Vriendinnen op de fiets (deel 1)



Dovnload 6.12 Kb.
Datum23.08.2016
Grootte6.12 Kb.
Vriendinnen op de fiets (deel 1)
Sinds een jaar of zes zijn Roos en ik gastadres voor de Stichting Vrienden op de Fiets. Deze Stichting heeft overal in Nederland en de laatste jaren ook in België, Duitsland, Frankrijk en eigenlijk in heel Europa, een fraai netwerk van gastadressen die aan rondtrekkende fietsers of wandelaars tegen min of meer kostprijs een overnachting met ontbijt en desgewenst een lunchpakket aanbieden. Zie de site www.vriendenopdefiets.nl. Er zijn wat spelregels over o.a. het maken van de afspraak en tegen een jaarlijkse donatie van een paar euro krijg je een fraai en zeer volledig boekje met daarin met gedetailleerde kaarten overzichtelijk per provincie, per streek en per dorp of stad gerangschikt, alle gastadressen die dat kalenderjaar hun deuren openstellen. Vooral de gastadressen die aan de Landelijke Fietsroutes (LF, de groene bordjes) of aan de Lange Afstand Wandelpaden (LAW, bijv. het Pieterpad of het Maarten van Rossempad) liggen, zijn meestal behoorlijk in trek.
Hoewel we er echt uren over zouden kunnen vertellen, verdiepen Roos en ik ons niet in de motieven van de mensen om zich toch keer op keer de blaren aan de voeten te lopen of zich beurse billen te fietsen. We heten hen gewoon hartelijk welkom en geven desgevraagd uitleg over de restaurantjes hier in het dorp en hoe het slot van de voordeur en de thermostaatkraan in hun badkamer werken. En ziet!, een fris bad en schone (soms: droge) kleren doen wonderen en meestal zien we onze gasten na een anderhalf uurtje - opknappen, rusten en het telefonisch regelen van het bed voor morgenavond – al weer schoon en opgewekt het hek uit huppelen, op weg naar een leuk eethuisje.
Maar soms wint de nieuwsgierigheid het toch. Deze zomer kwam een kind op een kinderformaat fiets aanrijden tegen het tijdstip dat we met een alleengaande dame afgesproken hadden. Toen ze dichterbij kwam bleek het wel degelijk die dame te zijn, alleen kwam ze niet boven de één meter vijftig uit en heur haar was niet witblond zoals meisjes dat kunnen hebben, maar grijswit, eigenlijk het wit van lieve omaatjes na een zorgzaam leven. Boven haar linker schouder uit stak een bleek lang en dun stuk hout, alsof ze met een bezem op haar rug reed waarvan de steel ruim boven haar hoofd de lucht in prikte.

Van dichterbij bezien ging het om een Molukse dame. Die voor het eerst op een gastadres van Vrienden op de Fiets ging slapen en nu bij haar zus in Deventer vandaan kwam fietsen. Ze was wel een beetje gespannen hoe het allemaal zou gaan. Maar ja, ze had in haar zeventig levensjaren ook al zoveel rare dingen meegemaakt. Nou, we konden haar met een glas thee geruststellen en van lieverlee werd ze wat spraakzamer. Toen ze uit een van de fietstassen alleen een klein tasje met een verschoning, nachtgoed en toiletspulletjes mee naar binnen ging nemen, kon ik het niet langer houden en heb ik haar gevraagd wat dat voor een steel was die uit die andere fietstas, die maar dicht bleef, omhoog stak. Ze aaide eens langs het hout en trok toen trots een badborstel met een supersteel te voorschijn. Voordat ze Deventer uit was, had ze zich nog even aangesloten bij een voorbijkomende stadsrondleiding en die gids had z’n gezelschap ook langs een winkeltje gevoerd waar ze allerlei zemen, sponzen en borstels verkochten. En aan dit ding had ze geen weerstand kunnen bieden. Het toppunt van genot; lekker lui in bad liggend, je voetjes schuimend borstelen en toch heerlijk languit gestrekt blijven. Toen ze de volgende morgen wegpeddelde met nog twee dagen fietsen voor de boeg en we haar hartelijk uitzwaaiden, zagen we tot aan het einde van de straat die houten steel heen en weer bewegen. Terwijl we weer naar binnen liepen zei ik tegen Roos, dat ik eigenlijk zo’n oranje waarschuwingsvlaggetje bovenaan de steel had moeten vastmaken. Het zou toch vreselijk zijn als zo iemand in het verkeer iets zou overkomen !?


Jan Wandelaar



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina