Viering 22 mei 2004: De ommekeer van Paulus



Dovnload 17.4 Kb.
Datum16.08.2016
Grootte17.4 Kb.

Viering 22 mei 2004: De ommekeer van Paulus





  • Welkom en Inleiding (Annie)

Vanaf hoofdstuk 9 van de Handelingen treedt Paulus zeer prominent naar voren. Paulus is een intrigerende figuur; een man die een enorm belangrijke rol heeft gespeeld in de evolutie van het christendom. Een intrigerende en boeiende man, die wel worstelt met een imagoprobleem.

Paulus, de moeilijke, de autoritaire betweter…

Paulus, de vrouwenhater…

Paulus, de doordrijver tegen alles en iedereen in…

Niet wat je noemt “Mister Simpatico”!


Maar anderzijds ook Paulus, gegrepen door de universele boodschap van Christus. Paulus, die ons doorheen alle eeuwen heen verkondigt dat de waarden waar Jezus voor stond, gelden voor iedereen (ook vandaag): voor joden en niet-joden, voor mannen en vrouwen, voor jong en oud…

En dié Paulus is echt wel de moeite waard om wat beter te leren kennen.


Laten wij ons aan het begin van dit samenzijn traditiegetrouw, door het maken van het kruisteken, onder de hoede stellen van de Eeuwige: Moeder, Vader, Zoon en Geest van levenskracht


  • Lied: OLB p.158: Door de wereld gaat een woord




  • Lezing uit Handelingen 9, 1-25 (Christine)




  • Duiding (Annie)



In het begin van de lezing ontmoeten we een Paulus voor wie de leer van Jezus Christus godslasterlijk is, en wiens aanhangers een gruwel zijn in zijn ogen; mensen zonder bestaansrecht.

Paulus is immers een farizeeër, dwz een gelovige jood, bezield door een fanatieke ijver wat de interpretatie en de vervulling betreft van de Wet, de Tora. En zijn interpretatie is de enige ware, dat spreekt vanzelf!

Jezus van Nazaret, die zich had uitgegeven als leraar en profeet, die kon genezen en duivels uitdrijven en dit bij voorkeur op de sabbat is in de ogen van deze Paulus een meer dan dubieuze figuur, een charlatan die verbroederde met onreine en overtreders van de wet. Volgens deze Jezus zou de Heer Zijn koninkrijk ook willen schenken aan mensen die buiten het ware Israël stonden; aan door God geslagenen zoals melaatsen, lammen, blinden…

Ondenkbaar toch! Daar moet paal en perk aan worden gesteld! Deze godslasterlijke ideeën moeten met wortel en al worden uitgeroeid. In zijn ijver voor God en Tora, rotsvast overtuigd van het eigen “groot gelijk” en van het feit dat het doel de middelen heiligt, gaat Paulus achter de Christus-aanhangers aan. Uitgeroeid moeten ze worden, deze onwaardigen… “Mensen van de Weg” worden ze door de auteur van Handelingen genoemd, zij die “van de Weg” zijn, “de Weg” als aanduiding van een nieuwe andere levensstijl… Maar daar heeft Paulus geen boodschap aan; deze “Mensen van de Weg” hebben in zijn ogen geen bestaansrecht. Voor Paulus gaat het ome een religieus conflict, maar het zou evengoed om ras kunnen gaan, om etnische achtergrond, om seksuele geaardheid…. Weg met migranten, asielzoekers, zigeuners, homo’s! Weg met alles en iedereen wat “anders” is dan wij, en “anders” staat voor “verdacht”, “minderwaardig”, “misdadig”, “pervers”…

Paulus is een gevaarlijk, fanatiek ventje en hij heeft de wet aan zijn kant; hij heeft officiële brieven om de vervolging te legaliseren. Hoe vaak komen we dit tegen doorheen de geschiedenis? Stempels en handtekeningen die het plegen van onrecht toelaten, die “recht” noemen wat “krom” is…. Kijk maar, hier staat het: in deze regels. Dat is de wet, en die gaan wij handhaven. Dat heet dan “legaal”…

Op naar Damascus dus, om in naam van de wet en met officiële toestemming andersdenkenden op te pakken en zonder pardon het hoekje om te helpen. Maar zover komt het niet! Bij Damascus slaat “een licht uit de hemel” hem tegen de grond. Hij hoort de stem van de Her die hem met zijn hebreeuwse naam aanspreekt. “Saul, Saul, waarom vervolg je mij? Hij wordt met blindheid geslagen… de arrogante betweter is opeens even hulpeloos als een klein kind… handelingen is natuurlijk geen geschrift dat, naar moderne, historische maatstaven gemeten “betrouwbaar” is. De auteur is geen journalist; hij is er niet op uit een nauwkeurig, objectief verslag te schrijven, maar wel om een boodschap te verkondigen. Het beeld van de lichtstraal uit de hemel wordt gebruikt om duidelijk te maken dat de openbaring waarvan sprake een allesbeslissende ervaring is geweest en dat deze ervaring een totale ommekeer heeft teweeggebracht in Paulus’leven, in al wat hij gelooft, denkt, hoopt en verwacht.

Tot 3x toe doet Lucas het verhaal: een bewijs dat de gebeurtenis van het grootste belang is. En jaren later schrijft Paulus in een brief aan de christenen in Galatië: “ik ben ooit een keer gestorven”. Kennelijk doelt hij op dat gebeuren bij Damascus. Voor zijn gevoel maakte dat blijkbaar een einde aan wat toen zijn leven was. De farizeeër Paulus, de fanatieke geloofsijveraar voor wie buiten de Tora geen heil te vinden was, sterft bij Damascus. Een nieuwe Paulus wordt geboren.
Kan dat, dat mensen zo fundamenteel veranderen, van het ene moment op het andere?
Velen onder u hebben waarschijnlijk de film “Schindler’s List” gezien. We leren Oscar Schindler kennen als een koele zakenman, die zonder scrupules meewerkt met het nazi-regime en zich eigenlijk geen vragen stelt over de razzia’s en deportaties van joden. Op een bepaald moment staat hij bovenop een heuvel te kijken naar het verloop van zo’n razzia. Hij ziet een klein meisje in een rood manteltje in die grijze massa opgejaagde mensen aan zijn voeten. En even later ziet hij een kar vol lijken voorbijrijden en op die kar tussen doden in grauwe lompen opeens dat rode kleurvlekje… en dan krijg je een close-up van zijn gezicht, van zijn ogen, en je ziet het licht doorbreken, het besef van: “Waar ben ik in godsnaam mee bezig?” En vanaf dat moment- dat Damascusmoment- zal Schindler zijn trukendoos opentrekken en alles doen wat hij kan het gevaar voor eigen leven, om zoveel mogelijk joden uit de handen van de nazi’s te houden. Nu denkt u misschien: “OK, maar dat is film; de regisseur heeft dat zo in scène gebracht”

Een voorbeeld uit mijn eigen kennissenkring. Ik ken iemand- al bijna 30 jaar die vroeger enorm egocentrisch en materialistisch was. Ze raakt in een depressie, komt die te boven en zegt van zichzelf: “Ik ben herboren”. Ze zegt niet: “Ik voel mij herboren”, maar “ik ben herboren” (zie Paulus: “Ik ben ooit gestorven””) Ik ben herboren, ik heb een nieuwe kans gekregen om mijn leven anders aan te pakken. En dat doet ze ook: het contrast tussen haar “oude” en haar “nieuwe” ik is enorm! Je kan er niet aan voorbij: haar egoïsme van vroeger is compleet omgebogen tot een gulheid en openheid naar anderen toe, op materieel vlak maar ook qua luisterbereidheid, tijd maken voor anderen enz… Die depressie – haar Damascusmoment- heeft een totale ommekeer gebracht in de manier waarop zij in het leven staat.


Terug naar Paulus.

Waar in verschilt de “nieuwe” Paulus van de “oude”?

Deze nieuwe Paulus aanvaardt dat Israël God de niet-joden even lief heeft als Zijn “eigen volk” dat er voor de Eeuwige geen verschil is tussen jood en heiden, tussen “uitverkorene” en “buitenstaander” of “verworpene”. Vanaf dat “sleutelmoment” bij Damascus heeft Paulus’ leven nog maar één doel: zoveel mogelijk mensen betrekken in dat geloof, de liefde van God aan zoveel mogelijk mensen gaan verkondigen. Paulus is bij Damascus zo diep geraakt door die op mensen betrokken God dat hij voortaan zonder gevoels-of gewetensbezwaar met “onreine” heidenen kan omgaan. Voor Paulus is het zo klaar als een klontje dat iedere discriminatie onder christenen (joodse en niet-joodse) tegen het wezen zelf van Christus’leer ingaat.

Waarom is Paulus zo belangrijk, ook voor ons vandaag?

Omdat hij als eerste de kern van het christen-zijn heeft verwoord, nl. geroepen tot vrijheid.

En over welke vrijheid gaat het dan?

Vrijheid om enkel en alleen te leven voor datgene waar het God om te doen is, nl. te getuigen in zijn liefde.

Want dat is de absoluut enige bedoeling van het leven volgens het Evangelie, en de enige bestaansreden van de Kerk: te leven als getuigen van Gods liefde. Een liefde die uitgaat naar ALLE mensen, naar elk schepsel…


Wat kan dat nu concreet voor ons betekenen?

Een positieve houding aannemen tegenover gewetensvrijheid

Respect opbrengen voor het anders-zijn en anders-denken van mensen

Met grote behoedzaamheid stellingen poneren die met God verbonden worden (geen “Gott mit uns” en “God bless America”-toestanden;.. dat is gevaarlijke taal)

Het “eigen gelijk” in vraag durven stellen of tenminste de bereidheid tonen om te luisteren naar “andermans gelijk”. Niet doen zoals enkele van mijn vierdejaars, die onlangs weigerden met de collega Godsdienst een moskee te bezoeken want “dat interesseert ons toch niet”.
Supermoeilijk is dat!
Zelfs in onze eigen, kleine gemeenschap is het vaak een hele opdracht om ieders “eigenheid” te respecteren, terwijl wij toch grotendeels dezelfde ideeën delen, dezelfde visie hebben over waar het om gaat in het leven. Hoeveel moeilijker is het dan niet als het gaat over fundamenteel andere visies en opinies?
De weg naar Damascus is lang en hobbelig en ongetwijfeld zullen we vaak struikelen en het niet meer zien zitten…. Maar laten we toch maar op weg gaan in het geloof dat God er is, dat Zijn liefde de “Blijde Boodschap” is, dat Zijn kracht voldoende is, ook als die van ons het even laat afweten.

Amen


  • Lied: OLB p.57: Eerder zullen schelpen spreken




  • Vrije Voorbeden + Acclamatie : OLB p.113: Open hun ogen




  • Dankgebed n° 28/ Brood en Beker




  • Onze Vader




  • Vredewens (Miek)




  • Slotgebed (Liesbet): Eens gaan alle deuren open (Jan van Opbergen)

Eens zullen de deuren toch wel open gaan, en uit alle hoeken van behoud, uit alle gesloten systemen zullen mensen tevoorschijn treden om elkaar voorgoed te vinden en te dienen.

Ze zullen hun eigen registers verbranden, niet omzien naar hun heilige vaten en maten.

Van angst en moeten bevrijd, uit sleur en conventie opgestaan, zullen ze elkaar opzoeken en ieder verstaan in de eigen taal.

Ieder zal het beste van zijn geloof en traditie meebrengen in de nieuwe mensenkring, en zonder geheimtaal zullen ze elkaar te binnen brengen wat er vandaag gebeuren moet om morgen nog te leven.

Hun groeiende gemeenschap zal kerk noch tempel heten, maar naamloos huis van mensen zijn, met eindelijk een plek, een huis en haard voor iedereen.

Ze zullen daar ongewapend zijn, en zich met geweld verdedigen zal gelijk staan met ongeloof.

God zal blijken en wonen, gelijkvloers, als God-met-ons.

Wij houden open huis en openbare hemel!



  • Slotlied: OLB p.206: Nieuw bruiloftslied




  • Praktische Puntjes/ Omhaling




  • Zegen en Zending (Annie)

Moge de zegen van de Eeuwige- Moeder, Vader, Zoon en Geest van levenskracht- op ons rusten; moge Zijn vrede bij ons verblijven; moge Zijn tegenwoordigheid ons hart verlichten



Amen



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina