Welkom op de bouwwerf Vlaanderen



Dovnload 7.23 Kb.
Datum25.08.2016
Grootte7.23 Kb.
Welkom op de bouwwerf Vlaanderen.
Mensen hebben behoefte aan rust. Innerlijke rust geeft een gevoel van tevredenheid. En dan waant men zich gelukkig. De omgeving draagt daar toe bij. Als de omgeving in rust is, dan krijgt het innerlijke ook de kans zich gezapig te vleien en te onttrokken aan woelige gedachten of nerveuze lichamelijke spasmen.
Alles wat leeft in de natuur bouwt zich daarom een hol, een bedje van bladeren, een stekkie voor de nacht. Van konijn tot aardworm, van holebeer tot spin: als landschapsbewoners zijn ze wat blij telkens opnieuw in hun vertrouwde veilige plekkie te kunnen terugkeren. Zonder dat bulldozers of spaden of predators hun woonst omgeploegd hebben. Utilitarisme in functie van gevoelsvrede.
Sommige vogels gaan een stap verder dan het minst noodzakelijke en versieren hun nesten. Iets wat menselijke holbewoners moet zijn opgevallen want zij begonnen de rotsmuren van hun holen te beschilderen met jachttaferelen, handen en symbolen. Later werden matjes geweven en deden boomstammetjes dienst als krukjes en tafeltjes. In het Vlaanderen van vandaag zijn Ikea, Leen Bakker of Alesi onze handlangers in het decoreren van ons hol. Sommige van onze medemensen gedragen zich als een Hyacinth Bucket (spreek uit Bouquet) en behandelen hun woonst als ware het een museum. Elk voorwerp heeft een vaste plek; het interieur werd aan de tijd onttrokken. Men durft er als bezoeker amper iets vastnemen, laat staan het op een andere plek neer te zetten. Uit angst de bewoners uit hun gewone doen te brengen.
Maar die behoefte om te leven in een decor waar alles voor eeuwig vastgelijmd lijkt, is dus blijkbaar bij velen ingebakken in hun natuur en een sine que non om tot innerlijke rust te komen, iets wat -geloof me vrij- onontbeerlijk is wil 2/3 van de bevolking niet geregeld uitbarsten in agressie. Dankzij het klokje op de schoorsteenmantel, de 's ochtends op de centimeter nagemeten opengeschoven gordijnen of de sanseveria die met wiskundige perfectie in het midden van de tafel troont, zouden heel wat van onze medeburgers constant uit hun gewone doen zijn en de statistieken van geweldplegingen doen pieken. Korte lontjes worden door kleinburgerlijkheid ontstekingsvrij gehouden.

Binnenskamers geldt deze ietwat paradoxale vaststelling. Anders is het gesteld in de buitenwereld.


Trek de deur open en de kranen rijzen boven de gevels, drilboors daveren en betonmolens centrifugeren. Altijd wordt er in elk dorp of stadje in Vlaanderen wel ergens gebroken, geasfalteerd, valt er stof te ruiken of dient men te slalommen door bruin slijk tussen opengebroken dalstenen. Nooit is de buitenwereld af. Nimmer kan men er rust vinden. Altijd wordt er getransformeerd. En dat geeft het gevoel dat men zich moet aanpassen aan een veranderende omgeving. Dat maakt menig mens onzeker, nerveus en dus snel humeurig en intolerant.

De populisten in de politiek teren op dergelijke emoties. Zij pretenderen alle kwaad en ongenoegen uit de buitenwereld te kunnen weren, te beginnen met propere straten, stille pleinen en harmonische steden. Het is leuk te willen geloven in een droom.


In dat perspectief is een beurscrash als een geschenk dat nederdaalt uit de hemel. Hoe minder geld er verhandeld wordt, hoe minder transacties er gebeuren, hoe meer de economie stremt. En dus hoe minder bouwwerven, hoe meer een omgeving als “af” en voltooid wordt ervaren. En dat geeft innerlijke rust, ook als men buiten op straat is.

Zet de economie dus on hold. Stop met verbouwen. Stop met breken. De Hyacinths van deze wereld kunnen al die veranderingen niet aan. Ze snakken naar het stilstaande beeld uit hun jeugd; het dorp of de wijk waar alles elke dag hetzelfde oogde; waar rust heerste en de orde van het eigen hol ook op straat werd doorgetrokken. Alleen bij de tandarts willen ze drilboren horen trillen. Alleen door Saharawinden mag er nog stof op hun wagen neerdwarrelen. Alleen stappen in een drassige weide mag nog vuil schoeisel opleveren.


Geef hen dat. En het populisme zal een voedingsbodem minder hebben. Plan verbouwingen tot in de details, in een perspectief van tien jaar, en begin tegelijk aan alle verbouwingen zodat ze ook weer tegelijk stoppen en er snel jaren na mekaar volledige harmonieuze omgevingsrust heerst.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina