We maken een slechte start vanmorgen. Ik sta op met een vreselijk pijnlijk lijf, en zie als een berg tegen de dag op



Dovnload 177.64 Kb.
Pagina1/6
Datum23.08.2016
Grootte177.64 Kb.
  1   2   3   4   5   6


zondag 09-05-2004

We maken een slechte start vanmorgen. Ik sta op met een vreselijk pijnlijk lijf, en zie als een berg tegen de dag op. Terwijl we de laatste dingen doen, die gebeuren moeten voor we op weg kunnen, de ontbijtboel aan kant, de prullebak legen, de laatste dingen inpakken, hebben we ineens ruzie over een toilettas die even niet te vinden is, wat uitmondt in een dikke huilbui, waarin ik mijn frustratie wegsnik; dat rotlijf ook! en dat terwijl we alles zo goed voorbereid hadden, al een week van te voren begonnen met rustig in te pakken en, gisteren alles al zo veel mogelijk in de auto gezet, zelfs gisteren nog mooi tijd over voor gezelligheid met de kinderen die langs kwamen, netjes de hele week mijn rust genomen, niet te druk gepland, en dan gaat het ineens toch weer onvoorspelbaar mis. Maar goed, ook die tranen gaan weer over, ik neem gewoon een pijnstiller, en dan rijden we nog mooi vroeg (half negen) de garage uit.

Het is slecht weer, miezerig, koud (maar 11 graden), helemaal geen weer voor mei. We rijden dan ook maar gewoon lekker door, met ongeveer om de anderhalf uur even stoppen op een parkeerplaats of bij een benzinestation, waar ik dan even 5 minuten beweging pak: een rondje lopen, wat gymnastiekoefeningen, en dan is het lange autorijden nog net uit te houden. Ik wissel zo veel mogelijk af qua houding, af en toe even de stoel achterover voor een doezeltje en na de middagboterham nog een pijnstiller. Het moet maar gaan.

Het is gemakkelijk rijden, met de vooraf uitgeprinte aanwijzingen van de routewijzer uit de computer rijden we vlot om Parijs heen en voorbij Orleans komt zelfs de zon een beetje door de wolken schijnen.

Om 5 uur zijn we bij Poitiers en gaan we op zoek naar een hotel. Van te voren had ik thuis al op internet gezocht, en een paar adressen uitgeprint. De eerste, net voorbij Poitiers blijkt nog gesloten, maar de tweede is prima, tien kilometer ten westen van Futuroscope, en niet duur (35 euro per nacht, en een ontbijt voor 4,50). Het lijkt eigenlijk meer op een bungalow dan op een hotelkamer, verdeeld over het terrein staan een aantal houten gebouwtjes, met ieder een aantal kamers naast elkaar, elk een eigen deur naar het grasveldje, een eigen douche en toilet en sommige een klein keukentje. De eigenaar laat ons er eerst een zien, volgestouwd met een 2 persoonsbed, twee eenpersoonsbedden en zelfs nog een kinderledikantje, dus erg vol, en de 'voordeur' in de schaduw. Ik vraag of er ook een is, met de voordeur op het zonnetje, en dan krijgen we er een te zien, met een tweepersoonsbed, een klein tafeltje en twee stoelen, en een klein keukentje. Okee, prima die nemen we. Alleen jammer dat als we de tassen naar binnen gebracht hebben en thee gezet, het zonnetje achter de wolken is gekropen. Nou ja, morgen beter.

We drinken toch even lekker thee met de deur open, het is nu best lekker weer buiten, en de kachel binnen al aan, want binnen is het nog fris, de kou moet er even uit. En dan gaan we uit eten bij Pier et Pierette, die weten we nog van vorig jaar en daar serveren ze heel erg lekkere tartettes, een soort van geroosterd brood met een dikke laag belegd met bv spek, uien en gesmolten kaas, of kip met kerriesaus, echt lekker. Met ons buikje vol gaan we eens bij Futuroscope kijken, het is nog vroeg, dus we hebben de hele avond nog voor ons. Bovendien willen we toch een jaarkaart nemen, dus dan maakt het niet uit of we maar voor een paar uurtjes naar binnen gaan. Het is er absoluut niet druk, dus we lopen op ons gemak door het park, het is een mooi opgezet park, met veel bloeiende struiken, brede paden en allerlei futuristisch uitziende gebouwen. In die gebouwen draaien ze de prachtigste 3d films. We gaan eerst kijken bij Cyberworld, waar we een 3d brilletje op moeten. Lekkere fauteuils, een groot wit scherm, een dikke imax-projector en dan is het genieten: de beelden lijken wel van het scherm af te spatten, zo vlak bij je te komen, dat je het idee hebt de naar je toe zwevende sterretjes zo te kunnen grijpen. 30 minuten genieten, van verschillende filmpjes, aan elkaar gepraat door een soort gi-e. Op naar het volgende gebouw, want dat is het mooie van dit park, afwisselend een eindje wandelen en weer even zitten op luxe stoelen om van de volgende film te genieten. De stoelen van de volgende animatie zijn niet zo luxe trouwens, eerder lijkt het op de stoelen die je verwacht in een achtbaan, en ja, er komt zelfs een roll-bar over ons hoofd naar beneden. Wat blijkt, de stoelen bewegen terwijl de film op het scherm vertoond wordt, zo lijkt het alsof je in een achtbaan zit, of je hoog boven de Grand Canyon en boven de flats van New York in een helicopter vliegt, de sensatie is schitterend, alleen de stoelen een beetje hard en de bewegingen wat hevig, die voel ik morgen nog in de vorm van blauwe plekken! We lopen door de Cyber Avenue, waar allerlei video games staan opgesteld, maar dat doen we maar niet, als we dat willen ga ik wel een keer naar mijn neefjes, die hebben die dingen ook. Dan weer een gebouw binnen waar we weer in bewegende stoelen een auto-achtervolging meemaken, waarbij we door hooibergen sjezen en over bruggen springen. Heftig! Bij de volgende attractie is het gelukkig weer even relaxen in zachte stoelen, en worden we meegenomen op een tour langs de wereld van het geluid. Drumbands, Japanse trommelaars, een Spaanse flamengodanseres, spelende en dansende indianen in bonte kleuren, en nog veel meer, prachtige opnamen zijn het.

Als laatste vandaag de wereld van de reizigers door de lucht en de zee, prachtige beelden van vogels en walvissen, op een groot wit scherm, maar ook door glazen platen onder onze voeten te volgen op nog een scherm onder ons. Heel bijzonder.

Tenslotte het schitterende sluitstuk van de avond, le Miroir d'Uranie, boven de vijver wordt een show opgevoerd, van spuitende waterfonteinen, schermen van waterdruppels waar dia projecties en flitsende lasers de mooiste taferelen op toveren, afgewisseld met vuurzuilen en uiteindelijk nog vuurwerk. Met haast ingehouden adem zitten we er naar te kijken.

Met de andere bezoekers wandelen we tenslotte naar de uitgang, en rijden dan de 10 km terug naar 'ons huisje' over een stikdonkere weg.

maandag 10-05-2004

We hadden ons ontbijt besteld om 8 uur, maar waren al wel wat eerder wakker, slapen in een vreemd bed is altijd weer even moeilijk. De matras is redelijk dun, en de plank eronder behoorlijk hard. Toch slaap ik door tot een uur of half zes, en doezel dan nog wat verder tot om zeven uur de wekker gaat. Douchen en aankleden en dan op naar het franse ontbijt, wat met enige vertraging geserveerd wordt, na franse verontschuldigingen van de echtgenote van de hotelier. Hij moest helemaal naar een ander dorp omdat hier de bakker op maandag dicht is. Geeft niks, we genieten ondertussen al van de thee en het sinasappelsap, en na 10 minuten van de verse croissants en stokboord met roomboter en jam.

Futuroscope gaat pas om 10 uur open, dus we hebben nog even tijd over. blaast alvast de uit voorzorg van huis uit meegenomen luchtbedden op, die we onder de matrassen leggen, in de hoop op een 'zachtere' nachtrust vannacht.

Voor de tweede keer gaan we naar Futuroscope, waar we weer net zo erg genieten als gisteren, van al die mooie films. We beginnen met 'Destination Cosmos', een planetarium, maar niet zo als wij het gewend zijn, maar met effecten alsof het lijkt of we met warp 7 door de ruimte razen, terwijl we gewoon in een luie stoel achterover naar de koepel kijken. We blijven nog even in de ruimte bij het volgende gebouw: Space Station 3d, waar we met een 3d bril op mee lijken te drijven in de gewichtloosheid van de astronauten, kijken naar hun capriolen en grapjes met 'bolletjes' water en 'flying' pannenkoekjes. Net zoals gisteren heb je af en toe het idee, dat de rondvliegende popcornbrokjes zo voor het grijpen voor je neus zweven..... In een volgend gebouw vliegen we mee met een postvlieger hoog over de bergen van de andes, en zelfs de schooljeugd op de rijen voor ons is stil als de vliegenier neerstort en in een vier dagen durende tocht lopend over de bergen naar de beschaving terugkeert.

Tijd voor even pauze en een lunch sandwich, heerlijk met kip, tomaat en ei, een lekker kopje thee erbij, en dan even in het zonnetje op het gras liggen voor mijn noodzakelijke rust. Dat kan gewoon want het is ondertussen al zo warm vandaag, dat ik gewoon in mijn hemdje loop, het lijkt wel zomer!

Weer uitgerust gaan we naar de volgende show, Couleurs Brasil. Maar dat valt even tegen, hier geen luie stoelen, maar staanplaatsen met ijzeren hekjes waar je tegen aan kunt leunen. Dat komt omdat hier geen scherm aan één kant van de zaal is, maar een rondom scherm waarop we meegenomen worden in de kleurige wereld van het carnaval in Rio. Door de manier van filmen (de camera bevindt zich niet als toeschouwer naast of voor de menigte, maar er midden in) lijkt het alsof wij - toeschouwers - ons juist midden in de menigte bevinden, aan alle kanten om ons heen gebeurt er wel wat. Maar zo lang (de film duurt 26 minuten) kan ik niet staan, dus ik ga gewoon midden in het gangpad op de grond zitten. Nadeel is wel dat ik een beetje tussen de mensen door moet kijken, maar omdat het niet druk is kan dat wel, en er blijft nog genoeg te genieten. Er is gefilmd vanuit een boot die over de amazone vaart, en aan alle kanten om ons heen is water en oerwoud en watervallen. Dan weer volgt de camera paragliders boven Rio de eiro, dan weer terug naar het carnaval, en zo volgt er nog veel meer schitterend kleurrijk filmmateriaal.

Weer buiten genieten we in het zonnetje van een prachtig klank- en waterspel boven de vijver. Weer heel anders dan gisteren, maar even bijzonder. Met de gyrotour stijgen we 880 meter boven het park uit, en bekijken al ronddraaiend de bijzondere architectuur van de gebouwen.

Weer even een stukje wandelen naar de images studio, waar we in een plastic strandstoel langs de trucages van de filmsets worden gevoerd, grappig om te zien, maar met al the makings of, en documentaires over stuntwerk, weten we wel hoe dat gaat. Echt genieten is het weer in de Reve d' Icare, helemaal aan de rand van het park (mijn voeten en benen beginnen nu toch wel te protesteren, ook al heb ik na de lunch een pijnstiller genomen), en ik ben blij weer even lekker onderuit gezakt te kunnen zitten. We volgen de spectaculaire beelden op het halfronde scherm. We zitten redelijk vooraan, omdat ik eigenlijk geen fut had om de trappen op te lopen en de beelden zijn af en toe wel erg heftig. Het gaat over adrenaline rushes, die men krijgt als men bijvoorbeeld van een hoge klif boven een fjord afspringt met een parachute. Ik word er zelfs in mijn luie stoel een beetje duizelig van! Het gaat ook over de uitvinding van Leonardo da Vinci, de parachute, die nagebouwd en echt uitgeprobeerd wordt door een groep onderzoekers. Na afloop van de film moeten we alsnog de trappen op, omdat de uitgang bovenin is! Mijn arme voeten! We gaan de uitgang maar eens opzoeken, de dag is al lang genoeg geweest. We kunnen het niet laten om op de terugweg nog een attractie mee te nemen: Le Defi d'Atlantis. We zitten weer in bewegende stoelen waardoor het lijkt alsof we met een hoge snelheid door een prachtige fantasiewereld vliegen en enorme duikvluchten maken nadat we worden aangevallen door een soort van vliegende draakvogels. Voor ik het in de gaten heb, gil ik even hard 'aaah' als de gillende schooljeugd in de stoelen naast mij. Maar de sensatie is door de 3d bril, de schitterende animatiebeelden en de bewegende stoel ook zo echt alsof je in een duikend vliegtuig zit!

Mijn looptempo is behoorlijk gezakt tegen de tijd dat we bij de auto zijn en ik ben heel blij als we in ons 'huisje' zijn. De zon is wel half achter de wolken, maar toch ga ik nog even lekker lui buiten op de deken in het gras liggen. Rust. verwent me met een kopje thee, later een kopje soep en een meegebrachte sandwich. Ik hoef de eerste paar uren even helemaal niks.... 's Avonds lees ik nog een libelle, en werk mijn dagboekje bij, terwijl nog voor verse kopjes thee zorgt. Ik ben gewoon moe, en wil vanavond lekker vroeg naar bed, dromen van al die schitterende filmbeelden.

dinsdag 11-05-2004

Op de dubbelhoge matras slapen we lekker. Wel een beetje vroeg wakker, om 5 uur, en dan doezel ik nog wat, tot ik er om half zeven uitga om te douchen en aan te kleden. Het voordeel is dat we nu nog mooi tijd hebben om voor het ontbijt op te ruimen en in te pakken, zodat we na weer van de lekkere verse stokbrood genoten te hebben direct kunnen gaan rijden.

We rijden flink door over de snelweg, met af een toe een kleine pauze om even te bewegen. Het is weer kouder dan gisteren en wat miezerig, we besluiten dan ook geen omweg door de Pyreneen te maken, maar direct door te rijden naar Villamayor de Monjardin, waar we Marijn op gaan zoeken. Hij is als vrijwilliger betrokken bij een Herberg voor pelgrims die onderweg zijn op de Santiago de Compostella. Na een dag lang wandelen kunnen zij daar een maaltijd en een bed krijgen tegen een kleine vergoeding. Bij San Sebastian rijden we helemaal verkeerd, wat ons bijna een half uur tijd kost. Jammer, want we willen niet te laat aankomen. Als we bij de kust vandaan rijden en de bergen induiken zijn we toch blij met onze beslissing, het is hier koud, en al snel rijden we door de nevelwolken. Tunnels en slingerende wegen, wel prachtig ! Bij Pamplona laten we de hoogste bergen weer achter ons, en komt waarachtig het zonnetje weer een beetje door.

Het is hier best mooi, zeker het dorpje Puenta la Reina, met oude kerkjes en andere middeleeuwse gebouwen en een brug. Jammer dat we geen tijd hebben om hier even wat langer te blijven.

We arriveren om ca. half vier bij de Herberg, er zitten al wat pelgrims op het terras, en we horen dat zij wachten tot de herberg om half vier open gaat. Dus wachten wij maar even mee, babbelen een beetje met de pelgrims. Twee nederlandse vrouwen, een australische, twee duitse mannen, een italiaanse man. In het half uur dat we wachten komen er nog een paar aan. Om half vier komen er twee vrijwilligers uit de herberg naar buiten om in te schrijven. We wachten rustig tot de mensen die er al zaten ingeschreven zijn. Op een grote lijst met plaatsnummers voor de bedden op de kamers worden de mensen genoteerd, alleen hun naam en land van herkomst. Ze krijgen een stempel in hun pelgrimsboekje, betalen een klein bedrag (ik geloof 10 euro) voor avondeten, overnachting en ontbijt, en kunnen dan naar binnen. De meesten doen dat ook, douchen en even liggen, want die zijn gewoon moe na een dag wandelen. Als wij aan de beurt zijn vertellen we dat we Marijn op komen zoeken. Dan hadden we hier toch niet hoeven te wachten wordt ons verbaasd gezegd, ga maar naar binnen, zoek Marijn maar op, en hij regelt dan wel een slaapplaats voor jullie.

Dus gaan we naar binnen. De herberg bestaat uit een gedeelte aan de rechterkant van het gebouw, met een grote woonkeuken, en daarboven twee slaapkamers en een badkamer. En een linkergedeelte met een hal, en daarboven (en dan ook weer boven het rechtergedeelte van het gebouw) 4 slaapzalen met een aantal bedden. Totale capaciteit is ongeveer 28 bedden begreep ik later. Wij vinden Marijn in de woonkeuken, waar hij samen met nog een ander hele bergen champignons en courgettes staat te snijden voor de avondmaaltijd. We worden hartelijk verwelkomd, en voorgesteld aan de andere vrijwilliger. In de loop van de middag ontmoeten we nog meer vrijwilligers. In totaal zijn ze hier met zes mensen. Voor ons wordt een van de twee slaapkamers vrij gemaakt, (normaal slaapt Evelien daar, maar die gaat voor een nachtje wel bij Marijn en Simon, die op de andere slaapkamer slapen). De andere 3 vrijwilligers (tot mijn schande moet ik zeggen dat ik inmiddels hun namen vergeten ben), slapen in het dorp Argos, hier een kleine 10 kilometer vandaan. We praten nog een tijdje met Marijn en (?) terwijl zij eten staan te maken. Ik bied wel aan om te helpen, maar dat wordt afgeslagen (ik zou alleen maar in de weg lopen, want het keukengedeelte is niet zo groot). Na een tijdje komt Evelien die vandaag “vrij” was, terug van haar wandeling, en gaat even boven haar spullen uit de slaapkamer halen. Ik vraag haar of ik lakens uit de auto moet halen. Dat hoeft niet, maar het dekbed is wel welkom, zoveel dekens hebben ze niet, en de herberg is al erg vol met pelgrims, dus wat ze hebben, hebben ze hard nodig. Als ik later boven kom, zie ik dat ze het bed ook al opgemaakt heeft met schone lakens. Ik ga voor het eten nog even liggen, even energie opdoen voor de avond.

De maaltijd is eigenlijk heel bijzonder. We hebben 3 lange tafels neergezet, met stoelen er omheen, het past allemaal precies. 2 Tafels stonden er al, maar de vierde komt van buiten, en die gaat na het eten ook weer terug naar buiten. De meeste stoelen zijn opklapstoelen. We dekken de tafel, op iedere plaats een klein bordje met sla, bestek, glazen, kannen voor water en wijn. Een servet erbij en klaar. Om half zeven komen de pelgrims naar beneden en schuiven aan. De vrijwilligers schuiven tussen de pelgrims mee aan, zodat er gelegenheid is om te praten. Aan onze tafel wordt gesproken over het waarom van zo’n pelgrimstocht. Niet toevallig dit onderwerp, ik breng het ter sprake, want het intrigeert me wat deze mensen bezielt. Het oorspronkelijke pelgrimsdoel was absolutie. Voor de gelopen weg kreeg men vergeving van zonden van de priester. Dat syteem blijkt bij katholieke mensen nog steeds zo te werken. Ook al is dat maar een gedeelte van de pelgrims meer zo. De meesten aan mijn tafel lopen gewoon voor de sport. Of voor een apart soort van vakantie.

Ik help met bedienen aan de tafels, voor mij een goed excuus om even van de harde stoelen op te kunnen staan. Na het eten ruimen we op, en zetten de tafels weer klaar voor het zingen ‘s avonds. Want naast het onderdak bieden proberen de vrijwilligers hier ook wat evangelisatiewerk te doen. Bij het eten wordt er gebeden, en na het eten worden er kleine boekjes uitgedeeld met het evangelie van Johannes. In verschillende talen uiteraard. En ’s avonds is er gelegenheid om samen met de vrijwilligers te zingen. Er liggen bundels met opwekkingsliederen in het Nederlands, Engels en Frans. Er komen maar een paar pelgrims naar beneden, maar evengoed wordt er een half uurtje gezongen. Daarna wordt er nog afgesproken wie morgenochtend voor het ontbijt zorgt, en dan ben ik blij dat ik om een uur of 11 naar bed kan. Ik ben doodop. Maar ook vol van indrukken.



woensdag 12 mei 2004

Ik ben al vroeg wakker, om 5 uur, ga zo zachtjes mogellijk naar de toilet, om de anderen niet wakker te maken, en kruip er dan weer in. Doezel nog wat verder, en hoor om kwart over 6 Evelien naar beneden gaan. Nog even blijf ik liggen, maar ga er dan om kwart voor zeven ook maar uit. Tandenpoetsen en even een washand over mijn gezicht, douchen slaan we over vandaag, het kan wel, er is een klein bad met een handdouche, maar geen douchegordijn en ik wil niet te veel herrie maken omdat de anderen in de direct aangrenzende slaapkamers nog slapen. Beneden is Evelien al volop bezig het ontbijt te serveren voor de pelgrims. Ik verontschuldig me, dat ik nu even geen energie heb om te helpen. Geef niets, zegt ze, ontbijt eerst maar even lekker. Dat doe ik, stokbrood met jam en thee. En dan ga ik buiten mijn gymnastiekoefeningen doen om mijn lijf op gang te krijgen. Daarna help ik even wat met de vuile borden weer afruimen en schone neerzetten voor als straks 'ons eigen ploegje' wakker wordt en komt ontbijten. Grappig, hoe snel je jezelf daar bij rekent, ook al zijn het op Marijn na allemaal vreemden, je voelt je heel snel opgenomen in de saamhorigheid die ze uitstralen. Als alle gasten weg zijn, en de keuken weer op orde, zitten we even samen rustig thee te drinken en te praten. Evelien helpt hier 4 weken en gaat dan weer naar huis, vlak voor ze vertrok had ze een sollicitatiegesprek en ze is aangenomen als verpleegster, zelfs toen ze haar hele lijstje van wensen ter sprake had gebracht. Eerst hier helpen en dan in het najaar en paar maanden naar Ghana om daar als verpleegster te werken. Het is nog niet helemaal zeker hoe dat zal gaan, de organisatie wil haar het liefste als trainer uitzenden, maar zij wil eigenlijk liever eerst gewoon 'naast' de bevolking werken, anders leer je ze niet zo kennen als wanneer je er als trainer 'boven' komt te staan. Later wil ze dat dan nog wel als trainer of voor aids-voorlichting. We praten erover of ze het dan niet moeilijk zal hebben met de andere manier van werken daar, de onmacht als ze door gebrek aan medicijnen of ziekenhuis technieken mensen zal zien doodgaan, die hier in Nederland gered zouden kunnen werken. Dat realiseert ze zich wel, maar kan zich van te voren niet indenken hoe ze daar mee om zal kunnen gaan. Ook wat betreft de cultuurverschillen kan ze niet voorspellen, hoe ze dat zal vinden; het gebrek aan efficiency, het weinige vooruitdenken, het gemak waarmee gereageerd wordt op zaken die niet anders zijn. Terwijl wij de oorzaak aan zouden pakker om te zorgen dat het wel gebeurt. Later bij het maken van de dagplanning plaag ik haar er mee, als ze roept dat ze de bovenslaapkamers 'in een uur' gaat schoonmaken. In afrika is dat dan: ik begin er mee en zie wel hoe lang ik er over doe. We lachen er samen om. Ze zal het er niet gemakkelijk krijgen, en ik bewonder haar er om dat ze het toch gaat doen.

Terwijl de andere vrijwilligers naar beneden komen voor het ontbijt, treffen we op het terras buiten een snikkende pelgrim aan. Het is Johanna, de Nederlandse vrouw die gisteren al met pijn in haar knie liep. Het blijkt vandaag niet meer te gaan. Na een klein eindje lopen is ze teruggekomen. Evelien brengt haar koffie, en ik praat even een tijdje met haar. Ze wilde dit zo graag doen, snikt ze. Het blijkt dat haar man een paar maanden geleden is overleden, en nu komt al het verdriet er uit. Thuis 'moest' ze flink zijn voor de kinderen en kleinkinderen, en eigenlijk heeft ze nu, tijdens de tocht pas tijd voor het verwerkingsproces. Ik herken het zo; altijd maar flink zijn, eerst tijdens het maandenlange ziekteproces van haar man, dan voor de kinderen, en dan beginnen aan een zware tocht, en dan ineens roept je lijf 'stop'. En ze wil helemaal niet stoppen, ze wou dit zo erg, en hoe moet het dan met haar reisgenote? Moet die dan alleen verder? Ik luister naar haar verhaal, en probeer haar gerust te stellen: je hoeft niet altijd flink te zijn, je mag best tijd voor rust en verdriet nemen, dat wordt heus wel door anderen geaccepteerd. Langzaam wordt ze weer wat rustiger. Evelien vertelt dat er in Los Arcos, 12 kilometer verder op de pelgrimsroute ook een herberg is, beheerd door een Vlaamse vrouw, en er is een dokter in dat plaatsje. biedt aan haar daar heen te brengen met de auto. Ze aanvaardt het graag. Ik zwaai ze even na, en ga weer naar binnen, waar de anderen inmiddels aan het ontbijt zitten. Ik vertel hen in het kort het droevige verhaal. Het gebeurt wel vaker, wordt er door Marijn bevestigd dat mensen zichzelf zo tegenkomen tijdens de tocht. Dat moet ook haast wel, er komen zoveel mensen langs, in het hoogseizoen kunnen het er wel 400 op een dag zijn, je vraagt je af wat al die mensen toch beweegt. Waarom doen ze het? Gisteren heb ik daar al iets over gehoord van de pelgrims bij mij aan tafel. Volgens de vrijwilligers in de herberg, zijn het vaak heel verschillende redenen. Veel mensen lopen de weg als een bezinningstocht, anderen als een dankbaarheidsteken vanwege een genezing, sommigen als (onbewust) rouwproces, en sommigen gewoon als sportieve prestatie. Ze hebben allemaal wel een speciaal verhaal over een pelgrim die ze ontmoet hebben. Net zoals wij nu met Johanna, wat toch wel veel indruk op me gemaakt heeft.

Na het eten gaat een ieder aan zijn werk, Marijn heeft de binnendienst genomen, het klaarmaken van de bocaderos, broodjes voor de langskomende pelgrims, en omdat het nu nog rustig is, heeft hij tijd om wat met mij te praten. We praten over zijn plannen voor deze herberg, en voor een tweede in de buurt, omdat deze te weinig plaats biedt, vannacht was het al helemaal vol, en het seizoen is nog niet eens begonnen. En als dat niet lukt, desnoods een tent. Over dat zij de enige christelijke herberg zijn langs de route, en dat ze de gastvrijheid combineren met evangelisatiewerk, zoals we gisteren al gemerkt hebben. De andere herbergen zijn soms katholiek, soms niks, en bieden minder, daar wordt niet samen gegeten, laat staan nog samen gezongen 's avonds. We praten ook over onze plannen voor de woongroep en over Timon, ik merk dat Marijn nog lang niet 'los' is, ook al is hij nu met de vut.

Als er pelgrims komen, en Marijn aan het werk moet, loop ik nog even door het huis, bekijk de slaapzaaltjes, praat wat met Simon, die net klaar is met schoonmaken (dat was zijn taak vanmorgen, samen met Evelien). Hij komt hier nu al een paar jaar als vrijwilliger, en heeft al veel contacten gehad met pelgrims. Met een van hen, een psycholoog die de tocht gelopen heeft, en onderweg een hele groep van medereizigers om zich heen kreeg, heeft hij nog steeds contact. We praten over het evangelisatiewerk dat hier gedaan wordt, over dat de mensen er toegankelijker voor zijn als ze op zo'n pelgrimstocht zijn, en over geloven in het algemeen, over het verschil tussen Calvinisten en over aanhangers van Armenius, waar hij zichzelf toerekent. Calvinisten verwachten alles vanzelf van de Heer te krijgen als ze maar sterk genoeg geloven, volgens de leer van Armenius moet je er ook zelf wat voor doen. Het verschil dus tussen passief en actief geloven.

Ik pak boven mijn tas alvast in, zodat we, als terugkomt, weer kunnen vertrekken, het wordt zo toch wat later als de bedoeling was. Pas na het gezamenlijk koffie drinken komt eindelijk terug, dat komt omdat hij nog met Johanna mee geweest is naar de dokter, wat ik ook wel verwachtte van hem, hij laat zo iemand niet alleen aanmodderen. We nemen afscheid van iedereen, en vertrekken om 12 uur.

Nog even langs Los Arcos om te kijken of het nu goed gaat met Johanna Bartelomeus. We vinden haar in de herberg, haar reisgenote nie is inmiddels ook aangekomen, en ze hebben even overlegd. Ze heeft besloten hier even rust te nemen in de herberg en dan met de bus verder te gaan om nie, die nu eerst allen verder loopt weer in te halen, en dan samen weer verder te gaan langs de pelgrimsweg. Wen verstandig besluit, waar ze het evenzogoed nog wel moeilijk mee heeft, maar toch aanvaard heeft dat het zo het beste is.

12.30 weer verder, niet meer over de snelweg, maar over grote doorgaande wegen, wat toch nog wel lekker opschiet. Zo'n haast hebben we nu ook weer niet, we halen toch vandaag de camping niet meer, dus moeten we toch nog ergens onderweg een hotelletje nemen.

Het pelgrimspad loopt soms vlak langs de wegroute (de N120) naar Burgos die wij rijden, en we zien er heel veel mensen lopen. Soms alleen, soms in groepjes. We zien ook heel veel kerkjes en kapelletjes langs de weg. Kleine middeleeuwse kerkjes, neergezet in de tijd van de eerste pelgrims? Achter ieder kerkje zal wel een verhaal zitten, maar wij rijden door, want anders komen we nooit in Portugal natuurlijk. Het weer trekt ook niet aan om te stoppen. Het is bewolkt en er staat een koude wind.

Vanaf Burgos verlaten we de Camino de Santiago de Compostela, en rijden weer een stukje snelweg, de E80, tot aan Palencia, het landschap wordt vlakker en saaier, uitgestrekte landbouwvelden. Ook langs de N610 naar Benavento is het saai, en na het opeten van de bij een tankstation met een barretje gekochte broodjes (lekker, ik had een bolletje met omelet en een soort Turks brood in een punt met choriza en kaas ertussen) ga ik maar een middagdutje doen met mijn stoel achterovergeklapt. Na een uurtje doezelen vind ik het tijd om even de benen te strekken, maar het regent. In een dorpje (Fuentes de Ropei) zie ik een oude kerk, misschien is die open? Nee natuurlijk, maar er is wel een soort overdekte galerij, daar wandel ik dan maar even heen en weer, want ik heb het echt even nodig om af en toe even te bewegen voor we weer verder rijden. Bij Benavente moet ik weer opletten, want hier moeten we ergens de nieuwe A6 snelweg op. Alleen staat die nog niet op de kaart, dus dat wordt even zoeken. Het landschap wordt hier trouwens weer mooier, lage bergen met bossen en struikgewas, als het even later weer droog is en het zonnetje voorzichtig tussen de wolken door schijnt draaien we even een zijweggetje in en gaan een half uurtje wandelen. Tegen een heuvel op, met heerlijk ruikende lavendel, rozemarijn en tijm. Ik pluk wat om tussen een boek in te drogen. Boven op het heuveltje hebben we een mooi uitzicht. 20 minuten wandelen is net mooi genoeg om er nog weer een uurtje tegen te kunnen.

Na een tijdje zien we de snelweg parallel op een paar kilometer van ons vandaan lopen, en zien we ook een wegwijzer naar de snelweg verwijzen. Maar we letten niet goed op en zijn even snel de weg weer kwijt, rijden door een klein dorpje met heel brede straten, grappig voor zo'n klein dorpje. Bovendien zijn de straten vreemd schuin, in de midden lager dan bij de huizen langs. We snappen het als buiten dorpje de weg ineens stopt bij een sluisje, de rivier loopt blijkbaar bij hoog water dwars door het dorpje heen! Als we weer even terugrijden, vinden we al snel de juiste weg en draaien even later de A6 snelweg op. En bij Puebla de Sanabria er weer af, want ik had van te voren op internet een hostel opgeschreven hier in de buurt, en bovendien moeten we morgen vanaf hier door de bergen naar het zuiden. We hoeven niet eens helemaal naar het op internet gevonden hostel te rijden, want al na 5 minuten rijden zien we er ook een, gaan even inspecteren. Het lijkt wel een nette kamer, met een goed bed, en een douche voor een nette prijs van 35 euro. Er is ook een restaurant, dus we kunnen vanavond daar ook eten. Alleen pas om 8 uur en het is nu 6 uur, dus we zetten lekker thee, gaan nog even wandelen, drinken nog een kopje thee, en heb even tijd om mijn dagboek bij te schrijven. Het is alleen erg koud op de kamer, dat is wel vervelend, de thermometer geeft 14 graden aan! En dat terwijl de hotelhoudster direct toen ik aangaf het koud te vinden de verwarming open draaide. Dan zou je toch verwachten dat het warmer zou worden, maar niks hoor, als we terugkomen van het eten is het nog steeds koud. Dus leggen we een extra deken op het bed en gaan slapen in de hoop dat de verwarming op volaan het vannacht wat warmer zal maken. Maar als ik 's nachts een keer wakker wordt, blijkt tot mijn verbazing de verwarming uit te zijn!




  1   2   3   4   5   6


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2019
stuur bericht

    Hoofdpagina