Wintergarden “Rain” project January-February 2008 At Design Lab ( space) Karen Maes txt2 Selfportrait as space



Dovnload 47.89 Kb.
Datum21.08.2016
Grootte47.89 Kb.
1Wintergarden “Rain” project

January-February 2008

At Design Lab ( space)

Karen Maes TXT2


Selfportrait as space
the cave is a space where you have to get in to experience the space.

The outside tells nothing about the inside.


A cave is a place of storytelling, of exciting adventures, a place to be explored.

A place where you can start to imagine what all the sculpted rocks could be,

it can be a big castle or a small safe place where you can make a fire.

A place to be silent and meditative

A secluded place in nature, warm in winter and cool in summer.

For me joining the space project felt like entering a big new room that had to be explored.


Come out of my safe cave...



(b)RAINstorming the RAIN (together)
Rain is wet, we love and we hate rain.

We are poetic and cynical about the rain, it is getting more and more unpredictable (global warming).

Rain we need and rain can destroy at the same time.

But how does rain effect us on a daily base, living in Amsterdam in the months of January, February

when we are longing for sunshine and light . And all we get is more rain.
Observation 1.

Preparation

are you prepared for the rain?

I think i am always prepared for rain. I am a city girl, i wear high heels, i love wearing nice textiles so I have a Muji (Japanese no brandlabel) raincoat in the bag of my bike, and a Zuidwester cap.

I wear waterproofmascara.

I ride a bike every single day of the week

i like riding a bike when it’s raining and i am going home.

I love the energy of the city in the rain. I love rain for its melody, its traces...

But how do other people living in Amsterdam prepare themselves against the rain.?
I have to admit, i am ambivalent

I learned that i loved the not prepared ones, those being creative with a plastic( carbage )bag.


I love nature sometimes more, the calmth, the silence


Observation 2

observing a busy square in the centre of Amsterdam.

Rain or shine?

Making photos of the same place every day during one week ,

made me aware what i liked the most of rain in the city.

When its raining hard people tend to move away from open spaces, like this square.

They take other routes, close to the houses, buildings or trees.

People seem to disappear when it starts to rain loud.

suddenly the square is abandonned, a desolated area a silent place. A serene space, an endless space.

This is the feeling,( searching for a silent space to hide).

The feeling city-people are looking for when they go to ( or long for) the countryside.


2 day workshop at the farm (zie verslag)


The bamboo hide on the farm





1Regen op het platteland


...guur,wind, schitterend voorbijtrekkende wolkenpartijen.De waterige januari-zon moet wedijveren met de ‘dreiging”van een regenbui.

Weilanden, boerderijen en kastelen van huizen, ik ben zo benieuwd naar Beerenstein.

Sporen van een landelijk leven; Beerestein alsof ik met een tijdmachine vanuit de stad terug ben geworpen naar een tijd die ik denk te kennen uit de wereld van Hielke en Sietse Klinkhamer.

Natte weilanden, sloten, trekkers, agrarische activiteit en geluid.

Geur van mest, nat hooi een verlaten opgedroogde modderstal waar ooit koeien werden gehouden.Maar ook een deftige opkamer en een kelder vol gevulde weck-

flessen. Een plaats vol met verhalen.


Wandeling en observatie.

Ik zie geen voorbedachte schuilplekken tegen de regen tijdens mijn wandeling door de agrarische omgeving van Wassenaar. Als je gaat zoeken kun je beschutting vinden in de natuur, heel simpel.

Mijn observatie start op koninklijk landgoed de Horsten, een bos aangelegd door de voorouders van onze koninklijke familie. Vroeger priveterrein nu opengesteld voor publiek. Het landgoed grenst aan weilanden en pachtboerderijen.Het bos is verfraait met bruggetjes, hier en daar zijn bomen ooit symmetrisch geplant, nu doet het heel natuurlijk aan met oneindige doorkijkjes. Wandelpaden, ook voor paarden, grote oude bomen,en heel veel struiken rododendorons.

Een mooie weergave van hoe men dacht over een bos in lang vervlogen romantische tijden.het eerste wat mij opvalt in het bos waar ik door wandel is de immer groen blijvende Rododendoron. Aan de buitenkant manifesteert deze struik zich als een gebergte, die herfst en winter fier trotseert zonder een enkel blad te verliezen. Hier en daar, als je goed kijkt kun je de belofte voor het komende voorjaar al ontdekken.

Twee oude struiken groeien vanaf de grond iets uit elkaar en suggereren een opening, toegang tot de binnenruimte van deze groene grot. Als ik mij buig om erin te kruipen ervaar ik beschutting en bescherming tegen de druppels die ik naar beneden hoor vallen op het bladerendak. Ik kan naar buiten gluren door de kleine spleetjes licht die de blaadjes geven. Alsof ik door mijn ogen dicht te knijpen de wereld buiten door mijn wimperharen zie. Ik hoor en zie een wandelaar, ik bekijk hem door de ramen van mijn beschutte rododendoron-hut, ik probeer geen geluid te maken. Opeens blijft de passant staan en luistert.

Een eekhoorn kruist het bospad.

Ik vraag me af hoe lang deze plant al in dit bos staat.

Inzicht.

Ik besef dat dit misschien is wat ik zoek, zoals ik hier zit onder deze grote struik.

Zou ik dit ook zelf kunnen maken?

Terug op de boerderij

Ik wandel wat rond op de boerderij. Het waait hard en het is koud. Gelukkig het begint ook nnog te regenen.

In Amsterdam zou ik mijn Muji-jas aantrekken.

Ik mis hem, hier ben ik echt blij met mijn hoge boswachter-kaplaarzen

Ik denk aan de rododendoron.....

Op een bijna dierlijke manier observeer en benader ik mijn omgeving.

Ik speur en zoek naar ruimte, dat die ruimte op een of andere manier ook beschutting en bescherming tegen de regen zou kunnen zijn zou goed uitkomen.

Ik word aangetrokken door een bos van riet en bamboe. Wanneer je door het hek van de afgebakende boerderijtuin gaat loop je er langs.

Het groeit langs de sloot tussen de knotwilgen.

Het bamboe-bosje zal aangeplant zijn door de laatste boeren van Beerestein denk ik

Het geheel oogt groot en massief. Bamboe heeft de eigenschap om sterk te zijn en laat zich makkelijk vermeerderen. Het mooie eraan is dat het net zoals de rododendoron in het bos (zeker wanneer hij in mei volop in de bloei staat), een bijna vreemde eend in de bijt is, in deze boerenomgeving met zijn kale bramenstruiken.

Een tropische overwinteraar op dit oudhollandse platteland. Waaiend in vele schakeringen van groen.

Dit is de ruimte die ik zou willen betreden en innemen.

Het geeft mij een gevoel van oneindigheid, en hoewel de oppervlakte van dit struikgewas maar een paar vierkante meter inneemt, geeft het je toch de suggestie van een maisveld in augustus.

Het betreden van dit bamboebos dwingt je lichaam de hoogte in. Met mijn rug volg ik, langzaam zijwaarts lopend de wand van stokken bamboe achter mij. Traag onderzoekend. Mijn gezichtsveld is niet oneindig maar heel minimaal voor mij, ook als ik naar beneden kijk. Als ik omhoog kijk zie ik meer ruimte en een beetje lucht.

Alleen door mijn interventie met het plastic keukenfolie kan ik mij een weg banen. Dit materiaal ziet eruit als een ruit in de regen als je er doorheen wilt kijken. Het heeft ook de suggestie van een synthetische bescherming zoals een plastic regenjas.

Door steeds stokken bamboe in te pakken, met elkaar te verbinden of juist uit elkaar te trekken kunnen allerlei gangen en openingen ontstaan.

Ruimte binnen ruimte.



Workshop clown by Ivan
becoming a clown was the most stupid thing you can imagine.

I have learned to be stupid and that is good!

Go back to the child in you. To react from inside, no long thinking.

Be intuitive of yourself and your surroundings.

What does it mean when you can only walk with your feet to the outside, what consequences does this have on your body when you, for example ,have to run.

While doing all sorts of excercises we became aware of our inner reactions, that only worked when we were not thinking about it.

Being let’s call it stupid makes your asthonisment inside and can help to see things in a new way.

And isn’t that what we are looking for.




Workshop “Live Action” on the NDSM location by Artery ( Dogtroep)





This workshop had very much to do with acting, being active.

Just start making and doing the things you want to make, it doesnt matter if you fail or make “stupid things’.....

Make something out of your failure, work together, connect . Let your ideas flow, share them and think positive; everything is possible!No does not excist.

Rain was our game

Let‘s start with nothing and everything

i worked together wiht David vd veldt.

We wanted to do something with the irritating feeling of riding a bike and get soaked and wet from behind.

How can we transform this feeling into a new feeling, or a new way of using this feelling.

Can we make rain when its not raining, while staying here and go no where while cycling.?

We started with the very good technical assistance of Anton (Partner of Henk Schut)

We needed a bike and found one.

It needed to be transportable without biking on it.

It needed to stay put in one place or space., In a shallow riverbank (foto)

In a mud pool, in a pound, in wet spaces.

Or in dry space where rain is needed. (garden?)

We made a standard on the back of the bike, the wheel was transformed in a bucket wheel with welded blades of iron (16) Under the space of the backwheel we connected a square plant-through put on the ground. We connected a gardenhose to a watertap put the mouth of the hose in the plant-through .water filled the through. And then ride the bike.

An action experience while making artificial rain.
Continuation of plastic foil research at NDSM space






I did some more research with the plastic foil. I have worked with this material in a

rural surrounding now I had the possibility to try to work with this synthetic material

In a industrial space. A space in the north of Amsterdam, you have to go there by

Ferry crossing het IJ. Immediately when you arrive there you feel a different

Atmosphere, here where once was harbour activities dominated this area, big ship were once made here. You can feel lost and small in this open space of a different measurements and scale then the innercity of Amsterdam,or the square I observed for my rain research. In this abandoned, neglected space where apparently people stopped intervering on a big scale. Small workshops of all kinds of people, an anonymous place, for me suddenly I focussed on the small beautiful things I found here, when I zoomed in it became almost poetic.

Of course it had to do with water and rainand plastic foil. (see photos)




New team (Mandy and me Together)

The awareness of space

i wanted to find it and show it, make other users of the city aware of not obvious spaces,.

I realize that i had to intervene with material, the material i started to explore on the farm, clinging foil.

Our earlier works were both about invisible mapping.

Mandy is interested in small horizontal spaces, she wanted to point them in a subtle way with simple material: rope. Small spaces: where do they start, do they have borders? Where can it end ,does it have to end.

Is it a reflection, like when the rain wetted the streets, and they look like mirrors.

Our mutual focuspoint were the corners of streets in jordaan.

A corner is a starting point for a new space or and ending of another space.

While discovering these borders in corners and other cityspaces like portals streetstaircases where you could hide)

We wanted to show this by looking from a miniature point of view.

When you reflect/mirror the human staircase into a smaller scale what kind of space do we see or get.

The viewer can now see what we are seeing, and can experience the space he is used to .For me the awareness of what i experienced on the farm came back while standing literally in the corner of the street, (foto)

This streetcorner was cut out of the groundfloor of the building . On the first floor you could see the triangle of the cut-off corner. When raining a perfect hidespot.

What will happen when i finalize the corner again in to a new space, intervening with the clinging-foil.



Being aware with your body, while feeling your back pushed against the wall of this building (cut-of corner)

i never could feel my back flat against the wall when this corner wasn’t cut.

This was the feeling again(bamboo feeling)


My interest is still bringing nature into town. In the city mainly in summer you can hide from the rain under the branches and leaves of a tree. But in January and February, there are no leaves to hide under...

Then i thought of taking the cut-off branches of knotted-trees from the countryside to town and connect them with the trees in the city.

By wrapping these branches with plastic foil i wanted to make an new connection, in both ways. Wrapping the small spaces betweenthe branches produced a new transparant form. You can take these branches at one end and keep them up like a cover-shield, like a prehistorical umbrella.

You can come out of your cave now when it rains and meet people on the corners of the street and by standing under these wrapped branches together you make a new tree, a covershield against the rain.



Together you can create new forms reflecting the old days at the countryside, when hiding was simple.








De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2016
stuur bericht

    Hoofdpagina