Wmo interviews De vermaatschappelijking van de zorg Onderzoeken Ontwikkelingen Informatie over Body Dysmorphic Disorder



Dovnload 257.08 Kb.
Pagina1/3
Datum24.07.2016
Grootte257.08 Kb.
  1   2   3
Spiegeltje, spiegeltje
Vragen

Het WMO




Interviews

De vermaatschappelijking van de zorg

Onderzoeken
Ontwikkelingen


Informatie over Body Dysmorphic Disorder

Inhoudsopgave:



  • Inleiding

3

  • Collum: Vermaatschappelijking

4

  • Meer over BDD

4

  • Interview Maatschappelijk werker Andrea van der Laar

5

  • Helpdesk

7

  • Interview: Het perfecte leven

8

  • Artikel vakblad “Een andere spiegel voorhouden”

10

  • Gedichten en gedachten

12

  • Wilt u er ook een dagje weg?!

14

  • Hoe herken je BDD in je eigen omgeving?

15

  • Adonis, mythe of werkelijkheid?

15

  • Clientenraad

16

  • Interview met Wim

17

  • Stellingen

18

  • Persoonlijkheidquiz

19

  • Collum GGZ-agoog “Wat kunnen mensen met BBD nou verwachten van een GGZ-agoog??”

20


  • Wat is Apotemnophilia

20

  • Wat zou een goede woonwijk/buurt kunnen zijn voor BDD patiënten

21

  • Hoe kunt u als familie, partner of vriend(in) uw geliefde met BDD bijstaan in zijn of haar ziekte procces

22


  • Uitkeringen!!

23

  • Catman

24

  • Arbeidsongeschiktheidsuitkeringen sterk teruggelopen

24

  • De buurt

25

  • Ten slotte stellen we ons nog even voor

26
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand...
De meeste Nederlanders staan dagelijks in totaal 5 tot 10 minuten voor de spiegel. Waar we dan zo druk mee bezig zijn? Een lijst van ‘klusjes’ waar mensen de spiegel voor gebruiken.

Haarstyling 75,2%

Algemene indruk van het uiterlijk 73,6%

Gezichtsverzorging/scheren 71,6%

Tanden poetsen 65,2%

Gezicht opmaken 38,3%

Lenzen aanbrengen 14%

Anders 5,5%

Maar geld deze algemene lijst voor iedereen?




De grootste site over BDD


www.bdd-info.nl


Lay-out Esther en Noortje



Heb jij het ook wel eens het gevoel dat je niet lekker in je vel zit?

Of dat je vindt dat je er vandaag minder mooi uit ziet dan gister? Geen enkel mens is tevreden over zijn of haar lichaam. Iedereen heeft wel iets dat hij/zij niet aantrekkelijk aan zijn/haar lichaam vindt. De één vindt zijn buik te dik, de ander zijn heupen. En er zijn mensen die hun lippen te dun vinden en een moedervlek misplaatst. Ga bij jezelf eens na wat jij niet mooi vind aan jezelf. En bedenk hoe je er mee om gaat. De meeste mensen kijken in de spiegel en geven het desbetreffende lichaamsdeel een afkeurende blik, kleden zich aan en gaan verder met hun dagelijkse leven. Ze vergeten voor een deel hun ontevredenheid en doen hun ding.

Maar wat als de neus die je niet mooi vind steeds groter word naar jou idee, steeds lelijker. Totdat je op een gegeven moment in de spiegel kijkt en een monsterachtige neus voor je ziet die vast zit aan je lichaam, als iets wat niet van jou is. Je kunt haast nergens aan denken en als mensen naar je kijken schrikken ze(denk je) van jou neus. Je komt steeds minder je huis uit en laat op een gegeven moment je neus door de dokter veranderen, wie weet helpt dat en kun je weer normaal het huis uit en je werk doen. Na de operatie (neus in het verband) kijkt de verpleegster je, naar jou idee, walgend aan. Je kijkt in de spiegel en daar zie je opeens dat je mond scheef staat. Niemand anders zegt er wat van te zien, net zoals bij je neus, maar je weet dat hij scheef staat. Wanneer je in het openbaar bent kijken mensen je aan en je geest zegt dat ze je een monster vinden. Langzaam maar zeker trek je je steeds meer terug uit de maatschappij.


Klinkt dit ongelooflijk?

Geloof het maar.

De omschrijving die wij je net gaven was een, wat kort door de bocht, omschrijving van het ziektebeeld Body Dysmorphic Disorder, beter bekend als BDD of een stoornis aan de lichaamsbeleving. Mensen met BDD hebben een zeer vervormd beeld van zichzelf, velen zien zichzelf in de spiegel als iets onmenselijks, een monster. Deze mensen zijn geobsedeerd door het lichaamsdeel dat ze lelijk vinden en worden hierdoor zeer onzeker. Ze doen er alles aan om het lichaamsdeel te camoufleren. In sommige gevallen houd dit in dat ze uren voor de spiegel zitten met make-up. In andere gevallen houd het in dat ze bijvoorbeeld hun gezicht wassen met chloor of schuursponsjes.

De bekendste persoon met BDD is waarschijnlijk wel Michael Jackson. De vroegere King of Pop. Hij zal nooit tevreden zijn met zijn lichaam, hierdoor heeft hij vele operaties ondergaan. Michael Jackson is echter niet alleen hierin. Vele mensen met BDD keren tot plastisch chirurgie in de hoop dat ze zo normaal verder kunnen leven. Dit zal helaas nooit werken. Het is namelijk niet het lichaam of het gezicht waar het probleem ligt, maar de denkwijze van deze mensen. Willen ze weer normaal met zichzelf door een deur kunnen dan zullen ze de beleving van zichzelf moeten veranderen. Dit is een moeizaam proces maar wel haalbaar.

Het probleem van BDD is echter dat het net in zijn kinderschoenen staat. Het ziektebeeld BDD is pas vijftien jaar geleden als ziektebeeld erkend en er zullen nog vele onderzoeken en dergelijke naar gedaan moeten worden willen we een goede en een effectieve behandeling kunnen bieden aan mensen met BDD.
Dit tijdschrift is gemaakt voor mensen met BDD. Het is één van de vele mogelijkheden om contact te zoeken met BDD- lotgenoten en hulpverleners. Daarnaast brengt ons tijdschrift ook veel recente informatie en ontwikkelingen naar voren. Er staan interviews in van mensen met BDD. En er is een forum om met elkaar te discussiëren en een vragenbank waar je met al je vragen naar toe kan.

Voor hulpverleners is dit blad ook interessant omdat het je op de hoogte houdt van nieuwe ontwikkelingen betreffende BDD. En het geeft meer zicht in de belevingswereld van mensen met BDD.

Ook voor familieleden en mensen die meer willen weten, is dit het juiste tijdschrift. Voor jullie is het interessant omdat je met familieleden van mensen met BDD in contact kan komen. Dit tijdschrift gaat verder dan het stigma dat de maatschappij over de mensen met een psychisch probleem heeft geworpen. Je maakt kennis met de mens achter BDD.

Noortje

N

oortje Brouwer.

Werknemer op Zon en Schild te Amersfoort behandelt dit kwartaal de column


Vermaatschappelijking

De zorg is op dit moment erg aan het veranderen. Tot voor kort werd de psychiatrische cliënt buiten de maatschappij en binnen de muren van een instelling (intramuraal) behandeld. Zo zijn er verschillende instellingen ontstaan die op kleine dorpjes lijken. Nu is er een nieuw

beleid ontstaan, deze heet vermaatschappelijking van de zorg. Dit houdt 2 dingen in.

Ten eerste blijft de cliënt in de samenleving om behandeld te worden. Dus niet meer in de bossen waar de kans op een isolement zeer groot is, maar in de woonwijken waar kans op socialisatie veel groter is. En dan ga ik ook meteen naar het tweede

punt, namelijk resocialisatie van de cliënt. Doordat de cliënten lang buiten de samenleving hadden gestaan zorgde het terugkeren naar een woonvorm of woning in de maatschappij veelal voor een terugval. Door de zorg te vermaatschappelijken voorkom je dat.

Het mes snijdt ook aan een andere kant. Vaak is het zo dat onbekend onbemind maakt, en zo is er in de maatschappij een zeer negatief beeld ontstaan over de psychiatrische cliënt.

Door cliënten in een woonwijk te plaatsen komen de “gewone mensen” in contact met hen en zullen ze zien dat ondanks hun handicap, cliënten ook gewoon mensen zijn. En zal de acceptatie vele malen groter zijn.

De zorg wordt op deze manier ook gedwongen om veel meer cliënt gericht te gaan werken. Als behandelgroepen kleiner worden kan er veel meer naar de mogelijkheden en om onmogelijkheden gekeken worden van de cliënt.

Van de cliënt wordt gevraagd dat ze zelfstandiger en mondiger zijn.



Voor meer informatie van de vermaatschappelijking

van de zorg ga naar:

www.vermaatschappelijking.nl



www.vermaatschappelijking.nl




Meer over BDD

In de zorg wordt de DSM(Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) gebruikt om psychiatrische ziekte beelden bij mensen te diagnosticeren.



Ook BDD komt hier in voor en word als volgt omschreven:

DSM

BDD valt onder somatoforme stoornissen

300.7 stoornis in de lichaamsbeleving

F45.2 Body Dysmorphic Disorder

A. Preoccupatie met een vermeende onvolkomenheid van het uiterlijk. Indien er een geringe lichamelijke afwijking aanwezig is, dan is de ongerustheid ernstig overdreven.

B. De preoccupatie veroorzaakt in significante mate lijden of beperkingen in het sociale of beroepsmatige functioneren of het functioneren op andere terreinen.

C. De preoccupatie is niet eerder toe te schrijven aan een andere psychische stoornis (bijvoorbeeld ontevredenheid over de lichaamsvorm in omvang bij Anorexia nervosa).
Zoals jullie zien is met veel dure worden omschreven maar waar het eigenlijk op neer komt is:

Iemand met BDD is geobsedeerd door zijn of haar uiterlijk. De gehele dag wordt in beslag genomen door het denken aan of bezig zijn met, een al dan niet bestaande misvorming van het lichaam. Dit leid in bijna alle gevallen tot dwang handelingen zoals bij elke spiegeling die men ziet kijken hoe zijn of haar spiegelbeeld er uit ziet. Of uren bezig zijn met het haar goed te doen en dan nog niet tevreden zijn.

Vele mensen met BDD richten zich tot de plastische chirurg maar komen hier vaak van een koude kermis terug. Het probleem zit namelijk niet in het uiterlijk van de persoon in kwestie maar in zijn of haar gedachten. En dat is niet te verhelpen met een operatie.

Mensen met BDD hoeven niet altijd plastische chirurgie te ondergaan. Vele durven het niet omdat ze bang zijn dat ze het misvormde lichaamsdeel nog lelijker maken. En dan is er nog een groep mensen met BDD die zichzelf beschadigen door bijvoorbeeld hun gezicht met schuursponsjes of bleek te wassen om zo acné weg te krijgen.

Naast de BDD die we net hebben besproken zijn er nog twee anderen vormen genaamd het Adonis complex en apotemnophilia op deze twee vormen van DBB zullen we in de loop van het tijdschrift terugkomen

BDD is een ziekte die alleen met intensieve therapie te behandelen is en dan is er nog geen garantie dat het helemaal over gaat. Het zal altijd een zwak punt blijven. Het is echter wel mogelijk de gedachten te buigen naar iets positiefs. Het komt eigenlijk niet voor dat iemand hier zonder hulp van professionals van BDD afkomt.

Noortje


Interview met maatschappelijk werkster Andrea van der Laar.
Vanwege het drukke schema van Andrea krijgen we 10 minuten van haar tijd om even met haar te kletsen over deskundige kwesties over hulpverlening. Andrea komt over als een betrokken, medelevende vrouw. Ze komt serieus over maar toch blijkt ze een droge humor te hebben, ‘dat moet ook wel in dit beroep’, aldus Andrea. ‘Als je werk bestaat uit het luisteren naar verhalen van mensen die niet lekker in hun vel zitten, moet je af en toe even relativeren.’
Andrea wil ons wel wat vertellen over kwartiermaken.

De samenleving biedt mensen met een psychiatrische achtergrond niet veel kans op sociale integratie en maatschappelijke participatie. Met andere woorden, deze mensen voelen zich vaak geïsoleerd van de buitenwereld en vinden geen kans om vanuit eigen krachten hun aandeel te vinden in de samenleving. Kwartiermaken staat voor de poging een maatschappelijk klimaat te bevorderen waarin meer mogelijkheden ontstaan voor deze groep om erbij te horen naar eigen wens en mogelijkheden. Andrea vindt het belangrijk dat er gewerkt wordt aan ruimte voor mensen met een psychiatrische achtergrond. Met het beleid van vermaatschappelijking zoals dat de afgelopen decennia is ingezet, wordt beoogd maatschappelijke uitsluiting van mensen met een psychiatrische achtergrond tegen te gaan. Zorg dicht bij huis en 'maatschappelijke steunsystemen' moeten een proces 'van patiënt naar burger' mogelijk maken. Tot nog toe is weinig aandacht uitgegaan naar wat sociale integratie van 'mensen die anders zijn' vergt van instituties en burgers. Andrea vindt het van belang om haar patiënten vooral niet uit de maatschappij te trekken. Ze stimuleert ze om deel te blijven nemen aan het dagelijkse leven. Zo probeert ze ervoor te zorgen dat bijvoorbeeld jongeren indien mogelijk naar school blijven gaan tijdens de therapie. ‘dat is belangrijker dan men denkt’


Wat kun je ons vertellen over WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning)?

Om te beginnen is het doel van de WMO ‘meedoen’. Meedoen word verwacht van álle burgers aan álle facetten van de samenleving, al of niet geholpen door vrienden, familie of bekenden. Dat is de onderlinge betrokkenheid tussen mensen. En als dat niet kan, is er ondersteuning vanuit de gemeente. Het eindperspectief van de WMO is een samenhangend lokaal beleid op het gebied van de maatschappelijke ondersteuning en op aanpalende terreinen. Voor mensen die langdurige, zware zorg nodig hebben is en blijft er de AWBZ.

De WMO is een nieuwe wet, waarin de volgende bestaande wetten, zoals de welzijnswet, wet voorzieningen gehandicapten, de openbare geestelijke gezondheidszorg, etc gebundeld worden


Meer weten over de

kwartiermakers:

www.kwartierakersfestival.nl









www.mezzo.nl

de internetsite voor mantelzorgers





Zorguitgaven stijgen steeds minder

In 2005 waren de uitgaven aan de gezondheids- en welzijnszorg 61,5 miljard euro. Dat is 2,8 procent meer dan in 2004. Het is het derde jaar op rij dat de uitgaven minder toenemen dan in het jaar ervoor. In 2002 bedroeg de toename van zorguitgaven nog bijna 13 procent. Dit blijkt uit voorlopige cijfers van het CBS.

Ook in 2005 was de loonkostenstijging in de zorginstellingen beperkt. Daarnaast zijn de tarieven van de meeste vrije beroepsbeoefenaren nauwelijks verhoogd en die van de medisch specialisten gedaald. Verder hebben de zorginstellingen, in convenanten met de overheid, afgesproken om doelmatiger te gaan werken. 

De vermaatschappelijking van de zorg heeft ervoor gezorgd dat de cliënten van de Geestelijke Gezondheidszorg (GGZ) ook meer aanwezig zijn in de samenleving. Het ondersteuningsaanbod van mensen met een psychische beperking moet zich dan ook richten op zowel het wonen en het welzijn als de zorg.

De behoeften van mensen met meer of minder ernstige psychische handicaps zijn niet anders dan die van andere burgers. Maar hun kwaliteit van leven blijft daarbij achter, vooral in financieel opzicht en in termen van psychisch en sociaal welzijn.

Ondersteuningsbehoeften hebben vooral betrekking op herstelgerichte zorg: steun bij het omgaan met de handicap en de gevolgen daarvan en hulp bij pogingen tot persoonlijk, sociaal en maatschappelijk herstel.


Wat houd mantelzorg in?

Mantelzorg is een vorm van zorg die niet word gegeven door professionals, maar door familieleden, vrienden of kennissen.

Deze zorg kan zowel lichamelijke als geestelijke zorg zijn. Het is altijd gratis en vrijwillig en veelal wederzijds.

Het is niet niks om mantelzorger te zijn. Het is namelijk meestal zo dat de mantelzorger naast zijn/haar werk de zorg van een ander mens op zich neemt. We praten hier niet over het opvoeden van kinderen maar bijvoorbeeld een dochter die haar demente moeder in huis neemt. Je kunt begrijpen hoe ingrijpend zoiets is.


Hoe kunnen mantelzorgers en het mantelzorgbeleid worden ondersteund?

Je kunt dan denken aan de volgende producten: algemene kennisverspreiding over betekenis van mantelzorgers, zodat er in de samenleving een beter begrip ontstaan over de belasting die mantelzorgers (kunnen) ervaren, het organiseren van een informatiepunt voor mantelzorgers en het organiseren van lotgenoten-contact.

Sommige steunpunten bemiddelen ook naar respijtzorg (tijdelijke opname of tijdelijke vervanging van de mantelzorger door

beroepskracht of vrijwilliger) of hebben zelf een pool van (vrijwillige) medewerkers die de mantelzorger tijdelijk kunnen vervangen.

Ondersteuning van belangenbehartigingsorganisaties van mantel-zorgers, bijvoorbeeld via het bieden van faciliteiten, het voeren van een ambtelijk secretariaat en procesbegeleiding is ook heel belangrijk. Vaak is er een regionaal netwerk mantelzorg waarin de mantelzorgers zich verenigd hebben.

Esther, Amrita en Raisa



Meer weten over vermaatschappelijking?

Ga naar:


www.minvws.nl





Wist je dat:

Nederlanders weer iets gezonder leven?

In 2005 is een eind gekomen aan de sinds 1981 gestage toename van het aantal volwassenen met overgewicht. Vorig jaar kampte 45 procent van de volwassenen met overgewicht. Dat is iets minder dan in de twee jaren daarvoor. In 1981 was het percentage mensen met overgewicht 33 procent.






Informatie over de WMO ga naar:

www.invoeringwmo.nl






Helpdesk:
Elke week krijgen we vele goede vragen van jullie. Zoals jullie begrijpen kunnen we niet alle vragen plaatsen. Wel proberen we al jullie vragen zo goed mogelijk te beantwoorden en jullie door te verwijzen naar hulpverleningsinstellingen en forumgroepen. De vragen die, volgens ons, voor een grote groep belangrijk zijn hebben we deze week geplaatst.


Hoi Esther en Noortje,

Al vanaf mijn vroege puberteit vind ik mijzelf zonder make-up lelijk. Met make-up ben ik voor mijn gevoel wie ik ben. Daar voel ik me thuis bij.


Ik ben inmiddels 48 jaar. Gedurende al die jaren ben ik me de gehele dag door bewust van mijn ogen, die ik zonder make-up absoluut lelijk vind. Altijd is er de grote angst dat er zich een situatie kan voordoen dat ik me niet kan opmaken. Dat ik me dan moet tonen zoals ik er werkelijk uitzie. Dan ben ik bang, bang om door de mand te vallen, bang om afgewezen te worden. Ik zie er tegenop om naar bed te gaan, want dan gaat mijn make-up eraf en ik zie er tegenop om op te staan, want dan heb ik geen make-up op. Ik zie er dan tegenop om mezelf in de spiegel te zien en/of huisgenoten aan te kijken. Daarom breng ik altijd oogpotlood voor de nacht aan. Maar dat vind ik zelfs voor de nacht niet genoeg. Dan vind ik mezelf nog lelijk. Maar daar moet ik het dan meedoen, van mezelf. Ik zou dolgraag geen make-up nodig willen hebben. Maar dat heb ik wel nodig. Met make-up heb ik eigenlijk wel leuke ogen. Maar zonder make-up heb ik fletse ogen. Nu wil het geval ook nog dat de laatste jaren mijn wimpers dunner zijn geworden en er stukjes wimper ontbreken op de bovenste oogrand. Dat staat niet fraai. Ik weet zeker dat een ander dat ook zo zal vinden/zien. Al jaren zou ik permanente make-up willen laten aanbrengen. Maar ik durf niet goed. Want dan moet ik zonder make-up, dan zién ze me zonder make-up; is het resultaat wel bevredigend?; stel niet, dan heb ik echt een probleem en kan ik me daarna wel in het openbaar vertonen? Echte make-up mag je namelijk de eerste weken nog niet gebruiken, hoe moet dat dan? Kunnen jullie me goede raad geven want ik kan de knoop niet doorhakken

Bedankt voor je brief!! Waarschijnlijk zullen velen met BDD jouw probleem begrijpen. Wanneer je eenmaal gewent bent aan make-up is het moeilijk om jezelf te accepteren zonder make-up. Je zegt ook dat je bang bent om afgewezen te worden wanneer mensen je zullen zien zonder je make-up.

Denk je echt dat mensen je zullen afwijzen omdat je er iets minder mooi uit ziet dan normaal? Ik denk eerder dat mensen daar helemaal niet zo op letten of dat ze beseffen dat ze zelf ook niet perfect zijn en dat daarom ook helemaal niet verwachten van jou. Probeer jezelf is af te vragen wat nou het ergste is wat je zal overkomen wanneer mensen jou zien zonder make-up. Jij bent zoveel meer dan alleen maar mooie ogen met make-up. Probeer dat te gaan ontdekken. Succes.


Noortje Brouwer en Esther Elfrink



Hoi Esther en Noortje,

Ik ben een meisje van 14 en ik walg van mijn lichaam. Ik weet dat het niet goed is om niet meer te eten of om mijn eten uit te kotsen dus dat doe ik niet, maar toch zou ik heel graag iets willen veranderen aan mijn benen en mijn buik. Ik voel me namelijk zo onzeker hierover dat ik niet meer durf te zwemmen of strakke kleren te dragen. Ik zou graag vet willen laten wegzuigen. Hebben jullie ideeën waar ik dit zo goedkoop mogelijk kan laten doen? Weten jullie ook of ik hier littekens aan over houd? Alvast bedankt.



Hoi,

Dank je wel voor je vraag. Ik vind het heel dapper van je dat je zo eerlijk bent over jouw probleem. Goed van je dat je begrijpt dat het uitkotsen van eten niet een goede manier is van afvallen. Ik weet jammer genoeg niet zo veel over je en kan dus ook niet bepalen of jouw probleem ook echt te maken heeft met teveel vet op bepaalde plaatsen. En dan nog is dat niet aan mij om te bepalen of je te dik of te dun bent. Heb je het over jouw probleem wel eens met je ouders of met goede vrienden gehad? Vinden zij jou ook te dik? In de tweede plaats ben je pas 14 jaar. Je lichaam is net begonnen te veranderen en door het aanmaken van hormonen kun je soms wat dikker worden. Uiteindelijk word je lichaam steeds meer in verhouding. Ik kan me voorstellen dat je jezelf vergelijkt met modellen die je op tv ziet, maar realiseer je dat dat idealistische beeld bijna voor niemand haalbaar is. Bovendien is niet alleen jou lichaam belangrijk maar ook wie jij verder nog meer bent. Probeer eens te kijken naar wat jouw uniek maakt. Waar ben je goed in? Sport of muziek? Misschien heb je heel veel humor of kun je goed leren? Dat soort eigenschappen zijn vaak voor jezelf en voor mensen in jouw omgeving belangrijker dan alleen je uiterlijk. Vraag eens aan goede vrienden of familie waarom zij jouw zo leuk vinden, ik weet zeker dat het hun niet gaat om hoe je eruit ziet maar gewoon om wie jij bent. Mensen die jou afwijzen om je uiterlijk zijn vaak zelf niet tevreden met wie zij zijn.

Wanneer je toch denkt dat je iets te vet ben kun je beter in plaats van het weg te laten zuigen, gezonder gaan eten en meer bewegen. Misschien kun je eens een kijkje nemen om de website van www.voedingscentrum.nl

Ik hoop dat je zult beseffen dat jij gewoon goed bent zoals je bent.





Het perfecte leven

Vandaag spreken we met ‘Anne’.

Anne heeft er voor gekozen anoniem te blijven.

Het perfecte leven

Anne is 29 jaar. Al jong kwamen haar ouders er achter dat Anne ‘graag alles wou weten’. Ze vroeg haar ouders de oren van het hoofd. Naar mate ze ouder werd ze ook nog kieskeurig in de informatie die ze kreeg. Ze bleef doorvragen tot ze een antwoord kreeg waar ze tevreden mee kon zijn. Rond haar 11e jaar begon ze zich te interesseren in mode en bekende mensen. Ze vond het interessant te lezen wat wie droeg en wat de sterren deden. Toen ze in de achtste groep zat wist ze dan ook al wat ze wou worden. Journalist. Na de basisschool deed ze met gemak de Havo en daarna deed ze de opleiding voor Journalistiek in Utrecht. Tegenwoordig werkt ze voor de Viva en interviewt ze de sterren die ze vroeger zo bewonderde.

In haar jonge leven heeft ze dus al veel bereikt en lijkt haar leven perfect.
Het is elke dag weer een strijd

Toen ze een jaar of dertien was begon Anne te merken dat ze een grotere neus had dan de kinderen bij haar in de klas. Ze vond het in het begin niet zo erg maar toen een klasgenootje er wat van zei. Op die dag begonnen de pesterijen. Voornamelijk over haar neus.

Ze begon aan zich zelf te twijfelen. Elke dag wanneer ze opstond keek ze in de spiegel en werd ze geconfronteerd met haar neus, waar een bobbeltje op zat, naar haar idee een grote bult. Ze begon make-up te gebruiken in de hoop dat haar neus minder opviel. In het weekend zat ze vaak alleen maar op haar kamer om verschillende mannier van make-up te proberen. Maar niets was goed genoeg. Thuis probeerde ze er over te praten maar niemand die haar echt begreep. Haar broers lachten haar uit. En haar moeder zei. ‘je hebt mijn neus lieverd, het is niet de mooiste maar hij is van jezelf’. Anne kon er niet mee leven en vroeg voor haar 16e verjaardag aan haar ouders om een neuscorrectie. Omdat haar ouders hadden gezien hoeveel moeite ze met haar neus had kreeg ze deze ook. En hoewel de bobbel voor het grootste gedeelte was verdwenen was ze nog steeds niet tevreden over haar uiterlijk.

Nu haar neus kleiner was geworden zag ze opeens dat haar ogen scheef stonden.

Anne trok zich steeds meer terug op haar kamer, zodat niemand haar gezicht kon zien. Ze voelde zich raar en als een vreemde in haar lichaam. Haar ouders gaven het de schuld aan haar pubertijd. Maar toen ze van de HAVO diplomeerde en verder ging met journalistiek hield het beeld wat ze van zich zelf had niet op met bestaan. Het werd zelfs alleen maar erger. Toen ze 18 was had ze genoeg geld gespaard om een ooglidcorrectie te ondergaan.

Anne had niet het idee dat iemand haar begreep en trok zich steeds meer terug. Op een gegeven moment praatte ze er niet meer over met haar ouders. Deze begrepen haar niet en bleven herhalen dat ze een mooie meid was. Ze had al meerdere malen gedacht het huis uit te gaan maar dit koste haar te veel geld, want ze was weer aan het sparen voor haar volgende operatie.


6 operaties in het gezicht, een borst operatie en flink wat collageen.

Op haar negenentwintigste heef ze zes operaties aan haar gezicht gehad. Drie aan haar neus, twee aan haar ogen en één aan haar lippen. Verder heeft ze in haar voorhooft meerdere malen botox laten spuiten en heeft te een borst vergroting gehad. Na 4 operaties kwam ze op aanraden van haar huisarts bij een psycholoog terecht. Deze vertelde haar over het ziektebeeld BDD. Een wereld ging voor Anne open. De arts vertelde precies wat zij voelde en dacht. Toen ze dat voor het eerst hoorde was het erg confronterend. Opeens was ze niet meer de enige met dit soort gevoelens maar waren er veel meer mensen zoals zij.

Vandaag heeft ze nog steeds veel moeite met haar uiterlijk en zijn er nog veel dingen die ze wil veranderen maar ze weet nog niet zogoed hoe ze er mee om moet gaan. Ondanks de psychotherapie de ze volgt heeft ze nog twee operaties gehad en heeft ze botox ontdekt. Maar zegt ze het helpt al dat mensen begrijpen wat je moet doorstaan en je steunen in wat je doet.
Sociale contacten

Het contact met Anne’s familie is weer hersteld. Ze zijn in familie therapie geweest en haar ouders kunnen nu beter begrijpen wat er in Anne’s gedachten omgaat.

Ook vrienden van Anne begrijpen Anne beter, ze accepteren het nu wanneer Anne later op afspraken komt en steunen haar door dik en dun. Ze heeft op dit moment nog geen vriend. Ze zegt zelf dat dit komt omdat ze hier nog niet klaar voor is.
Therapie

Op dit moment volgt Anne een redelijk nieuwe therapie die Eye Movement Desensitization and Reprocessing heet, afgekort EMDR.

Tijdens deze therapie is ze bezig met het verwerken van de pesterijen die zij in haar jeugd heeft moeten verduren. Dit gebeurt in combinatie met een afleidende stimulus. Een voorbeeld hiervan is: terwijl Anne haar verhaal doet volgt zij met haar ogen de hand van de therapeut. Maar het kan ook dat ze een koptelefoon op krijgt en telkens in een ander oor een geluidje krijgt. Geluiden afwisselend rechts en links worden aangeboden. Op deze mannier zal zij de pesterijen kunnen verwerken en een als het goed is zal de BDD op die mannier verminderen.

Ook krijgt Anne cognitieve gedragstherapie. Tijdens deze therapie staat het gedrag centraal dat Anne van uit de BDD laat zien. Dit houdt in dat bijvoorbeeld het constante kijken in de spiegel wordt aangepakt. Dit geld ook de gedachtegang van Anne. Zo leert Anne op dit moment in zien dat haar gedachte niet klopt. En leert ze ook, hier niet op te reageren door bijvoorbeeld plastische chirurgie te ondergaan.


Financiën

Door de vele operaties heeft Anne flink wat schulden moet maken. Ondanks de BDD kan ze gelukkig nog wel blijven werken. Hoewel ze op dit moment geen interviews maar afneemt met bekende mensen. Ze moest hier tijdelijk mee stoppen omdat ze al meerdere malen te laat was gekomen voor een interview. Tegenwoordig werkt ze op het kantoor en doet ze via het internet onderzoek naar allemaal weetjes die in het blad komen te staan.

Dankzij haar werk kan zij nu langzaam maar zeker haar schulden afbetalen.
Toekomst

Door het feit dat Anne nu weet wat ze heeft en ze daar verschillende therapieën voor krijgt ziet ze de toekomst veel roos kleuriger in. Ze verteld dat ze nog altijd veel angsten heeft maar dat ze merkt dat ze er veel beter mee kan omgaan. Ze is er nog lang niet maar met babystapjes gaat ze wel vooruit.

Noortje




Informatie over gedragstherapie

www.ccgt.nl

Voor meer informatie over EMDR gaat naar:

www.emdr.nl






Michael Jackson



Vreemd hè, dat BDD zo onbekend is terwijl het levende voorbeeld hiervan zo bekend is

Kijk uit!

Iets laten vallen, is altijd stom. Maar als het om een spiegel gaat, is het extra vervelend. Want wie een spiegel breekt, staat 7 jaar ongeluk te wachten. Tenminste, dat dachten de Romeinen. Volgens hen gaf een spiegel de gezondheid weer. Als een spiegel brak, voorspelde dat dus een slechte gezondheid. De Romeinen dachten dat het lichaam zich elke 7 jaar vernieuwde. Daarom zou het ongeluk ook 7 jaar aanhouden. Daarna kon de spiegelbreker met een schone lei beginnen.






Een andere spiegel voorhouden
Gepubliceerd op vrijdag 21 mei 2004
Schoonheidsidealen bepalen meer dan ooit ons leven. Allemaal zijn we in meer of mindere mate met ons uiterlijk bezig. Maar anders is het, wanneer je spiegelbeeld je leven regeert.

Het leeuwendeel van de mensen met Body Dysmorphic Disorder (ofwel BDD) is slechts met één ding bezig: zichzelf zien in spiegel, etalage of ander reflecterend object. Het gaat dan vaak om één aspect in het gezicht, waarmee deze mensen de hele dag gepreoccupeerd zijn. Naar schatting een op de honderd mensen van de bevolking lijdt aan BDD, zoals de ziekte ook wel wordt genoemd en zo’n acht procent van de mensen die naar de plastische chirurg gaat, heeft het. Dr. Sandra Mulkens is psychotherapeut en verbonden aan de Universiteit van Maastricht. Zij ziet overeenkomsten tussen mensen met dwangstoornissen en eetstoornissen en mensen met BDD. “Mensen met BDD kunnen net als mensen met een dwangstoornis niet normaal functioneren, omdat ze zichzelf continu in de spiegel willen zien. En net als bij eetstoornissen, heeft BDD ook te maken met het hebben van een vertekend lichaamsbeeld.”



Spiegelbeeld
De spiegel speelt een grote rol voor mensen met BDD. Anders dan bij ‘normale’ mensen, kunnen mensen met BDD constant ‘getriggerd’ worden door hun spiegelbeeld. Of het nu de reflectie is in een treinraampje, de etalageruit of een gewone handspiegel. “Ontevredenheid over je uiterlijk is een heel normaal verschijnsel, maar mensen met BDD zijn overmatig bezorgd over hoe ze eruit zien. Aan de buitenkant is er niets vreemd te zien, maar iemand met BDD denkt bijvoorbeeld dat zijn neus misvormd is.

De ziekte beïnvloedt het werk en privé-leven van deze mensen. Door de onzekerheid durven ze bijvoorbeeld niet zonder make-up of camouflage de straat op en ook kunnen ze zich vaak moeilijk concentreren. Gemiddeld kijkt een persoon met BDD zo’n drie tot acht uur per dag in de spiegel.”

Mensen met Body Dysmorphic Disorder worden door de omgeving niet begrepen. Ze worden gezien als narcistisch en ijdel, doordat ze zo met hun uiterlijk bezig zijn. In werkelijkheid zijn ze vooral erg onzeker over een bepaald aspect van hun uiterlijk en kunnen ze zelfs overtuigd zijn van de mismaaktheid ervan. Dat kan elk lichaamsdeel zijn, maar vooral het gezicht en de beharing scoren bij zowel mannen als vrouwen hoog. Mannen? Mulkens: “Ja, Body Dysmorphic Disorder komt ook bij mannen voor. Bij mannen bestaat daarnaast nog een speciale vorm van BDD die 'muscle dysmorphia' wordt genoemd, omdat ze graag gespierder willen zijn."

Plastische-chirurgie
BDD kan levensbedreigend zijn. Mensen raken vaak somber of zelfs ernstig depressief. Veelvuldig zoeken ze hun heil bij de plastische chirurgie. Onterecht, meent Sandra Mulkens. “Mensen die overtuigd zijn van hun lelijkheid, belanden vaak bij de dermatoloog of de plastische chirurg, terwijl ze eigenlijk psychologische hulp nodig hebben.” Mensen die de eigenwaarde koppelen aan hun uiterlijk worden met cognitieve gedragstherapie behandeld. In tien tot twintig sessies wordt er gewerkt aan een realistischer zelfbeeld. Via gesprekken en vragen probeert de therapeut te achterhalen welke gedachten irreëel zijn. Daarnaast worden technieken aangeleerd om bepaald gedrag te vermijden.

Volgens Mulkens moeten plastische chirurgen net als psychologen een grondig intake gesprek doen, om te achterhalen of een operatie de ontevredenheid kan wegnemen. “De plastische chirurg zou moeten uitvinden waar die ontevredenheid over het uiterlijk vandaan komt, volgens mij gebeurt dat nu nog te weinig. Er is weinig tijd of geen geld. Of het is commercieel niet interessant om mensen weg te sturen. Michael Jackson is een goed voorbeeld van iemand die zeer uiterlijk gericht is en die heel veel operaties achter de rug heeft. Ik ben benieuwd of hij nu wel tevreden is.”



Toch baart ‘de maakbaarheid van het lichaam’ Sandra Mulkens nog geen extra zorgen. “Maakbaarheid is fijn, maar ik ben wel huiverig voor het effect op de lange termijn. Programma’s als Extreme Make-over’ en ‘Make me beautiful’, gaan mij persoonlijk te ver. Er wordt in het programma door niemand kritiek geleverd. En waar ligt de grens? Ik wil zou wel een ‘follow up’ willen zien over tien jaar." De media zijn volgens haar niet schuldig aan het creëren van een schoonheidsideaal. “De media maken sappige programma’s, da's waar. Maar niet iedereen ontwikkelt een eetstoornis bij het zien van beelden van slanke vrouwen. Dat gebeurt alleen als je daar kwetsbaar voor bent.”



Over BDD:

www.psychnet-uk.com




Recensie
Dit artikel geeft een wat duidelijker beeld over mensen met BDD in vergelijking tot andere stoornissen. Het werd zelfs vergeleken in sommige opzichte met dwangstoornissen en eetstoornissen. Het blijkt lastig te zijn om mensen met BDD te begrijpen. Is perfectie in het uiterlijk voor hen belangrijker dan hun innerlijk? Hoe kan het dat ze misschien kleine imperfecties zo dik onderstrepen en dat ze zich daardoor beperken in hun sociale leven? In hoeverre is BDD een stoornis waarbij je uit kunt gaan van een foutieve beeldregistratie verwerking van de hersenen of heeft het te maken met de westerse cultuur, die perfectie aan iedereen opdringt? Uit onderzoek is gebleken dat er bij BDD geen sprake is van foutieve beeldregistratie van de hersenen. Mijn conclusie is dus dat westerse cultuur veel invloed heeft in het denken van mensen.
De invloed van een cultuur over uiterlijke schoonheid kun je ook terug zien in extreme voorbeelden. Bijvoorbeeld het inbinden van voetjes in China, waardoor het lopen een ramp werd. Of het dragen van korsetten die zo strak zaten dat vrouwen last kregen van hun ingewanden. Zo kennen we tal van voorbeelden. Het is bizar dat mensen zich zo laten beïnvloeden door wat vanuit het cultuur schoonheid betekent, dat hun gezondheid ervoor moet wijken.
In dit artikel miste twee belangrijke punten waar hopelijk nog onderzoek naar gedaan wordt. Als eerste lijkt het mij vanzelfsprekend dat een stoornis al BDD net als bijvoorbeeld Anorexia Nervosa haast alleen maar voorkomt in een westerse cultuur als de onze. In die zin zou je kunnen uitsluiten dat deze stoornis medisch van aard is. In dat geval is onze cultuur de oorzaak van het probleem en zou een behandeling erop gericht moeten zijn om met deze cultuur om te gaan. Ik ben het dus niet helemaal eens met Sandra Mulkens wanneer ze zegt dat de media geen schuld heeft aan het creëren van een schoonheidsideaal. De media bepaald een groot gedeelte van onze cultuur. Natuurlijk kan een oorzaak van BDD of eetstoornissen niet voortkomen vanuit de media. En inderdaad is de ene kwetsbaarder dan de andere, maar zoals ik al zei, in een westerse cultuur zoals de onze, waarin de media een grote rol speelt, draag deze ook bij aan dit soort stoornissen.
Als tweede vraag ik me af waar de oorzaak van BDD dan wel ligt. In hoeverre is BDD niet gewoon een gevolg is van trauma's vanuit het verleden, onverwerkte emoties, mishandeling, misbruik etc. Ik ga er een beetje vanuit dat mensen die een gezonde kinder- en adolescentie- tijd hebben gehad, een stabiele balans vinden in hun lichamelijk en geestelijke identiteit.

Natuurlijk blijft het praten over uiterlijke schoonheid en het ervaren van geluk subjectief. Iemand die niet slim noch mooi is kan evengoed zeer gelukkig zijn en zichzelf volkomen accepteren.

Bovendien wie bepaald wat mooi is en aantrekkelijk? Niet iedereen hecht waarde aan bevestiging over het uiterlijk.
Welke vorm van hulp is nou het meest geschikt voor deze mensen? Zij zelf denken dat ze pas weer gelukkig worden wanneer ze door middel van plastische chirurgie er meer volmaakt uit gaan zien. Het probleem is dat die vorm van hulpverlening de oorzaak niet weg neemt. De manier van denken moet bij deze mensen veranderen en daarom bied cognitieve gedrag therapie veel successen. En inderdaad plastische chirurgen zouden een uitgebreidere intake moeten doen, voordat ze aan iemand gaan sleutelen.
Het is mijns inziens belangrijk dat er meer bekend word over de stoornis BDD. De omgeving zou moeten herkennen wat er met zo'n iemand aan de hand is. Het wordt dan ook makkelijker voor mensen met BDD om met hun ziekte om te gaan en op zoek te gaan naar cognitieve gedragstherapie. Mensen met BDD zouden in een negatieve spiraal terecht kunnen komen wanneer ze geen erkenning krijgen van buiten af. In wezen zijn deze mensen heel onzeker, ook al is daar misschien geen zichtbare reden voor. Door hen af te wijzen vanuit het idee dat ze ijdel en narcistisch zijn word hun onzekerheid en het zoeken naar bevestiging alleen maar versterkt.
Ik hoop dat er meer begrip gaat komen voor de stoornis BDD. Ook hoop ik dat er meer 'gevochten' word tegen de cultuur van uiterlijke 'perfectie'.
Esther


www.sexwoordenboek.nl



Gedichten en gedachten



De wind en ik

De wind en ik zijn tegenpolen, we leven op gespannen voet

Ik wil het liefst een rustig briesje, terwijl hij graag onstuimig doet

Mijn dag begint altijd met kijken, bange blikken naar de wind

Zou het gaan stormen, woelig waaien of is hij me goed gezind?

Het rare van de kwestie is, is dat ‘k de wind niet haat

Diep van binnen zou ik willen dat ik vrijuit met hem praat

Zij aan zij de vlagen voelen zonder angst voor wat het doet

Met mijn dominante haren en mijn angstige gemoed

Langs de zee zou ‘k willen lopen met als grote vriend de wind

Net als vroeger te genieten als een onbekommerd kind

Nu nog schichtig en onzeker met de wind als aartsrivaal

Wordt het vast nog wel eens mogelijk dat ik daar niet meer om maal

Het lelijke eendje.

‘Wat een kroost’ lachte moeder eend fier als een pauw, terwijl rondom haar de donzige, mooie eendjes trippelden.‘Maar jij, lelijk ding, jij hoort er niet bij’, kwaakte ze dan naar een klein lelijk eendje dat niets vermoedend bij de anderen waggelde.‘Bah, lelijk prutsding’, grienden nu ook de broertjes en zusjes en alsof het nog niet genoeg was stookte buurvrouw Mie Moeial, ‘Uit welk nest komt dat jong’. Bevend van schrik en verdriet kroop het lelijke eendje eerst ver weg in een hoekje, maar waggelde dan dood eenzaam de wijde wereld in. Geen enkel dier gaf het wat moed, allen riepen: ‘Wat lelijk, lelijk toch!’ Het lelijke eendje wenste al dat het verging, maar ook dat gebeurde niet. Het sleepte zich eenzaam door de dagen tot het op een dag hagelwitte veren kreeg en het geen eend maar een statige zwaan werd. Toen de anderen dat bemerkten, bogen zij beschaamd hun kop.





Een weg terug

Niets lijkt nog in de weg te staan

Voor een gelukkig leven

Toch is dat kennelijk niet genoeg

Om drama’s te voorkomen

De drama’s van verstopt gezwoeg

Heel veel gestolen dromen

Gestolen door een hersenstorm

Die plots’ling langs kwam waaien

En zo verwoestend was…Enorm!

Mijn brein begon te draaien.

Gezond van lichaam, niet van geest

Vervlogen dus die dromen

Naar buiten toe leek alles feest

Maar ik kon niet ontkomen

Aan steeds maar minder ‘iemand’ zijn

Toneel te moeten spelen

Ik werd een ‘niemand’ met veel pijn

Een vreemde gast voor velen

Mijn brein begint nu recht te trekken

Hier en daar een fikse bocht

Zelfs dromen durf ik weer te wekken

Iets wat lange tijd niet mocht

Van niemand toch weer terug naar iemand

Is waar ik me aan wil wagen

Een weg terug uit zuigend drijfzand

‘k Ben wel vuil maar niet verslagen.

Talenten

Als je geen spar kunt zijn op de top van de rots, wees dan een struik in het dal.


Maar wees dan het beste struikje langs de kant van de beek.
Kun je geen boom zijn, wees dan een struik. Kun je geen snelweg zijn, wees dan een pad.
Kun je de zon niet zijn, wees dan een ster. Groot of klein, dik of dun, mooi of lelijk, arm of rijk,
Munt uit...in wat je ook bent.
Het bos zou stil zijn als alleen de mooiste vogels fluiten.



Ik besta

Ik denk dus ik besta, is wat mij is geleerd

Maar denken over mijn bestaan, gaat consequent verkeerd

Ik vraag me daarom steeds weer af, hoe zou het nou toch zijn

Om ook eens even te bestaan zonder gedachten in mijn brein



Wilt u ook gedachten of gedichten naar ons toesturen mail ze dan naar noortje_esther@spiegeltje.nl




Verhaaltje…
Vanmorgen stond ik vroeg op, heel vroeg, want ja voordat ik de deur uit ga, is er al zowat een hele dag om. Ik vermijd de spiegel na een koude plens water in m'n gezicht te plenzen. Na een fruit ontbijtje te hebben genuttigd ga ik gauw onder de douche. Vervolgens zet ik m'n vaste ritueel voort. Wegen, shit toch weer iets te zwaar. Dan m'n hele kledingkast weer overhoop, om uiteindelijk toch weer uit te komen op het stelletje wat ik als eerste had uitgekozen. Vervolgens begin ik met m'n make-up en m'n haar. En ja dan zal ik toch in de spiegel moeten kijken om eerst te zien hoe ik eruit zie zonder die geliefde make-up. Gelukkig wil m'n haar vrij snel redelijk goed zitten al zit het nooit goed genoeg. Na ongeveer een uur zit dan eindelijk alles erop en eraan. Toch kan ik het niet laten m'n make-up te blijven bijwerken, maar goed, de tijd tikt door en ik kan het me niet permitteren weer te laat te komen. Met een diepe zucht wend ik dan toch maar m'n blik af van de spiegel. Snel gis ik wat spullen bij elkaar en ren ik m'n appartement uit en loop ik zo pittig mogelijk naar het station. Gelukkig regent het niet, maar er staat wel een harde wind waardoor m'n haar waarschijnlijk in de war gaat en m'n make-up zeker iets vervliegt, baluh! Eindelijk zit ik dan in de trein. Gelukkig kan ik nog een plekje vinden waar ik kan zitten zonder dat er iemand tegenover me of naast me zit. Bij de volgende halte gaat er toch iemand naast me zitten, jasses, als ie maar niet zo naar m'n staart, ik heb soms het gevoel dat mensen in staat zijn m'n make-up eraf te kijken. Even kijk ik naast me en kijk in de ogen van een opaatje. Hij kijkt me aan met zo'n blik in z'n ogen die m'n moeder ook kon hebben wanneer ik weer eens als kind enge kunstjes deed op het duikelrek. Onbewust moet ik er een beetje om glimlachen. Al gauw pak ik m'n spiegeltje en m'n make-up spulletjes te voorschijn om m'n gezicht wat bij te werken. 'Ach kind dat is toch helemaal niet

nodig?' hoor ik het mannetje naast me zeggen. 'Je ziet er al zo prachtig uit, al die verf is allemaal overbodig' Ik glimlach naar hem, even voel ik me onzeker en klein worden. Ik doe dit niet voor niets, denk ik bij mezelf Hij zou eens moeten weten, ik ben niet gek, ik ga niet voor m'n lol zo vroeg m'n bed uit om... of misschien zou ik ook wat minder kunnen gebruiken? Even twijfel ik of ik door moet gaan met bijwerken. Toch ga ik door. Ik wens de opa goedendag wanneer ik uitstap bij m'n halte. Ik voel me toch een beetje schuldig naar die lieve, bezorgde man toe. Ik negeerde een beetje zijn compliment, maar goed, wat weten oude mannetjes nou van vrouwen en van make-up.

Gelukkig kom ik mooi op tijd aan op kantoor. Ik glip nog even langs de toilet, niet omdat ik moet plassen hoor maar omdat... nou ja je weet wel. Ik zucht een paar keer diep en stap dan eindelijk m'n kantoor binnen. 'Goedemorgen Vera' hoor ik de lieve stem van Sjoerd zeggen. Ik smelt zowat als ik de stem van Sjoerd hoor, gelukkig smelt ik van binnen en niet van buiten, zou toch jammer zijn van al die make-up. Ik voel dat Sjoerd me aankijkt, ik voel me onzeker worden en volgens mij loop ik rood aan. Ik kijk even op, en Sjoerd glimlacht alleen maar... Ik kijk nog eens en Sjoerd glimlacht nog steeds. Ik glimlach terug.

Hier heb ik al die moeite graag voor over gehad, denk ik bij mezelf en tevreden ga ik aan mijn werk. 'Vera' Ik schrik op. Sjoerd kijkt me aan. Zou je misschien met me willen lunchen vanmiddag? M'n hart bonkt in m'n keel. 'Natuurlijk' zeg ik iets harder dan ik had gewenst. Ik voel me blij en super gestrest tegelijkertijd. Nog nooit heb ik een relatie aangedurfd, waar ben ik mee bezig? Waarom Sjoerd wel? Stel het wordt echt wat tussen ons? Hij zal er dan ooit achterkomen hoe ik er in het ‘echt’ uitzie...


Eenmaal thuis kan ik terug kijken op de meest geweldige dag van m'n leven. Tijdens de lunch zijn Sjoerd en ik nog even wezen wandelen in het parkje. 'Weetje' zei Sjoerd tegen me, 'ik vind je al zo lang leuk, gewoon hoe je bent, je grappen, je fijngevoeligheid, je manier van praten, gewoon alles, maarre... wat vind je eigenlijk van mij?' De manier waarop hij dat vroeg deed me al mijn onzekerheid voor een moment verdwijnen. Ik kuste hem en weet je voor een moment vergat ik zelfs dat ik make-up op had.

Ja Sjoerd is de moeite waard om eindelijk is vrij te komen van BDD.


Vera




Ieder week komen er weer een hoop leuke, interessante en soms heel persoonlijke verhalen en gedichten binnen. Bedankt dat jullie op deze manier jullie gevoel willen delen met ons.
Esther


Wilt u ook een dagje weg



Dans


Informatie over cognitieve gedragstherapie:

www.vgct.nl

@ ngst door Danstheater AYA
In @ngst, een jongerenvoorstelling (vanaf 12 jaar) van Danstheater Aya, gaan drie dansers angst te lijf. Hulp krijgen ze van een groot videoscherm. @ngst laat zien dat angst bij het leven hoort. Hij duikt overal op en heeft duizend gezichten. Zoals? De angst om op te vallen, angst voor te weinig kicks, angst voor je lichaam en dat van anderen - wat doen je handen nou toch? - en angst voor moed. @ngst toont klappertanddans die je naar je strot vliegt. Bang? Ach, zo lang je je hart in je keel voelt kloppen, weet je dat je leeft. De choreografie is van Wies Bloemen. De dansers zijn : Anne-Beth Schuurmans, Marie-Rose Venneman en Chérif Zaouali.

Donderdag 30 september, aanvang 20.30 uur, Toneelschuur, Lange Begijnestraat 9, Haarlem. Toegang
€ 12,- / € 9,- (Toneelschuurpas/ CJP/ Pas 65) excl. eventuele reserveringskosten. Reserveren via tel. 023 5173910


www.bddcentral.com

Fototentoonstelling BinnensteBuiten
Verbeelding van de psyche
Tussen 4 september en 28 november presenteert Spaarnestad Fotoarchief een tentoonstelling met de titel ‘BinnensteBuiten – Verbeelding van de psyche’. Centraal staat de onmogelijkheid om te kunnen zien wat er in iemands hoofd omgaat, ongeacht iemands psychische gesteldheid. Foto’s uit de collectie van SF verbeelden in fictieve verhalen de gedachten- en fantasiewereld van mensen in een psychiatrische inrichting. In de tentoonstelling BinnensteBuiten worden met archieffoto’s fictieve verhalen gecreëerd die verbeelden hoe uiteenlopend die gedachten kunnen zijn. Foto’s van mensen in psychiatrische inrichtingen worden vermengd met schijnbaar willekeurige beelden. De suggestie van parallelle werelden dringt zich op, zodat vragen rijzen over wat echt is, de werkelijkheid. De combinaties tussen de foto’s benadrukken de diversiteit van problemen waar psychiatrische patiënten mee kampen. De foto’s kunnen verbeelden wat er in de psyche gebeurt, en tegelijk suggereren wat er in de psyche verbeeld kan worden.
BinnensteBuiten – Verbeelding van de psyche 4 september t/m 28 november 2004. Spaarnestad Fotoarchief Groot Heiligland 47 Haarlem. Dagelijks (behalve maandag) 12.00 tot 17.00 uur (zondag vanaf 13.00 uur)workhops etc


Cursus aan huis????

Korte verhalen of gedichten maken? Ben je hierin geïnteresseerd, surf naar www. spiegeltje_spiegeltje.nl voor verdere informatie. Je hebt uiteindelijk de kans om onder een pseudoniem je gedichten of verhalen te publiceren in ons tijdschrift of een van de vele andere tijdschriften.


Amrita en Raisa


Hoe herken je BDD in jouw omgeving


Excessief verzorgen (haren stijlen, scheren, haren knippen, make-up aanbrengen, de huid   bewerken etc

Het verafschuwde deel van het lichaam opmeten




Frequent controleren van het uiterlijk in spiegels en spiegelende oppervlakken of juist het vermijden van spiegels




Angstige en verlegen houding in het bijzijn van andere mensen vanwege het waargenomen defect ziet zichzelf anders dan hij/ zij werkelijk is. dit is altijd op een negatieve manier




Het camoufleren van de waargenomen defecten door middel van kleding, hoeden, make-up of door het aannemen van een bepaalde min of meer beschermende houding (gezicht wegdraaien bijvoorbeeld)




Ondanks de conclusie van plastisch chirurgen, dermatologen of andere specialisten, dat de defecten minimaal of niet aanwezig zijn en behandeling derhalve ongegrond is, toch op deze wijze geholpen willen worden




Haren eruit trekken




Sociale situaties waarbij het waargenomen defect blootgesteld zou kunnen worden vermijden




Het waargenomen defect steeds aanraken




Bevestiging zoeken bij anderen over de waargenomen defecten en proberen die anderen te overtuigen van de lelijkheid daarvan




Aan de huid plukken




Zichzelf voortdurend vergelijken met anderen en altijd de mindere zijn






Esther en Noortje



Adinos mythe of werkelijkheid?


Meer weten over de Griekse goden gaat u dan naar:

www.outoftheblue




  1   2   3


De database wordt beschermd door het auteursrecht ©opleid.info 2017
stuur bericht

    Hoofdpagina