Vluchtverslag st. Vincent en Fontenay 13 juni



Dovnload 25.07 Kb.
Datum23.08.2016
Grootte25.07 Kb.
Vluchtverslag st. Vincent en Fontenay 13 juni:

In de week dat Ronald Wijs zijn neusharen succesvol verwijderde met Duct- tape en het Nederlands elftal “uitgenast” en vol “gogme” een eclatante overwinning op Letland wist te behalen kon er worden ingekorfd op drie vluchten. Op dinsdag werden er in de vereniging, inclusief de duiven van onze Middelburgse vrienden 60 (!) duiven ingekorfd op st. Vincent en op dezelfde avond gingen er 52 (!) duiven in twee manden voor de opleervlucht vanuit Duffel waaronder 5 stuks jonge duiven van L.P. Schroevers. De rest was een mengeling van oude duiven die blijkbaar nog wat kilometers moesten afleggen met het oog op komende vluchten.

In een eerdere krabbel had ik al geschreven dat ik bang ben dat het traditionele overnachtspel in onze afdeling zijn langste tijd heeft gehad. Het aantal ingekorfde duiven op de klassieker vanuit het zuiden van Frankrijk lijkt deze gedachte te onderschrijven. Ik denk zelfs dat er in onze vereniging nog nooit zo weinig liefhebbers hebben ingekorfd op deze vlucht.

Ondanks twijfelachtige weersverwachtingen werd op vrijdagmiddag om 14.00 uur het startsein gegeven aan duizenden Nederlandse fondduiven die vanuit st. Vincent de reis naar hun hokken konden aanvangen.

In Sector 1 waar 7815 duiven waren ingekorfd op deze vlucht viel zaterdagmorgen om tien minuten over zes een duivinnetje op de plank bij Klaas van der Graaff uit Arnemuiden. Deze duif wordt in de overvlucht slechts geklopt door een duif van Cor de Heijde uit Made en vlakbij de Efteling is het L. van Wezel die onze Klaas nog weet te kloppen. 3e Nationaal in Sector 1 en dus is uiteraard de 1e Provinciaal afdeling Zeeland, 1e Samenspel en 1e vereniging het uiteindelijke resultaat!

Geweldig voor Klaas, Dora, Jan, Edwin, Nico en Saal die de handschoen tijdens de ziekte en na het overlijden van de grondlegger van dit hok hebben opgepakt.

Naast de euforie na het vallen van het duifje zullen de gedachten vast en zeker bij Cas van der Graaff zijn geweest want in feite was dit de eerste vlucht “echte” vlucht voor het team v/d Graaff na zijn overlijden.

Een geweldige prestatie dus weer in de Ooststraat en blijkbaar was in deze straat de warmte van vrijdag nog blijven hangen want ik trof de mannen zaterdagmorgen op een tijdstip waarop menigeen nog in zijn bed vertoefde al met een fles bier aan.

1 19350411 C.J. DE HEIJDE MADE 998764 3/1330942 13-06 06:22:32 1657,61

2 20131286 L. VAN WEZEL KAATSHEUVEL 1005109 1/3002054 13-06 06:40:23 1620,14

3 18041438 KLAAS V/D GRAAFF ARNEMUIDEN 946326 2/3201997 13-06 06:10:55 1601,45

Zoals algemeen bekend is Klaas van der Graaff verder gegaan met hetgeen hij samen met zijn vader jarenlang met veel succes heeft opgebouwd. Klaas krijgt hierbij dus de hulp van Edwin Meerman, Nico Marteijn en van zus Dora die samen met haar vriend Jan in de toekomst het merendeel van de verzorging op zich gaat nemen. Ook springt Saal van Belzen, die de duiven maandenlang verzorgde tijdens het ziekbed van Cas, nog af en toe bij mocht dat noodzakelijk zijn.

Aan kwaliteit mankeert het op dit hok zeker niet maar het is toch altijd maar de vraag of de successen die in het verleden zijn behaald een garantie zijn voor de toekomst. Dit blijft natuurlijk afwachten want een zwaluw maakt nog geen zomer maar de eerste klap was in ieder geval een daalder waard en als de duiven zo blijven zitten als op dit moment zullen we vast nog meer gaan horen van Klaas.

De “997” komt uit hun topduif “de Deurzetter” en die wist ook wat kopvliegen was zoals we in de stamboom kunnen lezen. De moeder komt van Lourens Jan Hengst uit Aagtekerke.

In de vereniging pakt Klaas ook de 2e plaats gevolgd door Joh. van Belzen en Zoon. Klaas pakt er drie van de vier en ook Piet de Nooijer haalt de 50%. Jos Schroevers vinden we op de laatste prijsplaats. Jos had erg veel moeite om de meldpost aan de lijn te krijgen. Na diepgaand onderzoek door een behulpzame buurman bleek dat er 06 voor het nummer moest en niet 0118. Komende week kunnen de fondmannen aan de bak op de Z.L.U. vlucht vanuit Pau en ook kan dinsdag worden ingekorfd voor Bordeaux.

De eerste Provinciale overwinning voor onze vereniging dit seizoen en de felicitaties voor alle betrokkenen is zeker op hun plaats!





Edwin Meerman, Klaas van der Graaff, met de winnende duivin in de hand en Dora van der Graaff enkele uren na aankomst van de 3e Nationaal st. Vincent 2015. Op de volgende pagina de stamboom van de “Deurzetster”

De midfondvlucht vanuit Fontenay werd zaterdagmorgen om 09.00 uur gelost en met de zuidwestelijke wind zou dit weer een snelle vlucht gaan worden. Oriëntatie lijkt op deze vluchten van groter belang dan inhoud want een paar kilometer uit koers houdt in dat de duiven met tegenwind terug moeten komen en dan kom je te laat op het hok om nog voor een prijs in aanmerking te komen.

Ergens in juli vorig jaar werden de jonge duiven na een uitgestelde vlucht die zelfs op zondag niet gelost kon worden teruggebracht naar Arnemuiden en gelost achter de rotonde. Deze lossing is gefilmd door filmmaker Leo Dingemanse en op dit filmpje zien we de honderden duiven van onze vereniging de vrachtwagen verlaten. Er is een duif die vergeten is zijn hoogtesensoren aan te zetten want deze duif vliegt regelrecht in het metershoge graan onder aan het dijkje. Vervolgens zien we op de film Piet de Nooijer, die bij de Fortis bank jarenlang Bedrijfs- Hulp- Verlener is geweest, met gevaar voor eigen leven een snoekduik maken richting de plaats waar de duif in het graan verdwenen is. Op het moment dat de filmer ook een reddingsactie voor Piet op touw wil zetten komt het triomfantelijk hoofd van onze penningmeester boven het graan uit en in zijn hand heeft hij de onfortuinlijke duif. Onder een staande ovatie van het aanwezige publiek klimt Piet vervolgens op de dijk en horen we een lachende Leo D. vragen naar het ringnummer van de duif. Het blijkt de 14- 3406681 te zijn en na het raadplegen van de ringenlijst later op die dag wordt duidelijk dat deze behoord aan de Comb. J. & K. van Belzen.

1 Comb J&K van Belzen 379,910 28/13 8 4-3406681 12.49.13 1657,425 1000,0

In het regeltje hierboven zien we hetzelfde ringnummer als vluchtoverwinnaar op de midfondvlucht van afgelopen zaterdag. Na het verhaal van de duivin van Wim Segboer vorige week kunnen we stellen dat er aan deze duif dus ook een historische episode kleeft!

De “681” zorgt voor de eerste overwinning van Joop en Kees dit seizoen en dat zal in de Deurloo met gejuich ontvangen zijn. De tweede plaats is voor Piet Meulmeester en plek drie wordt opgeëist door Cees Schroevers. 50 % of meer is er voor Cees Schroevers, Comb. de Ridder, Comb. Meulmeester en M. de Ridder.

Meer dan de helft van de spelers in onze vereniging zit op deze midfondvlucht onderdoor, oftewel staat niet geklasseerd in de A- uitslag.

In het Samenspel vinden we Joop en Kees terug op de derde plaats achter twee duiven van Gijs Baan en Provinciaal scoort de “Graanduiker” de 13e positie. Provinciaal winnaar is de vorig week aangehaalde Dies Wagenaar en Gijs Baan tekent voor zilver en brons. Van een verenigingslid kwam gisteren het verzoek of ik eens een bezoek kon brengen aan Gijs om te onderzoeken hoe hij tot zulke prestaties komt. Nu valt dit natuurlijk buiten mijn werkgebied en zou ik mijn collega schrijvers uit Middelburg willen verzoeken dit voor hun rekening te nemen!

Terug naar Joop en Kees die dit seizoen nog niet erg tevreden zijn over de prestaties van hun duiven. Het lijkt dat de vorm er nu langzamerhand op komt getuige ook het aantal vroege duiven. In de stamboom van de winnaar zien we bekende Belgische toppers en wat dat betreft zit het met de kwaliteit op hun hok wel goed. Ik heb echter de indruk dat de mannen wel eens fanatieker zijn geweest getuige ook een opmerking van onze voorzitter dat men nog nooit zo laat is begonnen met het opleren van de jonge duiven. Het jonge duivenspel is namelijk ook een van hun specialiteiten.

Verder hebben zij het geweer van schouder verlegd door zich meer en meer op de dagfondvluchten te gaan richten. We gaan er nog wel van horen!



Deze week sprak ik zoals beloofd ook nog met M. de Ridder. Rinus is namelijk aan een erg sterk seizoen bezig en het enige waar het nog aan schort is een vluchtoverwinning. Qua beleving in de duivensport en dan heb ik het over presteren, fanatisme, ergernis en twijfel zitten wij behoorlijk op een lijn. Het verschil is dat ik er enkele jaren geleden door enerzijds een teveel en anderzijds een tekort aan bovenstaande zaken een punt achter heb gezet.

Bij Rinus bespeur ik ook vaak de twijfel of er voor zijn duivenloopbaan nog een lange toekomst in het verschiet ligt maar op dit moment zie ik een gemotiveerde coach die samen met zijn zoon Menno alle zeilen bijzet om een vaste waarde te worden in de top van onze vereniging.

Sinds de komst van enkele duiven van Ronald en Louis Traas en van Gust Jansen is het niveau op het hok erop vooruitgegaan en middels enkele aanpassingen aan de verluchting en het verzorgingssysteem lijkt het lek wat vorig jaar was ontstaan nu weer aardig boven. Vorig seizoen was namelijk zeer teleurstellend nadat het seizoen 2013 prima was verlopen. Bij de jonge duiven wordt de droge mestmethode gehanteerd en het was zaterdag pas de tweede keer bij al mijn hokbezoeken dat ik deze methode live kon aanschouwen. De eerste keer was dit tijdens een hokbezoek bij Cor de Ridder die toen nog zelfstandig met duiven speelde. Ik had hem net gemeld dat je bij mij van de vloer kon eten. Dat kan bij mij ook antwoorde Cor: Kijk maar er ligt genoeg!!

Voor de jonge duiven lijkt het trouwens niet verkeerd want Rinus kon melden nog geen coli te hebben gehad en dat kan lang niet iedereen zeggen. Bij de oude duiven wordt wel dagelijks schoongemaakt en in navolging van broer Joost zag ik ook hier op het hok enige onnavolgbare timmer technische zaken die getuigen van een apart materiaal en bevestigingsinzicht! Het werkt wel allemaal en na een gedegen uitleg en onderbouwing is de logica vaak wel aanwezig! Gelukkig staat het hok hier op het maaiveld en is er zoals bij Joost geen trap nodig.

Wat een groot pluspunt is aan dit hok is de enorme kap die erop staat. Veel volume boven de duiven en zo te zien een prima schoorsteenwerking.

De aanwas van jonge duiven wordt hier verzorgd door zoon Menno de Ridder die ik zaterdag nog juist kon onderscheppen voordat hij met zijn wagen vol geladen met jonge duiven richting thuisbasis in Aagtekerke ging. De jonge duiven werden hier gelost voor een trainingsvluchtje dat volgens de eerste berichten van Rinus niet zo heel erg vlot verliep.



Menno en Rinus de Ridder voor de hokken in Arnemuiden. Bij Menno in Aagtekerke staat het kweekhok. Aan de kleding van Menno te zien had hij zojuist nog wat aan de verluchting bijgespijkerd of geschroefd.

Afgelopen vrijdag reed ik nog een stukje op mijn racefiets en zoals altijd komen mijn gedachten dan op een voorval welk ik tot op heden een van de meest confronterende momenten in mijn leven vindt. Als ik fietsend voorbijgestreefd wordt door een mede racefietser of zelfs fietsster kan ik daar letterlijk en figuurlijk mijn ogen voor sluiten. Toen ik enkele jaren geleden voorbij gereden werd door Mevrouw Marijs- Schroevers die op dat moment reeds zo’n 75 lentes in haar leven had meegemaakt kreeg ik mijn ogen echter niet gesloten. Dat zij een zus is van de krachtpatsers Jos en L.P. Schroevers en op een fiets met trapondersteuning reed, was niet eens een schrale troost.

In het voorbijgaan riep ze nog ‘Daa-aag’ en het enige wat ik nog uit mijn mond kon krijgen, die aanvoelde alsof ik er die avond ervoor 3 kilo shoarmavlees en een liter Whisky door had gejaagd, was ‘Bleaaahg’ of zoiets. Ook al omdat mijn tong van vermoeidheid zowat in de derailleur hing.

Verschrikkelijk en mensonterend. Ik ben bang dat ik er niet meer overheen groei en dat dit kwetsende voorval mijn leven zal blijven beheersen.

Net zo verschrikkelijk op wielergebied was een ritje met Ronnie van Belzen van de combinatie Johannes en Ronnie van Belzen. Na een tocht vol tegenwind, regenbuien, vergeten leesbril, spierkramp in bijna alle spieren, gevoelloos klokkenspel, braakpartij na inslikken vlieg, bijna salto over molshoop na missen buitenbocht, lekke band en een gemiddelde snelheid waar dorpsgenoot Rens de Ridder, lopend wel te verstaan, de slappe lach van krijgt durfden wij gewoon bij het afscheid te zeggen: Ging best lekker vond je niet? – Ja, viel niet tegen!

Ik trek dan snel een parallel naar de duivensport; elke week een hoop tijd, geld en energie er in steken en dan een vluchtresultaat op zaterdag, tegenwoordig meestal op zondag trouwens, van lik m’n vestje.


Bagatelliseren (afzwakken/goedpraten) van het lachwekkende resultaat en toch weer met frisse moed op dezelfde wijze doorgaan. Vervolgens hopen op betere tijden die waarschijnlijk nooit zullen komen met het aanwezige soort duiven. Wat is toch onze drijfveer ben je geneigd jezelf af te vragen.

Een goede fietser zal ik nooit worden. Aan de racefiets die volledig van carbon is en aan mijn vochtregulerende aerodynamische helm van 280 euro ligt het niet. Degene die de trappers moet ronddraaien en dat ben ik, mist daarentegen enige essentiële punten zoals daar zijn spierkracht, conditie, topgezondheid, doorzettingsvermogen en een chronisch tekort aan ondergewicht.

Ook hier is weer een parallel met onze duivensport te trekken want de meeste duiven beschikken over enkele of meerdere van mijn eigenschappen en zijn daarom totaal ongeschikt als wedstrijdduif.

Een goede duivenmelker ben ik ook nooit geworden. Ook in deze sport had ik de randzaken beter voor elkaar dan waar het eigenlijk om draaide. Namelijk zorgen voor goede wedstrijdduiven op mijn hokken!

Ik hoop en verwacht dat bovenstaande de aandacht trekt van onze nieuwkomer die volgend jaar zal starten met de jonge duiven. Zijn hok is deze week reeds geplaatst en de komende weken zal de afwerking ter hand worden genomen. Ze zijn erg goed bezig daar en de vlag ter aanduiding dat het hoogste punt was behaald stond al in top. Bij Adrie de Ridder heb ik trouwens nog geen vlag gezien en ik wil hem toch even aansporen om het bouwtempo te verhogen want de eerste jonge duiven zijn oud genoeg om plaats te nemen in de “kijker”!

Volgende week de derde dagfondvlucht van het seizoen. Vluchten waarop in sommige afdelingen door enkele “professionele” duivencoaches zo verschrikkelijk wordt uitgehaald dat andere melkers er op deze N.P.O. vluchten van ellende de brui aan geven en dat kan toch ook niet de bedoeling zijn. Het is schitterend om de aankomsten te zien van de tientallen duiven die op deze mega hokken worden ingekorfd maar voor degene die hier tegen moet spelen is de lol er waarschijnlijk al geruime tijd af. In dit kader mogen wat mij betreft ook de verkopen op de bekende Belgische duivensite genoemd worden. De duiven gaan hier als warme broodjes voor enorme bedragen van de hand. Ik vind het onvoorstelbaar en of dit er nu voor zorgt dat onze sport een toekomst wordt geboden betwijfel ik ten zeerste. Nog steeds kost de duivensport voor meer dan 90% van de liefhebbers per jaar een aanzienlijk bedrag, een klein aantal speelt quitte en een nog kleiner aantal verdient er een goede boterham mee. Ik veroordeel het niet maar het hobbymatig spelen met een twintigtal duiven staat in schril contrast met de professionelere aanpak waar ook nog eens gemakkelijk 150 duiven of meer per vlucht worden ingezet. Dit terwijl iedereen in dezelfde competitie speelt.



Maar goed, niet getreurd en veel succes op de vier(!) vluchten en opleervlucht van komende week. Ook veel sterkte met het opleren van de jonge duiven die dinsdag in de mand kunnen.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2016
stuur bericht

    Hoofdpagina