Wetenschapsstage Geneeskunde in Paramaribo, Suriname



Dovnload 9.38 Kb.
Datum22.07.2016
Grootte9.38 Kb.
Wetenschapsstage Geneeskunde in Paramaribo, Suriname

Door: Lotte van Steijn


In maart 2007 ben ik voor ruim drie maanden afgereisd naar Suriname voor mijn wetenschapsstage. In eerste instantie had ik niet het plan om voor mijn onderzoek naar het buitenland te gaan. Ik kon een onderzoek doen naar type 2 diabetes bij Hindustanen in Den Haag. Eén van de artsen die bij het onderzoek is betrokken stelde voor om hetzelfde onderzoek ook te doen in Suriname, omdat de meeste Hindustanen die woonachtig zijn in Den Haag afkomstig zijn uit Suriname en dit zou een mooie aanvulling zijn op het onderzoek. Aan mij werd gevraagd of ik misschien dat deel voor mijn rekening zou willen nemen. Daar hoefde ik natuurlijk niet lang over na te denken. Omdat pas kort voor het begin van mijn stage duidelijk werd dat ik naar het buitenland zou gaan heb ik snel actie moeten ondernemen om beurzen te regelen en woonruimte. Ik heb aanspraak kunnen maken op het Jo Keur Fonds, LUSTRA-beurs en het Diabetesfonds. Op www.beursopener.nl kun je gemakkelijk een overzicht krijgen voor welke beurzen je in aanmerking komt (m.u.v. Jo Keur en LUSTRA).

Ook heb ik voor de praktische zaken veel gehad aan de onderwijswebsite (http://www.lumc.nl/3040/onderwijs/onderwijs%20coassistentschap%20Suriname.html) van de afdeling Gynaecologie van het LUMC. Omdat elke 2 weken 1 co-assistent naar Suriname gaat om daar het co-schap Gynaecologie te volgen is die site geopend zodat studenten elkaar tips kunnen geven wat betreft Suriname.

Heel veel geluk heb ik gehad met mijn stagebegeleiders, één van hen heeft veel contacten in Suriname en ziekenhuizen waar ik onderzoek kon doen waren snel geregeld. Ook toen ik in Suriname was stonden ze altijd voor me klaar om me advies te geven of dingen voor me te regelen.

Na een vliegreis van ruim 9 uur was ik dan in Suriname, met een koffer vol medische spullen, in een land met een tropisch klimaat, 9000 km weg van Nederland. Het huis waar ik zou gaan wonen was absoluut niet naar mijn zin, maar gelukkig kon ik binnen een paar dagen al verhuizen naar een ander studentenhuis. In Paramaribo zijn ongelooflijk veel Nederlandse studenten die co-schappen of stage lopen, er zijn ook veel studentenhuizen in de stad waar je kunt wonen. Ik woonde in een huis in het centrum met een aantal andere studenten en binnen een straal van 50 meter waren nog drie andere studentenhuizen. Huisvesting is gemakkelijk te regelen in Suriname, vraag in Nederland via via om een adres. Ik zou het niet regelen via stagebureau’s omdat je dan vaak bemiddelingskosten moet betalen.

Mijn eerste dag in het ziekenhuis was een grote shock, het armste ziekenhuis van de stad (en dus het hele land), een gebouw uit ±1750, een sterk onderscheid tussen 1e, 2e en 3e klasse, bijvoorbeeld de “mooie” verflaag die gewoon ophoudt, daar waar de 3e klasse begint. Mensen liggen met z’n tienen op een zaal in bedden die totaal niet op ziekenhuisbedden lijken, vanwege het klimaat zijn de gangen gewoon buiten zodat het lekker door kan waaien. Middelen waren lang niet altijd beschikbaar. Soms konden operaties niet doorgaan omdat er niet voldoende steriele jassen of instrumenten waren. Je gebruikte stoffen mondlapjes, die na gebruik uitgekookt werden en werden verpakt in de verpakking waar de steriele handschoenen in hadden gezeten. Infusen werden vastgeplakt met schilderstape en na de bevalling werden vrouwen gehecht zonder verdoving... Ik heb er een presentatie gehouden voor de artsen, zusters en (Nederlandse) co-assistenten, om hen in te lichten over mijn onderzoek.

In het andere ziekenhuis waar ik mijn onderzoek deed (Diakonessenhuis) was het moderner. Het was een particulier ziekenhuis, middelen waren er wel voorradig en patiënten werden netter benaderd. De Leidse co-assistenten kunnen voor het co-schap Gynaecologie en Verloskunde naar het Diakonessenhuis in Suriname en het was leuk om bekende mensen daar tegen te komen. Uiteraard heb ik ook veel nieuwe mensen ontmoet. Je komt moeilijk in contact met Surinaamse studenten. Ze wonen bijna allemaal bij hun ouders omdat ze het niet kunnen betalen om in een studentenhuis of zelfstandig te wonen. Er zijn geen studentenverenigingen en er is ook niet iets als de M.F.L.S..

Voor mijn onderzoek heb ik navelstrengbloed afgenomen na de bevalling en ik heb lichaamsmetingen gedaan bij baby’s. Ik mocht bij bevallingen en keizersnedes zijn en ook werd ik letterlijk aan de hand meegenomen als er iets bijzonders te zien was. Zo heb ik naast mijn onderzoek al heel veel gezien van de Verloskunde en dat terwijl mijn onderzoek valt onder de afdeling Interne Geneeskunde, een multidisciplinair onderzoek dus.

’s Avonds en in het weekend was er tijd voor ontspanning met andere studenten. Ook werd ik ‘s avonds wel eens gebeld voor een bevalling en dan repte ik mij weer naar het ziekenhuis. In het weekend maakten we geregeld uitstapjes naar bezienswaardigheden buiten de stad, zoals een strand waar schilpadden eieren leggen, watervallen, dorpjes in het binnenland, de plantages, colakleurige beekjes etc. Uit eten was erg goedkoop en dat gebeurde dus ook vaak. Er was minstens 1 keer per week een afscheidsetentje van iemand.

Surinamers zijn erg gastvrij. Het is zeker aan te raden om contact te leggen met de Surinamers, je buren bijvoorbeeld, of je huisbaas. Ze zullen je een keer uitnodigen om te komen eten en je zult versteld staan. Surinamers zijn erg gastvrij, geïnteresseerd en geven je graag tips waar je moet gaan eten, of waar je leuk kunt ontspannen buiten de stad. Doordat er zoveel verschillende culturen samen leven in Suriname zie je veel verschillende mensen op straat, met ieder zijn eigen gebruiken, eetgewoonten en feestjes.

In Suriname ben je als Nederlandse student heel erg rijk. Sommige Surinamers moeten rondkomen van 150 euro per maand en heel veel Surinamers zijn nooit de stad uit geweest. In uitgaansgelegenheden kom je dus alleen de rijke Surinamers tegen. Dat maakt je wel erg bewust van de luxe die je in Nederland hebt, dat je een fatsoenlijk dak boven je hoofd hebt, dat je van Nederlandse gezondheidszorg gebruik mag maken en dat je de kans hebt gekregen om te studeren. Veel kinderen in Suriname kunnen namelijk niet naar de HAVO of het VWO omdat hun ouders er geen geld voor hebben.



Als Nederlander in Suriname ben je wel een prooi voor criminelen. Je kunt op klaarlichte dag zomaar van je tas worden beroofd en ’s avonds moet je alles met de taxi doen, omdat het niet veilig is om ’s avonds over straat te fietsen of te lopen. De taxi is gelukkig erg goedkoop. Overdag kan je prima op de fiets, maar je moet altijd goed uit blijven kijken. Niet alleen voor mensen die je willen beroven, maar ook voor het overige verkeer. Mensen zijn niet gewend aan fietsers op de rijbaan en op de weg is het sowieso een grote drukte.

Op wat kleine tegenslagen na is mijn onderzoek goed verlopen en ik heb er in 14 weken veel gezien en geleerd. Suriname is een bijzonder land, met prachtige natuur, een interessante geschiedenis, een verscheidenheid aan culturen die gemoedelijk met elkaar samen leven. Het land heeft ook iets waardoor je je er snel thuis voelt, de taal, de verbondenheid met Nederland. Kortom, Suriname is een ideaal land om stage te lopen.



De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina