danny) in het KLM-entertainment-system. Trivia hebben we ook nog even geprobeerd, maar daar deed verder bijna niemand mee mee in het vliegtuig. Overigens hadden we de beschikking over een kleine 75 films, en even zoveel CD’s en muziekprogramma’s. Te denken valt hierbij aan LOTR 1 2 en 3, HP 1,2,3, de matrix trilogie, The Terminal, etc etc.

Na het eten zijn we The Terminal gaan kijken. Deze Hanks/Spielberg-film leek ons wel toepasselijk, aangezien deze zich op een luchthaven afspeelt. Na The Terminal aten we met irritante eetstokjes™ Noodelsoep, die behoorlijk lekker was. Na wat halve slaap-pogingen zijn we maar weer film gaan kijken. Danny “Big Fish”, en Friso koos voor “Sleepless in Seatle”. Dit uiteraard i.v.m. de slapeloosheid :-P Overigens waren er maar heel weinig Westerlingen aan boord. Zeker 85% was Japans. In het Tokyo Disneyresort zijn we nog geen Westerlingen tegen gekomen, ookal hebben we heel “Disney Village” (Ikspiari) al gehad! We zijn zo uniek hier ;-) Vooral omdat we natuurlijk niks snappen van omroepjes en teksten ;-)


Na een LAAAANGE vlucht, waarbij toch wel heel duidelijk met onze neus om de omvang van Rusland werden geduwd, kwam eindelijk Japan in zicht! En oh wat lijkt dit eilandenland op de beelden zie je wel eens zien van eilanden in Pokemon! Rotsige bossige eilanden in een zee van water vol bootjes. Erg leuk om te zien! Om precies 9:10 lokale tijd hier zette ons vliegtuig (een 777-200 trouwens) zijn wieltjes aan de grond en kon het Grote Eeuwige Taxien beginnen, dat nog 30 minuten duurde. Gaap! Gelukkig waren we wel als een van de eersten het vliegtuig uit, en kwamen we helemaal vooraan de stroom passagiers van onze vlucht te lopen door de trap ipv de roltrap te nemen. AL snel kwamen we in een volkomen verlaten hal waar de Japanse “Customs” zat. Een rij van zo’n 35 loketjes, waarvan er maar een paar open waren, maar waar ook echt helemaal niemand in de rij stond verder. Een soort Agent Jenny bekeek vriendelijk doch nauwekeurig onze paspoorten en glimlachte ons toen zonder veel woorden het land in. Welcome to Japan! Dat is wel even wat anders dan in de VS!
Op naar de bagage-claim dus. Doordat Friso’s rugzak als laatste van de band kwam hadden we alle tijd om de symbooltjes op het vliegveld te bekijken. En de blijheid en kinderlijkheid van Japanse pictogrammen is echt curieus. Zelfs bij buitengewoon serieuze meldingen op borden als “Please report drugs” tekenen ze nog een happy-smilende pokemon-achtige! Het is echt super vreemd om op borden die in NL alleen maar serieus zouden zijn allerlei hupsende konijntjes enzo te zien. Maar het is dus echt zo! Bizar!!! Na de bagage claim was het op naar het kantoor van Japan Rail, om onze railpassen op te halen. Ook die stap verliep door Zorgvuldige Voorbereiding™ weer vlekkeloos, en ook hier werd weer met lachende gezichtjes aangegeven waar je in de rij moest gaan staan (die er overigens niet was, aangezien Narita wel uitgestorven leek….) Vervolgens op naar de Limo-bus, een snelle en betaalbare verbinding tussen Narita en het Tokyo Disney Resort. Aldaar schrijft met “Mira Costa”trouwens als Mairasukakosutuka” ofzo op de borden. Lekker duidelijk, maar gelukkig redden we ons wel met onze 5 woorden Japans en veel wijzen. Tijdens het wachten op de limobus (die op de seconde precies op tijd aan kwam rijden) sprongen de begeleidsters op de perronnen (net als in de VS staat hier ook overal personeel beleefd te zijn, alleen hier zien ze er ook nog slim uit.) hupsend op en neer omdat ze het wat koud hadden. Dit zag er echt heel maf uit, maar zet wel de toon voor Japan: het lijkt wel of iedereen hier last heeft van een soort onbedwingbare vrolijkheid en kinderachtigheid. Erg grappig. Ook grappig was het dat het voltallige personeel “op de perrons” steeds buigt als een bus langs komt.
De Limobus reed ons in een minuut of 60 van Narita naar het resort. We reden over een tolweg, waardoor het lekker opschoot. De eerste aanblik van Japan is echt heel vreemd. Het ziet er zo raar uit allemaal! Die gekke dakjes her en der op de huizen, die rotsen, ravijnen en rijstveldjes! Maar het is nu door de winter allemaal ook wat bruinig. Wel erg sfeervol. Wel zijn de Japanners (in elk geval in de regio Tokyo, die we tot nu toe gezien hebben) goed in staat op de meest vreemde plekken beton te gaan storten. Wat een controlfreaks moeten het zijn. Elk beekje krijgt meteen een geultje, elk fietspaadje of “karrenspoor” een zwaar betonnen viaduct. Het oogt allemaal belachelijk solide (en dat is het vast ook), mar ook zo enorm overbodig! Ook even wennen is het dat alle stroomdaden boven de grond zitten. Op zich zou je denken dat dat erg lelijk is, maar hier heeft het wel wat. Natuur en techniek lijken in Japan erg tof in elkaar te passen.
Dat Tokyo enorm is hoeven we waarschijnlijk niemand te vertellen, maar goed: dat is het dus. Zover je kunt kijken havens, spoorlijnen (allemaal op palen, wat vast enorm duur is, maar wel ruimte geeft voor bijv. parkings eronder), flats (wel best mooi) en her en der rare tempelachtige constructies of toch plots een rijstveldje. Wie de andere Disney-resorts kent weet dat deze toch behoorlijk buiten de “bebouwde kom” liggen. In elk geval WDW en DLP. In Tokyo is het echt andersom. Zo rij je nog onder een grijs viaduct met links en rechts van je een fabriek en een geluidswal, en zo rij je opeens tussen geknipte hegjes, en rookt een paar honderd meter verder Mt. Prometeus! Een rare ervaring. Natuurlijk wezen we elkaar opgewonden op elk detail (wat er te veel waren), en zagen we ook nog eens de helft over het hoofd. Achja… nog dagen genoeg waarbij we vanuit de monorail het hele resort kunnen zien.
Tegen de tijd dat de Limobus bij Mira Costa aankwam waren alle andere passagiers (een stuk of 15) inmiddels bij andere haltes uitgestapt. Toen we de rotonde voor het hotel opdraaiden was ook wel duidelijk waarom: het vergt gevorderde snobs om zoveel grandeur te verdragen hoor! Een oprijlaan met cipressen, een fontein voor de deur waar The Fountain of the Nations slechts mee kan concurreren, en in ongelooflijk mooie bordeau-fluwelen kledij gestoken piccolo’s en bagage-aanneem mensen bij de deuren. Waaauw !

Na het droppen van de bagage en het werpen van een eerste totaal verlekkerde blik op de Seas vanuit het hotel (“Whaaa! Wooow! Nu is DLP opeens net Avonturenpark Hellendoorn!”) zijn we maar even naar Ikspiari gegaan om bij te komen van zoveel thema. Op zich een leuk Disney-winkelcentrum, groter wel dan Downtown in Orlando wel schat ik zo, maar na een uurtje heb je al die Designer-winkels wel gezien. We zijn een plaatsje voor 18:00 gaan reserveren bij “The Rainforest Cafe” (ja, wij vinden dat WEL leuk!), en zitten nu dus in onze suite. Door de ramen klinkt in de verte de bombastische entreemuziek van de Sea. Ah, nog 1 nachtje, en dan zijn we er ECHT binnen!


Nog even een side note: om de laptop waarop ik dit tik aan te kunnen sluiten moest er een of ander metalen vloerdoosje open waar een stopcontact in zit. Echter, dat ging alleen met een special sleuteltje. Dus belde ik even met de service van het hotel om dat te regelen, maar die spreken slecht Engels en dus begrepen ze het niet helemaal. Gelukkig stuurden ze een jongen naar onze kamer die wel door had dat we alleen dat doosje open wilden, en was het al snel geregeld. Wel netjes dat ie op de drempel van onze kamer bleef wachten, en onderdanig vroeg: “May I enter your room to connect it?”. Japanners, ze zijn echt grappig, en TE beleefd ;)
Zo! We gaan eten!
Dag 2, 12 februari 2005-02-11
We zijn zojuist net voor de wekker (7:30) wakker geworden. Danny heeft afgelopen nacht een rare droom gehad van een Friso die in het Japans aan het praten was. Een beetje curieus, aangezien we niet veel verder komen dan Ïchi, ni, konnichiwa, arigato en konbanwa. Eerst maar even het Rainforest Cafe.

De Tokyo-versie lijkt in alles op de Paris-versie, maar dan natuurlijk vol maffe Japanners. Een opvallen aspect van Japanse bediening is dat ze gewoon echt gaan rennen als er haast is. Wel op van die watervlugge voetjes in sportschoenen natuurlijk, dus je hoort het niet echt, maar toch: het ziet er grappig uit. We bestelden uit afkeer voor Pepsi Cola maar een “”Melon Soda” wat een gifgroen maar lekker drankje bleek te zijn. Daarbij natuurlijk een lekkere steak. We raken al een beetje gewend aan het bekende ritueel van serveersters die knielen, iets op je tafel zetten, 20 onverstaanbare maar leuke woorden uitroepen, opstaan, een stap achteruit doen, buigen, nog iets zeggen, en dan pas weg lopen. Eigenlijk, hoewel in de ogen van ons wat overdreven, zijn die omgangsvormen overal. Zo zagen we gisteren een koffersjouwer en een kamermeisje een eindeloos buigritueel doorlopen toen ze elkaar tegen kwamen in de gang. Werkelijk, wel vijf keer allebei!


Na het Rainforrest Cafe zijn we nog even naar “Bon Voyage” gelopen, de grootste Disney-winkel. Het was er behoorlijk druk en hectisch, maar tegelijk ook wel grappig. Er waren helaas maar drie park cd’s (die Friso meteen allemaal gekocht heeft) (de rest was allemaal paradezooi), en meer dan een klein hoekje kleding was er niet. We zien vandaag wel hoe dat in de parken is. Wel leven de Japanners zich qua souvenirs helemaal uit op überkitch als glazen frutsels, juwelen, mutsjes in 1001-varianten, en roze rommel als doosjes, Aristo-katten en andere wazigheden.
Terwijl ik dit tik gaat de “Aquasphere” buiten ons hotelkamerraam net aan. Althans, ik hoor rare bubbelgeluiden van het type “Levensbron”, maar dan harder. De muziek is vooralsnog uit, dus we kunnen nog even genieten van het geluid van de wind over de baai van Tokyo. Sowieso wel fijne frisse lucht eigenlijk hier. Deste vreemder dat 1-op-de-10 Japanners met een chirurgisch mondkapje rondloopt. Een soort uit de hand gelopen smetvrees? En dat in een land waar we het eerste propje in een station of zo nog tegen moeten komen….
De toilet van onze hotelkamer (die overigens los is van de douche/badkamer) blijkt overigens nog meer knopjes te hebben dan we al dachten. Zo kun je ook de spoel- en billensproeidruk en temperatuur instellen, en is er een automatische afzuigfunctie onderin het ding als je erop gaat zitten. High-tech!
Enfn, we gaan NU naar de Seas, dus NU is het moment dat jullie echt jaloers mogen gaan worden. …

… en NU zijn we weer terug. Snel he! Het is inmiddels wel al weer 22:56, dus we hebben de dag aardig vol gemaakt.


Tsja… Tokyo Disney Sea… Waar moeten we nu ooit beginnen bij dit park? Er is werkelijk geen TR-schrijver die dit park echt recht kan aandoen, maarja, we zullen toch een poging doen. Laten we alvast beginnen met de opmerking dat elke prijzende opmerking in het onderstaande minimaal maal tien gedaan moet worden om een beetje in de buurt van het niveau van de Sea te komen. Het park is namelijk **nog** mooier dan in onze beste dromen. Elke vierkante meter is gethematiseerd met een kwaliteit die een optelsom van Disneyland Paris en Animal Kingdom lijkt. Dat het het aller, allermooiste themapark ter wereld is is absoluut duidelijk. Er is zelfs nauwelijks nog iets aan te verbeteren, op “meer van dit!” na. We hebben op de eerste dag eigenlijk zo’n beetje alle attracties al gedaan (het viel we mee met de drukte, en fastpass is natuurlijk een zegen), maar die allemaal beschrijven heeft geen zin. Gelukkig hebben ze hier een hele toffe Park-DVD die we graag eens laten zien. Bij deze dan ook een paar highlights, i.p.v. een complete bejubeling van het park.
Mysterious Island, het hart van de Sea, gelegen als in krater met binnenmeer in de Vulkaan Prometeus het allermooiste parkdeel. Het niveau is ongeveer dat van de Nautilus van DLP, maar dan op het formaat van ongeveer het Sprookjesbos. Enorm dus, en geweldig voorbij omschrijvingen. In een krater van rode vulkanische steen en basalt ligt de Nautilus aangemeerd, en slingeren zich allerlei koperen looppaden langs de rotswand. Her en der zijn “grotten” die met de paden zijn verbonden, waardoor je de krater kunt verlaten of de atracties van dit parkdeel kunt betreden. Binnen in de krater is het vulkanisme enorm actief. Geisers spuiten soms bijna om je oren, stoom komt uit de rotsen, en er klinkt van tijd tot tijd, tussen het stampen van allerlei mysterieuze machines door het gerommel van de Prometeus. Op die momenten neemt de stoom enorm toe, en barst de vulkaan uit met vuur en een overal hoorbare dreun die vast met ongeveer 100x het Spookslot Bose-kanon wordt gemaakt. Het effect is echt a-dem-benemend. Al die sublieme details, rare machines, leidingen en andere Victoriaanse technieken passen gewoon perfect bij elkaar, en overal zit zelfs een logica achter. De twee hoofdattracties hier liegen er ook niet om. Allebei hebben ze werkelijk belachelijk mooie wachtrijen (denk Tower of Terror of Pirates, maar dan nog wat langer en met meer afwisseling), en allebei hebben ze een super mooi “Discoveryland-achtig” transportsysteem. Zowel 20.000 leagues under the sea als Journey to the center of the earth zijn lange darkrides met een Jules-Verne thema. Bij de eerste zit je in een soort duikklok om een onderwaterwereld te bewonderen, bij de andere in eenj vreemdsoortig treintje, dat je onder de grond voert, maar ook met een enorme vaart naar de top van de vulkaan, om vanaf daar de diepte weer in te storten. Waaauw! Ziek! In de zelfde krater is ook nog een restaurante te vinden, Vulcania, dat volledigt past in het thema, en dus ook vol staat met koperkleurige vreemde machines en een Jugendstil/Victoriaanse stijlcombinatie heeft. We hebben er gegeten (uiteraard), en het is echt bijna TE veel om zo veel sublieme theming te verdragen. En dan zijn we als themaparkfanaten na WDW en DLP toch wel wat gewend. Niks zal echter ooit nog het zelfde zijn… Snif.
Port Disovery is het meest “”Discoveryland”-achtige parkdeel van de Sea, (Mysterious Island is toch wel heel anders van karakter door de constructie in de krater), en is ook niet zo groot. Wel heeft het de zelfde coole uitstraling als Discoveryland in DLP, maar dan dus specifiek het Verne-deel daarvan. De topride in Port Discovery is “Storm Rider”, een soort Star Tours 2.0, met meer veeel mensen per simulator, (100 ofzo) een mooiere film, super veel effecten ook IN de simulator (bijv. zijraampjes die ook gewoon de juiste beelden weergeven) en hele toffe muziek. De buitenkant heeft een machtige koperen koepel, en aangezien het thema van de attractie Het Weer is, hoor je van binnen ook allerlei vreemde wind- en bliksemeffecten, afgewisseld met stroomstoten en dergelijk die het Weather Control Center gebruikt ook stormen te controleren. Enfin, dat lukt allemaal niet helemaal natuurlijk, en daar draait de film dan ook om.Heeel erg cool. Star Tours eruit in DLP, dit erin graag. Overigens draait op de toiletten van Port Discovery “onze” Discoveryland-backgroundmusic loop. Dat was wel even een vreemde gewaarwording. Vanuit Port Discovery naar American Waterfront rijdt een verhoogde tram op een fraaide stalen (koper-look) constructie. Deze past perfect bij het Discovery-thema, maar tegelijk ook heel erg bij het begin-1900-havenstad-thema van American Waterfront. Erg tof gekozen dus!
AWF (american water front) heeft op wat shows, auto’s door haar “mainstreet” en die tram dus na nog niet zo veel attracties (TOT in aanbouw, schijnt eveneens super te gaan worden). Wel is er dus al een soort mainstreet (2 stralen in een V-vorm), die heel erg mooi gethemed zijn als een toch wel wat meer industrieel stadje. Centraal staat de Mc Duck Departmentstore, van Dagobert Duck dus. En prachtige 19e eeuwse winkel, met veel Mc. Duck-verwijzingen, zoals het Geluksdubbeltje. Sowiezo heeft dit parkdeel enorm veel sfeer, en belachelijk veel details aan en op de gebouwen.
Tot slot, voor we gaan slapen, nog maar wat over Seven Voyages of Sinbad. We kunnen namelijk ook de achterlijk mooie Indi-ride wel gaan bespreken, of de afwerking van de Arabian Coast, maar daar is nauwelijks een beginnen aan… SVoS is eigenlijk een beetje de “It’s a small world” van de Sea, maar dan wel echt ZOOOOO veel beter. De poppen bewegen enorm levensecht, zien er leuk uit, en zijn ook een stuk groter dan in IASW. De hele attractie is ook groter trouwens, maar het transportsysteem gelijk. De scenes zijn over het algemeen een stuk grimmiger dan die van IASW. Veel zijn redelijk donker en beelden de reizen van Sinbad uit. De Vogel Rok hier is echter wel een factor 100 kleiner dan die in de Efteling ;-) en minder tof ontworpen natuurlijk, want Disney heeft Ton niet in dienst.. :-P Wel waren we dus enorm verbaasd door deze attractie. We verwachtten eindelijk na alle sublieme rides eens een frutding, maar ook deze was geweldig. Zuch! Is er dan NIETS slecht aan dit park! Onze kritische toon wordt helemaal verpest zo. Bah! ;-)
Na de attractiebesprekingen nog maar wat over het personeel. Erg grappig is dat ze echt aan een stuk door praten als ze bijv. op een perron staan om je te wijzen welk poortje je moet gebruiken. Het lijkt wel of ze echt een speech hebben van 3 minuten ofzo die ze afwerken, maar dat doen ze gewoon tijdens het wijzen van plaatsen en helpen met instappen. Een beteje maf, aangezien niemand echt naar ze lijkt te luisteren, en ze klinken als kinderen met hun kinderlijke stemmetjes. We hebben er al een paar keer om moeten lachen, waarna het personeel nog veel harder gaat lachen natuurlijk, want zo gaat dat hier. Het is een wonder dat de Japanners nog niet omgekomzen zijn in een soort collectieve lachstuip.
In Arabian Coast hebben we nog even gezocht naar een Aladdin-knuffel voor Danny, maar helaas… alleen genie-knuffels wat de klok slaat in dat parkdeel. Totdat we dus de parkDVD in de speler deden deze avond op onze hotelkamer. Beelden van de shop in Arabian Coast.. en wat kwam daar in beeld… juist… het winkeltje… MET Aladdin-knuffel! Natuurlijk frustreerde dit Danny zo erg dat hij daarna maar voor 40 euro aan koekjes heeft gekocht. En dat is echt waar ;-)

Overigens verkoopt men hier zoveel koek- en chocoladeblikken dat de winkels met souvenirs er minstens voor de helft mee vol liggen. Stel je voor dat ze gewoon eens een Aladdin knuffel zouden verkopen, he??


Enfin, later of morgen wel weer meer, dan over het “Magic Kingdom” hier. Op de Sea komen we vast nog wel terug. Meer dan jullie ooit zullen verdragen, dat moge duidelijk zijn ;)
Dag 3, 13 februari 2005-02-13
Zo… Uitgeput stortten we zojuist neer op onze Luxueuze Mira Costa (Mag wa Costa)-bedden. Voor we de hoogtepunten van vandaag gaan beschrijven, eerst nog wat achterstallig TR-werk van gisteren. We zijn namelijk vergeten te schrijven dat we nogal verbaasd waren, een minuut of wat na parkopening. Wat was namelijk het geval: zodra er geen castu-memberushimas meer liep voor de groep mensen die richting Mysterious Island ging, zetten zowat alle Japanners het op een lopen! Jeetje wat kunnen die rennen met die korte kleine beentjes. Eerst konden we ze redelijk bijhouden door wat te snelwandelen, maar al snel moesten we er toch meer en meer voor laten gaan. Rennen doen ze graag hier, dat is wel duidelijk!
Verder hebben we gister een poging gedaan met de extreem hyperactieve en 1-meter-20 lange Pinnocchio-character op de foto te gaan. Het was sowiezo al lastig om voorbij de haag van kirrende Japanners te komen, maar toen het eindelijk gelukt was, heeft de Castmember die de foto maakte gewoon de foto NIET gemaakt! Tss… zeker alleen gefocussed, maar niet doorgedrukt om ook daadwerkelijk te fotograferen. Voorlopig geen Pinnocchio-foto dus. Gelukkig werd dit leed vandaag volledig goedgemaakt, maar daarover zodadelijk meer.
Nog even over gisteravond: tijdens een verkenningstocht door het hotel ontdekten we o.a. een “ship home”-balie. Natuurlijk wilden we wel even weten wat het zou kosten om een mooie Mira Costa-doos naar huis te sturen, maar natuurlijk sprak men bij de balie geen Engels. Nadat de dienstdoende medewerker zijn schaamte om zijn falen te boven was (wat enige hyperventilatie veroorzaakte) spoedde hij weg om een of andere wel-Engelssprekende manager te halen voor ons. Vervolgend wilden we dus alleen weten wat het kostte, en helemaal niet al gebruik maken van de service ;-) Wat zijn we toch gemeen voor ons immer buigende hotelpersoneel.
Vanmorgen zijn we naar het Disneyland Park gegaan met de Monorail (Tokyo Disney Resort Liner). De ingang is twee haltes vanaf Mira Costa, dus je bent er zo. Overigens is het wellicht leuk om te vermelden dat de monorail hier veel groter en ruimer is dan in bijv. WDW. Ook rijdt deze volkomen autonoom. Doordat voorin geen bestuurder zit (want dat doet de computer), kun je ook helemaal voorin de monorailtrein zitten. Dat gaan we dan ook morgen doen ;-)
Bij aankomst op het Disneyland-station bleek al snel dat het enorm druk was voor de ingang. Een dertigtal rijen bij evenzoveel turnstiles had een lengte waar de 1993-Droomvlucht-wachtrijen bang van zouden worden. Gelukkig ging alles behoorlijk snel toen we er eenmaal in stonden. Overigens hebben we vanuit het monorailstation ook nog even gelachen om de rennende Japanners die al door de turnstiles waren. Renden ze naar Splash Mountain? Mis. Naar Space Mountain dan? Nope. Ze renden naar… Toontown! Om met Mickey op de foto te gaan! Wow ;-) Wij liepen lekker naar Big Thunder voor een fastpass, en stapten vervolgens binnen 5 minuten in Splash Mountain. Dat Mickey maar stikt in die camera’s :-P
De allereerste indruk van World Bazar, de overdekte Mainstreet van Tokyo Disney, viel reuze mee. Ok, mooi is het niet, en “onze” mainstreet in DLP is natuurlijk sowiezo de mooiste, maar de glazen overkapping hier was minder lelijk dan we hadden verwacht. Eigenlijk valt deze alleen op als je er een einde vanaf staat. Wanneer je op Mainstreet loopt, klinkt het hooguit wat hol. Overigens is Tokyo Disney toch meer “anders” dan het Magic Kingdom in WDW dan we dachten. Aangezien het attractie-technisch bijna een copy is, verraste ons dat wel. Het park is vooral enorm ruim opgezet, met tientallen meters brede paden (allemaal van gekleurd beton), en enorm ruime pleinen. Het niveau van onderhoud overtreft dat van alle andere Disneyparken, op de Sea na, en we hebben hier dan ook werkelijk de indruk dat men elke ochtend alle animatronics kamt en alle lampjes checkt. Het eerste kapotte lampje moeten we namelijk nog tegenkomen.
Die perfectie gaat trouwens uiteraard op z’n Japans tot belachelijke niveau’s. Uitwassen bijna, zouden we zeggen. Zo zijn er bij The Haunted Mansion parkeervakjes voor buggy’s (ja heus!), en zetten dames bij andere attracties ietwat schuin geparkeerde karretjes continue netjes recht. Ook waren we getuige van een vogel die een poepje deed op het beton (heel klein poepje maar). Maar natuurlijk snelde direct een castmember toe, legde speciale absorberende vochtige doekjes erop, veegde deze weg, spoot het beton in het spray, zwabberde, sprayde nogmaals (allang niks meer te zien), en zwabberde toen meteen maar de tien vierkante meter om de vierkante centimeter die de vogel vuil had gemaakt. Sick!
Overigens bekeken we deze situatie vanaf de zijlijn van de paraderoute (die zou na 15 minuten beginnen, maar bleek niet de “hoofdparade” te zijn, maar de 3x per dag uitgevoerde Princess-parade te zijn (lelijk en met de Aristocat Marie als prinses!). Grappig bij parades in Tokyo Disney is buiten de bijna belachelijk grote hoeveelheden performers, het feit dat Japanners allemaal eigen zitmatjes meenemen, en daarop massaal zittend de parade bekijken. Die matjes zijn echt een ding om je mee te onderscheiden hier. Zo zijn er Pokémon-matjes (vast al uit) Godzilla-matjes, Hello-Kitty matjes, etc etc.
De souvenirwinkels hebben we inmiddels maar een beetje opgegeven. Ja, ze hebben een toffe Park-DVD, en ja, ze hebben wat leuke CD’s, maar daarmee is het echt op. De rest van het assortiment bestaat namelijk uit duizenden verschillende koekblikjes met koekjes (werkelijk, de helft van elke winkel of meer is hiermee gevuld!), en lelijke kitchy Aristocat-souvenirs en ander roze glitterspul. En oorwarmers natuurlijk, die zijn ook enorm hot. Het lijkt echt of Japanners helemaal obsessed zijn door koekjes en popcorn (die ook in acht smaken ofzo op elk hoekje van het park te koop is).
Terug naar de attracties. Na Splash Mountain hebben we The Haunted Mansion maar een bezoek gebracht, en deze versie beviel een stuk beter dan de WDW-versie. Geen schreeuwende ghost host in je oor, en een veel minder irritante graveyard-scene. Het Japans is behoorlijk goed ingesproken, met veel spanning in de spiels. Leota spreekt gewoon Engels, wat natuurlijk helemaal fijn is. Sowieso viel me dat vandaag wel op: behoorlijk wat attracties bevatten grote Engelstalige elementen. Vooral bij Pooh, Splash Mountain en Roger Rabbit’s Cartoonspin was zeker de helft in het Engels. Toch prettig voor ons.
Vanaf The Haunted Mansion zijn we even naar wat winkeltjes gelopen, zoals The Mad Hatter (de gekke hoedenmaker uit “Alice in Wonderland”). En wie stond daar voor zijn winkeltje? Juist! De Mad Hatter character! En het was nog een Engelsman ook! Blij om eindelijk eens wat Westerlingen te zien kwam hij op ons afgelopen. We maakte een bizar praatje, en vervolging ging Danny met de malloot op de foto natuurlijk. Wat een tof character!
Na de Mad Hatter, wat toch wel een erg leuk Character is (en wat leuk dat ie praat! Zo goed ook!), bleek echter dat de Character-hemel-op-aarde ook in Tokyo zou zijn. Althans, zeker voor Friso dan. Want wie stond daar, groen gekleed en rood beveerd, voor het kasteel? Ja juist! Peter Pan en ook Wendy! In perfecte outfit, klein, en met een grappig gezicht! Ook dit character werd gespeeld door een Europeaan (nahja, het kan ook een Amerikaan geweest zijn natuurlijk). Uiteraard wilden we voor Peter wel een flinke tijd wachten (het was best druk bij hem), maar dat was niet nodig. We werden tussen een lading giechelende Japanners uitgetrokken door Peter en Wendy, en ze begonnen meteen maar een achtervolging om ons heen. Ook Peter kletste er flink op los. Zoals ik al schreef: leuk, die characters die kletsen, vooral omdat Peter het gewoon lekker in het Engels deed, ook tegen niet begrijpende Japanners. Go Peter! Natuurlijk gingen we ook met hem op de foto (DUH!!!), die gelukkig deze keer wel lukte. En zo waren we dus een foto met Peter Pan rijker. Whoppa!
De rest van de dag hebben we besteed aan het gestructureerd bezoeken van zo’n beetje alle attracties (we missen alleen het Treehouse en Buzz Lightyear nog), en een bezoekjes aan het geweldige Queen-of-hearts-banquet en de Pan-galactic Pizza-outpost. De meest verrassende attractie was zonder twijfel Pooh’s Honey-Hunt, waarbij je in volledig los rondhopsende honingpotten door het verhaal van Pooh rijdt/hupt. Technisch echt een wondertje (hebben de karretjes accu’s ofzo?), en ook esthetisch wel fijn, zeker omdat Pooh toch vaak wat minder “kleurig” is dan veel andere Dinsye animated Characters. Deze gaan we zeker nog een keertje doen! Buiten was overigens uiteraard honingpopcorn te koop, die Friso dan ook later op de dag kocht. Erg lekker!
Bijzonder en specifiek aan Tokyo Disney is een Castle Mystery-tour, in de kelders onder het kasteel. In deze guided-tour spelen villans als de Horned King, Malificent Evil Queen en Chernabog de hoofdrol. De tour wordt begeleid door een wat hysterische Japanse, en begint ongeveer om de 2 minuten in groepjes van 20 man. Sowieso was de tour veel langer en mooier gethematiseerd dan we hadden verwacht (zo ligt de DLP-draak bijv. ook in deze tour!), maar een super hoogtepunt maakte het echt tot een hele fijne attractie. Bijna aan het einde kom je namelijk in een behoorlijke zaal met de Zwarte Ketel uit The Black Cauldron op en verhoging. Ervoor liggen tientallen skeletten kriskras door elkaar. Maar dan verschijnt de Horned King achter zijn ketel, stijgen geesten van de Cauldron Born op uit de ketel, en komen de skeletten langzaam tot leven. Dit gaat enorm realistisch (de skeletten zijn dat trouwens ook), en het is behoorlijk eng. Gelukkig werden we gered door een jongetje uit het publiek die met een magisch zwaard de Horned King doodbliksemde. Onze eigen Taran ;-) Als beloning kreeg hij een groot applaus (wat bijzonder is in Japan, aangezien Japanners zelfs niet klappen voor het sublieme Braviseamo) en een medaille, die wij ook wel wilden. Helaas zijn we geen 8 meer ;-)
Splash Mountain hier in Tokyo is overigens veel mooier dan die in WDW. Ten eerste is ie minder oranje en meer ingetogen van kleur. Dat past ook wel bij een wat meer ingetogen bevolking. Daarnaast is er een prachtige en hele lange indoor wachtrij (een klimaataanpassing), die je door allerlei grotten en rotsspleten voert. Een prachtige sfeermaker. Het enige dat in WDW fraaier uitgevoerd is dan hier in Japan is de instaphal. Die is namelijk in de VS zo mooi gelegen in een kloof met daglicht van boven. Hier in Tokyo is die ook helemaal indoor, wat ‘m niet lelijk, maar wel minder speciaal maakt.
Tot slot nog even een beschrijving van een tweetal restaurants. Ikzelf (Friso dus, uw trouwe TR’er) zal de Pan Galactic Pizza Corner voor mijn rekening nemen. Danny beschrijft dan dadelijk even The Queens Banquet Hall.
In het verder niet erg mooie Tomorrowland (een beetje gedateerd allemaal, en wel erg begin-jaren-80), ligt een wellicht snel over het hoofd te zien, maar enorm geestig restaurant. Het heet ‘Pan Galactic Pizza Corner’, en is een franchise van een Intergalactische Pizzaketen. Althans, dat word ons natuurlijk wijs gemaakt. Geniaal is hier een enorme machine die de pizza’s “maakt”, aangestuurd door een grappige Alien die deze franchise op aarde is begonnen. Hij zingt in het italiaans, kletst wat af, laat vanalles in het honderd lopen, en krijgt regelmatig contact met bijv. zijn baas en vrouw, wat voor de nodige grappige situaties en dialogen zorgt. Ook komen er van tijd tot tijd reclameboodschappen van deze “keten” voorbij op een grote videowall. Het totale programma duurt een minuut of 45, want na die tijd merkten we dat we weer bij het begin waren aangekomen. Het eten is niet bijster bijzonder hier (denk Pizza Planet), maar het geheel is zo veel leuker opgezet dan die volkomen inspiratie;loze vreetschuur in Disneyland Paris! Echt enorm grappig. Als zelfs Japanners er om moeten glimlachen zegt dat wel wat! Enfin, twee PGPC-fans hier dus. Gaarne tonen we jullie wat filmpjes die we hier gemaakt hebben.
En dan nu Danny’s restaurant recensie:

Een must do is The Queens Of Hearts Banquet Hall. Dit restaurant is heel populair bij Japanners, en terecht. Van buiten staat er, naast enkele kaartwachters, een castmember die de mensen beetje bij beetje binnen laat om in het restaurant de drukte in bedwang te houden. Eenmaal binnen loop je tussen de grote bloemenlampen door naar het kasteel van de Queen (Uit Alice in Wonderland dus), waar zich de vrolijk gethemede keuken bevindt. Zoals overal in de restaurants hier, hebben ze eten tentoon gesteld onder glas om je keuze makkelijker te maken. In de keuken kun je zien hoe ze het eten vers maken. Het menu heeft een aardig brede keuze: drie soorten salade, 4 soorten dessert en dan natuurlijk het hoofdmenu. Zodra je eenmaal alles hebt in deze keuken (waar echt overal een hart zit waar het maar oppast, incl. personeel) brengt een castmember je naar een tafel.

Ikzelf genoot deze maaltijd van steakreepjes met aardappelpuree en een toch wel aardig grote 1-persoons unbirthdaytaart, het was vandaag namelijk ook mijn unbirthday. Deze taart met wat schuimpjes en aardbeien wat erg lekker en met een beetje moeite heb ik die helemaal opgesmikkeld.

Friso genoot van dezelfde steakreepjes, een ceaser salad en een aardbei gebakje in een hartvorm.

Het zitgedeelte is ook hier weer bedekt met harten met daarnaast kroonluchters met daarop ook kroontjes zoals de Queen die heeft. Aan de muren hangen portretten van figuren uit Disney’s Alice in Wonderland en ze zijn ook te zien in het glas in lood dat hier overal de ramen versierd.

Vanwege de drukte hebben we toch een half uur moeten wachten, maar achteraf gezien was dat het helemaal waard. Een waar gemis in Disneyland Parijs.


Zo, Friso weer dus. We gaan eens even naar de lobby om te kijken of we kunnen bellen naar Nederland.
Dag 4, 14 februari 2005.
Nog steeds geen Internet, maar het bellen is gelukt ;-) Thuis weet men in elk geval dat we nog leven.
De vierde dag alweer hier. Morgen verhuizen we naar het hart van Tokyo, een onderneming waarvoor we momenteel toch wel een tikje nerveus zijn, met name omdat het OV-technisch vast niet zo makkelijk zal zijn. Gelukkig konden we vandaag nog volkomen relaxen in het meest krankzinnig belachelijk mooiste themapark ter wereld, de DisneySea natuurlijk. Ik zal proberen wat andere onderwerpen naar voren te halen dan bij dag twee. Veel attractiebeschrijvingen ga ik ook deze keer niet typen, dit vooral omdat het gewoon bijna ondoenlijk is om alles goed over te brengen. Gelukkig hebben we onze hoofdjes vol info en bergen foto’s. Jullie zijn dus nog niet van ons af ;-)
Het was vandaag buitengewoon rustig in de Seas. Het is duidelijk maandag; Japan is weer aan het werk. Wachttijden van maximaal 10 minuten waren het gevolg, maar vaak kon je zo doorlopen. Nu kost dat “doorlopen”hier ook al snel 10 minuten, gezien de lengte van de wachtrijen, maar goed ;-) Door de rust hebben we echt alle attracties nog 1 of meerdere keren gedaan, en ook nog wat rides kunnen doen die we de vorige keer overgeslagen hadden. Hieronder vallen Aquatopia in Port Discovery (met gekke watervoertuigjes die maf alle kanten op door het water roetschen), de Disney Sea Electric Railway (een prachtige 1900-stijl verhoogde railway tussen Port Discovery en American Waterfront, en de 3d-show “Magic Lamp Theater”. Met name de railway en Aquatopia bleken weer van het bekende geniale Disney Sea niveau te zijn. Fraai hoor!
Je zou denken dat door de rust op deze dag het personeelsbestand wel wat ingekrompen zou worden. Maar nee hoor, Tokyo Disney Sea draait altijd met ongeveer 2x zo veel personeel per ride dan Walt Disney World dat doet, en zeker 6x zo veel als de Efteling. Ongelooflijk wat een personeelsinzet.
Graag wil ik wat aandacht schenken aan de effecten van Mysterious Island, het parkdeel op basis van Jules Verne in de Prometheus. We hebben er vandaag eens extra op gelet, en wat zijn alle geluiden, rook- en lichteffecten goed doordacht! Van boven de rotswand die het eiland omgeeft hoor je continu de branding stukslaan op de rotsen. Meeuwen cirkelen met hun geluid om het eiland heen (veeel speakers dus!), en allerlei mysterieuze en diepe machineklanken dreunen uit de diepte. Waar lavastromen het water in de krater raken, stijgt stoom op in grote hoeveelheden, en borrelt het water alsof het kookt. Alles is gewoon ZO goed doordacht, dat je bijna zou denken dat ze alle imagineers minimaal een uur over elke zandkorrel hebben laten nadenken… Overigens is vanaf vandaag helaas 20.000 Leagues Under the Sea gesloten op Mysterious Island, Refurbishment… Tsja, als je attracties in deze conditie wilt houden is dat nu eenmaal nodig natuurlijk.
Ons ontbijt genoten we vandaag in de Casbah Foodcourt, een groot en fraai Arabisch counterservicerestaurant met gigantisch veel zitruimte in het Arabian Coast parkdeel. Dit op zich niet opzienbarende horecapunt (t.o.v. de rest dan althans), geeft maar weer een aan dat werkelijk kosten nog moeite gespaard zijn om de Sea tot het beste park ter wereld te maken. De tafels van dit

  1   2   3   4


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina